ธันวาคม 2554

 
 
 
 
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
 
สิ่งที่เห็นและเป็นไป

ก่อนอื่น ฉันคงต้องออกตัวก่อนว่า สิ่งที่ฉันเขียน คือ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริง ซึ่งแม่ยก กองเชียร์ หลายๆ คน คงไม่เคยรู้


ฉันคิดจะเขียนมันขึ้นมา เพียงเพื่อตอบคำตอบที่มีคนหลายคน ถามฉันว่า " เกิดอะไรขึ้น??"



ฉันไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่า "การนอกใจ" ... จะวนมาเกิดขึ้นกับฉันอีกครั้ง


เพราะเขาเป็นคนที่อยู่ข้างๆ คอยปลอบใจฉันมา เมื่อฉันบาดเจ็บกับความรักครั้งก่อนหน้านี้


และก็เป็นเขาอีกเช่นกัน ที่ทำให้ฉันต้องมาเจอเหตุการณ์ที่มันซ้ำรอยเดิมๆ



หลายคนคงแปลกใจว่า ทำไมฉันจึงไม่ ‘ปางตาย’ แบบคราวนั้น


ฉันสารภาพเลยว่า ฉันไม่ได้ฉลาดขึ้น ไม่ได้ทันเล่ห์เหลี่ยมของผู้ชายแต่อย่างใด


วงจรอุบาทว์ที่ฉันเจอคราวนี้ มันก็ยังคงเป็น “ไว้ใจ - เชื่อใจ - เสียใจ - ทำใจ” อยู่นั่นแหละ


มันก็เหมือนเดิมที่ งาน ถูกนำมาใช้ปกปิดการนอกใจ


บางทีมันก็อาจจะเป็นข้อเสียของฉันด้วยเหมือนกัน ที่ไม่ชอบถามซอกแซกอะไรมากมาย


โดยเฉพาะเรื่องงาน...มันอยู่บนพื้นฐานความคิดของฉันที่เข้าใจเขาว่า “หน้าที่เหนือสิ่งอื่นใด”



จุดเปลี่ยนเหตุการณ์ทั้งหมด อาจจะเริ่มต้นขึ้นในเดือนสิงหาคม ที่เวลาว่างของเราไม่ตรงกัน


เดือนนั้นทั้งเดือนฉันต้องไปราชการบ่อยมาก ทั้งต้องไปราชการในวันครบรอบที่เราคบกันเป็นแฟน


ฉันรู้ดีว่า เขาไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่ และเราเริ่มมีความคิดเห็นขัดแย้งกัน เมื่อเขาต้องการให้ฉันลาออกจากงาน


ซึ่งมันไม่เคยมีในความคิดฉัน ที่จะลาออกไปเป็นแม่บ้าน ลาออกไปให้เขาหาเลี้ยง


เพราะฉันคิดว่า ในขณะที่เรายังรักกันอยู่ ทุกอย่างมันจะไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขาเลยในการรับหน้าที่หาเลี้ยงครอบครัวเพียงลำพัง แต่ถ้าวันหนึ่งในอนาคต...หากความรักของเขาที่มีฉัน มีเปลี่ยนแปลงไป


ฉันจะกลายเป็น “ภาระ” ของเขาไปในทันที และมันจะทำให้ฉัน ไม่มีทางไป ในเมื่อต้องพึ่งพาเขาอยู่


เคยมีคนถามฉันว่า ดูถูกเขามากเกินไปหรือเปล่า???


ฉันยังจำคำตอบที่ฉันตอบไปได้ดีว่า ไม่รู้สิ อนาคตมันไม่แน่นอน วันนี้รัก พรุ่งนี้ไม่รักก็ยังเคยเจอมาแล้ว


ผู้หญิง...ถ้ารักใครมากกว่าตัวเอง ก็ต้องมาเจ็บหนักทุกที



ฉันไม่ได้หวาดระแวงอะไรเลย ยังทำทุกอย่างไปตามปกติ ยังเตรียมงานของเราไปเรื่อยๆ


ซึ่งก็มีบ้างที่ความคิดเห็นไม่ตรงกัน ขัดแย้งกัน แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาใหญ่สำหรับเรา


เท่ากับปัญหาผู้หญิงอีกคนที่ก้าวเข้ามา (เป็นคนละคนกับที่เข้ามาแทรกกลางระหว่างเราในตอนนี้นะคะ)


ปัญหาในครั้งนั้น สิ้นสุดลงที่ การเคลียร์กันต่อหน้าต่อตาทั้งสามคน และเขายืนยันว่า เขาเลือกฉัน


และฉันเองก็ตัดสินใจที่จะให้โอกาสเขาอีกครั้งหนึ่ง...ทุกอย่างราบรื่นเหมือนคู่รักทั่วๆ ไปควรจะเป็น


จนเมื่อประเทศไทย ประสบกับปัญหา มหาอุทกภัย ซึ่งก็ส่งผลถึงงานของเราเหมือนกัน


เราเลยตัดสินใจเลื่อนงานออกไปจัดในช่วงต้นปีหน้าแทน



แต่เมื่อภาวะอุทกภัยผ่านไป สำนวนที่ว่า “น้ำลด...ตอผุด” ยังใช้ได้ดีในชีวิตฉัน


จู่ๆ เขาก็แปลกๆ ไป เริ่มมีการโทรเช็คฉัน ด้วยคำถามยอดฮิต “อยู่ไหน...อยู่กับใคร...ไปทำไม และกลับเมื่อไหร่”


(เอิ่ม ความจริงซีนนี้ มันควรเป็นซีนของฉันไม่ใช่หรือ --“)


จนวันที่ ๑๘ พฤศจิกา ที่ผ่านมา ... วันนั้นเป็นวันศุกร์ เป็นวันที่เราต้องมาเจอกัน


ฉันส่งข้อความไปบอกให้เขาขับรถดีๆ เหมือนที่เคยทำ...ปรากฏว่า เขาปิดมือถือ (ปกติ ถ้าจะปิดมือถือ เขาจะบอกก่อนเสมอ)


ฉันยังบ่นกับน้องสาวฉันว่า ตาโหดปิดมือถือ...สงสัยอยู่กับสาวๆ มั้ง (สังหรณ์ของฉันแม่นเกินไปแล้ว)


วันเสาร์ ตลอดจนวันอาทิตย์ทั้งวัน เขาก็ยังเงียบไป...


ฉันยังส่งข้อความไปแซวเขาเล่นว่า อยู่กับสาวๆ เหรอ ไม่รับโทรศัพท์ฉันเลยนะ



วันอาทิตย์เย็น เขาถึงมาหาฉัน และรีบบอกว่า เขาไปราชการที่สัตหีบตั้งแต่วันพฤหัสที่ผ่านมา


และเขาต้องไปฝึกภาค ๔๐ วัน ฉันยังถามว่า จะกลับมาเตรียมงานของเราทันเหรอ


เขายืนยันว่าทัน ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงแล้วนะ


วันจันทร์ ฉันมาทำงานแบบมีความสุขสุดๆ ลัลล้าเต็มที่


โดยที่ไม่รู้เลยว่า อีกไม่กี่ชั่วโมงต่อมา จะมีเหตุการณ์ที่ทำให้ฉันอึ้งสุดๆ เช่นกัน


ตอนบ่ายๆ ฉันก็นั่งส่องเฟซบุคไปเรื่อยๆ จนบังเอิญไปเจอรูปเขาในเฟซบุค ของเพื่อนของเพื่อนอีกคนหนึ่ง


ฉันก็ เอ๊ะ...ทำไมมีรูปเขาในเฟซคนนี้ล่ะ ทั้งๆ ที่ในเฟซของเขาเอง


เขายังไม่เคยขึ้นรูปแบบเปิดเผยขนาดนี้เลย ฉันก็เลยตามไปดู...5555+


และแล้วก็ได้เห็นทั้งข้อความที่เขาจีบผู้หญิงอีกคน รูปที่เขาทั้งคู่ถ่ายไว้ตอนไปเที่ยวด้วยกัน


และจนมาถึงรูปในงานเลี้ยงงานหนึ่งที่เขากอดผู้หญิงคนนั้น


วินาทีนั้น...เหมือนใครเอาน้ำแข็งที่ละลายเป็นน้ำมาสาดใส่ฉัน คำว่า “สั่นสะท้าน” ยังน้อยไป Smiley



ฉันรอที่จะถามเขา...รอฟังทุกอย่างจากปากเขา


แต่เขาก็เงียบ ไม่ปิดมือถือ แต่ไม่รับโทรศัพท์ ตามตัวไม่เจอ


จนวันศุกร์ที่ผ่านมา ฉันตัดสินใจที่จะเดินหน้าหาความจริง


แม้ความจริง มันจะทำให้ฉันเจ็บปวด แต่ถ้าฉันเจ็บ แล้วทุกอย่างจะจบ ฉันยินดี



จนเมื่อวานที่เขาโทรกลับมา


ฉันถามทุกอย่างที่ฉันอยากรู้...ถามแบบไม่ได้ตัดพ้อต่อว่า หรือคร่ำครวญอะไร


แต่ก็เหมือนเดิม ที่เขาเลือกที่จะเงียบ เลือกที่ใช้ความเงียบเป็นคำตอบสำหรับทุกคำถาม


จนคำถามที่ ฉันถามเขาว่า มีความสัมพันธ์ทางกายกับผู้หญิงคนนั้นหรือเปล่า...เขาก็ยังเงียบ


นั่นเป็น สิ่งที่ทำให้ฉันตัดสินใจได้ในที่สุด ฉันเลือกที่จะจบความสัมพันธ์ของเราไว้แค่ตรงนี้



หลายคนอาจจะไม่ค่อยถูกใจ ในการตัดสินใจของฉัน แต่หลายคนคงโล่งใจแทนฉัน






Free TextEditor



Create Date : 01 ธันวาคม 2554
Last Update : 31 สิงหาคม 2555 16:12:26 น.
Counter : 420 Pageviews.

0 comments
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

หลงรักผู้ชายชุดหมี
Location :
กรุงเทพฯ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



ผู้หญิงเราไม่ต้องการอะไรมากมาย
เมื่อได้ความรักของเราไป
ก็โปรดดูแลใส่ใจ
เสมอต้นเสมอปลาย
อย่าอ้างเหตุผลร้อยแปด
ให้เราน้อยใจ...
แค่นั้นเอง...