PinkPSP ตื่นแล้วค่า กลับมาพร้อมหนู Ken & K

สวัสดีค่ะมิตรรักแฟนบล็อกทั้งหลาย ขอโทษค่ะที่หายไปนานเลย (ประมาณ เกือบ 4 เดือน เริ่มจากเมษา)...หายมาอยู่เมืองไทยสักพักค่ะ ...ก่อนจะกลับไปเรียนหนังสือกันใหม่ค่ะ ... ยังมีหนี้ใจกับออสเตรเลียเรื่องของ citizen และ สวัสดิการของออสที่ดีๆอีกมากที่ คุณแม่อย่างฉันต้องใช้ เพื่ออนาคตของลูกๆน่ะค่ะ

จากที่หายไป ล้มลุกคลุกคลานกับเกมกรรมของคนอื่นที่สร้างขึ้นอยู่ตั้งนาน จนบัดนี้หลังจากมีกัลยาณมิตรชี้ทางสว่าง ครูบาอาจารย์ที่ชี้ทางธรรมและเราได้มีโอกาสเข้าสู่สายการปฏิบัติดูจิต ...ทำให้ฉันได้ “ตื่นจากทุกข์” ขึ้นมาแล้ว และรู้สึก “เบิกบาน” อย่างแท้จริง ทุกอย่างมีเกิดดับ ...ฉันไม่กอดทุกข์อีกต่อไป เวลาคนเราทุกข์หนักมักกอดมันไว้ แล้วจมปลักอยู่กับมันไปตลอดชีวิต มักคิดว่าไม่สามารถผ่านพ้นไปได้ แล้วครุ่นคิดซ้ำซากจนเป็นทุกข์อยู่นั่นเอง...ออกจากทุกข์ ...ตื่นจากฝัน...เลิกยึดติดหลงสำคัญผิด...มีจิตที่เบิกบานเป็นธรรมชาติ ...ต่อไปนี้จะเข้มแข็งเพื่อเลี้ยงดูลูกทั้ง 2 คน ด้วยจิตด้วยใจต่อไป...




…อืมขอเล่าเรื่องเด็กๆดีกว่าค่ะ ....เด็กๆมาอยู่เมืองไทย..เห็นว่าอยู่นานหน่อยก็เลยจับเจ้าพี่เคนมาเรียนต่อ เคนบ่นอุบเลยค่ะ เห็นความแตกต่างที่ชัดเจน อะฮ่า..เด็กเดี๋ยวนี้คิดเองเป็นนะคะ ...เคนบอกว่าเรียนที่ออสดีกว่าค่ะ ซึ่งคุณแม่ก็เห็นด้วย เดี๋ยวมาเล่าทีหลังนะคะ

แต่ที่เห็นการเปลี่ยนแปลงของตัวเองอย่างเห็นได้ชัดจากการกลับมาครั้งนี้คือ จากที่ไม่ค่อยได้กอดลูก เท่าไร กลายเป็นเรา 3 คนกอดกันทุกวัน ก่อนเข้าห้องเรียน หอมแก้มกัน ส่งกำลังใจให้กัน รู้สึกดีมากๆค่ะ

ตอนนี้ลูกเป็นคนสำคัญที่สุด พาลูกไปเที่ยว พาลูกไปเล่นกีฬา เสาะแสวงหา ห้องสมุดดีๆแล้วก็พาลูกไป ลูกชอบมาก ชอบไปTK Park หลังๆมาไปนั่งอ่านที่ร้านนายอินทร์ Paragon และก็พาลูกไปบ้านอารีย์ (www.baanaree) เค้าจะมีกิจกรรม ครอบครัวสุขสันต์ เดือนละครั้ง เพื่อให้ครอบครัวได้มีกิจกรรมธรรมมะร่วมกัน และเป็นการปลูกฝังธรรมมะแบบธรรมชาติให้กับเด็กๆ เคนกับเค ชอบมากค่ะ ไปกันมา 2 ครั้งแล้ว...จะมีการเล่านิทานชาดก ทำศิลปะ และประเคนอาหารถวายพระ

วันอาสาฬหบูชาที่ผ่านมาก็ไปเวียนเทียนกันที่วัดป่าที่ศรีราชา ภูมิใจกับน้องเคมากค่ะ ที่เป็นเด็กอายุน้อยที่สุดที่เดินเวียนเทียนโดยไม่บ่นเลยถึง 6 รอบ ....รอบที่ 3 ..น้องเคจะคอยถามว่า “หม่าม๊า เสร็จรึยัง ” ..และก็ขยันถามต่อในรอบที่ 4..5..6.. แต่ก็เดินต่อด้วยดีไม่มีบ่นสักนิดเลยค่ะ..คืนนั้นหลับอ้าปากหวอกเลย น่าร๊ากกก

วันเข้าพรรษาก็ไปสวนสันติธรรม ที่ศรีราชากัน ไม่น่าเชื่ออีกเช่นกันที่เด็กๆฟังหลวงพ่อเทศน์ได้ 1 ชั่วโมงโดยไม่งอแง....
รุ่งขึ้น ขับรถไปเที่ยวสัตหีบกัน...เด็กๆคิดถึงเรื่องบาปกรรม ไม่คิดบี้มด หรือ ทำร้ายแมลงตัวเล็กๆอีกเลย ด้วยการที่เราแม่ลูก ได้มีช่วยเวลาแห่งความสุขร่วมกัน โดยเฉพาะเวลาก่อนนอน สำคัญมากเลยค่ะ...การสอดแทรกธรรมมะ ศีล 5 เข้าไปให้ลูก รู้บาป บุญ คุณ โทษ ..จึงทำให้ลูกเข้าใจ.. และมีจิตใจอ่อนโยน..พี่เคนกับน้องเคมาฟ้องหม่าม๊าว่า หม่าม๊าครับเคนกับเคเห็นยายตีแมลางสาบด้วยล่ะ บาปเนอะ





กลับมา BKK เที่ยวนี้ชีวิตเราที่เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด จากแต่ก่อนที่ลูกถูกปลูกฝังเรื่องเกมส์ เครื่องเกมส์ทุกอย่างที่ผู้ใหญ่มี เคนจะมีเสมอ ไปไหนก็ไปดูร้านเกมส์ พาไปเล่นร้านเกมส์ แม้กระทั้งอยู่ที่ออส ก็ยังโดนพาไปเล่นร้านเกมส์ ...พอมองย้อนกลับไป ก็สงสารลูกมากนะคะ เป็นเครื่องมือของพ่อแม่ เมื่อไม่มีเวลาก็ปล่อยให้ลูกเล่นเกมส์ไป ...เนี่ยแหละพ่อแม่รังแกลูก จริงๆ...ยิ่งโดยเฉพาะ..พอเห็นไม้แบดมินตันที่ซื้อไว้มา 5-6 ปี เพื่อไว้พ่อ แม่ ลูก เล่นกัน มันถูกทิ้งไว้แบบนั้น จนกระทั่ง เดือนนี้ที่เราได้หยิบจับกันมาเล่นกันแม่ลูกอย่างสนุกสนาน แต่ก่อนพี่เคนอยากเล่นฟุตบอล แต่ไม่มีใครเล่นด้วย แต่เดี๋ยวนี้ เคน เดินไปกลางสนามฟุตบอล เดินไปขอเค้าเล่นด้วยเองเลย ...ขอบอกเลย ณ นาทีนั้นที่เราเห็น..เราภูมิใจมากกกกก..ลูกของแม่เริ่มโตแล้ว.... คนที่เค้าเล่นกันอยู่ถามว่าอยากเล่นเป็น โกล กองหน้า หรือ กองหลัง ..เคนตอบไม่ลังเลว่ากองหลัง....จากเด็กที่หมกมุ่นแต่เรื่องเกมส์....เราเริ่มเห็นแล้วว่าเมล็ดพันธ์แห่งความดี และความเข้มแข็งที่เราหว่านให้ลูก ...มันทำให้ลูกเราเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ด้วย 2 มือแม่ .....มันซึ้งมากๆๆเลยค่ะ...มันเป็นกำลังใจให้เราอย่างดีมากกกกเลยค่ะ



วันก่อนจู่ๆพี่เคนบอกว่า หม่าม๊าเก่งจังเลย ทำอะไรได้ทุกอย่าง ร้องเพลงก็ได้ (แหม..ก็เคนร้องเพลงศึกบางระจัน..สมัยแม่ก็ร้องเหมือนกันตอนเรียน กลายเป็นคนเก่งสำหรับเคนไปซะเนี่ย 555555 )… รู้สึกเป็นแม่ที่เท่ห์จังในสายตาลูก

..สุดท้าย ผลงานของเคนกับเค ที่ทำให้แม่ค่ะ ..ซึ้งจนน้ำตาไหล ถึงจะเขียนผิดเขียนถูก แต่มันมาจากความรัก...




ส่งท้ายด้วยเพลงของอ้อมค่ะ ...ชอบมากเลย
...หาก วันนี้ เรา ล้มลง ยังคง ลุกขึ้น ได้ใหม่
ยังคงมีหนทาง ถ้ายังมียิ้ม สดใส ก้าวไป อย่าหวั่นไหวหวาดกลัว
พร้อมทนทุกข์หมองหม่น ผจญ ความมืดหมองมัว ไม่กลัว จะฝันถึง วันใหม่

หากวันใดอ่อนแอ ท้อแท้ อย่าหวั่นไหว
ขอให้ใจ ไม่สิ้นหวัง ปัญหา แม้จะหนัก
ก็คง ไม่เกินกำลัง อย่าหยุดยั้ง ก้าวไป ขอ อย่า ยอม แพ้
อย่าอ่อนแอ แม้จะร้องไห้ จงลุกขึ้น สู้ไป จุดหมาย ไม่ไกล เกินจริง