สองเดือนที่ผ่านมา โลกของฉันไม่มีตัวหนังสือ 2 สิงหาคม 2551 ฉันกำลังสงสัยว่า อุรุดา โควินท์ คนนั้นอยู่ไหน คนที่เต็มไปด้วยความปรารถนาที่จะเล่าเรื่อง คนที่สนุกกับการเล่นแร่แปรธาตุด้วยถ้อยคำ คนที่รัวแป้นคอมพิวเตอร์ในจังหวะที่เร้าใจ อุรุดา คนไหนไปอยู่เสียที่ไหน ตลอดสองเดือนที่ฉันไม่ได้เขียนบันทึก ฉันก็ไม่ได้เขียนอะไรเลยเช่นกัน มันคงเท่ดี ถ้าฉันบอกว่าฉันไม่ได้เขียนบันทึก เพราะปลุกปล้ำกับนิยายเสียจนหมดแรง ฉันกำลังเดินทางท่องเที่ยว ฉันยุ่งเสียจนไม่มีเวลา หรือ... ไม่ใช่เลย ฉันไม่เขียน เพราะไม่อยากเขียน ฉันไม่อยากเขียนอะไรทั้งนั้น นิยาย เรื่องสั้น บันทึก บทกวี ฉันไม่อยากอ่านหนังสือด้วยซ้ำ สองเดือนที่ผ่านมา โลกของฉันไม่มีตัวหนังสือ มันเริ่มจากเช้าวันหนึ่ง ขณะที่ฉันพยายามเค้นประโยคมหัศจรรย์ออกมาจากกระดูก ฉันพยายามอย่างที่สุด เพื่อจะเขียนหนังสือ... ใช่ มันเริ่มจากตรงนี้ ทำไมฉันต้องพยายามด้วย ฉันไม่ต้องการแบบนี้ ฉันอยากเริงร่า ฉันอยากเต้นรำขณะที่เขียน มันต้องไม่ใช่การขู่เข็ญ ฉันปิดเครื่องคอมพิวเตอร์ทันที บอกตัวเอง จงรอจนกว่าจะอยากเขียน แล้วฉันก็เปิด true vision อา..รายการ af5 ถ่ายถอดสดตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง นักล่าฝันชายคนหนึ่งกำลังซ้อมเพลง เปลี่ยน ของ ETC โอ ฉันชอบเพลงนี้มาก และนักล่าฝันคนนั้นก็ทำได้ดี ฉันตามดูคอนเสิร์ตแรกในคืนวันเสาร์ บนเวที เขามีพลังบางอย่างที่ฉันสัมผัสได้ ฉันจำชื่อ และจำ v ของเขาไว้ แล้วทุกเช้า หลังดื่มกาแฟ ฉันก็เปิดทีวีช่องเดิม มารู้ตัวอีกที... af5 จบซีซัน ส่วนฉันแทบไม่ได้เขียนอะไรเลย เหมือนจะน่าเศร้าและไร้สาระ แต่ความจริงก็คือ สองเดือนที่ผ่านมาฉันได้เรียนรู้บางอย่าง 1. แม้ไม่ได้เขียนหนังสือ ฉันก็ยังมีชีวิตอยู่ 2. ชีวิตที่ไม่มีตัวหนังสือ ไม่ได้เลวร้ายนัก ถึงวันนี้ฉันจึงมองงานเขียนอย่างธรรมดาขึ้น รวมถึงความเป็นนักเขียนของฉันด้วย มันเป็นสิ่งสามัญที่สุดในโลกนี้ และอาจไม่จำเป็นเลยสักนิดสำหรับบางคน ดังนั้นไม่ต้องลำพองนัก และไม่จำเป็นต้องเคี่ยวเข็ญงานอันชาญฉลาดออกมาจากสมองกลวงๆ ของตัวเอง ไม่ต้องแร่เนื้อตัวเอง ไม่ต้องกระเทาะเข้าไปถึงกระดูก เพียงแค่เขียนเมื่ออยากเขียน และเขียนอย่างเป็นธรรมชาติที่สุด บางครั้งอาจมีบางช่วงที่เราอยากอยู่กับตัวเอง
อยากหยุดทุกอย่าง ไม่ใช่เพราะเหนื่อย หรือขี้เกียจ แต่เพราะอยากให้เวลากับตัวเองในการคิดหรือทำบางอย่าง คุณพุคงอยู่ในอารมณ์นั้นกระมังคะ แต่หากกลับเข้าสู่โหมดอยากเขียนแล้วอย่าลืมแวะมาเล่าอะไร ๆ ให้ฟังกันอีกนะคะ โดย: แค่คนหนึ่งคน
วันที่: 28 สิงหาคม 2551 เวลา:15:29:46 น.สวัสดีครับ มาให้กำลังใจ What we really want to do is what we are really meant to do. When we do what we are meant to do, money comes to us, doors open for us, we feel useful, and the work we do feels like play to us. โดย: thai me up
วันที่: 28 สิงหาคม 2551 เวลา:17:19:23 น.ไม่ต้องแร่เนื้อตัวเอง ไม่ต้องกระเทาะเข้าไปถึงกระดูก
เพียงแค่เขียนเมื่ออยากเขียน และเขียนอย่างเป็นธรรมชาติที่สุด โดย: julapang (jangar
) วันที่: 28 สิงหาคม 2551 เวลา:17:31:32 น. |
บทความทั้งหมด
|







ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [
สู้ๆ