เขาชื่ออำนวย




เขาชื่ออำนวย



อำนวย เป็นชายไทยอายุประมาณ 27 ปี ลักษณะแบบชายไทยมาตรฐานทั่วไป สีผิวออกไปทางขาว สูงราว 168 เซนติเมตร น้ำหนักราว 65 ก.ก. ผมดำตัดรองทรงธรรมดา


สวมเสื้อสวมกางเกงก็แบบธรรมดาๆ การเดิน การนั่ง การพูดก็ไม่มีอะไรแตกต่างกับคนทั่วไป กินก็กินข้าวราดแกงหรือข้าวราดกะเพรา หรือไม่ก็ส้มตำ บางครั้งก็ก๋วยเตี๋ยวน้ำตก ชอบเล่นบอล ชอบดูบอล ดื่มมีบ้างนานๆครั้ง มองสาวก็เป็นเรื่องปกติธรรมดา
หากเจอสาวอึ๋ม หุ่นดี ผมยาว


แล้ว…อำนวยคนนี้ มีอะไรที่แตกต่างจากคนอื่นบ้าง?


เคยเห็นคุณสรยุทธมั๊ย?

นั่นเลยละคือ ความแตกต่างของอำนวยที่มีแตกต่างจากคนอื่น

คุณสรยุทธ์ทำงานตั้งแต่เช้า กลางวัน หัวค่ำ กลางดึก แทบจะไม่มีเวลาพักผ่อนนอนหลับเลย

ฉันใดก็ฉันนั้น ใครที่มาถึงที่ทำงานที่บริษัทแต่เช้า คนแรกที่เห็นคือ รปภ. และก็จะเห็นอำนวยนั่งอยู่หน้าคอมในคอกของเขาในตอนเช้าด้วย

ใครที่ออกไปกินข้าวข้างนอก พอตอนเที่ยงกลับเข้ามา ก็จะเห็นอำนวยนั่งเปิดไฟอยู่หน้าคอม ยังไม่ยอมออกไปกินข้าว

และหากใครกลับบ้านราวทุ่มสองทุ่ม …ก็อีกแล้วจะได้เห็นอำนวยเป็นอีกคนหนึ่ง ที่ยังนั่งทำโน่นทำนี่ อยู่หน้าคอมของเขา…เป็นอย่างนี้จนเป็นเรื่องปกติ





“ทำไม? อำนวยแอคทีฟนัก” เมื่อมีคนถามอำนวยขึ้น

อำนวยก็ยิ้ม กะพริบตาสองสามที บางทีก็ไม่ตอบ บางทีก็ตอบ "มีงานเยอะ”




หน้าที่งานของอำนวยในบริษัท บริษัทนี้เป็นบริษัทที่ผลิตเม็ดพลาสติก ระดับใหญ่ของเมืองไทย มีพนักงานราวเกือบพันคน คือเขาทำหน้าที่เป็น ซิสเต็มซัพพอร์ต






เนื่องจากบริษัท มีโรงงานที่ทำการผลิตอยู่ตลอดวัน มีการทำงานเป็นสามผลัด การที่อำนวยจะแอคทีฟทำงานมากและหนัก บ่อยครั้งที่ทำงานเกินผลัดหรือก่อนผลัด
จึงเป็นเรื่องที่ไม่มีใครเขาว่าอะไร


ยิ่งดีซะอีก หากงานของคนอื่นมากจนล้น ก็จะแบ่งมาให้อำนวยทำ หรือหากใครมีธุระจะต้องรีบกลับบ้านก่อนหมดผลัด ก็มักจะโอนงานมาให้อำนวยทำต่อ อำนวยก็รับทำแต่โดยดี
ไม่เคยหน้าเครียด ไม่เคยหน้ามุ่ย






งานซิสเต็มซัพพอร์ต เป็นงานเกี่ยวกับการช่วยแก้ไขฮาร์ดแวร์เล็กๆน้อยๆ เพราะถ้าเป็นเรื่องใหญ่โต ทางบริษัทจะจ้างบริษัทข้างนอกมารับช่วงทำแทน


งานของอำนวยจึงมักจะเป็นพวกลงโปรแกรมใหม่ๆ แก้ไขปัญหาเมื่อซอร์ฟแวร์แฮงค์ หรือขัดข้องเป็นส่วนใหญ่


แต่เนื่องจากในผลัดหนึ่งๆ มีคนทำงานมาก ปัญหาที่ได้รับแจ้งเข้ามาให้ช่วยไปดูและแก้ไข จึงมีตลอดวันทั้งสามผลัด เมื่อมีใครอยากจะให้ช่วย ก็จะแจ้งเข้าไปที่แผนกซิสเต็มซัพพอร์ต ซึ่งสังกัดอยู่ในฝ่ายไอที แล้วก็มักจะถามหาอำนวยแทบทุกครั้ง


เพราะอำนวยแอคทีฟ และพูดน้อย บอกปุ๊บก็ไปปั๊บ ไปแบบไม่ค่อยพูด ชอบฟังแล้วก็ทำงานแก้ไขให้ งานเสร็จแล้วก็ให้เซ็นรับ แล้วก็กลับมาที่แผนกแล้วอีกเดี๋ยวเดียว ก็ออกไปที่อีกแผนกหนึ่งอีกรอบ แล้วก็อีกรอบ


“อำนวย นี่พี่น้อยที่ชั้นห้านะ ทำอะไรอยู่ล่ะ แวะมาหาพี่น้อยหน่อยนะ”


“ผมกำลังอยู่ในห้องผู้จัดการฝ่ายครับ ดูโน๊ตบุ๊คอยู่”
อำนวยตอบไปเมื่อมีเสียงเรียกจากโทร.มือถือ


“ของพี่น้อยด่วนนะ แวะมาหาพี่ก่อนได้มั๊ย บอกผู้จัดการฝ่าย ว่าทางพี่มีลูกค้ารองานอยู่นะ”


เมื่อผู้จัดการฝ่ายอนุญาตว่า
"ไปเถอะ เขาคงรีบ โน๊ตบุ๊คทางนี้พอจะรอได้”


อำนวยก็รีบไปแก้ไขให้พี่น้อยจนเครื่องของพี่เขาเรียบร้อย



ที่จริงแผนกซิสเต็มซัพพอร์ต ก็มีคนในผลัดหนึ่งๆ ราว 4 คน ถ้านับหัวหน้าแผนกด้วยก็เป็น 5 คน แต่แทบทุกคนในบรืษัทจะคุ้นๆกับชื่ออำนวย ทุกคนโทร.มาทีไร ก็มักจะถามว่า

“อำนวยอยู่มั๊ย?”



อำนวยทำงานอยู่ที่บริษัทนี้มานานราว 3 ปี เพราะทำงานทุกวัน เจอเคสแตกต่างกันมาหลายเคส ทำให้อำนวยซึ่งใช้วุฒิที่จบปวส.สมัครเข้าทำงาน จึงค่อนข้างจะเป็นผู้รู้เรื่องซอร์ฟแวร์ของบริษัทที่ถือว่าชำนาญงานมากคนหนึ่ง


ทั้งผู้บริหารและพนักงานแทบทุกคน จึงชอบที่จะเรียกใช้อำนวย และรู้จักชื่ออำนวย


อำนวยไม่เคยลาป่วย ไม่เคยลากิจ มาเช้าแต่มักกลับช้า ในวันอาทิตย์ซึ่งเป็นวันหยุดของอำนวย ความที่อำนวยแอคทีฟ เขาก็เลยเข้ามานั่งที่ทำงานด้วย


แต่พอดีว่า อำนวยเช่าหอพักอยู่ใกล้ๆกับบริษัท ห่างเข้าไปในซอยราวๆ 200 เมตร และเพราะอยู่เพียงคนเดียว ชีวิตของอำนวยจึงอยู่กับบริษัทมากกว่าจะอยู่ที่อื่น


อำนวยไม่ใช่คนชอบเที่ยว เที่ยวกลางคืนน่ะ ไม่เลย เที่ยวห้างหรือดูหนังก็ไม่ค่อยทำ ตอนเข้าปีแรกทางบริษัทมีแข่งกีฬาสีภายในบริษัท อำนวยก็ลงเตะฟุตบอลกะเขา แม้ทีมจะแพ้แต่ใครๆก็เห็นแววว่า อำนวยก็สามารถเอาดีทางฟุตบอลได้ หากได้รับการฝึกซ้อมที่ถูกวิธีและมีเวลาซ้อม


งานปีใหม่ของบริษัท ซึ่งมีการจัดงานรื่นเริง คนมาร่วมงานราวพันคน อำนวยดื่มไปแก้วสองแก้ว แล้วก็มีคนเห็นอำนวยนั่งอยู่หน้าคอมในคอกของตนต่อไป ไม่ได้ลงไปดูการแสดงของเพื่อนๆจากแต่ละแผนก แม้แต่การแสดงใดๆสักชุดเดียว



เล่ามาถึงตอนนี้ ก็คงพอจะรู้ลักษณะนิสัยของอำนวยบ้างแล้ว….


ใช่ ...เขาไม่ค่อยจะสนุกสนานกับงานรื่นเริง เขาไม่ค่อยจะมีเพื่อนฝูงสนิทสนมนัก เขาไม่ใช่คนเจ้าชู้ ชีวิตส่วนใหญ่ของเขาอยู่แต่กับเครื่องคอมพิวเตอร์




คนในบริษัทแทบทุกคนจะรู้จักชื่อเขา รู้ว่าเขาทำงานอะไร แต่แทบจะทุกคน ….

จะไม่รู้เรื่องส่วนตัวของอำนวยมากนัก


น้อยคนที่จะเคยไปที่หอพักของเขา น้อยคนที่จะรู้ว่าญาติของเขาในกรุงเทพคือใคร มีไม่กี่คนในบริษัทที่รู้เพียงผิวเผินว่า เขากลับบ้านไปสงกรานต์ทางเหนือที่เชียงรายทุกปี เขาโอนเงินส่งไปให้ทางบ้านทุกเดือน เขากินอาหารไม่เป็นเวลาบ่อยๆ และส่วนใหญ่ก็จะกินที่โรงอาหาร …ร้านพี่แจ้กับร้านป้าเยาว์แค่สองร้าน


อำนวยมีแฟนหรือไม่ ไม่มีใครรู้ เป็นหนี้ใครหรือไม่ ไม่มีใครรู้ หรือเขาได้รับเงินเดือนเท่าไหร่ เก็บเงินตลอดสามปีที่ทำงาน ได้บ้างหรือไม่ ก็ไม่มีใครรู้


ก็เพราะไม่มีใครเคยถาม และเขาก็ไม่เคยเล่าหรือปรึกษาอะไรกับใคร


เมื่อตอนต้นปีของปีที่แล้ว(ปีที่สองที่เข้าทำงานบริษัท) ผู้จัดการฝ่ายไอที คุยกับอำนวยว่า


หากหวังจะก้าวหน้า ควรจะหาเวลาไปเรียนเอาปริญญามาสักใบ ลำพังแค่มีวุฒิปวส.โอกาสจะได้เป็นหัวหน้าแผนกจะเป็นไปได้ยาก ขอให้รีบพิจารณาเรียนตอนเย็นตั้งแต่บัดนี้ หากวันไหนจะต้องออกไปเรียนตอนเย็นก่อนเวลา ก็ให้ทำบันทึกบอกตารางเรียนส่งมาเลย เดี๋ยวจะอนุญาตให้


ตอนต้นปีของปีที่แล้ว อำนวยจึงสอบเข้าเรียนได้ที่ราชภัฏแห่งหนึ่ง เรียนสาขาวิทยาการจัดการ เขาขออนุญาตผู้จัดการฝ่าย ออกจากที่ทำงานเพื่อไปเรียนแค่วันศุกร์กับวันเสาร์ ออกก่อนเวลาเพียงหนึ่งชั่วโมง ซึ่งผู้ใหญ่ก็เต็มใจอนุญาต
วันอาทิตย์ไม่ต้องขอ เพราะเป็นวันหยุดตามปกติของเขา


อำนวยไปเรียนตามตารางเรียนเพียงไม่กี่ครั้ง เดือนต่อมาเขาก็ทำงานหนักจนไม่ค่อยจะได้มีเวลาไปเรียนตามวันที่ขออนุญาต


สาเหตุเกิดขึ้นจาก เพื่อนในแผนก ขออนุญาตผู้จัดการฝ่าย ลาไปเรียนปริญญาโทถึงสองคน ส่วนอีกคนหนึ่งซึ่งเป็นผู้หญิง เธอมีปัญหาเรื่องเพิ่งคลอดลูกอ่อน ทำให้ปริมาณงานในแผนกค่อนข้างมาก แต่คนทำงานน้อยลง


แถมเมื่อแผนกต่างๆต้องการจะให้ช่วยไปดูคอมที่โต๊ะของเขา แต่ละคนที่แจ้งเข้ามาทางโทร. ก็จะฝากโน๊ตถึงแต่อำนวย บอกแต่ให้อำนวย รีบไปช่วยทันทีที่เขาว่าง


สุดท้าย อำนวยก็บอก”ปกรณ์”เพื่อนรุ่นน้องชาวจังหวัดเชียงราย ที่เพิ่งเข้ามาทำงานในบริษัทอีกแผนกหนึ่งว่า "จะไม่ไปเรียนแล้ว"


เพราะทำงานสนุกกว่า งานก็มาก แถมอาจารย์ที่สอนก็ชอบดุเรื่องที่ขาดเรียน กับเรื่องที่ส่งรายงานช้า แล้วยังบอกว่า เขาไม่ค่อยชอบเลยเรื่องที่ต้องทำรายงานกลุ่มกับผู้ที่เรียนด้วยกัน



จะพูดว่า นี่เป็นการพูดระบายความในใจของอำนวยเป็นครั้งแรกในช่วงสามปีก็ได้

แต่เขาระบายกับปกรณ์ เพื่อนรุ่นน้อง ที่ห่างกันเพียงปีเดียวจากโรงเรียนมัธยมที่บ้านเกิด จังหวัดเดียวกัน


ปกรณ์แนะนำว่า

“งั้น เราสองคนไปสมัครเรียน วิทย์คอม ที่รามด้วยกัน ที่รามไม่ต้องไปเข้าเรียนก็ได้ อ่านแต่ชีท อ่านแต่ตัวอย่างข้อสอบก็น่าจะสอบได้ ไปกันมั๊ย?”


สุดท้ายสองหนุ่มก็ไปสมัครลงทะเบียนเรียนรามคำแหงคณะวิทย์ ภาควิชาวิทยาการคอมพิวเตอร์




งานแข่งขันกีฬาสีประจำปีของบริษัทมาถึงอีกแล้ว แต่ปีนี้อำนวยซึ่งลงเตะฟุตบอลอยู่คนละทีมหรือคนละสีกับปกรณ์


เมื่ออำนวยลงไปเตะในสนาม เพียงแค่สิบนาทีเท่านั้น เขาก็นั่งทรุดตัวลงกับสนาม เขาบอกปกรณ์ว่า "ไม่ไหว เหนื่อยมาก หายใจไม่ค่อยออก คงเล่นต่อไม่ได้"


อำนวยก็เลยได้เปลี่ยนตัวออกมานั่งข้างสนามจนจบเกมการแข่งขัน
ทีมของอำนวยแพ้อีกตามเคยในปีนี้


วันรุ่งขึ้น ปกรณ์ชวนอำนวยให้ลองไปตรวจสุขภาพที่โรงพยาบาล
แต่อำนวยหัวเราะ แล้วพูดว่า “บ้าเรอะ?”

ปกรณ์ก็เลยไม่เซ้าซี้






อำนวยยังคงเป็นคนแอคทีฟสูงเหมือนที่เคยทำมา ชีวิตของเขาเป็นอย่างไรก็ยังคงเป็นอย่างนั้น เขามาถึงที่ทำงานตั้งแต่เช้า บางครั้งก็ทำงานเพลินจนลืมกินข้าวเช้า บางครั้งก็ทานอาหารรวบเข้าด้วยกัน คือเช้ากับเที่ยง ไปกินเอาตอนบ่ายโมง อาการหายใจไม่ค่อยออก ตอนนี้ไม่มีแล้ว แต่ที่เริ่มเข้ามามีผลกระทบต่ออำนวยก็คือ


เรื่องเครียด เพราะใกล้จะถึง วันสอบกลางภาคของราม


อำนวยพยายามอ่านหนังสือจนดึก พยายามจะฝึกทำข้อสอบเก่าๆจนดึก หลายครั้งที่เขาจะหงุดหงิด เพราะคำตอบที่เขาทดสอบทำดู ปรากฏว่าเขาทำคะแนนได้ต่ำมาก


อาจจะเป็นเพราะเขารู้สึกว่าวิชามันเข้าใจยาก และเขาก็รู้สึกว่าจะขี้ลืมง่าย จำอะไรไม่ค่อยดีนัก อ่านไปแป๊บๆก็ลืมอีกแล้ว ทำให้ต้องเครียด ต้องอ่านทวนซ้ำกลับไปกลับมา


และอีกสองวันก็จะถึงวันสอบแล้ว ทำให้เขาอ่านจนถึงตีสี่ มาสามวันต่อเนื่องกัน


อำนวยรู้สึกเหมือนกันว่า เขาไปทำงานแบบใจหวิวๆ เหมือนกับจะเป็นลม บางครั้งขณะกำลังนั่งแก้ไขโปรแกรมอยู่ เขาจะรู้สึกวูบ .....เขาหลับในไปโดยไม่รู้ตัวเป็นชั่วครู่



เมื่อถึงวันสอบ ปกรณ์ซึ่งพักอยู่หอพักคนโสดเหมือนกัน แต่อยู่คนละซอยกับอำนวย
เขาไปถึงรามตั้งแต่ตอนสาย


วันนั้นคนมาสอบกันเยอะ เวลาสอบจะเริ่มตอนบ่ายโมงตรง ปกรณ์เดินมองหาอำนวยว่า นั่งอ่านหนังสืออยู่ตรงไหน ก็หาไม่พบ ที่โรงอาหารก็ไม่มี เช็คจากห้องสอบ
ปกรณ์กับอำนวย สอบอยู่ตึกเดียวกันแต่คนละชั้น


“ไม่เป็นไร มันอาจจะอ่านหนักอยู่ที่หอ”

ปกรณ์ก็เลยนั่งอ่านชีท อ่านทวนอยู่คนเดียว สักประเดี๋ยวปกรณ์ก็เจอเพื่อนอีกคน ก็เลยได้นั่งอ่านด้วยกัน



เมื่อเสียงออดหมดเวลาสอบดังขึ้น สิ่งแรกที่ปกรณ์คิดถึง ก็คืออำนวย ก็เลยรีบขึ้นไปชั้นที่อำนวยเข้าสอบ คนออกมาจากห้องสอบ ทะลักออกมายังกะสายน้ำ ออกมาพร้อมกับส่งเสียงดังจนฟังไม่ได้ศัพท์ ว่าพูดอะไรกันบ้าง


“อ้าว อ่ายเวน มันไปไหนของมันวะ ไม ไม่รอกรูก่อน จะได้กลับหอพร้อมๆกัน”

ปกรณ์ยืนด่าอำนวย เมื่อคนบนชั้นนั้นซาลงแต่ไม่เห็นเพื่อน


วันนั้น ตอนเย็นถึงค่ำฝนตกหนัก ปกรณ์กลับถึงหอราวๆสองทุ่ม เพราะรถติดมาก ถึงหอของตนแล้ว ปกรณ์ก็รีบเดินไปที่หอพักของอำนวย กะจะถามเรื่องข้อสอบว่า ทำได้มั๊ย?

ตัวปกรณ์เองเขามั่นใจว่า “ของเขาสอบไม่ผ่าน”


ห้องอำนวยเปิดไฟ แต่ประตูล๊อคข้างใน

“อำนวย อำนวย อำนวย อำนวย”

เงียบ ไม่มีเสียงขานตอบ


“เอ ออกไปกินข้าวรึเปล่า?” ปกรณ์พูดในใจ

“ข้างห้องก็ปิดประตู ไม่มีใครอยู่ในห้องกันเลยรึวะ แถวนี้”


ปกรณ์จึงลงมาถามคนเฝ้าหอพักข้างล่าง

“ป้า อำนวยไปกินข้าวรึเปล่า ป้ารู้มั๊ย?”


ป้าตอบว่า

“อำนวยอยู่ นี่ เขาไม่ได้ออกไปไหนเลย วันนี้เขาอยู่ในห้องทั้งวัน คงจะอ่านหนังสือหนัก
เตรียมสอบมั๊ง?”


“ฮื่อ ไม่ใช่หรอกป้า วันนี้เขาต้องออกไปสอบที่ราม….เอ ทำไงดี
แล้วป้ามีกุญแจห้องเขามั๊ย?”


ป้าแกสั่นหัว

“ทำไงดีล่ะ?” ปกรณ์พูด ..

”เอางี้ ผมขอยืมค้อนของป้าก็แล้วกัน ผมจะลองงัด ผมจะรับผิดชอบเรื่องประตูเองนะ”


หลังจากที่ออกแรงงัดประตูที่ใส่ล๊อกอยู่ข้างใน ทั้งป้าและปกรณ์ก็เห็นไฟในห้องยังเปิดอยู่ คอมในห้องก็ยังมีร่องรอยว่า ยังไม่ชัดดาวน์ ที่สำคัญ อำนวยนอนหลับตา ในชุดกางเกงขาสั้นเสื้อยืดคอกลม ในมือขวามีชีทข้อสอบวิชาที่จะสอบ คล้ายๆจะร่วงผล็อยออกจากมือ....


ใช่ อำนวยนอนตัวแข็งนิ่ง และหมดลมแล้ว!!!!!!






ข่าวเรื่องของอำนวย เมื่อเผยแพร่ออกไปปากต่อปากในบริษัท ไม่มีใครเลยที่จะไม่ตกตะลึง

ไม่…แม้กระทั่งผู้จัดการฝ่ายไอที ญาติของสินเอง


เมื่อหมอที่พิสูจน์ศพ บอกว่า อำนวยเสียชีวิตเพราะความอ่อนเพลียมากเกินไปเพราะนอนพักผ่อนน้อย รับประทานอาหารน้อย และสุขภาพภายใน…..มีโรคหัวใจอยู่


ทุกคนต่างก็วิเคราะห์สาเหตุการจากไปของอำนวย ต่างๆนานา …แน่นอน ทุกคนร่วมลงความเห็นตรงกันว่า คงจะเรื่อง ….ความเครียดที่จะต้องไปสอบด้วย


งานศพของอำนวยจัดขึ้นที่วัดใกล้ๆบริษัท โดยจัดเพียงสามคืนแล้วเผาเลย อำนวยได้รับเงินประกันและได้รับเงินสงเคราะห์จากบริษัทเป็นเงินประมาณสามแสนบาท ได้รับเงินช่วยเหลือทำบุญในงานศพ จากเพื่อนๆพนักงานอีกราว 7 หมื่นบาท






ผู้มารับเงิน คือ ญาติโดยตรงของเขาที่นั่งรถทัวร์มาจากเชียงราย ….

เป็นภรรยาที่จดทะเบียนของเขาเอง พร้อมลูกสาววัย 2 ขวบ
ที่ๆไม่มีใครในบริษัท เคยรู้มาก่อน



นั่นซิ ….ทุกคนเพิ่งจะนึกออกว่า อำนวยเคยลาพักร้อนไปสิบวัน เมื่อเขาเข้ามาทำงานในช่วงปีแรก อ้อ…. เพราะเขาไปเยี่ยมภรรยาของเขา คลอดลูกสาวคนนี้นี่เอง







Blogเรื่องวันนี้ หากจะเป็นอุทาหรณ์อย่างใด? กับใครบ้าง?


ขอ ยกความดี ทั้งหมดให้กับเขา

…….เขาชื่ออำนวย…....






โดย yyswim




 

Create Date : 05 สิงหาคม 2549
44 comments
Last Update : 5 สิงหาคม 2549 13:59:43 น.
Counter : 602 Pageviews.

 

พวงหรีดสวยจัง

 

โดย: รักดี 5 สิงหาคม 2549 14:36:46 น.  

 


คุณรักดี……ขอบคุณครับ มาเยี่ยมเป็นคนแรกเลย

ผมไปยืมรูปภาพพวงหรีด มาจากเว๊ปbangkokbouqueครับ ราคาราว 800 บาท บริการส่งให้ด้วย ในเว๊ปนี้จัดแจกัน จัดช่อดอกไม้สวยๆทั้งน้านครับ



 

โดย: yyswim 5 สิงหาคม 2549 15:23:53 น.  

 


ผมไม่อยู่กรุงเทพ 3 วัน

จะกลับเข้า Blog ในวันพุธครับ

 

โดย: yyswim 5 สิงหาคม 2549 15:30:54 น.  

 

น่าสงสาร "อำนายฎ นะค่ะ เพราะงั้นคนเราไม่ควรจะทำงานมากใช่มั้ยค่ะ ควรหาเวลาพักผ่อน เทียวบาง...

งั้นเดี๋ยวขอออกไปเที่ยวก่อนนคะ อิ อิ

 

โดย: asariss 5 สิงหาคม 2549 16:40:03 น.  

 

ขอแสดงความเสียใจกับคุณอำนวยด้วยนะค่ะ

 

โดย: นุ๊กนิค (เด็กพี่เบ็ค ) 5 สิงหาคม 2549 17:54:32 น.  

 

สงสารอำนวยนะคะ ถ้าเขารู้จักการใช้ชีวิตแบบมัชฌิมาปฏิปทา เขาจะไม่ไปก่อนวัยอันสมควรแน่เลย
เรื่องของเขาเป็นอุทธาหรณ์ที่ดีมาก ๆ ค่ะ

คุณสินเขียนเรื่องแบบนี้ สำนวนรื่นไหลดีค่ะ

 

โดย: ซออู้ 5 สิงหาคม 2549 18:56:39 น.  

 

เข้ามาหาน้ำกินบ้าง อิอิ

 

โดย: GayKrub 5 สิงหาคม 2549 19:25:12 น.  

 


นอนหลับให้เพียงพอ..อย่านอนดึกนะคะ

หาโอกาสเที่ยวพักผ่อนสมองบ้าง

ตรวจสุขภาพประจำปี

ขอให้ทุกคนแข็งแรงค่ะ

 

โดย: random-4 (random-4 ) 5 สิงหาคม 2549 20:47:18 น.  

 

มีตัวอย่างคนใกล้ตัวที่เรื่องราวคล้ายคุณอำนวยเหมือนกันครับ
เป็นสิ่งเตือนสติผมถึงเรื่องการใช้ชีวิตอยู่จนถึงทุกวันนี้
ขอบคุณที่นำมาเล่าสูกันฟังครับผม

เพื่อที่ชีวิตจะไม่เครียด งั้นเล่นบล๊อกแก๊งค์ต่อดีก่า

 

โดย: 90210 6 สิงหาคม 2549 7:36:16 น.  

 

คนเราต้อง balance ครับ

อ่านแล้วก้อคิดได้เนอะ

 

โดย: นายเจย์ (JaYGUY ) 6 สิงหาคม 2549 10:52:21 น.  

 

เขียนได้ดีมากเลยครับทั่น
ขอแสดงความเสียใจกับครอบครัวคุณอำนวยด้วยครับ

ความสุขอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล ที่ใจเราเองนี่ละครับ
ไม่ต้องไปมองหาไกล อยู่ที่ว่าคุณจะเข้าใจหัวใจตัวเองไม๊

 

โดย: wls (winter love song ) 6 สิงหาคม 2549 12:55:57 น.  

 

พี่สินเขียนแบบนี้น่าอ่านดีครับ
เสียใจกับคุณอำนวยด้วยคนละกัน
คนเราเดี๋ยวนี้ตายกันง่ายและเร็วจริง ๆ
ต้องระวัง ไม่ใช้ชีวิตอย่างประมาทนะครับ

 

โดย: basbas 6 สิงหาคม 2549 16:01:08 น.  

 

ง่ะ คล้ายๆชีวิตเราเลย T_T คุณสินตอกย้ำ ช่วงนี้ Balance ชีวิตไม่ค่อยดีค่ะ เวลาส่วนใหญ่ก็ทำแต่งาน ส่วนรองลงมาก็นอน รองลงมาก็เล่น Net แต่หยุด long weekend ทีไรก็ไปเที่ยวต่างจังหวัดนะคะ เป็น member fitness แต่ไม่ได้แบ่งเวลาไปเล้ย
แงๆๆๆ คุณสินช่วยดุหน่อยสิ

 

โดย: ladybear 6 สิงหาคม 2549 23:38:38 น.  

 

...
ทางเลือกของบางชีวิต
ช่างน่าเศร้านัก
ขอให้ไปสู่สุขคติครับ

 

โดย: แร้ไฟ 7 สิงหาคม 2549 0:09:09 น.  

 

โอ้....เศร้าจัง


ว่าแล้วเชียวว่าต้องจบแบบนี้

 

โดย: PADAPA--DOO 7 สิงหาคม 2549 1:12:58 น.  

 

แวะมาขอบคุณที่เข้าไปอวยพรวันเกิดนะคะ ต้องขอโทษที่มาเยี่ยมช้า ไม่ว่ากันนะคะ

 

โดย: Baby I love you 7 สิงหาคม 2549 3:10:18 น.  

 

ขอบคุณนะค่ะที่แวะไปที่บล็อก ... เพิ่งแว๊บเข้าไปเปิดเจอบล็อกเก่าที่อัพไว้เรื่องสะตอ ก็เลยเห็นคำถามที่ถามเอาไว้น่ะค่ะ ตอบช้าหน่อยเพราะว่าเพิ่งเข้าเมื่อกี้นี้เอง เห็นแล้วก็มาตอบเลยค่ะ

เรื่องแพ็คของส่งที่ถามนี้ต้องบอกเลยค่ะว่าไม่ทราบจริงๆ เพราะว่าอย่างบล็อกสะตอที่เขียนเอาไว้นั้นไปหาซื้อเอามาจากร้านจีนน่ะค่ะ ไม่ได้ให้ทางบ้านส่งมาให้เลย ก็เลยไม่ทราบว่าเค้านำเข้าโดยแพ็คมายังไงน่ะค่ะ ... ขอโทษนะค่ะที่ไม่ได้ช่วยอะไรเลย

 

โดย: JewNid 7 สิงหาคม 2549 3:13:39 น.  

 

ตัวอย่างชีวิตที่สุดโต่งไปกับการทำงาน

อะไรที่สุดโต่งเกินไปมักไม่ดีทั้งนั้น

 

โดย: zmen 7 สิงหาคม 2549 16:24:27 น.  

 

ตั้งแต่ปี 30 ที่เริ่มใช้ชีวิตต้องหาเงินใช้เอง เห็นมาเยอะแล้ว เรื่องราว ของเพื่อนฝุง หรือผู้ร่วมงาน อ่านเรื่องราวใน bl แล้วทำให้ฉุกคิดได้ว่า เรื่องการพักผ่อน หรือว่า ใช้ชีวิตแต่พอดี น่าจะทำให้อายุเรายืนยาวขึ้นนะ

เพราะว่าตอนนั้นก็มีลูกพี่ของข้าพเจ้าคนหนึ่งเหมือนัน ลาออกจาก บ. ที่เคยทำ ไปทำที่ บ. ใหญ่โตมาก ค่าจ้างมากกว่าเก่าเกือบ 3 เท่า แต่ก็ตามสูตร เงินเยอะ งานก็ต้องเยอะ ทำอยู่ได้ 2 ปี ก็ต้องเลิกทำตลอดชีวิต ... ตายครับ ตอนผมไปงานศพ เมียเค้าเล่าให้ฟังว่า เค้าเป็นลม แล้วก็ไปหาหมอที่โรงพยาบาล กลับจากโรงพยาบาลแทนที่จะกลับไปพักผ่อน ก็ไม่ยอม เค้ายังคงกลับไปนั่งประชุมงานต่อ ค่ำนั้นก็เป็นลมอีกรอบ คราวนี้ไม่ฟื้นอีกเลย... รายนี้ตายเพราะทำงานเกินความพอดี ไม่ค่อยพักผ่อน ไม่ค่อยออกกำลังกาย งานที่ทำก็สุดจะเครียด ครับ

อีกราย พึ่งไม่นานนี่เอง ช่าง survey เหมือนผม แต่ผมผันตัวมาเป็นคนทำงานด้าน Cad ก็เลยนั่งตากแอร์แทนยืนตากแดด (อยากจะบอกว่า ไปเรียนหลักสูตร กศบป. วิทยการคอมพิวเตอร์ที่ราชภัฏสวนสุนันทามาด้วย) รายนี้ตัวโตมาก คนใต้เหมือนกันกับผม ทำงานเข้าขากับผมมาก เพราะผมจะเป็นคนออกแบบแล้วคำนวณเป็นค่าพิกัดให้ แล้วเจ้าคนนี้ก็จะมีหน้าทีไปแบ่งที่ดินให้เป็นไปตามแบบพร้อมทั้งปักหมุด ทำงานกลางแดดตลอด แถมยังกินเหล้ายังกะอูฐกินน้ำ เลิกงานเมื่อไหร่เป็นอันตั้งวงเมื่อนั้น จนมาวันหนึ่ง เป็นลมหน้ามืด ต่อหน้ากล้อง survey เลย ลูกมือช่วยกันพาไปส่งโรงพยาบาล เป็นเจ้าชายนิทราอยู่ 6 เดือน แล้วก็ย้ายออกจากโรงพยาบาล ไปยังบ้าน อยู่บ้านได้ 2 เดือย ก็ตาย สาเหตุก็เพราะ พักผ่อนน้อย กินเหล้าเยอะ ไม่ค่อยออกกำลังกาย แต่ว่างานไม่เครียดนะ ทำเรื่อยๆ แต่ว่าสนุกกับสุรามากไปหน่อย ...

ผมโชคดีที่กินเหล้าไม่ค่อยเก่ง สูบบุหรีไม่เป็น หนักไปทางดูหนัง กับบ้าจักรยาน ปั่นกลับที่พักเหนื่อย อาบน้ำกินข้าว ดูข่าว อ่าน bl ท่านสินที่มีเรื่องสุขภาพบ้าง เรื่องการประกอบอาชีพต่างๆบ้าง เรื่องราวของคนที่น่าจะยึดเป็นแบบอย่างบ้าง แล้วก็นอน (เมื่อก่อนบ้าการเมือง แต่ตอนนี้เลิกสนใจไปเยอะแล้ว) คาดว่าคงไม่เป็นโรคแบบที่ข้างบนเค้าเป็นกันนะ

 

โดย: merf1970 7 สิงหาคม 2549 16:32:14 น.  

 

ฝอยเรื่องตัวเองมากไป จนลืมเรื่องใน bl ท่านสินเลย
ขอแสดงความเสียใจกับครอบครัว ท่านอำนวยด้วยครับ

 

โดย: merf1970 7 สิงหาคม 2549 16:34:43 น.  

 

สวัสดี..มาเยี่ยมครับ
เกือบเป็นอำนวยไปซะแล้วพี่สิน โรคพุ่งมาที ไอซียู แหะๆ
อิ อิ เลยไปใช้ชีวิตอย่างบำบัดเลยช่วงนี้ครับ
ค่อยๆดีขึ้น ิ เลี้ยงชีพด้วยยา ไม่หนุกเลย

 

โดย: เงือกลม 7 สิงหาคม 2549 18:16:19 น.  

 


พฤติกรรมที่เรามองเห็น


พฤติกรรมที่เรามองเห็นหรือได้ยินจากคนอื่น จะครั้งเดียวหรือหลายครั้งก็ตาม อาจจะไม่ใช่เป็นทุกสิ่งทุกอย่างของคนๆนั้น เพราะเขาอาจจะมีความจำเป็นที่จะต้องทำอย่างนั้น เพราะเขาอายหรือไม่ชอบที่จะบอก หรือเพราะเราตีความของเราไปเอง

เปรียบไปก็เช่นเดียวกับเมื่อเรามองเห็นภูเขาน้ำแข็ง ที่ยังมีอีกหลายส่วนของภูเขาน้ำแข็งที่เรายังมองไม่เห็น





 

โดย: yyswim 8 สิงหาคม 2549 14:37:41 น.  

 


ลองคิดกันเล่นๆ


1. ผู้หญิงที่ทาลิปมันต่อหน้าผู้ชายที่เพิ่งรู้จัก เป็นผู้หญิงที่ให้ท่าผู้ชาย?

จริง? ไม่จริง?


2. ผู้หญิงที่กดโทร.ที่โทร.เข้ามาทิ้ง ขณะที่นั่งอยู่กับเพื่อนชาย เป็นผู้หญิงที่ชอบเพื่อนชาย?

จริง? ไม่จริง?


3. ผู้หญิงที่เข้าไปถามผู้ชายที่เดินผ่านมาว่าเสื้อยืดสวย ชอบ ไปซื้อจากไหน? เป็นผู้หญิงที่อยากจะรู้จักผู้ชาย?

จริง? ไม่จริง?



ทั้งสามข้อข้างบน คำตอบคือ จริง และไม่จริง….เป็นไปได้ได้ทั้งสองอย่าง

จำเป็นจะต้องมีข้อมูลมากกว่านี้มากๆ จึงอาจจะฟันธงได้ว่า เป็นข้อใดเพียงข้อเดียว






 

โดย: yyswim 8 สิงหาคม 2549 14:39:33 น.  

 

เจ้าของบล็อคกลับมาแร้วว้อย หนีดีก่า แอบมาอ่านซะนานเทียว

 

โดย: WaN-r-Tit (WaN-r-Tit ) 8 สิงหาคม 2549 20:55:09 น.  

 

เขียนได้โดนใจ และเป็นอุทธาหรณ์มากๆ เลยครับ ว่าชีวิตของคนเราไม่ได้มีแต่งเรื่องงานเท่านั้น ที่เราต้องแบ่งเวลาให้มันเพียงอย่างเดียว ชีวิตเราก็สำคัญมากและเป็นสิ่งสมควรอย่างยิ่งที่เราต้องดูแลมันที่สุดเลย อ่านมาถึงตอนท้านผมสงสารลูกเมียคุณอำนวยนะครับ ที่ต้องสูญเสียสามีและพ่อไป




ปล. มาเชิญชวนให้ไปฟังนักร้องหนุ่มหน้าใหม่แห่งเกาะอังกฤษครับ รับประกันความฟังสบายมากๆ ครับ

 

โดย: เข็มขัดสั้น 8 สิงหาคม 2549 21:40:48 น.  

 

อำนวย....คุณอำนวย ต่างจาก นาย อำโจ
เยอะเลยแฮะ.. นายโจจบสาขาที่ไม่อยากเรียน
.
.
งานที่ทำก็ตามสาขาที่จบมา
การทำงานจึงทำแบบเอาตัวรอดไปวัน ๆ
(กะล่อนให้ผ่านไปวัน ๆ นึง)
เฮ้ออออออ.....เหนื่อยเหมือนกันนะ 555
พยายามจะรักมันแล้ว พยายามจะทำดีแล้ว
แต่ก็ทำไม่ได้ซ๊ากกกที

ปล. วันนี้ผมอารมณ์ดีค้าบบบ

 

โดย: little-joe 9 สิงหาคม 2549 9:32:49 น.  

 

ผม search หาข้อมูลเรื่องศูนย์กีฬาประชานิเวศน์
แล้วมาเจอบล๊อคคุณครับ
เลยมา comment ขอบคุณครับ
blog entry อันนั้นช่วยให้ข้อมูลผมได้มากเลยครับ :)

ปล. blog นี้ความรู้แน่นจริงๆครับ

 

โดย: taiki-aik 9 สิงหาคม 2549 13:01:45 น.  

 


คุณแม่ของน้องเนเน่…..จะไปเที่ยว….

น้องเนเน่บอกว่า ..ขอไปด้วย …มี๊ ใส่ชุดไหนดีอ่ะ?


คุณนุ๊กนิค……ขอบคุณนะครับที่มาร่วมเสียใจ

คุณอำนวย เขาไม่รู้จักกับจขบ.หรอกครับ
ผมช่วยเผยแพร่เรื่องของคุณอำนวย เพื่อเป็นอุทาหรณ์ครับ

 

โดย: yyswim 9 สิงหาคม 2549 16:31:08 น.  

 


คุณซออู้……ขอบคุณที่คุณชอบ บอกว่าเป็นอุทาหรณ์ที่ดีมาก

สำนวน …ยังครับ ยังอ่านแล้วไม่ลื่น ยังตะกุกตะกัก อยากจะเขียนให้ดี แต่ยังทำไม่ได้ดีเลยครับ


คุณGayKrab……แล้วจะกินน้ำอะไรล่ะ อิอิ มีทุกน้ำแร่ะ


 

โดย: yyswim 9 สิงหาคม 2549 16:31:57 น.  

 


คุณrandom-4……ขอบคุณที่ตักเตือน ผมน่ะนอนดึก ป๊ะจำ


90210…….เล่นBloggang แล้วไม่เครียดเนาะ

ชวนเพื่อนๆมาร่วมBloggangกันดีกว่า

 

โดย: yyswim 9 สิงหาคม 2549 16:32:46 น.  

 


นายเจย์……ถูกเลย คนเราต้อง balance ไม่งั้นเดี๋ยวล้ม


คุณwls…… “ความสุขอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล ที่ใจเราเองนี่ละ ไม่ต้องไปมองหาไกล อยู่ที่ว่าคุณจะเข้าใจหัวใจตัวเองไม๊”

โอว์ คม บาดคมเฉือนใจ

 

โดย: yyswim 9 สิงหาคม 2549 16:33:31 น.  

 


น้องbas…..ใฝ่ดี คงจะไม่มีอะไรทำให้น้องประมาทแน่ …พี่สินว่า


คุณlady bear…..คุณรู้ดีทุกอย่าง รู้เหตุรู้ผล

ผมมะกล้าแนะนำคร้าบ

 

โดย: yyswim 9 สิงหาคม 2549 16:34:47 น.  

 

พี่สินอ่านแล้ว...เหมือนถูกฟ้าผ้าเข้ากลางใจได้แง่คิดหลายครับ

ผมเองทำงานหนัก ดื่ม พักผ่อนน้อย ขาดการออกกำลังกาย...แต่โชคดีที่ไม่เครียด ถ้าเครียดด้วยสงสัยคงล้มเอาง่ายๆเหมือนกัน...

 

โดย: bite25 9 สิงหาคม 2549 18:25:57 น.  

 

คิดถึงเพลงฝรั่งเพลงหนึ่งครับ
เนื้อหาประมาณเป็น มนุษย์โปร่งใส
ทุกคนมองเห็น รับรู้ ถึงการมีอยู่ แต่ก็มองผ่านไป
แต่จะมีตัวตน และมีความสำคัญ ต่อเมื่อแค่มีคนต้องการใช้งาน
...
Personal Phenomenon
การปรากฏขึ้นของคนธรรมดา
ในสังคมหนึ่งหนึ่งบางครั้ง
หรือหลายครั้ง
เหมือนแค่แผ่นกระดาษปล่าวปล่าว
...
"บุคคล" ที่ถูก "ตีความ"
โดยสังคม
แค่ความหมายที่นำมาเขียนไว้บนกระดาษ ปล่าว
ว่าดำรงเป็นสถานะอะไรในสังคมเท่านั้น
เมื่อหายไปอย่างรวดเร็วจากโลก
เหมือนกระดาษที่ไหม้ไฟ
สว่างวูบขึ้นเป็นอุทธาหรณ์
...
ซึ่งพอดับลงแล้ว




ไม่มีใครจำได้








ไม่มีอะไรให้คนจดจำ

 

โดย: เ ม ฆ ค รึ่ ง ฟ้ า 9 สิงหาคม 2549 19:28:49 น.  

 

แวะมาสวัสดีวันพระครับ

 

โดย: 90210 9 สิงหาคม 2549 20:14:09 น.  

 


แร้……ขอบคุณที่มาไว้อาลัยคุณอำนวยสู่สุขคติ

น้องPADAPA—DOO…..เดาเก่งนะครับ ช่ายเรื่องเศร้า

 

โดย: yyswim 10 สิงหาคม 2549 1:55:34 น.  

 


คุณBaby I Love You……..เข้ามาเยี่ยม ขอให้มีความสุขมากๆนะครับ

อยู่ทางโน้น ได้ทานอาหารใต้บ้างหรือเปล่า ตอนนี้ทางนี้ สะตอกำลังออกฝัก

คุณนิด……ขอบคุณในน้ำใจนะครับ ไม่เป็นไรครับหากไม่ทราบ

ผมจะคอยเสาะหาข้อมูลเอง ขอบคุณอีกครั้ง

 

โดย: yyswim 10 สิงหาคม 2549 1:56:11 น.  

 


Zmen……ผมเห็นเช่นเดียวกัน อะไรๆที่มากเกินไป มักจะมีโอกาสเป็นอันตราย แม้ว่าบางครั้งจะเป็นแชมป์ก็ตาม

Merf……อูว์ สองราย คนใกล้ชิดนายด้วย น่าหวาดเสียว เห็นกันหลัดๆ
ที่จริง คุณอำนวยกะผม ไม่ได้รู้จักกันหรอก ผมฟังมาจากญาติผมเองอีกที ซึ่งก็เป็นหัวหน้าของเขา
ถ้าแบบคนที่ผมรู้จัก ก็ชื่อสุริยะ เพื่อนเรียนร่วมห้องเดียวกัน ที่นิเทศจุฬา เขาคนนี้เขาใฝ่เรียนครับ อยู่แต่ห้องสมุด ไม่เคยเห็นเขาจีบใคร กีฬาก็ไม่เคยเห็นเขาเล่น แน่นอนจบชนิดเกียรตินิยม จบออกมาแล้วไม่ค่อยจะได้ติดต่อกันนักครับ เพราะเขาใฝ่ดีไง เขาทำโฆษณา
คิดเอาว่าคงจะทำหามรุ่งหามค่ำแบบสมัยเรียน มั๊ง ตอนนี้เขาจากไปแล้ว ไปเป็นคนแรกของรุ่น เป็นโรคมะเร็ง เพื่อนที่เขามาบอกทีหลัง เขาบอกว่า สุริยะไม่ค่อยจะสนใจสุขภาพตัวเอง กินก็กินแต่ก๋วยเตี๋ยวริมฟุตบาท แล้วก็กินอย่างเดิมซ้ำๆซากๆ แล้วยังกินผิดเวลาด้วย เรื่องออกกำลังกาย น่ะ ไม่มีเลย
อย่างMerf เทวดายังไม่อยากได้ตัวหรอก คงจะอีกนาน ท่านรู้ว่า นายจะอยู่ช่วยปราบอธรรมบนพิภพ โฮะโฮะ


 

โดย: yyswim 10 สิงหาคม 2549 1:56:56 น.  

 


เงือกลม…..โอ๊ะ ตกใจ เข้าไปนอนให้คุณพยาบาลปรนนิบัติเหอ?????
แต่ตอนนี้เมฆหมอกครึ้มคงพ้นไปแล้ว
ต่อไป นอน กิน ออกกำลังให้เหมาะๆนะครับ

WaN-r-Tit……อ้าว จะรีบไปหนาย มีมะขาม เอามาฝากจากเพชรบูรณ์ด้วยคร้าบ

 

โดย: yyswim 10 สิงหาคม 2549 1:58:00 น.  

 


คุณเข็มขัดสั้น….คุณอำนวย เขาเป็นคนแบบไหน ผมก็ไม่รู้แท้จริง

ช่าย แต่เห็นใจลูกสาวและแฟนของเขา จะเป็นอย่างไรในอนาคต อีกหลายปี
แต่ พูดตามตรง ผมก็ไม่อยากเครียดแทนคนอื่น พยายามดูแลตนเองและญาติๆให้ปลอดภัยมีสุขภาพที่ดีเสียก่อน

โจเล็ก…..งั้นนายทำงานในสาขาที่ไม่อยากเรียน โฮะโฮะ แต่เอาเฮอะ ถ้าพอทนได้ หากทนไม่ได้ ก็มองหางานที่ตัวรักเถอะ จะได้รุ่ง สุขใจแบบคนอื่น

คิดแบบเล่นๆ สมสักดิ์ ชลาชล จบสวนสุนันทา เขาบอกว่าเขาไม่ชอบที่เรียนมาเลย แล้วเขาก็ฝึกฝนใฝ่หาความรู้ในสิ่งที่เขาชอบ ตอนนี้เขาดังมาก เขารวยมาก รู้จักเขามั๊ย อาชีพเขาคือช่างทำผม

 

โดย: yyswim 10 สิงหาคม 2549 1:58:35 น.  

 


คุณtaiki-aik ….ก่อนอื่นขอชมรถของคุณก่อน Jazz สวยเนาะ
อย่างสอง จะไปว่ายน้ำเหรอ? งั้นก็คงจะเจอกัน ว่างๆแวะมาเที่ยวที่บ้านหลังนี้บ้างก็ได้นะ เผื่อจะฝากข้อมูลอะไรไว้ผมตอบ

น้องไบ๊ท์…..ทำงานพอดีๆ อย่าเป็นแชมป์โลกเลย เพราะคนที่หวังสูงมาก มักจะมีปัญหาต่อสุขภาพเกือบทั้งนั้น

กินพอประมาณ ออกกำลังกายสม่ำเสมอ แล้วนอนหลับให้สบาย อ้อ อีกอย่าง ไม่ต้องเครียดกะชีวิตให้มากนัก อะไรจะเกิด ก็ปล่อยวางซะบ้าง อย่าเอาตัวเองเป็นศูนย์กลางทุกเรื่อง

 

โดย: yyswim 10 สิงหาคม 2549 1:59:22 น.  

 


เมฆ…..นานนะ ไม่ค่อยได้เจอกัน

นายนำเนื้อหาในเพลงมาเล่าให้ฟัง ได้ไอเดียดีทีเดียว เหมาะการคิด คิด ต่อเนื่อง

90210…..อ๊ะ วันพระ จริงด้วย
จันทร์เต็มดวง
เหอเหอ พลอั้น พลอั้น นายอยู่หนายยย

 

โดย: yyswim 10 สิงหาคม 2549 2:00:23 น.  

 

หลังไมค์พันทิพย์ ด้วยครับ คุณสิน

 

โดย: สเตอร์ลิงค์ 10 สิงหาคม 2549 8:57:40 น.  

 


สตล. …..ผมเช็คหลังไมค์ อ่านและตอบเรียบร้อยแล้ว ขอบคุณนะครับ

 

โดย: yyswim 15 สิงหาคม 2549 14:30:32 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 


yyswim
Location :
กรุงเทพ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 40 คน [?]





บล็อกสรรสาระนี้ จขบ.ไม่ได้เขียน-ไม่ได้ถ่ายภาพ-ไม่ได้อัพโหลดคลิปเอง หากแต่ทำหน้าที่เป็นบรรณาธิการบล็อก เสาะหาเรื่องดีๆ รูปสวยๆ คลิปแปลกๆ มาไว้ในบล็อก


ขอขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาเยี่ยม ขอเชิญชมหรืออ่านตามสบาย ไม่ต้องคอมเมนต์ก็ได้ จขบ.ชอบการเข้ามาเยี่ยม แบบกันเอง ง่ายๆ สบายๆ




เริ่มเขียนBlog เมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ.2548


เมื่อวันที่ 9 ตุลาคม พ.ศ.2550 เวลา 23.30 น.


เริ่มนับจำนวนผู้เข้าเยี่ยมชม




Latest Blogs

New Comments
Group Blog
 
<<
สิงหาคม 2549
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031 
 
5 สิงหาคม 2549
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add yyswim's blog to your web]
Links
 

MY VIP Friends


 
 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.