ทำไมเราจึงไม่กล้าถามกันตรงๆ?
ช่วงนี้ สงสัยจะอินกับการเรียน "โค้ชด้วยคำถาม" พอควร ทำให้มีการฝึกฝนทักษะนี้กับการทำงานในแต่ละวันเป็นพิเศษ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า เอาแต่ถามอย่างเดียวนะคะ ก็ยังใช้ทักษะอื่นๆผสมกันไปด้วย
และสิ่งที่สังเกตเห็นได้จากคนรอบๆข้าง ทั้งเรื่องงานและชีวิตส่วนตัว กลับพบเรื่องที่น่าประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง (ซึ่งในอดีตตัวเองก็เป็นเช่นนั้น) นั่นก็คือ "คนส่วนใหญ่ไม่ค่อยชอบถาม"
ยกตัวอย่างเช่น มีพนักงานคนหนึ่งเดินเข้ามาขอคำปรึกษาถึงความกังวลใจของตนเอง
ที่ปรึกษา: สวัสดีค่ะ เมื่อสัปดาห์ที่แล้วพี่บอกว่า จะให้เวลาหนูประมาณ 30 นาที เพราะ เห็นท่าทางเหมือนมีอะไรอยากจะคุยเป็นการส่วนตัว
พนักงาน: ใช่ค่ะ หนูมีข้อกังวลใจที่อยากขอคำแนะนำจากพี่ เกี่ยวกับ "การสื่อสาร" ค่ะ หนูรู้สึกว่าตัวเองพูดไม่รู้เรื่อง อย่างวันนี้ในที่ประชุมหนูคิดว่าคนอื่นๆคงฟังหนูไม่รู้เรื่อง
ที่ปรึกษา: ทำไมหนูถึงคิดว่า หนูพูดไม่รู้เรื่องหล่ะคะ
พนักงาน : ไม่รู้สิค่ะ หนูรู้สึกอย่างนั้น
ที่ปรึกษา: แล้วเคยถามเพื่อนหรือพี่ๆในที่ทำงานไหมคะ ว่าเราพูดจารู้เรื่องไหม
พนักงาน : ไม่เคยถามค่ะ
ที่ปรึกษา : งั้นเอางี้ การประชุมครั้งนี้ ที่หนูนำเสนอในห้องประชุมพี่ได้อยู่ในห้องประชุมด้วย พี่จะลองเล่าสิ่งที่หนูพูดนะคะ ถ้าพี่เล่าไม่ถูกต้องตามที่หนูต้องการสื่อสาร ค่อยมาคุยกันว่า อาจจะเป็นปัญหาการสื่อสารของหนูจริงๆ
(แล้ว ที่ปรึกษาก็เล่าลำดับข้อมูลที่พนักงานคนนั้นได้พูดมา หลังจากจบการพูด ก็ถามว่า ประเด็นต่างๆใช่ที่พนักงานคนนั้นต้องการสือ่สารหรือไม่)
พนักงาน : (ยิ้มแบบแอบดีใจ) พี่ฟังหนูรู้เรื่องจริงๆ เหรอค่ะ
ที่ปรึกษา : แล้วที่พี่พูดมาทั้งหมด ก็เป็นสิ่งที่หนูพูดในที่ประชุมไม่ใช่เหรอค่ะ (ยิ้มให้กำลังใจตอบ)
จากนั้นก็ได้ให้คำแนะนำกับพนักงานคนนั้นไปว่า เวลาที่เราจะสื่อสารจะมีคนที่เกี่ยวข้องทั้งผู้ส่งสาร และผู้รับสาร ดังนั้นหากเราไม่แน่ใจว่าสารที่เราส่งออกไปชัดเจนมากน้อยแค่ไหน ก็ควรจะลองถามผู้รับสารดู
การที่เขาไม่เข้าใจ เขาตีความผิดๆ อาจจะเป็นเพราะ
- ผู้รับสารอาจจะมีความรู้พื้นฐานเกี่ยวกับสิ่งนั้นๆไม่พอ
- ผู้ส่งสาร มีปัญหาในการสื่อสาร
- ผู้รับสาร ไม่ได้ตั้งใจฟังจริงจัง
หรือเหตุผลอื่นๆก็เป็นได้
เพราะงั้น อย่ากลัว "การถาม" แล้วจะทำให้การสื่อสารมีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้นค่ะ