แล้วก็ถึงวันนี้ วันที่ฉันกลับรู้สึกว่า ทุกสิ่งซึ่งฉันต้องการ อยู่ที่เชียงราย บ้านของฉัน 1 สิงหาคม 2551 ฉันไม่ได้เขียนบันทึกนานมาก ไม่รู้สิ จู่ๆ ฉันก็ไม่สนุกที่จะเขียนอยู่พักหนึ่ง ชีวิตนิ่งมาก ไม่มีเรื่องราวอะไร ตลอดสองสามเดือนที่ผ่านมา ฉันจับเจ่าอยู่ในห้อง เป็นยามเฝ้าเมืองทอง แทบไม่ได้ออกไปไหนเลย ไม่รู้ว่าอยู่ได้อย่างไร แต่ตอนนี้ฉันกลับมาแล้ว นานเกินไปแล้วกับความนิ่งและความสงบ ก่อนกลับไปอยู่เชียงราย ฉันจะพบเพื่อนให้มากที่สุด ทำงานให้มากที่สุด เขียนบันทึกให้มากที่สุด ไปสำนักพิมพ์นาครให้มากที่สุด ฉันกระตือรือร้นที่จะกลับไปอยู่เชียงรายมาก มากอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ฉันเดินออกจากบ้านตั้งแต่อายุ 18 ด้วยความเชื่อมั่นว่าจะไม่กลับไปอยู่ที่นั่น ฉันแสวงหาสิ่งใหม่ๆ ตลอดเวลา ฉันได้มา ฉันสูญเสียไป ฉันตามหาอีกครั้ง และปล่อยมันไปอีก แล้วก็ถึงวันนี้ วันที่ฉันกลับรู้สึกว่า ทุกสิ่งซึ่งฉันต้องการ อยู่ที่เชียงราย บ้านของฉัน พี่แหม่มคะ พูขอบคุณพี่แหม่มมาก ก่อนหน้านี้พูไม่เคยจินตนาการถึงการกลับไปเป็นคนเชียงราย จนกระทั่งพี่แหม่มได้ให้ความคิดกับพู พี่แหม่มทำให้พูมองบ้านของตัวเองในสายตาใหม่ แล้วพูก็เห็นสิ่งที่ไม่เคยเห็น ปลายเดือนนี้พูจะกลับบ้านอีกครั้ง เพื่อนดูว่าจะจัดการกับโรงรถของแม่อย่างไร มาถึงตอนนี้ เราคงต้องยอมรับความจริง พูไม่มีทางสร้างบ้านได้ด้วยเงินแสนสองแสน ราคาวัสดุถีบตัวสูงเหมือนกับสินค้าอื่นๆ นั่นแหละค่ะ ทางที่ดีที่สุด ก็คือเอาเงินหนึ่งแสนบาทของพี่แหม่มไปเปลี่ยนโรงรถของแม่ให้เป็นอาณาจักรเล็กๆ ของพู แม่พูมีโรงรถที่ใหญ่มาก หน้ากว้างราวสี่เมตรครึ่ง ยาวสิบสองเมตร แถมยังเหลือพื้นที่ด้านข้างและด้านหลัง เรามีโครงสร้างแล้ว ประหยัดไปได้หลายตังค์ค่ะ สิ่งที่ต้องทำคือฝ้าเพดานใหม่ ผนังอีกหนึ่งด้าน ทำพื้นใหม่ ทำห้องน้ำ และจัดสวนสวยๆ ข้างบ้าน พูลองคุยกับเพื่อน(สถาปนิก)แล้ว มันบอกว่า แค่นี้ก็น่าจะใช้เงินกว่าแสน พูจะทำครัวเล็กๆ ด้วย(ถ้าเงินเหลือ) ต่ออินเตอร์เน็ต ติด UBC ยังไงพูก็ลุยค่ะพี่แหม่ม พูเชื่อว่าพูสามารถจัดให้มันเป็นบ้านที่น่าอยู่ได้ พี่แหม่มต้องพาเอ้ไปเยี่ยมพูนะคะ อุรุดา โควินท์
|
บทความทั้งหมด
|
||||||||||||||||||||
 |
|
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [
อยากเห็นจังบ้าน 3 วันเสร็จ
เจอกันแน่นอน