Group Blog
 
 
ธันวาคม 2554
 
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031
 
3 ธันวาคม 2554
 
All Blogs
 
ไร้พุงไดอารี่....บันทึกการเอาชนะใจตัวเอง(เฟต3)

imagebam.com


เฟต 3....


หลังจากโกธรคุณหมอจนลมออกหูกะน้องสาว ที่ช่วยกันงงในพฤติกรรมของคุณท่านที่ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงพูดจาติดลบเเย่กับเราแบบนั้น จนเดินมาจ่ายตังค์ค่ารักษาและรับยาแก้ปวด ที่เค้ากรุณาเจียดยาให้แบบเสียไม่ได้ที่หน้าเคาร์เตอร์แบบสุดแสนเซ็งตุ้ม

ผมเดินแบบใจคอหวิวๆเหมือนหมดความมั่นใจในตัวเองเข้าไปใหญ่ ปกติก้อไม่อยากออกนอกบ้านไปไหนอยู่แล้วอ่ะคับ นี่ยิ่งมาโดนตอกย้ำความรู้สึกส่วนตัวเข้าไปอีก.....ยิ่งเศร้าหนัก

เดินใจลอยไปที่หน้าประตูกระจกอัติโนมัติหน้าโรงพยาบาลสุดหรู เห็นเงาตัวเองในกระจกที่ส่องผ่านแล้วถามตัวเองว่าไอ้เงาที่ยืนอยู่ตรงหน้ามันใครกันแน่---ทั้งอ้วนทั้งแก่-โทรมและเหี่ยว..

โอ้---อนิจจาไม่มีดีเลยแม้แต่เสี้ยว

ความตั้งใจในหัวคือเราต้องเอาชนะตัวเองและหมอคนนี้ให้ได้....


“ 10 กิโล ถ้าเอ็งลดได้ก้อเก่งแล้ว-----แล้ว-แล้ว—แล้ว.....”


คำพูดประโยคนี้มันดังลั่นอยู่ในหัว-----วนเวียนไปมาจนกลับมาถึงบ้าน ผมกลับเข้าห้องของตัวเองอย่างเงียบๆแล้วเข้าไปนั่งพิจารณาตัวเองอยู่หน้ากระจกทันใด.....

เดินไปเปิดไฟซะสว่างไสวไปทั่วห้อง..ทั้งๆปกติปิดมืดสลัวรัวเลือนไปหมดเหมือนเป็นแวมไพร55++ ยอมรับความจริงอีกครั้งตรงนี้ว่าไม่เคยดูแลตัวเองและส่องกระจกอย่างจริงจังเลยสักหน

ทั้งอายและกลัวไม่อยากยอมรับความจริงใดๆนั้นคือประการที่สำคัญที่สุด หลอกตัวเองไปวันๆว่าไม่เป็นไร และไม่เคยแคร์กับความอ้วนนี่หรอกสักนิดเดียว....ช่างโง่เยี่ยงควาย!!

ผมค่อยๆบรรจงถอดเสื้อผ้าไม่เหลือเลยสักชิ้นแม้แต่กุงเกงลิง—หึหึ


อ่ะๆอย่านึกภาพให้ติดเรทไปไหนนะคับ เพราะมีแต่ความจริงอันชวนอ้วก55++ ยืนพินิจพิเคราะห์เนื้อหนังมังสาที่หน้ากระจกบานใหญ่ในห้อง..อันชวนหดหู่ทันใดอย่างจริงจัง จิตตกวูบเพราะพบกับความจริงอันน่าสะพรึงทั้งนั้น.....

เนื้อหนังเริ่มย่นหย่อนยานไปทั้งลำตัวและแขนขา แถมแตกลายพร้อยไปทั้งตัวอย่างน่าเศร้า มีรอยแผลของโรคสะเก็ดเงินอันน่ารังเกียจไปทั่วตัว....เป็นๆหายๆ พุงออกมากองจะย้อยไปจนเกือบจะถึงเข่า ต้นขาและหน้าท้องแขนย้วยยานไปถึงไหนๆ สาระร่างน่ากลัวเกินบรรยาย ทำไมเราถึงปล่อยตัวเช่นนี้หนอ...ใจเจ้ากรรมพากันนึก

ใบหน้าบวมอืดจนผิดรูปไปหมด ขอบตาคล้ำและบวมเป่งเหมือนจะแตกเป็นเสี่ยงๆ คางสองชั้นบวมจนหาคอไม่เจอ.....ตาเหี่ยวเหมือนคนอายุสัก45-50ปี ด้วยซ้ำ ผมเริ่มบางจนเกือบล้านเพราะปล่อยให้มันเย้มเป็นนิจ....โอยๆ

หัวใจจะวายเริ่มรับสภาพนี้ไม่ได้แล้ว---นี่สินะที่คนภายนอกเค้ามองเรามาตลอด....อุบาทว์จริงๆมึง

แต่เดี๊ยวก่อน..ยังไม่หมดแค่นี้คับออเดรย์ การหักดิบด้วยความจริงอันน่าสะพรึงกลัวได้พึ่งเริ่มบทบาทขึ้นเท่านั้น...ผมมองก้มลงไปที่ใต้เตียงแล้วลากบางสิ่งบางอย่างออกมาทันใด.......หึหึ


************************************

ขอขอบคุณภาพจากกูเกิ้ลอีกครั้งคับ...



Create Date : 03 ธันวาคม 2554
Last Update : 3 ธันวาคม 2554 11:17:00 น. 0 comments
Counter : 153 Pageviews.

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

ลั๊นล้าอยู่หน้าคอม
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




เล่นไม่ค่อยเป็นว่ะ--55++
Friends' blogs
[Add ลั๊นล้าอยู่หน้าคอม's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.