6 เดือนของการถ่ายภาพ 5 เดือนของมิตรภาพที่ดี
เดี๋ยวนี้รู้สึกว่า....เราแทบจะไม่ได้ใช้ปากในการพูดคุยเลย

ใช้แค่มือ จิ้มๆลงไปที่คีย์บอร์ด หรือ จอโทรศัพท์ และสื่อสารกันเท่านั้น....me'บ่นเฉยๆๆ




ตั้งแต่ได้กล้องตัวใหม่.....ชีวิตก็เปลี่ยนแปลงไป....


หลังจากวันที่ 2 ก.ย. 55 ชีวิตเริ่มเข้าสู่การถ่ายภาพอย่างจริงจัง เริ่มศึกษาเรื่องการถ่ายภาพ การวัดแสง องค์ประกอบต่างๆ ออกทริปถ่ายภาพกับพี่ๆน้าๆ ออกต่างจังหวัด เพื่อไปเก็บภาพ และพัฒนาฝีมือ ลองนำทฤษฎีมาปฏิบัติจริง....ผ่านมา 6 เดือนแล้วหรอ กับ D3100 กับภาพ 6000 กว่าภาพ ที่ใช้ได้บ้าง เสียบ้าง...แต่ทุกครั้งที่ได้ถ่ายภาพ มันคือ "ความสุข"




เมื่อก่อน...หลังเลิกเรียน หรือว่างจากการเรียน จะกลับหอนอนเล่น FB พันทิป ดูหนัง ฟังเพลง ตามประสาวัยรุ่นทั่วไป...ใช้ชีวิตแบบนี้มา 20 ปี แต่พอมีกล้องที่ถูกใจ เริ่มดูแลตัวเองได้มากขึ้น ไปไหนคนเดียวมากขึ้น การเดินทางจึงเกิดขึ้น พร้อมกับ...สังคมใหม่ที่ชื่อว่า "กล้องก็เก่า เงินก็หมด ซดมาม่า เมียก็ด่า ตาก็เหล่" เป็นสังคมมือหมุน ที่มีแต่คนใจดีและมีน้ำใจ  ครั้งแรกที่ได้เจอพี่ๆน้าๆ คือวันที่ 5 ม.ค. 56 หลังจากที่รู้จักกันใน FB มา 3 เดือน เจอกันครั้งแรกที่ร้าน "สวนกาลเวลา" 





หลังจากวันนั้นก็เริ่มสนิทกับพี่ๆน้าๆมากขึ้น เริ่มมีความไว้วางใจมากขึ้น ได้ความรู้ ได้คำแนะนำต่างๆมากมาย ทั้งเรื่องการถ่ายภาพและการใช้ชีวิต เข้าใจสังคมมากขึ้น นี่สินะ โลกอีกใบ...ประสบการณ์ ทั้งดีและร้าย ที่ได้รับ มันสอนให้เราเข้าใจโลกมากขึ้น  ทุกสิ่งเริ่มต้นขึ้นจากการถ่ายภาพ

สังคมไม่ได้สวยงามอย่างที่คิด คนที่เราไว้ใจมากที่สุดกลับเป็นคนที่ทำร้ายเรามากที่สุดเช่นกัน ส่วนคนที่เราคิดว่าเค้าดุ กลับเป็นคนที่ดีกับเราที่สุด....แต่สังคมแห่งการถ่ายภาพ ก็คงจะมีคนดีมากกว่าคนไม่ดีหล่ะนะ เพียงแต่เรา เผลอไปเจอคนไม่ดีเข้าเท่านั้นเอง





หลังจากได้คำแนะนำต่างๆ ก็เอากลับมาใช้ มาทบทวน มาปรับปรุงในส่วนที่เราพลาด เอาประสบการณ์ทั้งจากการสอนของพี่ๆน้าๆ และจากสิ่งที่เราพบเจอและสังเกตุ มาปรับใช้ให้มากที่สุด ไม่เฉพาะแต่การถ่ายภาพ การวางตัวในสังคม การเคารพผู้ใหญ่ การให้เกียรติซึ่งกันและกัน บางครั้งเราก็ได้เรียนรู้จากการไปถ่ายภาพ.....

จากเด็กที่ไม่มีผู้ใหญ่อยู่รอบข้าง เพราะอยู่คนเดียวมาตั้งแต่ม.ต้น จนปัจจุบันเข้าสู่ปีที่ 10 แล้ว การวางตัวในสังคมก็ต้องเรียนรู้ด้วยตัวเอง เมื่อเข้ามาอยู่สังคมอีกแบบหนึ่งซึ่งมีแต่ผู้ใหญ่ ความเกรงใจ ก็เริ่มเกิด มันไม่เหมือนสังคมที่เราเป็นอยู่ ที่จะหยอกล้อ เล่นกันแบบเด็กๆ ทุกสิ่งที่พูดต้องคิด ทุกสิ่งที่ทำต้องพิจารณา ต้องมีเหตุ มีผล

อาจจะมีบางครั้งที่เผลอเล่นกับพี่ๆน้าๆ จนเป็นตัวป่วนประจำกลุ่ม แต่ก็ยังต้องมีความเคารพและเกรงใจ สิ่งนี้ทำให้เราโตขึ้น...เพื่อที่จะอยู่ในสังคมให้ได้




"อยากให้มิตรภาพของเรา....คงอยู่ไปตลอดกาล" แม้จะอายุน้อยที่สุด แต่ก็รักและผูกพันกับพี่ๆน้าๆมาก รู้สึกเหมือนคนในครอบครัว เวลาน้องมีเรื่องไม่สบายใจ ก็ปรึกษาพี่ๆน้าๆ ซึ่งก็ได้รับคำแนะนำ และกำลังใจมาตลอด อาจจะโดนดุบ้าง แต่ก็....ดุด้วยความเป็นห่วง (และรำคาญ) 555+  บางครั้ง ก็คอยสอน คอยแชร์ประสบการณ์ ทำให้เราเห็นอีกด้านของสังคม

ขอบคุณมิตรภาพดีๆ ที่พี่ๆน้าๆมอบให้ ขอบคุณประสบการณ์ร้ายๆที่ได้จากคนบางคนในกลุ่ม ขอบคุณที่ทำให้ยิ้ม หัวเราะจนปวดแก้ม น้องสัญญา ว่าจะลดน้ำหนักไปเป็นแบบให้ถ่ายให้ได้ วะฮ่ะฮ่า......นี่คือคำสัญญาที่ต้องทำให้ได้ ก่อนที่เราจะไม่ได้พบกันอีก....รักห้องมือหมุนนะคะ (แม้เราจะมีแต่เลนส์ออโต้ก็เถอะ)



Create Date : 11 มีนาคม 2556
Last Update : 11 มีนาคม 2556 15:14:55 น.
Counter : 963 Pageviews.

1 comments
  
เข้ามาแอบอ่าน

แล้วอมยิ้ม

โดย: pakma_13 วันที่: 11 มีนาคม 2556 เวลา:15:24:30 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

Escherichia coli
Location :
กรุงเทพฯ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 8 คน [?]



มีนาคม 2556

 
 
 
 
 
1
2
4
5
6
7
8
9
12
13
14
16
17
18
19
20
21
23
25
26
27
28
29
30
31
 
 
All Blog