น้อยใจ ปวดใจ เสียใจที่ต้องรู้สึกแบบนี้ ไม่ดีเลย
ไม่ชอบตัวเองที่เป็นแบบนี้เลย

เมื่อวานออกไปถ่ายรูปกับเพื่อนที่มาจาก ตจว. ไม่คิดว่าจะต้องออกไปไหนแต่ก็ไปก็ไปเพราะเพื่อนไม่มีเพื่อนพาไปแล้วก็ไม่ค่อยรู้ที่ถ่ายรูปด้วย ไปถึงอนุสาวรีย์เจอกันก็บ่ายโมงนิดๆ ไปเริ่มต้นที่วัดสระเกศ ถ่ายไปได้สักพัก หยิบโทรศัพท์มาเล่น FB เห็นเค้าโพสต์รูปว่าอยู่กทม. ก็รู้ว่ามาธุระ แต่ถ้าคนอยากเจอยังไงเค้าก็ต้องอะไรกันบ้างแหละ เราก็อุตส่าห์โพสต์สเตตัสว่าจะไปตลาดนัดรถไฟนะ...แต่ก็...เงียบ

เค้าคงไม่คิดถึง ไม่อยากเจอเราสินะ สาวๆที่ร้านกล้องก็ออกจะสวย...แล้วทำไมต้องรู้สึก หึง ด้วยวะเนี่ย! ไม่สมควรอย่างยิ่ง กลับมาถึงหอ 4 ทุ่มกว่าๆ เค้าทักแชทเฟซไว้ถามว่าวันนี้ไม่ออนหรอ....ตอนแรกก็ไม่อยากตอบ แต่ก็ทนไม่ได้ต้องตอบ แล้วก็มาถามว่าคิดถึงมั๊ย...คือคนไม่คิดอะไร จะถามทำไมอ๊ะ สนุกมั๊ย? ก็เลยลงรูปม้าแล้วขึ้นสเตตัสว่างอน...แปบนึงเค้าก็ทักเฟซมาอีก เฮ้อ....คิดอะไรกับเค้าบ้างมั๊ยเนี่ย? หรือแค่ทักเฉยๆ ก็แค่ไม่มีใครให้คุย

บางทีถ้าเรากลับไปคุยกันเหมือนเมื่อก่อนก็คงจะดี ไม่ต้องถามว่าคิดถึงมั๊ย ไม่ต้องบอกว่ารัก ไม่ต้องมีคำพูดหวานๆที่แสดงความห่วงใย เพราะถ้าอีกฝ่ายไม่คิดอะไร แต่คนที่ได้เห็นคำพูดเหล่านั้นมันคิดไปไกลแล้ว...ก็พยายามคิดว่าที่เค้าไม่อยากมีใคร เพราะเค้าคงกลัวปัญหานี้มั้ง ถ้ามีแฟนก็ถ่ายรูปกับผู้หญิงอื่นไม่ได้ เพราะเดี๋ยวแฟนก็งอน งานก็หนักถ้าต้องมานั่งแคร์ นั่งง้อใครอีกคงเหนื่อยแย่...แต่ถ้าจะให้หยุดถ่ายรูปผู้หญิงก็คงทำไม่ได้ เพราะความสุขของเค้าคือการถ่ายภาพ

ไม่ว่าข้างหน้าจะเป็นอย่างไร แต่วันนี้แค่รู้ว่า มีคนคนนั้นที่ใช่สำหรับเราอยู่บนโลกนี้ก็พอแล้ว อย่างน้อยก็มีอยู่จริงถึงจะไม่ได้ยืนอยู่ข้างกันก็ตา

ปวดหัวมากเลยวันนี้...ตื่นมาแบบสภาพเหมือนน็อตหลุด ชั่งน้ำหนักลดไป 1.5 kg. คือแบบเห้ยเมื่อวานถามว่าเดินเยอะมั๊ย ก็ไม่มากเท่าไหร่ แต่เวลาหามุมถ่ายรูปมันก็ต้องนั่ง ต้องนอนกับพื้น ต้องเกร็งแขน ขา ก็ยังงงๆว่าทำไมกางเกงมันหลวมๆ ยิ่งเดินไปก็ต้องดึงกางเกงไป ซักพัก แขนเสื้อตอนแรกมันพอดีเป๊ะ แล้วมันหลวมหว่า? ก็คิดว่ามันยืดมั้ง 555 พอเห็นน้ำหนักตัวเองเท่านั้นแหละ เขร้!เลย จาก 68.8 - 69.2 กลายเป็น 67 เกือบ 68 kg. ก็พยายามนะ อีก 7-8 กิโลก็จะเข้าที่ละสู้ๆ

สุดท้าย...แบบคนแรกสำหรับกล้องใหม่ ก็ไม่ใช่เรา...เค้าก็คงแค่พูดเฉยๆ หยุดคิดได้ละ ก็แค่หยอด...ไม่ได้คิดอะไรหรอก




Create Date : 21 มกราคม 2556
Last Update : 21 มกราคม 2556 8:47:31 น.
Counter : 708 Pageviews.

2 comments
  
ไม่เคยรู้แบบนี้เลยแต่ก็เข้าใจน้องมากมายคำบรรยยายทำให้เหมือนเกิดกับตัวเองเลย เป็นกำลังใจให้นะคะน้อง แล้วเรื่องดีดีจะเข้ามา
กับฝ่ายที่ถูกกระทำ ช่วงวันรุ่นเรื่องที่ทำร้ายจิตใจเรามากมายแสนสาหัดก็คือความรักที่ผิดหวัง แต่มันก็มาพร้อมกับความสุขเสมอ ถ้าเราตั้งรับได้
จะทำให้เรามีภูมิคุ้มกันมากยิ่งขึ้น
อยากบอกว่าพี่ก็เป็นคนหนึ่งที่เห็นคุณค่าของดอกหญ้าริมทาง
ถ่ายภาพแนวเดียวกัน ใครมองไม่สวยแต่เรามองแล้วสวยในสายตาเราก็พอ
โดย: ตุ๊ก กะ ตา IP: 115.67.5.114 วันที่: 22 กุมภาพันธ์ 2556 เวลา:16:08:57 น.
  
อารมณ์เสียใจเหมือนกันครับ สู้ๆนะครับ หาที่พึ่งยามเสียใจอยู่เหมือนกัน
โดย: ปังปอนด์ IP: 203.172.181.149 วันที่: 21 มีนาคม 2556 เวลา:9:15:44 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

Escherichia coli
Location :
กรุงเทพฯ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 8 คน [?]



มกราคม 2556

 
 
1
3
5
6
9
19
28
29
30
31
 
 
All Blog