หนูไม่รู้ อย่ามาถามหนูอีก
Group Blog
 
<<
สิงหาคม 2553
 
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031 
 
8 สิงหาคม 2553
 
All Blogs
 

โปรดระวังคนละเมอคร้า

คนใกล้ตัวดิฉันเป็น “คนขี้ละเมอ”

ตอนนั้น พ่อ แม่ พี่ชาย ดิฉัน นั่งดูทีวีกันพร้อมหน้า ส่วนน้อง(ป.3 ขณะนั้น)นอนหลับไปแล้ว เรานั่งดูละครหัวค่ำตามปกติ ช่วงพักโฆษณาน้องตื่นขึ้นและเดินออกไปนอกห้อง (ดิฉันนึกเอาเองว่า)เพื่อเข้าห้องน้ำ

หลังจากนั้น น้องเดินกลับมาในห้องพร้อมถือขันน้ำในมือ หยุดยืนอยู่หน้าทีวีดูโฆษณาอย่างตั้งใจ (เด็กทุกคนชอบดูโฆษณา เพราะเหมือนหนังสั้น)

ซักพัก น้องเดินตัวตรงๆแข็งทื่อ ตามองนิ่งๆเหมือนคนโดนสะกดจิต หยุดอยู่หน้าทีวี ยกขันเตรียมเทน้ำลงไป ทุกคนร้อง “เฮ้ย” แล้วดิฉันซึ่งไวกว่าลิงก็รีบตะครุบขันน้ำไว้ในมือ ในขันมีน้ำอยู่ด้วยนะ น้องยืนแข็งทื่ออยู่อย่างนั้น ดิฉันยืนแข็งทื่ออยู่เช่นกัน พวกเรา(คนที่ตื่นอยู่จริงๆ)มองหน้ากันเลิ่กลั่ก

พ่อพูดว่า “ละเมอแหง” แล้วหันไปบอกน้องว่า “ไปนอนไป”
น้องเดินไปนอนอย่างว่าง่าย เป็นครั้งแรกที่ดิฉันเห็นคนละเมอ ตกใจและขำๆกันไปค่ะ ไม่แน่ใจว่าน้องยังละเมออยู่มั๊ย วันหลังจะลองถามน้องเขยดู เผื่อมีอะไรขำๆมาอำเล่น

ส่วนคุณสามี ละเมอน่ากลั๊ว
ตอนแต่งงานใหม่ๆ ไม่เคยเห็นคุณสามีละเมอ ย่างเข้าปีที่ 3 เริ่มได้ยินเขาพูดกลางดึก งึมงัมๆคนเดียวเกือบ 10 นาที ดิฉันลุกขึ้นมานั่งฟังอย่างตั้งใจ ฟังว่าเขาพูดอะไร มีชื่ออะไรหลุดลอดออกมาบ้าง ฮืม เขาสั่งงานลูกน้องแฮะ ท่าทางจะเครียดเรื่องงาน

แต่ก่อนจับใจความได้ ดิฉันเครียดกว่าเขาอีก เพราะฟังไม่ถนัด ต้องปะติดปะต่อประโยคที่พูด หลังจากนั้นได้ยินเขาละเมอพูดบ่อยๆ ทุกครั้งที่เขาพูด ดิฉันก็สวมบทภรรยาที่แสนดี แทนที่จะปลุก เปล่าค่ะ ดิฉันตื่นมานั่งลับมีดและตั้งใจฟังทุกครั้งสิน่า เสียเวลานอนฝันหวานของดิฉันจริงๆ

อีกเรื่องที่เจ็บใจ คือเขาจะละเมอปลุก
ขณะที่เรากำลังหลับอย่างมีความสุข จะมีมือมาเขย่าตัวแล้วพูดขึ้นว่า “เสียงอะไรน่ะ” ดิฉันงัวเงียตื่นขึ้นมา เงี่ยหูฟังเสียงที่เขาว่า ไม่ได้ยินเสียงอะไรค่ะ กำลังจะบอกเขาว่า “ไม่ได้ยินอะไรนี่” กลับได้ยินเสียงกรนตอบรับ

ฮือๆ เขาหลับง่ายแสนง่าย ปลุกเราเสร็จแล้วหลับต่อได้เลย แต่ดิฉันนี่สิ กว่าจะข่มตาหลับได้ ช่างยากเย็น นอนฟังเสียงเขากรนกรอกหูอยู่นาน พอหลับได้ซักพัก อ่ะอีตาบ้าละเมอปลุกอีกละ


ไม่เท่านั้น คืนนึง เขาละเมออีกค่ะ คราวนี้เปลี่ยนรูปแบบนิ๊สสสสนึง เพื่อความตื่นเต้นของดิฉัน(มั๊ง) ดิฉันนอนหันหลังให้เขา ได้ยินเสียงกรนคำรามราวกับราชสีห์ ดึกสงัดรู้สึกว่ามีนิ้วมาดึงสร้อยคอจากทางด้านหลัง นึกว่าจะสะกิดอิอ๊ะ ที่ไหนได้ นิ้วนั้นค่อยๆหมุนพันสร้อย หมุนๆๆ ให้สายสร้อยแน่นขึ้น แน่นขึ้น

ดิฉันคิดในใจ “เฮ้ย อะไร ตายแน่ตรู” แล้วดิฉันก็รีบสอดฝ่ามือของตัวเองไว้ระหว่างคอกับสร้อยที่ใต้คาง เมื่อสายสร้อยแน่น รัดคอพอดิบพอดี นิ้วที่พันสร้อยอยู่ก็คลายออก เสียงกรนยังคงกึกก้องไม่ขาดสาย ตกใจหมดเลย ตื่นเช้ามาเขายังไม่รู้ ว่าเมื่อคืนคุณพี่เกือบปลิดชีวิตคุณน้องซะแล๊น

ดิฉันบอกเขาตอนแต่งตัวไปทำงานว่า “เมื่อคืน ตัวเองน่ากลัวมากเลยนะ (เล่าเรื่องให้เขาฟัง) เค้าจะถอดสร้อยคอนะ” เขาทำหน้านิ่งๆเมื่อฟังจบ ไม่พูดอะไร ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ แต่ไม่กล้าใส่สร้อยแล้วค่ะ ถึงแม้จะเป็นของขวัญที่เขาซื้อให้ก็ตาม

ดิฉันเล่าเรื่องนี้ให้แม่กับน้องฟัง บอกว่าถ้าถูกรัดคอตาย ให้รู้ว่าเขาละเมอ ทุกคนหัวเราะใหญ่เลย น้องบอก“วางแผนฆ่าเมียป่าวฟ่ะ” เออ นั่นดิ่ วางแผนป่าวเนี่ย กลัวนะเนี่ย

ดิฉันเริ่มสงสัยว่า ดิฉันละเมอหรือไม่ ถ้าละเมอพูดอะไรไม่ดีออกมา จะเป็นอย่างไร คุณสามีจะนั่งจำผิดแบบที่ดิฉันทำกับเขามั๊ย ยิ่งบ้าดารา บ้าคนเก่งๆอยู่ด้วย บางครั้งก็เก็บเอาคนเหล่านี้มาฝันหวานบ่อยๆ ตายละหว่า

แต่ที่แน่ๆดิฉันคงละเมอ “หัวเราะ”
จำได้ว่า ดิฉันฝันถึงอะไรซักอย่างแล้วหัวเราะเอิ๊กอ๊ากกกก กรั่ก กรั่กกกก เป็นที่น่ากลัวสำหรับคนนอนข้างๆแน่นอน
คุณสามีสะกิดปลุกให้ดิฉันตื่น ดิฉันหันไปมองเขาที่นั่งหัวหูยุ่งอยู่ข้างตัว อย่าง งงงง

เขาถามดิฉันว่า “เมื่อกี้ฝันเรื่องอะไร”
ดิฉัน “ฮืม ไม่รู้สิ ” พยายามนึก แต่จำไม่ได้จริงๆค่ะ รู้แต่ว่าหัวเราะชอบใจ ยังรู้สึกว่าเสียงหัวเราะติดอยู่ที่ริมฝีปากอยู่เลย
คุณสามี นั่งกุมเป้าแล้วพูดขึ้นว่า “ฝันอะไรบอกมานะ เมื่อกี้หัวเราะสะใจมาก เสียงหัวเราะสยดสยองฝังหูเขาอยู่เลยเนี่ย”
ดิฉัน “ ฮืมจำไม่ได้จริงๆ แล้วกุมเป้าเป็นราชาเพลงร็อคทำไมล่ะนั้น”

ดิฉันเริ่มไม่แน่ใจว่า ตกลงแล้วคู่นี้ใครน่ากลัวกว่ากันน๊า




 

Create Date : 08 สิงหาคม 2553
3 comments
Last Update : 9 สิงหาคม 2553 11:58:26 น.
Counter : 621 Pageviews.

 

กลัวโรคละเมอ

 

โดย: ออย IP: 115.67.23.253 21 มีนาคม 2554 8:34:37 น.  

 

หนูกลัวโรคละเมอมากเลยค่ะหนูนอนกับพ่อหนูไหมละเมอ

 

โดย: พลอย IP: 115.67.23.253 21 มีนาคม 2554 8:39:32 น.  

 

อ๊ะ คุณพลอย ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยมค่ะ
โรคละเมอบางครั้งก็น่ากลัวนะคะ เคยอ่านหนังสือเขาว่า บางคนละเมอขับรถ สามารถขับออกถนนทั้งๆที่ยังหลับอยู่เลยค่ะ

 

โดย: richly @ money 21 มีนาคม 2554 19:34:33 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


richly @ money
Location :
สมุทรปราการ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




ผ่านชีวิตที่ยากเข็นมาได้ ก็เพราะงานฝีมือนี่แหละค่ะ
ขอบคุณนะคะที่เข้ามาเยี่ยมชม อยากจะบอกว่า ไม่อนุญาติให้ก๊อปปี้ คัดลอกหรือนำข้อความ และ/หรือรูปภาพในบล็อกนี้ ไปเผยแพร่โดยไม่ได้รับอนุญาติเป็นลายลักษณ์อักษรค่ะ ขนาดเพื่อนๆในบล็อกเขียนอ้างอิงกับ พรบ.ลิขสิทธิ์ยังโดนดึงผลงาน(ขโมย)ออกไป นี่ก็บอกกันตรงๆ ลูกทุ่งๆนี่หล่ะค่ะ
Friends' blogs
[Add richly @ money's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.