yaovarit.bloggang.com

Group Blog
 
<<
มิถุนายน 2557
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930 
 
19 มิถุนายน 2557
 
All Blogs
 
เฮ็คซาเนีย ตอนที่ 7 ฝึกฝน


จิ๊บๆๆ พรึบๆ
เสียงนกร้องและกระพือปีกกระโดดไปมาที่กิ่งไม้ใกล้ๆหน้าต่างทำให้น้องเมย์ค่อยๆลืมตาตื่นขึ้น
"อือออ โอยย ปวดหัวจังเลย"
"นี่เราเป็นอะไรไปเนี่ย"น้องเมย์รู้สึกตัวตื่นขึ้นพร้อมกับอาการปวดศรีษะอย่างแรง
แอ๊ดดด
ต๊อกๆๆ
มีเสียงเปิดประตูเข้ามาในห้องนอนพร้อมกับเสียงไม้เท้ากระทบพื้นดังใกล้เข้ามา
"อ่าว แม่หนูเจ้าตื่นแล้วหรือ" ยายแก่ถือไม้ท้าวเดินเข้ามาข้างเตียงนอน
"ท่านแม่เฒ่านี่ข้าเป็นอะไรไปเหรอ"เมย์สอบถามเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับตัวเอง
"หนูหมดสติไป 1 วันเต็ม อ่ะหนูกินข้าวต้มก่อนนะเดี๋ยวยายจะเล่าทุกอย่างให้ฟังเอง"
ท่านยายตอบพร้อมกับวางข้าวต้มไว้ที่โต๊ะข้างเตียงนอน
"ขอบคุณค่ะท่านยาย"หนูเมย์ขอบคุณท่านยายแล้วลุกขึ้นนั่งตักข้าวต้มกินด้วยความหิว
"อร่อยจังเลยค่ะท่านยาย ขอบคุณมากค่ะ"
"ท่านยายบอกหนูได้หรือยังคะว่าเกิดอะไรขึ้นกับหนู"น้องเมย์ขอบคุณท่านยายและสอบถามเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้น
"เมื่อวานท่านกราเวียสไปพบหนูกับพี่ชายของเจ้าถูกปีศาจไฮดราทำร้ายอยู่ในป่า" ท่านยายอธิบาย
"ปกติเจ้าปีศาจตัวนี้หายไปกว่า100ปีแล้วนะ ทำไมมันกลับมาอีกก็ไม่รู้"ท่านยายพูดด้วยอาการแปลกใจ
"แล้วพี่ชายของข้าล่ะ พี่ของหนูอยู่ที่ไหน"น้องเมย์นึกขึ้นมาได้เลยถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง
"เจ้าอย่าห่วงไปเลย พี่เจ้าปลอดภัยดี"
"เจ้าเป็นห่วงตัวเองก่อนเถอะ ดูเหมือนว่าเจ้าจะอากายแย่กว่าพี่ชายของเจ้าเสียอีก"ท่านยายอธิบาย
"แต่พี่ชายของหนูถูกปีศาจทำร้ายบาดเจ็บสาหัสจนหมดสติไปเลยนี่นาหนูจำได้"น้องเมย์รำลึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้น
"มันเป็นเรื่องที่น่ามหัศจรรย์จริงๆ"ท่านยายพูดด้วยความตื่นเต้น
"ในขณะที่พี่ชายของเจ้าถูกปีศาจไฮดราจู่โจมจนหมดสติไปนั้น "
"เจ้าได้ใช้พลัง ฮีล ในการรักษาพี่ชายไปโดยไม่รู้ตัวจนทำให้ตัวเจ้าเองก็หมดสติไปด้วย"
"ตั้งแต่เกิดมาข้าพึ่งเคยเห็นพลังการรักษาที่น่ามหัศจรรย์อย่างนี้เป็นครั้งแรก ปกติการฮีลจะแค่ช่วยรักษาแผลเพียงบางส่วนเท่านั้น"
"แต่นี่เจ้าสามารถรักษาได้ จนแม้แต่รอยแผลยังไม่เหลือเลย นี่เจ้ามีพลังในการรักษาแฝงอยู่ในตัวของเจ้าเท่าไหร่กันนะถึงทำได้ขนาดนั้น"
"นี่คงเป็นเหตุผลที่เจ้าตื่นขึ้นมาแล้วปวดหัวอย่างหนัก เพราะว่าเจ้ายังไม่รู้วิธีควบคุมการใช้พลังของเจ้าทำให้เจ้าใช้พลังไปจนหมดในคราวเดียว"
"ข้าเคยเป็นอโคไลท์ตอนเป็นสาวๆ เอาไว้ให้เจ้าหายดีข้าจะสอนการควบคุมการใช้พลังการรักษาของเจ้าเอง"ท่านยายอาสา
"ขอบคุณค่ะท่านยาย"น้องเมย์กล่าวขอบคุณด้วยความจริงในในน้ำใจของหญิงชรา
"เอ่ออ ว่าแต่หนูยังไม่รู้จักชื่อของท่านยายเลย"น้องเมย์ถามชื่อผู้มีพระคุณ
"ข้าชื่อ มาเรีย เป็นภรรยาของท่ากราเวียสหัวหน้าหมู่บ้านแห่งนี้"ท่านยายตอบ
"เจ้ารู้สึกดีขึ้นบ้างหรือยังล่ะแม่หนู"
"หนูปวดหัวน้อยลงแล้วค่ะท่านยาย"
"งั้นข้าจะพาเจ้าไปพบกับท่านกราเวียส สามีของข้า"
"ตอนนี้เขาคงกำลังสอนวิชาการต่อสู้ให้พี่ชายของเจ้าอยู่ที่ลานกลางหมู่บ้าน"
"ค่ะ" น้องเมย์เดินตามท่านยายออกไปจากกระท่อม
......
คุณยายมาเรียพาน้องหญิงเมย์เดินออกมาจากกระท่อม 
เดินตามทางเดินที่ปกคลุมไปด้วยต้นไม้มุ่งตรงไปยังลานฝึกการต่อสู้กลางหมู่บ้าน
หมู่บ้านแห่งนี้ถูกล้อมรอบไปด้วยป่ารกทึบ รอบๆหมู่บ้านมีกำแพงไม้ปลายแหลมล้อมรอบอย่างแน่นหนา 
มีป้อมปราการตั้งอยู่รอบๆกำแพงและที่หน้าประตูทั้ง 2 ด้าน
หมู่บ้านแห่งนี้มีประตูทางเข้าออก 2 ทางคือประตูใหญ่ทางทิศใต้ และประตูหลังอยู่ทางทิศเหนือ
มียามรักษาการคอยสอดส่องรักษาความปลอดภัยอยู่บนป้อมปราการจุดละ 2 คน
แสงแดดตอนสายทำให้อากาศที่ลานกว้างร้อนอบอ้าวพอสมควร แต่ยังดีที่มีต้นไม้อยู่รอบๆลานกว้างจึงทำให้มีร่มเงาปกคลุมบ้าง
 แคร้ง ๆๆ
มีเสียงประดาบจากการต่อสู้ดังมาจากลานลานฝึกการต่อสู้ซึ่งเป็นลานดินขนาด 50 ตารางวา 
มีหุ่นไม้สำหรับฝึกการใช้อาวุธ และเป้าสำหรับฝึกยิงธนูตั้งอยู่เป็นจุดๆ
เคร้ง แคร้งๆ
เสียงกระทบกันของอาวุธนานาชนิด ดังไปทั่วลาน
ควับๆ 
แคร้ง 
ฉึก
ดาบของมาร์คหลุดมือกระเด็นไปเสียบอยู่ที่พื้น
ชายวัยกลางคนรูปร่างสูงใหญ่จ่อปลายดาบไปที่คอของมาร์ค
"หยุดได้แล้ว"กราเวียสตะโกนบอก
"ฮ่าๆๆ ฝีมือของเจ้าพัฒนาขึ้นกว่าเมื่อเช้าเยอะเลยนะเจ้าหนู" กราเวียสชม
"ไม่หรอก ฝีมือของผมยังห่างชั้นกับท่านอเล็กซ์มากนัก"มาร์คหันไปคำนับอเล็กซ์ นักรบที่เก่งที่สุดของหมู่บ้าน 
"ฝีมือของเจ้าพัฒนาขึ้นมากจริงๆ แต่ว่าเจ้าจะต้องจับดาบของเจ้าให้มั่น"
"หากมันหลุดมือเจ้าไปเมื่อไหร่นั่นหมายถึงชีวิตของตัวเจ้าเอง" อเล็กซ์แนะนำ
"ข้าจะจำไว้ ขอบคุณที่ช่วยแนะนำครับ"มาร์คกล่าวขอบคุณ
"อ๊ะ "
"นั่น มาเรียพาน้องสาวของเจ้ามานู่นแหน่ะ" กราเวียสชี้ไปทางด้านหลังของมาร์ค
"พวกเจ้าหยุดพักกันก่อน พรุ่งนี้ค่อยมาฝึกซ้อมกันใหม่"
"อเล็กซ์เจ้าไปทำงานของเจ้าได้แล้ว นี่ก็สายมากแล้ว"กราเวียสกล่าวกับอเล็กซ์
"ครับ"อเล็กซ์คำนับแล้วเดินจากไป

มาเรียพาน้องเมย์เดินมาที่แคร่ใต้ร่มไม้ที่ทั้งสองนั่งอยู่
"เป็นอย่างไรบ้างแม่หนู หายดีหรือยังล่ะ"กราเวียสถามน้องเมย์
"ก็ดีขึ้นมากแล้วค่ะ แต่ยังปวดหัวอยู่บ้างนิดหน่อยค่ะ"น้องเมย์ตอบ
"เออ.. เจ้าชื่อหนูเมย์ใช่ไหม"
"ค่ะ"น้องเมย์ตอบรับด้วยความนอบน้อม

"เห็นมาร์คบอกว่าพวกเจ้าเดินทางมาเรื่อยๆ แล้วพวกเจ้ามีจุดหมายจะไปที่ไหนหรือ"
"เรายังไม่มีจุดหมายที่จะไปเลยค่ะ" 
"มีคนบอกให้เราเดินทางมาทางนี้จะเจอกับหมู่บ้าน" 
"พวกเราจึงเดินทางมาตามคำบอกเล่าจนมาพบกับพวกปีศาจอย่างที่ท่านรู้นี่แหละ"
"งั้นพวกเจ้าก็พักอยู่กับพวกเราก่อนก็แล้วกัน ไว้คิดได้เมื่อไหร่ค่อยเดินทางต่อไป"กราเวียสชักชวน
"ระหว่างนี้พวกเจ้าต้องฝึกฝนวิชาการต่อสู้ให้ชำนาญก่อนเพื่อความปลอดภัยในการเดินทาง" 
"ระยะนี้มีพวกปีศาจออกมาเพ่นพ่านกันบ่อยกว่าปกติ"
"ข้าคิดว่ากำลังจะมีอะไรบางอย่างที่ไม่ดีเกิดขึ้นๆ" กราเวียสมีสีหน้ากังวล

2 สัปดาห์ต่อมา
ณ สระน้ำข้างๆหมู่บ้าน
"เจ้าเรียนรู้ได้รวดเร็วมาก บวกกับพลังแฝงที่เจ้ามีอยู่ทำให้ฝีมือเจ้าในตอนนี้สูงกว่าข้าเสียอีก ข้าคงไม่มีอะไรจะสอนเจ้าอีกแล้วล่ะ"
มาเรียชื่นชมน้องเมย์
"ขอบคุณท่านยายมากค่ะที่ช่วยสอนสิ่งต่างๆให้หนู"น้องเมย์กล่าวขอบคุณและโอบกอดท่านยายด้วยความรัก
"ปะ พวกเราไปดูพวกผู้ชายเขาฝึกกันเถอะ"ท่านยายชวน
"ค่ะ"
เมย์และท่านยายเดินจับมือเคียงคู่กันไปยังลานฝึกกลางหมู่บ้าน

แคร้งๆๆ ควับๆ
เสียงการต่อสู้ระหว่างมาร์คและอเล็กซ์ ณ ลานฝึก เรียกให้ชาวบ้านที่อยู่ระแวกนั้นต่างพากันเข้ามาล้อมดูด้วยความสนใจ
ฉึบ ฉึบ
ดาบของทั้งสองฝ่ายจ่อไปที่คอหอยของฝ่ายตรงข้าม
"พอๆ พอได้แล้ว" กราเวียสตะโกน
แปะๆๆ
"เก่งมาก เจ้าเก่งขึ้นมากจนเจ้าสามารถสูกับนักรบที่เก่งที่สุดของพวกได้อย่างสูสีแล้ว" กราเวียสชม
กราเวียสเดินเข้าไปหามาร์ค
"มีอีกสิ่งหนึ่งที่ข้าจะสอนเจ้าเอาไว้"
"ในโลกนี้มีศัตรูอยู่หลากหลายรูปแบบที่รับมือได้ยากยิ่ง"
"หนึ่งในนั้นมีพวกที่สามารถลบตัวตนออกจากการรับรู้ของเราได้นับว่าเป็นศัตรูที่รับมือได้ยากเลยทีเดียว"
"ถ้าหากเจ้าพบเจอกับศัตรูประเภทนี้ เจ้าต้องรวบรวมสมาธิให้มั่น มุ่งค้นหาจิตมุ่งร้ายที่ส่งมาหาเจ้าขณะที่มันเข้ามาโจมตีเจ้า"
"ถ้าเจ้าทำได้เจ้าจะสามารถต่อกรกับพวกมันได้อย่างไม่ยากเย็นเท่าไหร่นัก" 
"แต่มันก็ขึ้นอยู่กับการฝึกฝนและสัญชาตญาณของตัวเจ้าเอง" กราเวียสแนะนำ
"ครับ ข้าจะจดจำเอาไว้"มาร์คก้มหัวคำนับ

"พี่มาร์คเก่งจังเลย"เสียงน้องเมย์เจื้อยแจ้วมาแต่ไกล
มาร์คหันกลับไปพบกับรอยยิ้มเต็มใบหน้าของน้องเมย์
นานเท่าไหร่แล้วนะที่เราไม่ได้เห็นน้องเมย์มีความสุขอย่างนี้
มาร์คยิ้มอย่างมีความสุขกับภาพที่เห็นในยามนี้

"ตอนนี้พวกเจ้าก็มีฝีมือพอตัวแล้ว พวกเจ้าต้องการเดินทางต่อไปที่ไหนอีกหรือเปล่า"กราเวียสถาม
"ถ้าเป็นไปได้พวกเราอยากจะอยู่กับพวกท่านที่นี่ต่อไปจะได้หรือเปล่าคะ"น้องเมย์ถาม
"งั้นก็ดีเลยน่ะสิ ยายจะได้มีเพื่อนคุยด้วย"ท่ายยายมาเรียยิ้มด้วยความดีใจ
"ท่านกราเวียส ข้ามีเรื่องอยากจะถามท่านสักหน่อย"
"ดาบของข้าตอนแรกข้าดึงอย่างไรก็ดึงไม่ออก" 
"แต่อยู่ๆมันก็ปลดล็อคออกมาเอง ข้าไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร"มาร์คถามด้วยความสงสัย
"ข้าได้ลองดูดาบของเจ้าแล้ว ข้าเองลองดึงดาบของเจ้าดูแล้วข้าก็ดึงมันไม่ออกเหมือนกัน"
"ข้าคิดว่าตอนนี้คงมีแต่เจ้าที่สามารถใช้ดาบเล่มนี้ได้" กราเวียสอธิบาย
"ทำไมล่ะท่าน"มาร์คถาม
"ข้าคิดว่าดาบของเจ้าน่าจะเป็นดาบที่สร้างขึ้นมาเป็นพิเศษ" 
"เจ้าอาจทำพันธสัญญาอะไรบางอย่างกับดาบโดยที่เจ้าไม่รู้ตัวทำให้มีแต่เจ้าที่สามารถใช้งานได้"กราเวียสอธิบาย
"ข้ารู้สึกว่าข้ายังใช้พลังของดาบได้ไม่เต็มที่เลย ท่านพอจะช่วยแนะนำข้าได้หรือเปล่า"
"เรื่องนี้ข้าคิดว่ามีคนที่น่าจะให้คำตอบแก่เจ้าได้"
"เขาชื่อ คารอน อาศัยอยู่เมืองทางเหนือของหมู่บ้าน"
"ที่นั่นเป็นที่อยู่ของเหล่านักรบที่ใช้พลังแห่งดิน พวกเขามีพลังเวทย์ในการป้องกันที่สูงมาก"
"ที่นั่นเป็นดินแดนลึกลับ มีน้อยคนที่สามารถเดินทางเข้าไปในเมืองนั้นได้"
"ข้าอยากไปที่นั่นจัง ท่านพาข้าไปได้หรือเปล่า ท่านกราเวียส"
"ได้สิ ไว้พรุ่งนี้เช้าข้าจะพาเจ้ากับเมย์ไปที่นั่นเอง " กราเวียสรับปาก
"ขอบคุณท่านลุงมากครับ" มาร์คโค้งคำนับขอบคุณ

เย็นวันนั้น
"ท่านกราเวียสข้าขอไปตรวจดูความเรียบร้อยด้านเหนือของหมู่บ้านสักหน่อย"
"ข้ารู้สึกว่าช่วงนี้มีพวกปีศาจออกมาเพ่นพ่านเยอะกว่าเมื่อก่อน ข้ากลัวว่ามันจะเข้ามาโจมตีพวกเราสักวัน" อเล็กซ์กล่าวกับกราเวียส
"ส่วนทางทิศใต้ข้าได้ให้มูซา กับ คารอส และพวกอีก 2 คนออกตระเวนไปได้สักพักแล้ว"อเล็กซ์รายงาน
"อืม ดีแล้วพวกเราต้องระวังตัวให้มากกว่าเดิม"กราเวียสพูดด้วยท่าทางวิตก
"เจ้าระวังตัวดีๆล่ะ ถ้ามีอะไรผิดปกติก็ให้รีบกลับมาตั้งหลักที่หมู่บ้านก่อน"กราเวียสบอกด้วยความเป็นห่วง
"ขอบคุณครับ ข้าขอตัวก่อน"อเล็กซ์ขี่ม้านำนักรบจำนวน 3 คนออกไปทางประตูทิศเหนือ
...............




Create Date : 19 มิถุนายน 2557
Last Update : 23 มิถุนายน 2557 11:44:57 น. 0 comments
Counter : 427 Pageviews.

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

BlogGang Popular Award#13


 
yaovarit
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 32 คน [?]




http://khamsoukaswin.blogspot.com/2015/04/blog-post.html# ........................
เริ่มแต่งบล็อก 12 เมษายน 2556

แนะนำ ติดต่อ สอบถาม จขบ ได้ที่


yaovarit@hotmail.com

facebook.yaovarit

ทำลิงค์เอาไว้ดูเล่น
Yahoo.com
absolute-load-hd.blogspot.com
blackdevil-game




เล่นกับหนู(หมู)หน่อยจิ

<<<การเรียนแล้วไม่ทำ ไม่ถือเป็นการเรียนรู้ การรู้แล้วไม่ทำ ไม่ถือว่ารู้จริง>>>

"ความจริง...ไม่ว่าจะมองจากมุมไหน
ย่อมเป็นความจริงอยู่วันยังค่ำ
ส่วนการโกหก...มีอยู่มุมเดียวคือ
มันจะเกิดขึ้นต่อหน้าเท่านั้น"
"การเรียนรู้ที่ดีคือการเปลี่ยนตัวเองเป็นผู้สอน"
New Comments
Friends' blogs
[Add yaovarit's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.