Ninja!
Group Blog
 
<<
มกราคม 2550
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031 
 
13 มกราคม 2550
 
All Blogs
 
TAG TAG TAG จ้า

ตามคำเชิญของคุณนาขวัญครับความลับ(ส่วนมากจะเป็นเรื่องเปิ่นมากกว่า) ทั้ง 5 ข้อของผม

1. ที่มาชื่อล็อกอิน postmaker นี้ แต่เดิมนั้นผมเล่นพันทิพโดยไม่คิดว่าจะต้องใช้ล็อกอินเป็นขาจรโดยตลอด(เพราะชอบอ่านมากกว่า) แต่ที่มาสมัครนี้ก็เพราะห้องราชดำเนินซึ่งตอนนั้นคันปาก(มือ)มากที่อยากจะตอบ เลยยอมสมัครไป ตอนที่สมัครพูดตามตรงว่า ผมนึกชื่อไม่ออกครับว่าจะตั้งอะไร นึกไม่ออกจริง ๆ จะเอาชื่อจริงตัวเองมาตั้งมันก็กระไร ๆ อยู่ เอาชื่อเล่นมาตั้งก็ไม่กล้า(ชื่อมันตลก) แต่....ไอเดียมันก็ปิ๊งจนได้ในพอดีนึกถึงลูกบ้านคนหนึ่งที่ผมรักมากที่สุด ทำงานไปรษณีย์ +กับตอนนั้นกำลังฟังเพลงของ พีชเมคเกอร์อยู่ก็เลย เอามาผนวกกันกลายเป็น postmaker(มั่วเก่งจริง ๆ) ซึ่งใช้มาจนทุกวันนี้ และผมโพสครั้งแรกนั้นที่ห้องราชดำเนินครับ และคงเป็นครั้งเดียวครั้งสุดท้ายที่ผมโพสในห้องนั้น (โชคดีที่ไม่โดนยึดอมยิ้ม)

2. หน้าแตกที่ KFC เมื่อตอนสมัยเรียน ปวช. ตอนเลิกเรียนก็ได้ไปกับกลุ่มเพื่อนไปกินที่ KFC ตรงข้ามกับสยามเซ็นเตอร์(ชื่อสมัยก่อน) ด้วยความที่ผมเองตอนนั้นได้มากินร้าน KFC เป็นครั้งแรก ครั้งแรกจริง ๆ ที่สาขานี้ ด้วยความที่สมัยตอนเรียนมัธยมไม่เคยได้ไปเที่ยวไหนกับเพื่อน ๆ เลย T_T (เหมือนแก้ตัวเลยเนอะ) เรื่องหน้าแตกนั้นก็มาถึงเพื่อนผมได้วานให้ผมไปหยิบซอสพริกกับซอสมะเขือเทศ ซึ่งตอนนั้นผมไม่รู้จริง ๆ ว่า ที่ร้านนั้นจะมีโต๊ะต่างหากที่มีซอสเครื่องปรุงต่างไว้บริการให้ลูกค้าอยู่แล้ว แต่ผมไม่รู้ครับ ปรากฏว่า..........ผมไปหยิบซอสมะเขือเทศที่โต๊ะนักศึกษากลู่มหนึ่งต่างสถาบันกำลังนั่งทานไก่อย่างเอร็ดอร่อยอยู่เลย เพื่อนผมพอดีเห็นผมหยิบซอสฯที่โต๊ะคนอื่นเค้า รีบวิ่งไปขอโทษขอโพย ส่วนผมนั้นรู้สึกว่าหน้ามันชา ๆ ไงก็ไม่รู้(ในกลุ่มเพื่อนผมส่วนมากก็เป็นผู้หญิงด้วย)
ปล.ถ้าใครที่จำเหตุการณ์นี้ได้และอยู่ในโต๊ะกลุ่มนักศึกษาที่ผมไปหยิบซอสผิด ถ้ามาอ่านเจอ ผมอยากจะบอกว่า ผมไม่ได้ไปหาเรื่องนะครับ ผมไม่รู้จริง ๆ

3. โดดเรียนจนเจอดี สมัยอยู่ ปวช. เคยโดดเรียนวันนั้นโดดเรียนไปที่ห้างมาบุญครอง ไปกันเกือบ 10 คน กำลังกินอาหารที่คอร์ทฟู๊ดที่ชั้น 6 มาบุญครอง ปรากฏว่า เจอเด็กช่างกล(ไม่ขอเอ่ยชื่อสถาบันละกัน) มากลุ่มใหญ่เลย(20-30คนละมั้ง) มาล้อมหน้าล้อมหลังกลุ่มผม แล้วก็โชว์เศษผ้าที่มีชื่อสถาบัน ๆ หนึ่งซึ่งกรีดมาจากเสื้อของนักเรียนคนหนึ่ง(เหยื่อคนก่อนแหง ๆ ) แล้วก็พูดจาหว่านล้อมให้ซื้อบัตรคอนเสริตของสถาบันเค้า ไม่งั้น........(สงสัยโดนกรีดเสื้อเหมือนเหยื่อคนก่อนแหง ๆ) ก็เลยต้องยอมซื้อไปครับ เจอไป 2 ใบ รู้สึกจะใบละร้อยมั้ง เรื่องมันยังไม่จบแค่นี้ ขากลับนั่งรถเมล์กลับบ้าน ดัน..ไม่รู้นึกยังไง พวกเราทั้งกลุ่มลงป้ายเมลล์ใกล้ ๆ กับสถาบันที่ผมเรียนดันไปเจออาจารย์ฝ่ายปกครองอยู่แถวนั้นพอดี อาจาร์ยก็รู้เลยครับว่าพวกผมโดดเรียน(เพราะตอนนั้นยังไม่ถึงเวลาเลิกเรียน) โดนจับที่ห้องฝ่ายปกครองโดนเฆี่ยนคนละ 6 ที (ไม่ใช่เฆี่ยนทีเดียว 6 ทีนะ เฆี่ยนเวียนเทียนเลย)

4. ช่วงที่เจ็บที่สุดในชีวิต ผมเคยโดนน้ำร้อนลวกลงเป้ากางเกงไปถึงน่องทั้งสองข้าง เรื่องมีอยู่ว่า พี่ชายผมได้ซื้อก๋วยเตี๋ยวเป็นให้ผมได้ทานจำได้ว่าเป็นเส้นใหญ่น้ำ ซึ่งทางร้านเค้าได้ใส่ถุงแยกน้ำมาให้ ผมก็ได้เอาถุงที่ใส่ก๋วยเตี๋ยวแกะเอามาใส่ชามและแกะถุงที่เป็นน้ำซุป(ซึ่งร้อนมาก ๆ )ช่วงที่กำลังแกะถุงอยู่นั้นเพราะความประมาท(ซื่อบื้อ)ของผมเองได้ทำถุงน้ำซุปนั้นหลุดมือไปครับ น้ำร้อนในถุงนั้นได้หกลงมาโดนหน้าขาผมเต็ม ๆ เลยแถมยังโดนเจ้าอากิร่า(หมาพันธ์ชิสุซึ่งตอนนั้นยังมีชีวิตอยู่) วินาทีที่โดนนั้น อย่าให้บอกเลยครับ ผมร้องเสียงหลงเลยพร้อมกับเจ้าอากิร่าเลย พี่ชายผมต้องประคองผมส่งไปที่โรงพยาบาล(ไปหาหมอทั้งคนและสัตว์เลย) เข้าห้องฉุกเฉิน โดนจับแก้ผ้าล้างแผล ในใจตอนนั้นเจ็บก็เจ็บ อายก็อายพยาบาลที่ช่วยคุณหมอทำแผล แถมโดนพยาบาลล้อว่า สงสัยเป็ดมันเฮี้ยน ตอนนั้นผมยังกังวลเลยว่า จะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้หรือเปล่า ผิวหนังบริเวณที่โดนน้ำร้อนลวก คุณหมอท่านบอกว่า แผลอย่างนี้ต้องทำความสะอาดทุกวัน อย่าให้มันติดเชื้อ ไม่งั้นผิวหนังไม่เหมือนเดิมแน่ ๆ แล้วยังมีหน้ามาบอกหน้าตาเฉย ๆ ด้วยนะว่า ดีแล้วที่ตรงนั้นไม่โดนตัดทิ้ง (ไม่ใช่เรื่องที่จะเอามาล้อเล่นนะครับ) ตอนนั้นอยู่ในช่วงอ่านหนังสือสอบด้วย ซึ่งใกล้จะถึงวันสอบวันสุดท้ายก่อนรับปริญญา เดือนนั้นเดือน พฤษภาคม แต่รับปริญญาเดือนสิงหาคม อยู่โรงพยาบาลได้ 2-3 วันผมก็ต้องออกจากโรงพยาบาลเพื่อที่จะเตรียมตัวสอบ(ซึ่งตอนนั้นผมเองก็ไม่กล้าบอกอาจารย์เพื่อที่จะเลื่อนสอบ)ไหวก็ไหววะ ซึ่งเป็นการสอบที่ทรมาณชีวิตผมมากที่สุดเลย ตอนนั้นแผลยังไม่ตกสะเก็ดเลยถ่อสังขารไปสอบคนเดียว นั่งแท็กซี่ไปเอง (ทุกทีนั่งรถเมล์ต่อด้วยรถไฟ) เดิน ๆ อยู่ผ้าก๊อสที่พันน่องยังหลุดจากขากางเกงเลย โอ้ย วันนั้นทรมานเลยครับ ชั่วชีวิตผมคงไม่ลืมความเจ็บปวดครั้งนั้นได้เลยครับ ถึงแม้ตอนนี้บริเวณผิวหนังที่โดนลวกจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม.............(มาถึงตอนนี้นึก ๆ ไปก็ยังขำตัวเองอยู่ดี)

5. มันคืออะไร เพื่อน ๆ เชื่อเรื่องสิ่งลึกลับหรือเรื่องผีต่าง ๆ นา ๆ ใหมครับ ตัวผมเองเกิดมาก็ไม่เคยเจอจะ ๆ หรือเป็นตัวเป็นตนหรอก แต่สิ่งที่ผมจะเล่าต่อไปนี้ ทุกวันนี้ผมยังหาคำตอบไม่ได้เลยครับว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวผมนั้น มันคืออะไร ย้อนไปเมื่อสมัยผมยังเด็ก ๆ เลย ผมไม่สบายบ่อยมาก ๆ เลย ร้อนในบ่อยและเลือดกำเดาออกบ่อยมาก มีอยู่วันหนึ่งผมป่วยหนักมากไข้ขึ้นและเวียนหัว ขนาดนั่งอยู่เฉย ๆ โลกยังหมุนไปหมุนมาเลย และผมก้ได้พักผ่อนหลับที่ชั้นล่างสุดของบ้านผม ขณะที่หลับอยู่นั้นผมฝันถึงผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งผู้หญิงคนนั้นก็คือน้าสาวผมเอง(น้าสาวผมยังมีชีวิตอยู่จนถึงทุกวันนี้) ได้พูดกับผมว่า ในบ้านนี้ไม่มีใครต้องการผมหรอกไปอยู่กับน้านะ ผมฝันแค่นั้นจริง ๆ แต่พอผมตื่นขึ้นมาปรากฏว่า ตัวผมอยู่บนดาดฟ้าแล้วและก็ตัวเองก็กำลังเอาหัวโขกกำแพงผนังอยู่เลย(ผมยังงงว่าทำไปได้อย่างไร)นี่ถ้าดาดฟ้าบ้านผมไม่มีเหล็กซี่กั้นไว้ผมก็คงโดดลงไปแล้วมั้ง และตอนนั้นพ่อผมและน้าสาวผม(ที่ผมพึ่งฝันถึง) คนใช้ผมกำลังจับตัวผมและห้ามตัวผมอยู่เลย(ผมยังงงอยู่เลยว่าพวกเค้ารู้ได้ยังไงว่าผมกำลังจะทำอะไรบนดาดฟ้า) จิตใต้สำนึกจริง ๆ ของผมนั้นไม่ได้คิดจะทำอย่างนั้นสักนิดเลย ไม่รู้มันเกิดขึ้นมาได้อย่างไร สิ่งที่เกิดกับผมนั้นเป็นช่วงที่ผมไม่สบายหนักจริง ๆ ทุกวันนี้เวลาผมอ่านข่าวหรือดูข่าวทางโทรทัศน์เกี่ยวกับ คนที่ติดยาแล้วโดดตึกตายทำให้ผมนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาทุกที.......มันคืออะไรครับ

A Tu Corazon





Create Date : 13 มกราคม 2550
Last Update : 25 สิงหาคม 2551 14:54:41 น. 15 comments
Counter : 401 Pageviews.

 
อรุณสวัสดิ์ครับ น่าสนใจทุกเรื่องเลยครับ แต่วิญญาณเป็ดแก้แค้นนี่หวาดเสียวนะครับ เกือบโดนกล่องดวงใจเลยนะครับ... คิดแล้วเสียวแทนเลยครับ555+


โดย: ลุงกล้วย วันที่: 14 มกราคม 2550 เวลา:4:14:49 น.  

 
ขอบคุณลุงกล้วยที่แวะมาเจิมบล็อคผมครับ(นึกว่าไม่มีใครมาตอบแล้วซะอีก) ทุกวันนี้เวลาผมเห็นร้านอาหารที่ไหนที่มีถังน้ำร้อนใหญ่ ๆ กำลังเดือด ๆ อยู่ ผมรีบถอยห่างหนีไปเลยครับ


โดย: postmaker วันที่: 14 มกราคม 2550 เวลา:12:02:06 น.  

 
อืม..แกงส้มมาอ่านความลับชาวบ้านนะคะ...

อ่านไปแล้วขำ เอ๊ยสงสารไป ยิ่งข้อ 4 ช่วงเวลาที่เจ็บที่สุดในชีวิต เนี่ย
คงเจ็บสุดๆ จริงๆ นะคะ (คิดแล้วเสียวแทน) ว่าแต่ตอนนี้หายดีแล้วแน่ๆ นะคะ แล้วใช้งานได้เหมือนเดิมนะคะ แบบว่าเป็นห่วงน่ะค่ะ กล้วมีปมด้อย.. (ล้อเล่นนะคะ)


ปล..ว่าแต่คุณ postmaker ไม่เห็นบอกเลยค่ะว่า จะสืบทายาท Tag ให้ใคร (เดี๋ยวสูญพันธุ์นะ) ล้อเล่นน่ะคะ...


โดย: แกงส้มชะอมกุ้งใส่ผักบุ้งนิดนึง (น้องแกงส้ม ) วันที่: 14 มกราคม 2550 เวลา:15:17:10 น.  

 
คิดถึงตอนนั้นแล้วยังเสียวไม่หายเลย เกือบจะไร้ผู้สืบสกุลก็เพราะวันนั้นหล่ะครับ อืม........ว่าแต่จะ Tag ให้ใครต่อหรือ คนที่ผมอยาก Tag ก็เค้าก็อัพกันไปหมดแล้ว เอาเป็นว่า........ใครเข้ามาแอบอ่านแล้วไม่เม้นท์ มารับ Tag จากผมซะดี ๆ


โดย: postmaker วันที่: 14 มกราคม 2550 เวลา:18:23:01 น.  

 
สวัสดีจ้า
เราว่าเราเม้มท์ไปแล้วนะหายไปไหนว่า
เม้มท์ใหม่ก็แล้วกัน

ข้อสี่ น่ากลัวเนอะ พอนึกภาพออก 5555 tag ถูกคนจริง ๆ


โดย: nakwan6 วันที่: 14 มกราคม 2550 เวลา:20:04:42 น.  

 
น่ากลัวหรือน่าขำเนี่ย ยังไงก็เป็นเกียรติ์ครับที่ได้รับการ Tag จากคุณนาขวัญครับ (ไม่น่าเอาเรื่องนี้มาพูดเลย)

ปล. ทำไมมีแต่คนพูดถึงแต่ข้อ 4 เนี่ย


โดย: postmaker วันที่: 14 มกราคม 2550 เวลา:21:03:48 น.  

 
หุหุ อ่านแล้วขำดีค่ะ งืม...เราเป็นคนหัวเราะเมื่อเห็นคนเป็นทุกข์รึเปล่าหว่า...


โดย: b@rbOr วันที่: 14 มกราคม 2550 เวลา:21:36:08 น.  

 
ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยมคร้าบ .........เอ่อ.......ว่าแต่ขำข้อไหนหรือครับเนี่ย อย่าบอกนะว่าเป็นข้อ 4


โดย: postmaker วันที่: 14 มกราคม 2550 เวลา:21:49:16 น.  

 
พี่ post ข้อ 4 อ่านแล้วเจ็บง่ะ(แอบขำด้วย)

ข้อ 5 น่ากลัวจังค่ะ


โดย: กระต่ายลงพุง วันที่: 15 มกราคม 2550 เวลา:0:32:11 น.  

 
เง้อ......... ทำไมถึงมีแต่คนขำข้อ 4 เนี่ย เจ็บนะเฟ้ย
ส่วนข้อ 5 นี่ตอนที่เกิดขึ้นสภาพร่างกายพี่อ่อนแอสุด ๆ เลย ไม่รู้จะเรียกอย่างนี้ละเมอหรือเปล่าก็ไม่รู้ (เพราะขนาดตอนมีสติยืนแทบจะไม่ไหวอยู่แล้ว แล้วทางขึ้นไปดาดฟ้าก็มีประตูหลายชั้น บันไดหลายขั้นชันอีกต่างหาก ไม่รู้ขึ้นไปได้ยังไงก็ไม่รู้)
ขอบคุณน้องกระต่ายคร้าบบบบ...ที่แวะมาเยี่ยมยามดึก


โดย: postmaker วันที่: 15 มกราคม 2550 เวลา:0:49:19 น.  

 


เข้ามาอ่านtagลับๆตอนเช้าค่ะ อ่า..รู้ที่มาของชื่อแร๊ะ อิอิ

แว๊ก..น้ำร้อนลวกน้องชาย โถๆๆๆ..น่าสงสารน้องอากิร่าเน๊อะ คิคิ



โดย: copbureau วันที่: 15 มกราคม 2550 เวลา:7:27:57 น.  

 
ตอนที่ทุรนทุรายที่ ร.พ. ผมยังนึกเลยครับว่า "เจ้าอากิร่าตายแน่ ๆ "ขนาดผมยังเจ็บมากขนาดนี้เลย พอกลับบ้านมาเห็นเจ้าอากิร่า น้ำตาแทบตกในเลย เพราะว่าแกโดนโกนขนออกไปครึ่งตัวเลย จำได้เลยเวลาแกยืนหรือเดินไปไหนมาไหนขาแกจะสั่นตลอด
ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยมครับ ฮือ ........ สงสัยต้องรีบอัพบล็อคซะแล้ว มีแต่คนพูดถึงข้อ 4 ทั้งนั้นเลย


โดย: postmaker วันที่: 15 มกราคม 2550 เวลา:10:28:29 น.  

 
สวัสดีจ้า
เราเป็นคน tag พอเปิดความลับมีแต่คนแซวข้อ 4 ดูสิเจ้าของบล็อกเค้าเขินแล้ว 555


โดย: nakwan6 วันที่: 16 มกราคม 2550 เวลา:2:37:41 น.  

 
เอ..............นอนดึกเหมือนกันนี่เรา

นั่นสิเนอะมีแต่คนพูดถึงข้อ 4 สงสัยวิญญาณเป็ดเฮี้ยนจริง ๆ


โดย: postmaker วันที่: 16 มกราคม 2550 เวลา:3:13:57 น.  

 
ข้อ 1 ตอนแรกที่เห็นชื่อ log in หนูนึกว่าพี่โพสทำงานไปรษณีย์ซะอีก ต่อมาเห็นพี่โพสพูดถึงลูกบ้าน หนูนึกว่าพี่เป็น กำนัน หรือผู้ใหญ่บ้านซะอีก (แต่ตอนนี้รู้แล้วละว่าทำอะไร ^^)

ข้อ 2 คนงานที่ร้านพ่อหนูเคยไปกิน ไปถึงก็นั่งโต๊ะแล้วเรียกเด็กมาขอเมนู หนูว่าหนักกว่าอีก

ข้อ 3 ทำไมครูโหดจังเลยอะพี่ ตอนเรียนหนูเคยโดดเรียนหนนึง ถูกจับได้แค่ให้เขียนเรียงความว่าไปทำอะไรมาบ้าง แล้วก็คาดโทษไว้ว่าเที่ยวหน้าเชิญผู้ปกครองอะ

ข้อ 4 อ่านแล้วสยองอะ เพิ่งรู้พี่โพสนั่งรถไฟไปเรียนด้วย ตอนเรียนหนูมีเพื่อนนั่งรถไฟมาเรียนเหมือนกัน บ้านเขาอยู่หัวตะเข้นะคะ

ข้อ 5 ตอบตามหลักวิทย์ก็ว่าฝัน+ละเมอ ถ้าใช้อีกหลัก หนูไม่กล้าคิดอะ


โดย: น้องผิง วันที่: 25 สิงหาคม 2551 เวลา:17:21:09 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

ทะลึ่งวันละนิด จิตแจ่มใส
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add ทะลึ่งวันละนิด จิตแจ่มใส's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.