ถ้าความตายมันจะเป็นสิ่งที่ทำให้เกิดความห่วง...แล้วทำไมเราไม่ตายไปซะเลยหล่ะ? ความห่วงจะได้หายไป
บางครั้งชีวิตก็ไม่ได้เป็นของเรา....

เราคือใคร? เราเป็นของใคร? ความรู้สึกเราเป็นของใคร? จิตใจเราเป็นของใคร? ชีวิตเราเป็นของใคร?

คำถามที่สงสัย และ ไม่สามารถหาคำตอบได้

รู้ว่าห่วง แต่ห่วงก็คือบ่วง 

ต้องการอะไร อยากให้เป็นแบบไหน บางครั้งก็คิดว่า เราน่าจะเป็นสิ่งประดิษฐ์ที่ไม่ต้องมีความรู้สึก ไม่ต้องมีความคิด และไม่ต้องมีหัวใจ แค่ป้อนโปรแกรม ใส่แบตเตอรี่ ก็พอแล้ว

ความคิดแบบนี้หายไป 3 ปีแล้ว และมันกำลังกลับมาอีกครั้งหนึ่ง

อายุจะ 22 แล้ว อีก 2 ปีจะไปเรียนต่อต่างประเทศ แต่กลับไปไหนมาไหนเองไม่ได้ ทำอะไรอย่างที่อยากทำไม่ได้ 

ถ้าความตายมันจะเป็นสิ่งที่ทำให้เกิดความห่วง...แล้วทำไมเราไม่ตายไปซะเลยหล่ะ? ความห่วงจะได้หายไป 

เยอรมัน? จะไปเพื่ออะไร? ในเมื่อเชียงใหม่ 4-5 วันยังเป็นกันขนาดนี้ เยอรมัน 3-4 ปีไม่ขาดใจกันไปเลยหรอ 

หยุดเถอะ หยุดความคิดที่จะออกนอกกรอบ หยุดเถอะหยุดความคิดที่จะทำในสิ่งที่อยากทำ หยุดเถอะ หยุดได้แล้ว หยุดร้องไห้ และอยู่อย่างสิ่งที่ไม่มีชีวิต ไม่มีความรู้สึก 



Create Date : 10 มกราคม 2556
Last Update : 10 มกราคม 2556 11:03:43 น.
Counter : 546 Pageviews.

1 comments
  
เราก็เคยเกิดความรู้สึกแบบนี้ค่ะ
รู้สึกเหนื่อย ท้อแท้ เสียใจจนไม่อยากรู้สึกอะไรอีกต่อไปแล้ว

....

สู้ๆ นะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ
โดย: ไอศครีมรสช๊อกโกแลตชิพ วันที่: 10 มกราคม 2556 เวลา:11:24:09 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

Escherichia coli
Location :
กรุงเทพฯ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 8 คน [?]



มกราคม 2556

 
 
1
3
5
6
9
19
28
29
30
31
 
 
All Blog