ธันวาคม 2561

 
 
 
 
 
 
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
30
31
 
 
ยี่ร้อยพลอยโกสินทร์ _ บทที่ ๒๕ (๑) สะดือเมือง


บทที่  ๒๕ สะดือเมือง

(พ.ศ. ๒๕๖๐)

     ตอนนี้แผลเป็นแห่งความเจ็บปวดในจิตใจของพลอยยังคงปรากฏจนสัมผัสได้แจ่มชัดจากการที่คุณพลจากไปอย่างไม่มีวันกลับแล้ว แม้ว่าร่างกายของคุณพลนั้นจากโลกนี้ไปครบหนึ่งร้อยวันเต็มแล้วก็ตาม เธอจึงต้องบอกตัวเองให้เข้มแข็งกระทั่งสามารถกลับมายืนยัดและเดินต่อไปได้เหมือนช่วงเวลาที่ยังมีเขาอยู่ข้างกาย อีกทั้งเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นราวสายฟ้าฟาดนั้นก็ทำให้หลายสิ่งในชีวิตของเธอเปลี่ยนไปอย่างมาก โดยไม่เพียงรูปลักษณ์ภายนอกของเธอที่ดูภูมิฐานขึ้นมากด้วยการแต่งกายเท่านั้น แต่ที่สำคัญนั้นเป็นความคิดอ่านเชิงบวกที่เกิดขึ้นหลังจากที่เธอได้รับอวัยวะใหม่นี้ที่แปลกไปอย่างเหลือเชื่ออีกด้วย

     โดยวันนี้พลอยกับคุณแม่โสได้นำข้าวของและอาหารสำหรับถวายพระขึ้นใส่ในรถเพื่อนำไปพิธีอุทิศส่วนบุญส่วนกุศลให้คุณพลที่วัดไม้โพธิ์ทองตามกำหนดการที่จองไว้กับทางวัด จากนั้นทั้งสองคนจึงออกเดินทางจากกรุงเทพฯตั้งแต่ตะวันยังไม่โผล่พ้นขอบฟ้าแล้วมาถึงอยุธยาในยามรุ่งเช้า และเมื่อมาถึงที่หมายพลอยด้วยความคุ้นเคยกับที่นี่เป็นอย่างดีก็เดินนำทางคุณแม่ไปยังวิหารของวัดอย่างชำนิชำนาญทาง

      ระหว่างที่แม่ลูกขึ้นมาช่วยกันจัดเตรียมของต่าง ๆ อยู่ในวิหารแล้วเสร็จพอดี คุณโสก็ได้พบหลวงปู่ไม้กับพระสงฆ์อีกสามรูปกำลังทยอยก้าวข้ามธรณีประตูแล้วเดินมานั่งบนอาสนะสงฆ์ โดยหนึ่งในคณะภิกษุที่มาร่วมทำพิธีนั้นมีพระสิริธัมโมภิกขุหรือพระลูกชายของเธอที่ยังคงบวชอยู่ที่วัดนี้มานานนับปีด้วย

“นมัสการเจ้าค่ะหลวงปู่” คุณโสและพลอยยกมือขึ้นไหว้ แล้วเธอจึงนิมนต์ให้หลวงปู่รวมถึงคณะสงฆ์ที่นั่งอยู่บนอาสนะอย่างนอบน้อม หลังจากที่ทั้งสองคนกราบนั้นกราบพระพุทธรูปในวิหารเรียบร้อย

     “เจริญพรนะโยม ไม่ต้องมากพิธีหรอก” หลวงปู่ไม้กล่าวตอบด้วยความเมตตา

     “มาพบหลวงปู่ทีไร หลานก็มีเรื่องต้องมาพึ่งพาเกือบทุกครั้ง” พลอยรู้สึกคล้ายน้ำตาจะไหลเพราะซาบซึ้งในบุญคุณอันท่วมท้นของหลวงปู่ “ต้องขอบพระคุณหลวงปู่มากที่ให้พลอยได้พึ่งใบบุญเสมอค่ะ”

     “โยมพลอยต้องเจอความพลัดพรากเช่นนี้ แต่สามารถตั้งสติผ่านความทุกข์มาได้ก็นับว่าเป็นชาวพุทธที่ดีแล้ว” หลวงปู่ไม้ค่อย ๆ กล่าวสอนพลอยให้เข้าใจธรรมชาติของชีวิต “ส่วนการช่วยเหลือสรรพสัตว์เป็นหน้าที่ของสงฆ์ที่จะเดินตามรอยพระศาสดาอยู่แล้ว เพราะฉะนั้นการที่พุทธศาสนิกชนเข้าวัดเพื่อทำกุศลหรือยกระดับจิตใจ ย่อมเป็นสิ่งที่พึงอนุโมนานามากกว่า”

    “เจ้าค่ะ พลอยจะจดคำที่หลวงปู่สอนใส่ใจไว้” พลอยก้มกราบหลวงพ่ออีกครั้ง

     “ดิฉันก็แทบไม่เชื่อเลยว่าคนดี ๆ อย่างลูกพลจะด่วนจากพวกเราไปเร็วอย่างนี้ค่ะ” คุณโสพูดเปรยด้วยความข้องใจต่อชะตากรรมที่เกิดขึ้นกับครอบครัว

     “ความตายไม่เคยปราณีต่อใครหรอกนะ แม้กระทั่งคนหนุ่มสาวที่ดูแข็งแรง มันก็มาเยือนทุกคนได้ทุกเวลา” หลวงปู่ไม้เตือนสติคุณโส แล้วจึงกล่าวย้ำถึงผลการกระทำกรรมดีของคุณพลเพื่อให้กำลังใจเธอกับลูกสาว “แต่ถึงอย่างไรอาตมาก็เชื่อว่าความดีที่ลูกชายของโยมสั่งสมไว้จะนำพาเค้าไปสู่ภพภูมิที่ดี”

     “ใช่ครับโยมแม่ ตั้งแต่เล็กจนโตพลทำสิ่งที่ดีมามากมาย และก็เสียสละให้คนรอบตัวโดยไม่หวังผลตอบแทน” หลวงพี่เอกพูดแล้วพลางนึกถึงภาพน้องชายสมัยเด็ก ๆ “อาตมานับถือน้ำใจของน้องจริง ๆ”

     “คุณพระกล่าวถูกแล้วค่ะ แม่ไม่ควรคิดมากอีกแล้ว แต่ต้องชื่นใจที่มีลูกชายที่ประเสริฐอย่างนี้มากกว่า” คุณโสปลื้มใจที่มีวาสนาได้มีลูกชายที่ดีงามถึงสองคน แม้ว่าเธอนั้นเคยเสียดายที่ต้องขาดหัวเรี่ยวหัวแรงช่วยทำธุระกิจไปก็ตามที “แถมลูกชายคนโตของแม่ยังบวชเป็นพระ ทำให้แม่ได้เกาะชายผ้าเหลืองมีบุญไปด้วย”

     “จริงด้วยค่ะ พลอยก็จะเลิกโศกเศร้าให้ได้ ต้องดูแลลูกและครอบครัวให้ดีที่สุด” พลอยบอกกับทุกคนด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นเสมือนหนึ่งเป็นการให้สัญญาสามีที่ล่วงลับ “จะไม่ให้การเสียสละของคุณพลต้องสูญเปล่า”

     “ยินดีด้วยที่โยมน้องคิดได้ขนาดนี้ อาตมาก็จะคอยสวดมนต์ภาวนาให้ทุกคนเจริญในธรรมยิ่ง ๆ ขึ้นไป” หลวงพี่เอกกล่าวสอนพลอยอย่างผู้ที่มีดวงตาเห็นธรรมแล้ว และเขานั้นก็ตั้งใจว่าจะบวชตลอดชีวิตด้วย

 

 


      เมื่อหลวงปู่ไม้เห็นว่าแต่ละคนสนทนากันสมควรแก่เวลาแล้ว ท่านจึงบอกให้คุณโสกับพลอยเริ่มพิธีการด้วยกล่าวคำนำถวายสังฑานให้คณะพระสงฆ์ได้มาเป็นเนื้อนาบุญรับจตุปัจจัยสี่และของต่าง ๆ ที่จำเป็นต่อการดำรงชีพเพื่อนำไปใช้ประโยชน์ตามความเหมาะสม หลังจากนั้นพระสงฆ์ก็นั่งล้อมวงร่วมกันฉันเพลกันจนเรียบร้อย แล้วหลวงปู่จึงส่งท้ายด้วยการเทศนาถึงปัจฉิมโอวาทของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเกี่ยวกับความไม่ประมาทในชีวิต ก่อนที่จะให้อุบาสิกามาร่วมกันกรวดน้ำและตั้งจิตแผ่เมตตาให้คุณพลตามเจตนารมณ์ของการทำบุญครั้งนี้ นอกจากนี้แล้วเจ้าพลอยก็ได้ชวนคุณแม่ให้แวะไปกราบอัฐิของพ่อหมายและสามีที่สุสานของวัดด้วยกันก่อนจะกลับด้วย

       ซึ่งระหว่างทางที่ทั้งสองคนเดินกลับไปยังที่ลานจอดรถนั้น พลอยก็เหลือบไปเห็นกลุ่มเด็กกำลังวิ่งเล่นไล่จับกันอย่างสนุกสนาน และทำให้เธอหวนนึกถึงวันวานครั้นที่ตัวเองยังเป็นเด็กวัดตัวน้อยอยู่ที่นี่ อีกทั้งความแตกต่างของบรรยากาศเหล่านี้กับฐานะในปัจจุบันก็ยิ่งทำให้เธอเข้าใจความไม่แน่นอนในทุกสิ่งได้อย่างถ่องแท้ขึ้นด้วย เนื่องจากเธอนั้นได้ผ่านช่วงชีวิตที่ขึ้น ๆ ลง ๆ หลายต่อหลายครั้ง จนกระทั่งเธอพอจะวางใจเป็นกลางได้ท่ามกลางทุกข์ที่ถาโถมเข้ามามากมายอีกด้วย

     “เด็ก ๆ น่าเอ็นดูนะคะแม่” พลอยหันไปพูดกับคุณแม่โสอย่างอารมณ์ดี “ดูนั่นสิ คนโน้นท่าจะซนกว่ายัยพลอยซะอีก”

     “แม่ขอโทษนะคุณ แม่ขอโทษ” คุณโสโผล่เข้ากอดพลอยทันที เพราะเด็กวัดเหล่านี้ทำให้เธอรู้สึกผิดต่อกรรมในอดีตที่เคยทำไว้กับลูกสาวอย่างมาก “แม่เป็นคนบาปหนานัก เมื่อก่อนก็จ้องทำร้ายลูกในไส้ตัวเอง มันสมควรจะเป็นแม่ต่างหากที่ต้องตาย ไม่ใช่ลูกสาวของแม่มารับกรรมเป็นหม้ายอย่างนี้”

     “อย่าโทษตัวเองเลยนะคะ ทุกอย่างมันคงเป็นสิ่งที่ถูกลิขิตมาแล้ว พลอยไม่โกธรใครแล้วทั้งนั้น” พลอยค่อย ๆ พูดแล้วก็กุมมือคุณแม่ไว้แน่น

     “ลูกแม่” คุณโสรู้สึกแย่จนไม่รู้จะพูดอะไรต่อนอกจากคำสั้น ๆ นี้แล้ว

     “การที่พลอยได้เกิดมา และโตมาได้ถึงทุกวันนี้ก็โชคดีมากแล้ว” พลอยมองแม่บังเกิดเกล้าด้วยสายตาที่เปี่ยมรัก “ต้องขอบคุณแม่ที่ให้ชีวิตหนูมากกว่าค่ะ”

     “ลูกไม่โกธร ไม่เกลียดแม่ จริงเหรอ” คุณโสแทบไม่เชื่อสิ่งที่ตัวเองได้ยิน

     “ค่ะแม่ ถึงนาทีนี้พลอยได้เป็นแม่คนเต็มตัวแล้ว ถึงได้รู้ว่าความรักของแม่นั้นยิ่งใหญ่กว่ามหาสมุทรแบบที่เคยฟังตามเพลงอีกค่ะ” พลอยพยายามพูดติดตลก ก่อนที่เธอจะบอกรักแม่อย่างนุ่มนวล “เชื่อว่าไม่มีแม่คนไหนที่ไม่หวังดีกับลูกตัวเองหรอกค่ะ พลอยรักแม่นะคะ”

     “ยี่ลูกแม่ แม่ก็รักลูกที่สุด” คุณโสน้ำตาไหลพรากเพราะซึ้งใจ จนเธอเอ่ยชื่อเดิมของลูกสาวที่ฝังใจขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

“การจากไปของคุณพลทำให้พลอยรู้ว่าคนเราไม่ควรถือทิฐิไว้ต่อทุก ๆ เรื่อง เพราะมันจะทำให้เราเสียเวลาไปโดยเปล่าประโยชน์” พลอยเผลอระบายความนัยที่สุมอยู่ในทรวงนี้ออกมาก เพราะเธออยากย้อนเวลากลับไปแก้ไขสิ่งที่เคยผิดพลาดในอดีต “วันนี้พลอยถึงต้องรีบบอกรักแม่ไงคะ”

       “ขอบใจลูกมากที่ให้อภัยแม่” คุณโสพูดพลางกอดพลอยไว้แนบอกด้วยความรักลูก

       “น่าเสียดายที่พลอยไม่ได้บอกรักพี่เค้าเลยสักครั้ง” พลอยรำพึงรำพันและถอนหายใจ

     “ไม่เป็นไรนะลูก ยังไงดวงวิญญาณเค้าก็คงรับรู้ถึงความรักของลูกได้ค่ะ” คุณโสพยายามพูดปลอบใจให้พลอยคลายความเศร้า

     “ก็หวังอย่างนั้นค่ะ” พลอยพยักหน้าอย่างเข้าใจ แล้วเธอก็อมยิ้มเพื่อย้ำกับตัวเองให้ก้าวเดินต่อไป “แต่อย่างน้อยการที่พลอยได้เป็นคู่ชีวิตของคุณพล ก็ไม่เสียชาติเกิดแล้วค่ะ”

     หลังจากที่แม่อย่างคุณโสมีโอกาสเปิดอกคุยกับพลอยในวันที่ได้มาทำบุญใหญ่อุทิศให้กับบุคคลอันเป็นที่รักนี้แล้ว ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็ค่อย ๆ พัฒนาดีขึ้นไปเรื่อย ๆ ได้สมกับสายใยแห่งผูกพันธ์ทางสายเลือดระหว่างแม่ลูกอีกโดยแท้ นอกจากนี้แล้วพลอยก็ลูกสาวตัวน้อยให้ดูแลก็ต้องฝึกฝนการเป็นคุณแม่มือใหม่ด้วยเช่นกัน ทำให้หลายเดือนมานี้พลอยต้องรับบทหนักเป็นทั้งคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวและผู้บริหารบริษัทในการประคับประคองครองทุก ๆ คนที่เธอรักให้ได้มีความเป็นอยู่ที่ดีอีกด้วย ดังนั้นชีวิตของเธอในช่วงนี้จึงแทบจะยกให้เป็นของตระกูลพระอมรินทร์นิมิตไปโดยสมบูรณ์

     แต่อย่างไรก็ตามในใจของพลอยก็ยังคงมีแม่เรืองและทุกคนในครอบครัวเดิมอยู่เสมอ แม้ว่าปีนี้เธอไม่สามารถไปเยี่ยมเยืยนพวกเขาได้บ่อยเหมือนเช่นเคย และเธอก็ยังไม่อาจจัดสรรเวลาให้พบทุกคนอย่างพร้อมหน้าพร้อมตาได้ จนกระทั่งรัฐบาลจัดให้มีวาระแห่งชาติที่ประชาชนทุกคนจะได้มารวมใจส่งเสด็จพ่อของแผ่นดินไทยด้วยกัน จึงทำให้เธอกับสมาชิกทุกคนของครอบครัวนั้นได้มาเจอกันยังบ้านที่กรุงเทพฯ แถบใจกลางเมืองอีกครั้ง

     เช้าตรู่ของวันสำคัญนี้พลอยและทุกคนในครอบครัวมาจึงพร้อมใจแต่งการด้วยชุดสุภาพสีดำล้วนและมารวมตัวเพื่อไปร่วมส่งเสด็จในหลวงรัชกาลที่เก้าด้วยกันอย่างพร้อมเพรียง ซึ่งในการนี้ป้ารุ่งเป็นผู้นำทางพาทุกคนเดินจากบ้านไปยังวัดหลวงบริเวณใกล้เคียงที่จัดให้มีพิธีวางดอกไม้จันทน์ โดยในจังหวะที่ทุกคนค่อย ๆ เดินเท้าไปยังวัดและต้องผ่านทางสายประวัติศาสตร์อย่างถนนราชดำเนินที่เต็มไปด้วยผู้คนมากมายในเพลานี้ แต่จู่ ๆ แม่เรืองกลับหยุดยืนมองดูอะไรบางอย่างจนทำให้ป้ารุ่งต้องเอ่ยปากถามด้วยความสงสัย

“เป็นอะไรไปเรือง หยุดดูอะไรเหรอ” ป้ารุ่งแปลกใจที่เห็นน้องสาวมองไปตรงถนนอย่างใจจดใจจ่อ

     “พี่จำที่ตรงนั้นได้ไหม สมัยก่อนที่พวกเราเป็นเด็กได้มารับเสด็จในหลวง ที่พระองค์ท่านประทับอยู่ในรถยนต์พระที่นั่งแล้วทรงมองประชาชนทุกคน” แม่เรืองทอดสายตาไปยังสถานแห่งความทรงจำที่ในอดีต

     “จำได้สิ นั่นเป็นสิ่งที่พี่ไม่มีวันลืมแน่นอน” ป้ารุ่งจำได้เรื่องราวทันทีที่ได้ยินประโยคทองนี้

     “ฉันสัมผัสได้ถึงความรักและกรุณาที่พระองค์มีต่อประชนชน ช่างน่าประทับใจเหลือเกิน” แม่เรืองพูดด้วยความรู้สึกภูมิใจที่ได้เกิดเป็นคนไทย

     “ใช่แล้วหละ เหตุการณ์ครั้งนั้นที่ทำให้เราสามพี่น้องสัญญาตัวเองว่าจะตั้งใจเรียนสูง ๆ เพื่อให้ได้รับปริญญาจากพระหัตถ์ของพระองค์” ป้ารุ่งพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังมาก

      “ผมก็จำได้ดีตอนที่เข้ารับพระราชทานปริญญาบัตรจากพระองค์ท่าน ความรู้สึกทั้งตื่นเต้นทั้งดีใจอย่างบอกไม่ถูก” ลุงรัตน์ก็หวนนึกถึงบรรยากาศที่ตัวเองเพิ่งเป็นบัณฑิตป้ายแดงเช่นกัน “ที่พวกเรามีความเป็นอยู่ที่ดีได้อย่างนี้ ก็ต้องยกความดีให้ท่านอย่างแท้จริง”

       “ยิ่งพูด ยิ่งทำให้คิดถึงพระองค์” ป้ารุ่งรู้สึกเศร้าจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่ได้

       “ใจเย็น ๆ นะครับคุณพี่รุ่ง” พ่อศักดิ์รีบพูดปลอบใจเพราะเกรงว่าป้ารุ่งจะร้องไห้หนักไปกว่านี้ต่อหน้าฝูงชน “พระองค์ท่านก็สวรรคตไปเป็นปีแล้วคงไม่อยากให้ประชนชนมัวแต่เศร้าหรอกครับ”

199 Green Logo

https://web.facebook.com/199Foods/

#ยี่ร้อยพลอยโกสินทร์




Create Date : 29 ธันวาคม 2561
Last Update : 29 ธันวาคม 2561 9:55:18 น.
Counter : 224 Pageviews.

3 comments

ผู้โหวตบล็อกนี้...
คุณmambymam, คุณสาวไกด์ใจซื่อ

  
ตามมาอ่านเรื่องราวของแม่พลอยต่อจ๊ะ

ขอมาสั้นๆก่อนนะจ๊ะ ตอนนี้พี่อยู่ตจว มาทางมือถือด้วย พิมพ์ยากนิดนึง

คุณคุณหยกที่แวะชมดอกไม้จ๊ะ
ขอสวัสดีปีใหม่ล่วงหน้าด้วยนะขอให้มีความสุขตลอดปี 2562 ที่จะมาถึงจ้า
โดย: mambymam วันที่: 29 ธันวาคม 2561 เวลา:10:25:24 น.
  
โดย: จอมใจจอมมโน วันที่: 29 ธันวาคม 2561 เวลา:13:33:24 น.
  
อ้าว ไม่ได้มาอ่านหลายตอน คุณพลตายเสียแล้ว

เวลาพระเอกพูดถึงคุณพล น่าจะใช้คำว่าโยมน้องไหมคะ? หรือดูฟุ่มเฟือยเกินไป

โหวตนะคะ

บันทึกการโหวตเรียบร้อยแล้วค่ะ



บันทึกการโหวต Blog ในวันนี้

ผู้เขียน Blog หมวดเนื้อหา Blog ได้รับโหวต
กะว่าก๋า Literature Blog ดู Blog
ผู้ชายในสายลมหนาว Education Blog ดู Blog
สองแผ่นดิน Photo Blog ดู Blog
ล้งเล้งลัลล้า Travel Blog ดู Blog
จอมใจจอมมโน Literature Blog ดู Blog
ระบบจะบันทึกคะแนนโหวต เฉพาะการโหวต 10 ครั้งล่าสุดในแต่ละวันเท่านั้น
โดย: สาวไกด์ใจซื่อ วันที่: 29 ธันวาคม 2561 เวลา:18:03:52 น.
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

BlogGang Popular Award#17



จอมใจจอมมโน
Location :
กรุงเทพฯ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed

 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



เกิดมาแล้วทำชีวิตให้มีค่า
ลองเปิดตา 👀 หาความหมายในกายตน
และตั้งใจสร้างประโยชน์เพื่อมวลชน
อย่าได้จนไร้ความดีเมื่อจากลา
มุ่งดำเนินเดินก้าวย่างด้วยสติ
สมาธิประกอบกันเข้าเถิดหนา
ดำรงตนไม่ประมาทในเวลา ⏱
นำชีวา พาสู่ธรรม กระทำดี

จากใจ...
.....หยกตะวัน เจล 😎


https://web.facebook.com/yoktawan.gel



*งานเขียนใน blog นี้สำหรับอ่านค่ะ 😀😃 ขอสงวนลิขสิทธิ์ตามกฎหมาย ห้ามนำไปพิมพ์ เผยแพร่ คัดลอก หรือกระทำการใด ๆ ทุกกรณี โดยไม่ได้รับอนุญาต