ดอกไม้ในความคิด
Group Blog
 
 
กรกฏาคม 2549
 
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031 
 
20 กรกฏาคม 2549
 
All Blogs
 

ครึ่งชีวิตแล้วนะ




การมีชีวิตอยู่เป็นสิ่งมหัศจรรย์โดยตัวของมันเอง

สำหรับเราแล้วคิดว่าชีวิตคือการเดินทางอันไม่จบสิ้น

ซึ่งแต่ละคนย่อมมีตำนานการเดินทางไว้เล่าขานให้ดวงใจตนเองฟัง



สิ่งที่เก็บเกี่ยวได้ระหว่างการเดินทาง

ไม่ว่าจะเป็นการเดินผ่านผ่านแสงจันทร์นวล

หรือร้าวทุรนท่ามกลางแดดกร้าว

ล้วนแต่เป็นประสบการณ์ชีวิตที่มีค่าทั้งนั้น



รพินทรนาถ ฐากูร กล่าวไว้ว่า

"วัยเยาว์ล่วงเลยไปปีแล้วปีเล่า

วันในฤดูใบไม้ผลิเคลื่อนคลอ้ยลาลับ

มวลดอกไม้บอบบางก็ซีดสลายแล้ว

และปราชญ์ก็เตือนฉันว่า

ชีวิตนั้นเป็นเพียงหยาดน้ำค้างบนใบบัวเท่านั้น"




ดูสิ เพียงชั่วเวลาไม่นาน ชีวิตเราก็เข้าสู่วัยเกือบกลางคนเสียแล้ว (ยังไม่ถึง

ดี แต่จวนแล้วล่ะ)



เราเกิดที่กรุงเทพฯ เข้าเรียนที่แรกที่โรงเรียนสวนเด็ก

จากนั้นเราก็โยกย้ายตัวเองมาเรียนสาธิตมศว ปทุมวัน

ที่นี่ เราเจอเพื่อนดี ๆ ที่ยังคบกันจนทุกวันนี้หลายคน



จากนั้น ตามมาตรฐานสังคม เราก็ไปเรียนโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา

พอเรียนจบก็สอบติดคณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาตร์



หลังเรียนจบ ทำงานสำนักพิมพ์ได้ปีหนึ่ง ลาออกมาโบกรถเล่นอยู่สองปี

ขึ้นเหนือล่องใต้ไปต่างประเทศโดยลำพัง สนุกสุดเหวี่ยง


เคยไปใช้ชีวิตปะปนอยู่กับกะเหรี่ยงแถบทุ่งใหญ่นเรศวร จนพูดภาษากระเหรี่ยงได้

จากนั้นก็ทำงานนิตยสารบ้าง สำนักข่าวบ้าง

เวียนเข้าเวียนออกที่นั่นที่นี่ จนพ่อแม่เวียนหัว



สมัยอายุ 21 ด้วยความร้อนวิชา เลยแปลวรรณกรรมเยาวชนไว้สองเล่ม

จากนั้น เลยเห็นผิดเป็นชอบ ยึดเอาการปั้นน้ำเป็นตัวมาเป็นอาชีพถาวร

นับจากวันนั้นถึงวันนี้เลยมีผลงานแปล 2 เล่ม คือ ตะลุยแดนมังกรและ

รัสปูติน




ด้วยความเป็นเผ่าพันธุ์หลังตุง แบกเป้โบกรถจนมือพลิ้ว

เลยมีผลงานทางการเขียนสามเล่ม

เล่มแรก เขียนร่วมกับเพื่อน ๆ กองบรรณาธิการนิตยสาร THE EARTH

2000 คือ ตำนานนักเดินทาง

จากนั้นก็อหังการ์ออกงานเดี่ยวเลย คือ ดอกไม้ในความคิด

ซึ่งได้รับรางวัลหนังสือดีด้านปรัชญาจาก 7-Books awards

และเมื่อสองปีที่แล้วมีผลงานรวมเล่มก่อนมาตกระกำลำบากในอเมริกาคือ

"เที่ยวท่องห้องสมุด"


ช่วงปี 41 กลายเป็นคนว่างงานแอบแฝง เพราะสำนักข่าวปลดคนข่าวออก

กลายเป็นนักศึกษาปริญญาโท มหาวิทยาลัยมหิดล ด้วยความจำใจ

เพราะขี้เกียจหางาน จนเรียนจบ

จากนั้นก็กระโจนเข้าสู่อาชีพเดิมอีก ประมาณว่า หลงกลิ่นน้ำหมึก



จนเมื่อหลายปีก่อน กรรมบังตา แต่งงานกับนักเขียนชาวอเมริกัน

เลยต้องมารับกรรมเก่าอยู่ที่รัฐอินเดียน่าจนถึงปัจจุบัน


หยาดน้ำค้างบนใบบัวของเรายังส่องประกายพร่างพราวอยู่

หากเพียงแต่เปลี่ยนตำแหน่งแห่งแสงพรายเท่านั้นเอง

(ไม่ไกลหรอก แค่จากเมืองไทยมาอเมริกาเอ๊ง) อิอิ




 

Create Date : 20 กรกฎาคม 2549
14 comments
Last Update : 10 กรกฎาคม 2551 4:58:26 น.
Counter : 665 Pageviews.

 

มีความสุขมากๆและตลอดไปน๊ะครับ

 

โดย: ตี๋น้อย (Zantha ) 20 กรกฎาคม 2549 15:15:09 น.  

 

เหยื่อมาแล้ว ๆ ขอคาราวะท่านผู้กล้ารายแรก

 

โดย: Kala_mydog 20 กรกฎาคม 2549 21:25:58 น.  

 

อ้าว ว่าจะมาเจิมให้เป็นรายแรกซะหน่อย

 

โดย: Febie 20 กรกฎาคม 2549 23:03:34 น.  

 

ป้ามาสายไปก้าวนึงนะจ๊ะ อิอิ

 

โดย: Kala_mydog 20 กรกฎาคม 2549 23:21:17 น.  

 

ขำ ๆ ดีครับ ยินดีที่ได้รู้จัก อักษรพลิ้วไหวดีครับ อิอิ

 

โดย: แม่จิตร (maejitr ) 21 กรกฎาคม 2549 3:57:22 น.  

 

 

โดย: Kala_mydog 21 กรกฎาคม 2549 5:11:18 น.  

 

ไม่มีหน้าม้าหลงเข้ามาอีกเลย แง้ๆๆ

 

โดย: Kala_mydog 22 กรกฎาคม 2549 4:00:20 น.  

 

นั่ง ๆ อ่านแล้ว ชอบในการใช้ชีวิตของคุณที่แบบลุย ๆ ดีค่ะ และได้ทำในสิ่งที่ตัวเองอยากจะทำ ชีวิตมีอิสระดี และเชื่อว่านักเขียนทุกคนต้องมีกันแน่ ๆ เลยก็คือ "อิสระ ไม่ว่าจะทางความคิดหรือการกระทำ" โดยเฉพาะอิสระทางความคิด นี่คือวัตถุตัวสำคัญตัวหนึ่งของนักเขียนมั๊ง...

ปล. ตัวเองเขียนไม่เป็น ได้แต่มานั่งอ่าน..อิอิ.. เดี๋ยวจะมานั่งอ่านเรื่องอื่น ๆ อีกที...

 

โดย: JC2002 24 กันยายน 2549 19:40:34 น.  

 

Hello! INDY

 

โดย: BOo_BoO IP: 76.167.179.153 17 ธันวาคม 2549 5:16:37 น.  

 

ค่ะ...ชีวิตของพี่น่าสนใจมากค่ะ..ตอนนุชจบใหม่ ๆ น่ะ ว่างงานตั้ง 3 เดือนแน่ะ
แต่พี่โชคดีนะคะที่ได้งานดี ที่ตัวเองรักและมีคู่ครองที่น่ารักใช่มั้ยคะ...น่าอิจฉา..แล้วพี่มีน้องยังคะ...
รักษาสุขภาพด้วยนะคะ..

 

โดย: น้องนุช แพรกทอง IP: 61.19.203.210 24 กันยายน 2550 14:09:10 น.  

 

บี...
มาอ่านที่มาที่ไปของนักโบกรถมือพลิ้ว อิอิ เคยโบกเหมือนกัน โบกไปโน่นมานี่ ขี้เกียจเรียนหนีเที่ยว โบกดะ รถบรรทุกเอย รถส่งถังแก๊ส รถส่งน้ำอัดลม แม้กระทั่งรถอีแต๋นก็ไม่ละเว้น เอิ้กๆ

แหม เสียดายจัง อยากรู้จักกันเร็วกว่านี้ จะได้แบกเป้โบกรถท่องไปใต้ฟ้าไทยแลนด์ด้วยกัน วุ้ย...เสียด้าย เสียดายอ่ะ

 

โดย: แม่แตงโม,ต้นตาล IP: 61.19.66.122 6 ธันวาคม 2550 17:44:35 น.  

 

ชีวิตช่างแตกต่างกัน 100คนก็ร้อยอย่างจะมีสักกี่คน ทีเป็นดั่งฝัน หรือไม่ก็ฝันตอนเด็ก พอโตมาความฝันมันช่างเลือนลาง สุดท้ายก็ไม่มีฝัน/มาวันนี้ จะขอมีฝันใหม่อีกครั้ง ชีวิตที่มีฝันก็เหมือนมีเป้าหมาย และมีทิศทางขอเดินตามความฝันและเชื่อว่าความฝันนั้นจะเป้นจริง..หากชีวิตที่ปราศจากความฝัน..ไม่อยากเหมือนปลาที่ลอยไปตามน้ำ..เพราะนั่นแปลว่า..ชีวิตที่ไร้วิณญาณ..

 

โดย: สัณห์ศุลี IP: 58.136.229.168 21 เมษายน 2551 15:14:18 น.  

 

เหมือนอ่านบันทึกประวัติย่อส่วนตัวเลย ...อิอิ...

 

โดย: fontree IP: 203.113.111.213 4 กันยายน 2551 15:46:32 น.  

 

เคยเรียนที่สวนเด็กเหมือนกัน ใช่อนุบาลสวนเด็ก ที่อยู่เขตพระนครหรือเปล่า

 

โดย: นิ IP: 182.232.22.214 1 สิงหาคม 2553 10:56:55 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


Kala_mydog
Location :
Indiana United States

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




**งานเขียนทุกชิ้นที่ปรากฏในเวบไซต์นี้
เป็นลิขสิทธิ์ของเจ้าของบทประพันธ์นั้นๆ แต่เพียงผู้เดียว
ห้ามกระทำการดัดแปลง แก้ไข
หรือแอบอ้างไปเป็นผลงานของตน
โดยไม่มีการอ้างถึงเจ้าของลิขสิทธิ์
หากผู้ใดมีความประสงค์
จะนำข้อมูลดังกล่าวออกเผยแพร่ ตีพิมพ์
หรือนำไปใช้เพื่อประโยชน์อื่นใด
โปรดติดต่อเจ้าของบทประพันธ์โดยตรง**



สงวนลิขสิทธิ์ตามพรบ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2539
ห้ามมิให้นำไปเผยแพร่และอ้างอิง
ส่วนหนึ่งส่วนใดหรือทั้งหมดของข้อความ
ในสื่อคอมพิวเตอร์แห่งนี้เพื่อการค้า
โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษร
ผู้ละเมิดจะถูกดำเนินคดี
ตามที่กฎหมายบัญญัติไว้สูงสุด



"เจริญขวัญ" (kala_mydog)

Friends' blogs
[Add Kala_mydog's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.