อะไรๆ ก็ต้องมีเหตุผลรองรับ 100%
นิค หนุ่มสถาปัตย์ วัย 25 ปี ทายาทกิจการ SMEs แห่งหนึ่ง เป็นคนที่มีความเชื่อมั่นใจตัวเองสูง เติบโตมากับระบบการเรียนสมัยใหม่ที่เปิดโอกาสให้แสดงความคิดเห็นอย่างเต็มที่ พูดคุยหาข้อสรุปกันด้วยเหตุผล เขาเป็นหนุ่มไฟแรงตัวแทนของคน Generation Y ที่มีความคิดความอ่านและความฝันเป็นของตัวเองอย่างชัดเจน
เมื่อ นิคจบมาใหม่ๆ นิคได้มีโอกาสทำงานในบริษัทข้ามชาติยักษ์ใหญ่เป็นระยะเวลา 3 ปี ก่อนที่จะตัดสินใจกลับมาช่วยพัฒนาธุรกิจครอบครัว ด้วยความมั่นใจในความสามารถของตัวเอง นิคมักจะมีความคิดเห็นที่ขัดแย้งกับการทำงานของคุณพ่ออย่างรุนแรง และในหลายๆครั้ง ก็มักจบด้วยการถกเถียงกันที่ไม่มีคำตอบใดๆ สร้างความขุ่นข้องหมองใจรอยร้าวเล็กๆระหว่างพ่อลูก รอยแล้วรอยเล่า
นิครู้ดีว่า การสื่อสารระหว่างเขากับพ่อ มีปัญหาบางอย่างที่ต้องรีบแก้ไข เขาจึงตัดสินใจติดต่อหา พี่หนุ่ม โค้ชผู้บริหารระดับสูงที่แบ่งเวลามาจัดกิจกรรมโค้ชราคาย่อมเยาว์ให้กับนักธุรกิจ SME อย่างสม่ำเสมอ จนบางครั้ง โค้ชฟรีให้เลยก็มี ทั้งสองนัดมาเจอกันที่ร้านกาแฟเจ้าประจำที่คุ้นเคยตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย เมื่อทั้งสองพบกัน นิคไม่รีรอที่จะเล่าเรื่องราวความอึดอัดในใจให้พี่หนุ่มฟัง
นิค : พี่หนุ่ม ผมไม่รู้ว่าพ่อผม หรือผมกันแน่ที่มีปัญหา เรามักจะมีความคิดเห็นไม่ตรงกันเสมอ ไอ้ผมเนี้ย ก็รับได้นะ ถ้าเขาบอกเหตุผลว่า ทำไมเขาถึงคิดแบบนั้น คนเราก็มีสิทธิคิดไม่เหมือนกัน แต่ทุกครั้ง เวลามีความเห็นขัดแย้ง พ่อก็จะบอกแต่ว่า ผมผิด ผมผิด พี่ว่า ผมควรจะทำยังไงดี
พี่หนุ่ม : ใจเย็นๆ ไอ้น้อง เรามาทำความเข้าใจความคิดความอ่านของคนแต่ละ generation ที่ทำให้เกิด generation gap กันก่อนดีไหม
นิค : ดีครับพี่ ผมก็เคยได้ยินเหมือนกันว่า คนแต่ละยุคจะมีแนวคิดที่แตกต่างกัน สำหรับผมกับพ่อ พี่ว่า อะไรคือความแตกต่างที่ทำให้เกิดปัญหานี้ครับ
พี่หนุ่ม : คนยุคพ่อของนิคเนี้ย คือ ยุค Baby boom เขาเติบโตมากับการเรียนรู้ที่ถูกสอนให้ รับฟัง ห้ามโต้เถียง มีอะไรต้องเก็บไว้ในใจ
นิค : โห ต่างกับผมแยะเลย ผมถูกสอนมาให้แสดงความคิดเห็น กล้าถาม กล้าตอบ
พี่หนุ่ม ยิ้มอย่างเข้าใจรุ่นน้อง : แล้วเราคิดว่า ความแตกต่างนี้มีผลกับปัญหาในการสื่อสารอย่างไร
นิค : มันก็ทำให้ผมกับพ่อสื่อสารกับไม่รู้เรื่องไงพี่ เพราะผมชอบถามเพื่อหาทางออกร่วมกัน แต่พ่อผมก็ไม่ค่อยยอมตอบผมเท่าไหร่ ซึ่งทำให้ผมหงุดหงิดมาก มันจะยากอะไรหนักหนากับการอธิบาย ตอนนี้ผมเริ่มเข้าใจแล้วครับพี่ แต่ ทุกๆอย่างมันต้องมีเหตุผลรองรับนะพี่ ถ้าเขาไม่อธิบายผมจะรู้ได้ยังไง
พี่หนุ่ม : แล้วนิคจำเป็นต้องได้รับคำตอบที่มีเหตุผลรองรับ 100% ทุกๆครั้งเลยเหรอ
นิค : จำเป็นดิพี่ อะไรๆ ก็ต้องมีเหตุผลด้วยกันทั้งนั้นหล่ะ
เมื่อพี่หนุ่ม รับฟังคำตอบจากนิค แม้ว่าเขาจะรู้แล้ว ว่ารุ่นน้องคนนี้ เข้าใจความแตกต่างของ generation gap แล้ว แต่เขากลับยังไม่หยุดการโค้ช เพราะ เขาคิดว่า มีประเด็น ความเชื่อ บางอย่างของนิค ที่ดูไม่สมเหตุสมผล
พี่หนุ่ม : โอ้ว นิคมีความเชื่อว่า ทุกๆอย่างต้องมีเหตุผลรองรับ 100% เหรอ
นิค (ชายหนุ่มทำหน้างง กับคำถามของรุ่นพี่) : ใช่สิครับ ทำไมพี่ถามแปลกจัง
พี่หนุ่ม : พี่กำลังคิดว่า ความเชื่อดังกล่าวเป็นความเชื่อที่ไม่สมเหตุสมผลไปซะทุกอย่างนะ แม้ว่าความเชื่อนี้ จะเป็นตัวผลักดันให้ นิคประสบความสำเร็จในหลายๆเรื่องก็ตาม แต่บางครั้งก็อาจจะเป็นอุปสรรคในการพัฒนาศักยภาพ หรือทำให้เกิดปัญหาเช่นเดียวกับการสื่อสารกับพ่อของนิคก็เป็นไปได้นะ
นิค: เป็นความเชื่อที่ไม่สมเหตุสมผลหรือครับ ???
พี่หนุ่ม : พี่ก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน เราคงต้องมาพูดคุยเรื่องนี้กันโดยละเอียดอีกครั้ง แต่ในเบื้องต้นพี่ขอเช็คข้อมูลบางอย่างก่อนได้ไหม
นิค : ยินดีครับพี่ (นิครู้สึกดีใจ กับความหวังดีที่พี่หนุ่ม โค้ชผู้บริหารระดับสูงคนนี้ มองเห็นสิ่งที่ตัวเขาต้องปรับปรุงแก้ไข)
พี่หนุ่ม : เคยมีเหตุการณ์ไหนในชีวิตที่ทำให้นิคผิดพลาด หรือเกิดปัญหา เพราะ ทุกอย่างต้องมีเหตุผลรองรับ 100% ไหม นอกเหนือจากการสื่อสารกับพ่อ
นิค : อืมมมม ก็มีนะครับ เช่น ผมจะทะเลาะกับแฟนบ่อยๆ เพราะ ผมรู้สึกว่า แฟนผมไม่มีเหตุผล แล้วผมก็พยายามจะให้เขาบอกเหตุผลกับผมให้ได้ ... อ้อ มีอีกครั้งหนึ่งครับ ผมเถียงกับเจ้านายผมอย่างรุนแรง สมัยผมยังทำงานอยู่บริษัทเอกชน เพราะผมคิดว่าเจ้านายผมไม่มีเหตุผลในการคัดเลือกพนักงานเข้าร่วมโครงการอบรมผู้บริหารระดับต้น
พี่หนุ่ม : ดีมาก แสดงว่า นิค เริ่มเห็นปัญหาที่เกิดจากความเชื่อ ทุกอย่างต้องมีเหตุผล 100% แล้วหล่ะ แล้วตัวนิคเองอยากจะเปลี่ยนแปลงมันไหม
นิค : ผมสามารถเปลี่ยนแปลงความเชื่อนี้ได้ด้วยเหรอครับ ดีจริง แล้วผมต้องทำอย่างไรครับ
พี่หนุ่ม : กระบวนการโค้ชเพื่อเปลี่ยนแปลงความเชื่อ เป็นเรื่องไม่ง่ายนะนิค แต่นิคเริ่มมาถูกทางแล้วหล่ะ นั่นก็คือ นิคเริ่มตระหนักว่า ความเชื่อนี้บั่นทอนศักยภาพการทำงานการใช้ชีวิตของตัวเอง จากนี้ไป เราต้องใช้เวลากันอีกอย่างน้อย 1 ชั่วโมงเพื่อพูดคุยกันเรื่องนี้ แต่วันนี้พี่มีนัดในอีกครึ่งชั่วโมงข้างหน้า ไว้เรามานัดเจอกันอีกครั้งดีไหม
นิค : ดีครับ แล้วผมจะรอคอยการนัดหมายครั้งต่อไปจากพี่นะครับ อย่างน้อยวันนี้ ก็ทำให้ผมเข้าใจพ่อผมมากขึ้น และเริ่มรู้สึกว่า บางทีปัญหาอาจจะเกิดจากผมก็เป็นได้
ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [