หน้าตาไม่ดี......แล้วหนักหัวใคร.....แค่เป็นคนดีก็พอแล้ว....จริงมั๊ย???
Group Blog
 
 
กรกฏาคม 2550
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031 
 
16 กรกฏาคม 2550
 
All Blogs
 
...TEAR... ช่วยวิจารณ์หน่อยนะ..จะด่าก็ได้จะว่าก็เชิญ

ไดอารี่จ๋า ....
ไหมไม่รู้ว่าไดจะโกรธไหมหรือเปล่าที่ไหมปล่อยให้ไดต้องเหงาต้องรอไหมซะนานเลย

ไดรู้มั๊ยว่าที่ไหมหายไปน่ะเพราะอะไร??........

ไหมไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นเขียนยังไดให้ไดเข้าใจความรู้สึกของไหม เอาเป็นว่าไหมจะเล่าตั้งแต่ต้นเลยแล้วกันนะจ๊ะ

ไหมพบกับพี่อาร์มตอนไปเข้าค่ายวิทยาศาสตร์น่ะ (^_^).....ส่วนพี่อาร์มตอนนั้นเรียนแพทย์อยู่ปีสอง เค้ามาเป็นพี่เลี้ยงกลุ่มไหมด้วยล่ะ

พี่อาร์มเป็นผู้ชายที่มาแนวเกาหลีเลยก็ว่าได้((กำลังอินเทรนด์ตอนนี้ซะด้วย)) ผิวขาวๆ...ขาวกว่าไหมซะอีก ตาตี่ๆนั้นเวลายิ้มโลกดูสดใส((เว่อร์ไปปล่าวเนี่ย))...และที่สำคัญพี่อาร์มเป็นสุภาพบุรุษมากๆ (^0^)/

ตอนแรกที่เจอกันเราก็ยังไม่ได้รู้สึกอะไรพิเศษเลยนะ เพราะจิตใจมัวแต่หมกมุ่นกับกิจกรรมที่ทางค่ายให้ทำ มันสนุกมากเลยล่ะ(^_^)V

แล้วันสุดท้ายก็มาถึงพวกเราต่างก็ขอเบอร์โทรพวกพี่ๆ(((ยกเว้นไหมนะ..เพราะรู้สึกว่าไม่จำเป็นน่ะ)))

และแน่นอนอยู่แล้วคนที่โดนล่ารายเบอร์โทรมากที่สุดคือพี่อาร์ม...พี่แกให้จนเหงื่อหยดติ๋ง...ติ๋งเลยล่ะ

หลังจากนั้นเราก็เรียนๆ..เล่นๆ..จนวันหนึ่ง เพื่อนยื่นโทรศัพท์มาให้ตอนพักเที่ยง ไหมก็ถามแบบว่า

"อะไร??"

"มีคนอยากคุยด้วยน่ะ เอาดิ่"

เพื่อนไหม..อมยิ้มแบบเจ้าเลห์นิดๆ ไหมก็รับโทรศัพท์มาแนบหู((ทำไมฉันใช้คำเชยแบบนี้นี่))

"หวัดดีค่ะ..."

"......"

เงียบแฮ๊ะ!! สายหลุดหรือเปล่า((คิดในใจ))

"ฮัลโหล...ไหมพูดค่ะ"

"สวัสดีครับไหม...จำพี่ได้มั๊ยครับ พี่อาร์มนะครับ"

พอได้ยินชื่อพี่อาร์มความรู้สึกของไหมมันก็เหมือนว่ามัน...วูบๆ...กึ่งดีใจกึ่งแปลกใจไม่คิดว่าชาตินี้จะมีโอกาสได้คุยกันอีก

ไหมเดินออกมาจากกลุ่มเพื่อนที่เริ่มหันไปซุบซิบกัน...

"ว่าไงคะพี่อาร์ม...หายไปเลยนะคะพี่"

"ก็อยากโทรหาเหมือนกันครับ...แต่พี่ไม่มีเบอร์ไหมเลย...งั้นขอเบอร์ได้มั๊ยครับพี่จะได้เมมไว้"

ไหมไม่รู้ตัวเลยนะว่าไหมเป็นอะไร รู้สึกใจมันพองๆเหมือนจะลอยไปให้ได้ แก้มของไหมมันร้อนวูบๆเลย แต่ไหมก็ให้เบอร์ไป แล้วเราก็โทรคุยกันเรื่อยๆ......จนในที่สุดเราก็คบกันเป็นแฟน....อ๊ะๆ...แหมก็คนมันสวยช่วยไม่ได้ พี่อาร์มบอกตอนหลังว่าชอบไหมตั้งแต่แรกเห็น((โฮ๊ะๆๆๆ)) แต่ไม่กล้าคุยด้วยมากเพราะกลัวเพื่อนจะล้อจนเสียงาน

~‧‧ ll \__╭╭╭╭╭__/ll
~‧‧│          │\|/
~‧‧│ ●     ●  │─☆─
~‧‧│○ ╰┬┬┬╯ ○ │/|\
~☆‧│   ╰─╯    /
~‧‧╰─┬○────┬○╯
~‧‧‧╭│     │╮
~~‧‧╰┴─────┴╯

พี่อาร์มปฏิบัติตัวเสมอต้นเสมอปลายตลอด ให้เกียรติ ดูแลไหม สอนการบ้านให้ไหม บางทีไหมมีปัญหากับเพื่อนหรือปัญหาอะไรก็ตามแต่พี่อาร์มจะคอยเป็นกำลังใจให้กับไหม เราคบกันอย่างเปิดเผย โดยที่พ่อแม่ไหมก็รับรู้ และพ่อแม่พี่อาร์มก็รับรู้....อีกอย่างที่ไหมประทับใจในตัวพี่อาร์มคือ...พี่อาร์มเป็นผู้ชายที่โรแมนติคมากๆเลย จดจำทุกรายละเอียดและชอบส่งดอกไม้มาให้ไหมบ่อยๆ....เพราะเค้ารู้ว่าไหมชอบดอกไม้มากๆ...น่ารักมั๊ยล่ะไดจ๋า

╭═════╮
║★★★★★ \         ★
║★★★★★★╰╡   ★   /  ★
║★★★★★ ★★★★★/ /   
║★★★★★★╭╡ ★★★     ★ 
║★★★★★ ╱   ★★★  /
╰═════╯    ★★★/
∵~★.°☆∵。*∵~★.°☆∵。*∵~★.°☆∵。*


ตอนนี้ไหม อยู่ ม.6แล้วล่ะ เวลาที่เราคบกันรวมวันนี้ก็ 2 ปีกว่าๆแล้ว พี่อาร์มเริ่มแปลกไปตั้งแต่ตอนต้นเทอม

จากที่นัดเจอกันบ่อยๆ....ก็กลายเป็นอาทิตย์ละครั้ง...และกลายเป็นเดือนละครั้ง....จนตอนนี้ไหมไม่ได้เจอพี่อาร์มาเกือบจะสามเดือนแล้วล่ะ

ดอกไม้ที่เคยส่งให้ไหมตอนนี้ก็ยังคงมีอยู่บ้างแต่จะเป็นการให้ทางร้านใกล้ๆบ้านนำมาส่งให้แทนการเอามาเอง...ไหม อยากบอกพี่ว่า...ถ้าพี่แค่ทำตามความเคยชิน...ไม่ต้องก็ได้นะ มันไม่จำเป็นเลย..ถ้าพี่จะไม่เหมือนเดิมก็เลิกเถอะ รู้มั๊ยไหมเจ็บนะที่พี่ทำเหมือนจะเลิกแต่ก็ไม่เลิกเนี่ย

จะมีโทรศัพท์มาบ้างแต่ก็คุยกันไม่นานนัก....พี่อาร์มรู้มั๊ย มันไม่หายคิดถึงเลย...(T_T) ไหมไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นสำหรับเราเลย อยู่ๆพี่ก็เปลี่ยนไป บางทีคุยกันเราก็ทะเลาะกันแบบไม่มีสาเหตุ พี่อาร์มมักจะตะคอกไหมด้วยล่ะ...แต่พอรู้ตัวพี่อาร์มก็จะขอโทษแล้ววางสายไป

ครั้งสุดท้ายที่เราเจอกันคือตอนที่เราไปทานข้าวด้วยกัน...วันนั้นเราเดินเล่นไปด้วยคุยกันไปด้วย...แต่อยู่ๆพี่อาร์มก็หน้ามืดคล้ายๆจะเป็นลม...หน้าพี่อาร์มซีดมากเลยจนไหมต้องลากตัวไปโรงพยาบาลที่อยู่แถวนั้น

ไหมนั่งรอพี่อาร์มเข้าไปให้หมอตรวจนานมากเลยล่ะ....พอพี่อาร์มออกมาไหมก็ถามพี่อาร์มว่าเป็นอะไรมากมั๊ย

พี่อาร์มส่ายหน้าแล้วบอกว่าพักผ่อนน้อยน่ะทำให้หน้ามืด.....แต่วันนั้นพี่อาร์มก็เงียบกว่าที่เคย...คุยน้อยลงจนไหมอึดอัด แต่ไหมก็เข้าใจนะว่าพี่คงเหนื่อยแล้วก็ไมสบายด้วย

แต่ว่าพี่อาร์มก็ไม่ได้หายไปซะทีเดียวนะ...ทุกวันตอนสองทุ่มกว่าๆพี่อาร์มจะส่งข้อความมาหาอวยพรให้หลับฝันดีแล้วลงท้ายด้วยคิดถึงเสมอ....ไหมก็คิดถึงพี่อาร์มเหมือนกันค่ะ

เพื่อนๆที่โรงเรียนก็ถามไหมเหมือนกันเรื่องที่พี่อาร์มหายไป ไหมก็ได้แต่บอกว่าพี่อาร์มเรียนหนักเพราะตอนนี้ก็อยู่ปีสี่แล้วเลยไม่ค่อยจะมีเวลาให้ไหม....แต่จริงๆแล้วไหมไม่รู้ต่างหากว่าพี่หายไปไหนกันแน่

ไหมเคยไปหาพี่อาร์มที่บ้าน แต่น้าพี่อาร์มบอกว่าพี่ไม่อยู่แล้วเดินหนีไหมเข้าบ้านไปเลย....ไหมเสียความรู้สึกนิดหน่อย เพราะเมื่อก่อนน้าจะคุยกับไหมดีมากๆเลย แต่วันนั้นกริยาที่น้าทำมันเหมือนไหมน่ารำคาญมากเลยเหรอ....

แล้วเย็นวันหนึ่งไหมกำลังจะกลับบ้าน....มือถือไหมก็ดัง....เบอร์พี่อาร์มนี่ หัวใจไหมมันเต้นตุ๊บตั๊บๆเลย ไหมรีบกดรับอย่างเร็วที่สุดในชีวิตเพราะกลัวว่าพี่อาร์มจเปลี่ยนใจวางสายไปซะก่อน

"หวัดดีค่ะพี่อาร์ม...หายไปไหนนานจัง"

"ไหมเหรอลูกนี่ลุงนะ"

พ่อพี่อาร์มโทรมา??...แต่ยังไม่ทันที่ไหมจะคิดอะไรได้มากมาย......เพื่อนๆที่เห็นไหมวันนั้นบอกว่าไหมวิ่งเหมือนตัวจะปลิวไปเลยล่ะ.....

ไหมไปไหนน่ะเหรอ....ไหมไปโรงพยาบาล....ไปหาพี่อาร์มค่ะ

พี่อาร์มนอนอยู่โรงพยาบาล......เป็นเวลาสองเดือนกว่าแล้วล่ะ....ทำไมไม่มีใครบอกไหมเลย

ทั้งครอบครัวของพี่อาร์ม...เพื่อนๆของพี่อาร์ม...ไม่มีใครโทรมาหาไหมแล้วบอกกับไหมเลยว่าพี่อาร์มอยู่ที่นี่มาเกือบสามเดือนแล้ว.....ปล่อยให้ไหมเข้าใจผิดคิดว่าพี่อาร์มหมดรักไหมแล้ว

พอไปถึงโรงพยาบาลไหมก็เจอกับแม่และพ่อของพี่อาร์มยืนรออยู่

ท่านทั้งสองเล่าเรื่องราวต่างๆที่ไหมไม่รู้ให้ไหมฟัง.....พี่อาร์มป่วย....เป็นมะเร็งระยะสุดท้ายแล้ว......

เจ้าโรคร้ายมันลามไปเร็วมาก.....ไหมแทบจะไม่เชื่อเลย ก็พี่อาร์มแข็งแรงจะตายไปแล้วจะป่วยหนักขนาดนี้ได้ยังไง??

พ่อพี่อาร์มเล่าว่าหลังจากวันที่เราพาพี่อาร์มไปหาหมอ..หมอนัดพี่อาร์มตรวจอย่างระเอียดในอีกไม่กี่วันต่อมา....แล้วเค้าก็พบเซลล์มะเร็งในหลายๆส่วนของร่างกายพี่อาร์ม และที่ร้ายแรงคือ.....มันเป็นระยะสุดท้าย

แต่พี่อาร์มก็เข้มแข็งปรึกษาหมอว่าควรทำอย่างไรหลังจากนี้ ต้องรักษาตัวอย่างไร และจะมีวิตอยู่ยืนยาวอีกขนาดไหน

หมอแนะนำให้พี่อาร์มลองทำคีโม....แต่มันจะมีปัญหาตามมาคือการรักษาชนิดนี้มีผลข้างเคียงต่อร่างกายอาจจะทำให้เกิดโรคแทรกซ้อนได้ และต้องใช้การฉีดยาซึ่งแพงมากเข็มละ 1 แสนบาทครอบครัวของพี่อาร์มยินยอมที่จะทำการรักษาเพราะทุกคนมีความหวังว่าพี่อาร์มอาจจะหายจากโรคนี้ได้

และสาเหตุที่พี่อาร์มไม่ไปหาไหมเพราะพี่อาร์มไปไม่ไหว...คีโมมันร้ายแรงมากพอใช้ยาไปครั้งแรกมันไปมีผลข้างเคียงกับตับ...ก็ต้องรักษามะเร็งไปด้วยพร้อมๆกับรักษาตับ จากนั้นก็มีปัญหากับหลอดเลือดที่ไปเลี้ยงหัวใจมันแตกต้องรักษากันไปอีก จนเข็มที่3 หมอบอกว่ามันอาจจะมีผลข้างเคียงกับไตพี่อาร์มเลยขอหยุด จากคนที่น่ารักก็กลายเป็นคนก้าวร้าว บางครั้งที่พี่อาร์มเกิดอาการปวดหัวพี่อาร์มจะควบคุมตัวเองไม่ได้เลย...

ที่พี่อาร์มไม่โทรหาไหมในระยะหลังๆ...ก็เพราะเวลาส่วนใหญ่ของพี่อาร์มจะอยู่กับการผ่าตัด การพักฟื้น..พี่อาร์มคงเจ็บมากเลยใช่มั๊ยคะ ไหมขอโทษที่เข้าใจพี่ผิด...ไหมนี่มันช่างงี่เง่าไม่รู้อะไรเอาซะเลย ทั้งๆที่พี่หวังดีกับไหม ปิดบังไหมเรื่องป่วยเพราะไม่อยากให้ไหมต้องมากังวลใจจนเสียการเรียน แต่ไหมกับคิดฟุ้งซ่านว่าพี่อาจจะเจอคนอื่น พี่อาจจะอยากเลิกกับไหม

ส่วนข้อความที่ไหมได้รับทุกวันนั้น พ่อพี่อาร์บอกว่าก่อนที่จะเร่มทำการรักษา พี่อารืมได้เขียนข้อความเหล่านั้นใส่สมุดแล้วบอกกับคุณพ่อว่าให้ส่งหาไหมทุกวันก่อนนอน...แรกๆพี่อาร์มจะเป็นคนส่งเองแต่หลังๆมานี้พ่อพี่อาร์มจะเป็นคนส่งแทน..จนตอนนี้มันหมดแล้ว...เมื่อคืนนี้เป็นข้อความสุดท้ายที่พี่อาร์มเขียนไว้

และเมื่อคืนนี้อาการของพี่อาร์มทรุดหนัก พ่อกับแม่ของพี่อาร์มตัดสินใจที่จะบอกให้ไหมรู้เรื่องนี้ท่านจึงโทรไปหาไหมตอนเลิกเรียน เพราะท่านทั้งสองก็ไม่แน่ใจว่าพี่อาร์มจะผ่านวันนี้ไปได้หรือไม่ ไหมแทบจะล้มทั้งยืนเลยเมื่อได้ยินอย่างนั้น

ไหมเข้าไปหาพี่อาร์มในห้องไอซียู....ไหมต้องผ่านกระบวนการฆ่าเชื้อโรคก่อนด้วยค่ะพอเข้าไปในนั้นไหมก็เห็นพี่อาร์มนอนอยู่บนเตียงคนไข้สายน้ำเกลือและสายต่างๆที่ไหมไม่รู้ว่ามันคืออะไรระโยงระยางเต็มไปหมดเลย มีเครื่องช่วยหายใจครอบอยู่ที่จมูกและปาก ข้างๆเตียงมีกร๊าฟเต้นยึกยัก อันนี้ไหมรู้ว่ามันเป็นเครื่องสำหรับเช็คการเต้นของหัวใจ...

ไหมเดินเข้าไปหาพี่อาร์ม....เขากำลังหลับอยู่ ไหมจับมือพี่อาร์ม...มันเย็นค่ะพี่อาร์มคงหนาว ไหมบีบมือพี่อาร์มเบาๆ อยากถ่ายทอดความรู้สึกให้พี่อาร์มได้รับรู้เหลือเกินว่าไหมเป็นห่วงพี่อาร์มมากๆ...ไหมพูดกับพี่อาร์มเบาๆแข่งกับเสียง ติด ติ๊ด ติ๊ด ของเครื่องเช็คการเต้นของหัวใจพี่อาร์ม

"พี่อาร์มคะ...ไหมมาหาพี่อาร์มแล้วนะคะ....พี่อาร์มกลับมาหาไหมได้แล้วนะคะ พี่อาร์มหนีไหมไปเที่ยวคนเดียวไม่ชวนไหมไปด้วยเลย...ทำไมใจร้ายจัง"

นิ้วของพี่อาร์มกระดิกแล้วพี่อาร์มก็ค่อยๆลืมตาขึ้นมามองไหม...ที่หางตาของพี่อาร์มมีน้ำตาซึมอยู่ พี่อาร์มหายใจรวยรินเต็มทีแล้ว เค้าบีบมือไหมตอบเบาๆ

มันอบอุ่นแต่แฝงความเศร้า...ถ้าเป็นเวลาธรรมดามันคงไม่เศร้าแบบนี้

พี่อาร์มพยายามพูด แต่มันกระท่อนกระแท่นจนไหมฟังไม่รู้เรื่อง...แล้อยู่ๆพี่อาร์มก็ใช้มืออีกข้างถอดเครื่องช่วยหายใจออก

ไหมตกใจมากเลยพยายามห้ามเพราะกลัวว่าพี่อาร์มจะแย่ไปกว่านี้....แต่สุดท้ายเมื่อไหมเห็นสายตาที่พี่อาร์มมองมาไหมก็ปล่อยมือที่จับมือข้างนั้นของพี่อาร์มออก เราต่างคนต่างก็ร้องไห้

"ไหม..พี่..ขอโทษ"

เสียงของพี่อาร์มแผ่วเบามาก...มากจนเกือบจะกลายเป็นเสียงกระซิบไปแล้ว...เค้าหายใจถี่ๆ...น้ำตาที่ขังอยู่ตรงขอบตานั้นมันได้ใหลลงมาที่ข้างแก้ม

"ไม่ต้องขอโทษไหมหรอกค่ะ ไหมต่างหากที่ต้องขอโทษพี่อาร์ม...ไหมไม่รู้เลยว่าพี่ป่วยถ้าไหมรู้ไหมจะมาหาพี่ให้เร็วกว่านี้"

พี่อาร์มส่ายหน้าช้าๆก่อนจะใช้นิ้วปาดน้ำตาให้ไหม...

"อย่าโทษตัวเองสิครับ...มันไม่ใช่ความผิดของไหมเลย...พี่เองที่ไม่ให้ใครบอกไหม"

"ทำไมพี่ไม่บอกไหมล่ะคะ ทำไม ปล่อยให้ไหมเข้าใจผิดคิดว่าพี่จะเลิกกับไหมแล้ว"

ไหม...อยากจะต่อว่าพี่อาร์มให้มากกว่านี้...แต่พี่อาร์มกลับหายใจหอบถี่ขึ้นเรื่อยๆ..ร่างกายของพี่อาร์มกระตุกเกร็ง...พี่อาร์มหลับตาแน่น เขากัดฟันจนเส้นเลือดปูนขึ้นมาอย่างน่ากลัว ไหมตกใจมากพยายามบีบมือพี่อาร์มไว้ ไากถ่ายทอดความเจ็บปวดที่พี่อาร์มกำลังเผชิญมาไว้ที่ตัวไหมบ้าง ซักครึ่งหนึ่งก็ยังดี ดีกว่าต้องทนดูพี่อาร์มต่อสู้กับมันเพิงลำพัง

"พี่อาร์มเป็นอะไรมั๊ยคะ เรียกหมอมั๊ย เดี๋ยวไหมเรียกให้"

ไหมจะวิ่งออกไปเรียกหมอข้างนอกแต่พี่อาร์มดึงมือไหมไว้ก่อน

"ไม่ต้องไหม...อย่าไป อยู่กับพี่ก่อน...นี่อาจจะเป็นโอกาสสุดท้ายของพี่แล้ว...ที่จะได้อยู่กับไหมสองคน"

สัญญาณติ๊ด....ติ๊ด...ของพี่อาร์มมันดังแปลกไปกว่าเดิม หน้าจอที่เคยเห็นตอนเข้ามาในห้องอยู่ที่ 58 มันลดลงเรื่อยๆ ยิ่งพี่อาร์มหายใจงับอากาศเข้าปากมากเท่าไหร่ก็ดูเหมือนมันจะลดลงๆ...ลดลง..จนตอนนี้มันอยู่ที่31แล้ว

ไหมหวั่นใจมาก ไหมกลัว...กลัวว่าต้องเสียพี่อาร์มไปตลอดกาล เราเพิ่งเจอกันไม่นานมานี้เลย แล้วจะต้องจากกันแล้วเหรอ ไม่ ไหมต้องไม่ฟุ้งซ่านพี่อาร์มดึงให้ไหมนั่งลง

"ไหมจำวันที่เราไปเที่ยวด้วยกันครั้งแรกได้มั๊ยครับเล่าให้พี่ฟังหน่อยได้มั๊ยครับ"

"จำได้สิคะ...วันนั้นน่ะเป็นวันที่18 กุมภาพันธ์วันเกิดของไหมเอง...เราไปเที่ยวสวนสาธารณะกัน พี่อาร์มชวนไหมปั่นจักรยาน แต่ไหมน่ะโง่...ปั่นก็ไม่เป็น แถมทำล้มอีก จนเข่าเป็นแผล"

ระหว่างที่ไหมพูดตาไหมก็คอยชำเลืองมองดูกร๊าฟหัวใจเป็นระยะ ระดับหัวใจพี่อาร์มลดลงอีกแล้วมันอยู่ที่25 แต่พี่อาร์มยังจับมือไหมแน่นอยู่เป็นเชิงบอกให้เล่าต่อ

"แล้ววันนั้นเป็นวันที่ไหมถามพี่อาร์มว่า....พี่อาร์มค่ะ ตามหมอเถอะค่ะได้โปรดเถอะ"

"อย่า..เล่า..ต่อเถอะ...พี่อยากฟัง...พี่อยากจำไปจนนาทีสุดท้าย..."

พี่อาร์มหอบอีกแล้ว...ไหมมองไปที่กร๊าฟอีกครั้งแล้วใจก็หล่นวูบ มันอยู่ที่18

"ไหม...ไหมถามพี่ว่า.....พี่อาร์มคะ.......พี่อาร์มรักไหมหรือปล่าวคะ"

ไหมสุดที่จะฝืนความอ่อนแอแล้วไหมร้องไห้โฮออกมาแต่แล้วพี่อาร์มก็พูดขึ้นว่า

"รักค่ะ พี่อาร์มรักไหมที่สุด......รัก....รักน้องไหมคนเดียว"

พี่อาร์มจุมพิศไหม..อย่างแผ่วเบาเป็นครั้งแรกและ.....

เสียงตี๊ด.....ดังยาว......และเส้นกร๊าฟกลายเป็นแนวนอน พร้อมๆกับรอยยิ้มสุดท้ายของพี่อาร์มและลมหายใจของพี่อาร์มก็สิ้นสุด........หลังจากจูบครั้งแรกและครั้งสุดท้ายของเรา...

"ไม่.........พี่อาร์มอย่าทิ้งไหมไปนะ..............พี่อาร์มกลับมาหาไหมนะคะพี่อาร์มอย่าไป โฮ"


ไหมไม่รู้ตัวว่าไหมทำอะไรลงไปหรือพร่ำพูดอะไรไปบ้างไหมรู้แต่ว่าไหมกรีดร้องแล้วกอดพี่อาร์มไว้ ไหมพูดคำว่าไหมรักพี่อาร์มซ้ำๆไปมาเหมือนคนบ้า......จนคนด้านนอกรีบวิ่งกันมา แม่ของพี่อาร์มถลาเข้ามาเรียกพี่อาร์มแล้วกอดพี่อาร์มไว้อีกด้านหนึ่ง ส่วนพ่อของพี่อาร์มก็นั่งลงไปกับพื้นแล้วท่านก็ร้องไห้

ไดจ๋า......ไหมเจ็บปวดเหลือเกิน

ทั้งๆที่ไหมควรจะเป็นคนอยู่เคียงข้างพี่อาร์มในวันที่พี่อาร์มต้องเผชิญกับโรคร้ายแต่ไหมกลับเอาแต่คิดว่าพี่อาร์มจะทิ้งไหม

แต่พี่อาร์มกลับเลือกที่จะบอกรักไหมเป็นคนสุดท้ายของชีวิต

หลังงานศพของพี่อาร์ม แม่ของพี่อาร์มเอากล่องพลาสติกที่พี่อาร์มฝากไว้มาให้ไหม......ข้างในนั้นมีกล้องถ่ายวีดีโอกับจดหมาย1ฉบับ และดอกกุหลาบแห้ง1ดอก

ไหมรีบกลับบ้านแล้วเปิดวีดีโอดู

มันเป็นภาพตอนที่เราไปเที่ยวที่ต่างๆด้วยกัน....

ไหมหัวเราะกับบางช่วงที่เราเถียงกัน....

บางช่วงเราก็ทะเลาะกันนิดหน่อย....

แล้วภาพในกล้องก็ตัดไป เป็นภาพพี่อาร์มอยู่ในห้องที่โรงพยาบาล.....พี่อาร์มพยายามจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนจะหันมายิ้มให้กล้อง....ไหมขยับเข้าไปใกล้ทีวียิ่งขึ้นและเร่งเสียงให้ดัง

"วันนี้ไม่หล่อเลย......พยายามจะทำให้หล่อ...แต่มันได้แค่นี้จริงๆ"

พี่อาร์มกระแอมนิดหนึ่งก่อนจะถอนลมหายใจ

"นี่ก็เป็นเวลา...2 เดือนกว่าแล้ว ที่พี่มาอยู่โรงพยาบาล.การรักษาไม่มีอะไรคืบหน้าแต่กลับได้โรคแถมมาอีก คิดว่าจะหยุดยาตัวนี้แล้ว...ไม่มีความหวังแล้ว

พี่คงไม่ได้ไปหาไหมแล้วล่ะ ไม่ใช่ไม่อยากไป...แต่พี่...แต่พี่...ไปไม่ได้จริงๆ

ไหมคงจะโกรธพี่ที่พี่หายไปไม่โทรหาเลยใช่มั๊ย..........พี่ขอโทษ พี่อยากคุยกับไหมแต่เวลาส่วนใหญ่มันหมดไปกับการรักษา

ถ้าพี่รู้ว่ารักษาไปแล้วก็ไม่มีประโยชน์ พี่จะเอาเวลาที่เหลือไปอยู่กับไหมให้มากที่สุดเท่าที่พี่จะทำได้

แต่พี่..ก็ทำไม่ได้แล้ว"

พี่อาร์มก้มหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้นเมื่อสิ้นประโยคนี้ ไหมเองก็ร้องไห้ไปด้วย

"พี่อาร์ม...กลับมาหาไหมได้มั๊ย??"

"พระเจ้า...ทำไมใจร้ายกับผมแบบนี้.....ผมยังไม่อยากตาย...ผมยังไม่อยากตาย"

ทำไมท่านไม่ยืดเวลาให้ผม....3เดือนมันไม่พอเลย.....ได้โปรดช่วยยืดเวลาให้ผมอีกนิด รอให้ผมได้บอกกับเค้าก่อนได้มั๊ยว่าผมรักเค้ามากๆ อย่าเพิ่งมารับผมไปเลย ผมยังไม่อยากตาย....ผมไม่ยินยอมมมมมม...

พี่อาร์มตะโกนใส่กล้องแล้วฟุบหน้าร้องไห้กับฝ่ามือ แต่ไหมกำลังจะตายอยู่แล้ว...ไหมร้องไห้แบบที่ไม่เคยร้องมาก่อน

"ไหมคะสัญญากับพี่นะ ว่าต่อไปเมื่อไม่มีพี่แล้วไหมจะเศร้าแค่ไม่นานแล้วมีชีวิตต่อไปอย่างเข้มแข็ง...พี่จะรอดูไหม...อยู่บนฟ้า พี่รักไหมนะ รักไหมที่สุด"

นั่นเป็นประโยคสุดท้ายก่อนที่เทปจะตัดไป

ไหมเข้าไปแนบแก้มกับทีวีตรงจุดเดียวกับแก้มพี่อาร์ม...โลกนี้ใจร้ายกับไหมจริงๆ...พระเจ้าใจร้ายกับเรา ท่านไม่เปิดโอกาสให้เราเลยแต่กลับแยกเราจากกันชั่วนิรันดร์

ไดอารี่จ๋า......ตอนนี้ไหมเป็นหมอแล้วนะ 7 ปีที่ไหมหายไปมันนานใช่มั๊ย ไหมไปเรียนมา ไหมไปเรียนแพทย์เพราะไหม อยากกลับมารักษาคนไข้ที่เป็นโรคเดียวกันกับพี่อาร์ม

แต่วันนี้ไหมจะกลับมาดูพี่อาร์มเป็นสุดท้ายแล้วล่ะ...ไม่ใช่ว่าไหมไม่รักพี่อาร์มแล้วนะ ไหมไม่เคยรักใครมากเท่าพี่อาร์ม แต่ชีวิตไหมยังต้องดำเนินต่อไป

พี่อาร์มในวันนี้ก็ยังเป็นเด็กหนุ่มอยู่เหมือนเคย แต่ดูไหมสิ...ตอนนี้ที่หางตาของไหมมีตีนกาขึ้นมาจางๆ 2 เส้นแล้ว

อีกไม่กี่วันไหมก็จะแต่งงานแล้ว ผู้ชายคนนี้...มีหลายอย่างที่คล้ายพี่อาร์มมากเลยนะ....แต่ไหมก็ไม่ได้เลือกเค้าเพราะคิดจะเอาเค้ามาแทนพี่อาร์มหรอกนะ

ไหมเลือกเค้าเพราะเค้าเป็นคนดีจริงๆ แลไหมก็คิดว่าพี่อาร์มคงยินดีกับเรา

ไม่ว่าไหมจะเก็บพี่อาร์มไว้ที่ไหนมันก็ไม่สำคัญหรอกใช่มั๊ย เพราะทุกๆวันของไหม ไม่ว่าอดีต ปัจจุบัน หรืออนาคต พี่อาร์มก็ยังอยู่ในใจของไหมตลอดไป....อวยพรให้ไหมด้วยนะคะ

รักพี่อาร์มค่ะ....ลาก่อน


ติชมได้ตามสบายเลยนะคิดเห็นว่ายังไงก็ขอตรงๆเลยนะนู๋คลับจะได้แก้ไขได้ถูก >


Create Date : 16 กรกฎาคม 2550
Last Update : 18 กรกฎาคม 2550 12:30:55 น. 0 comments
Counter : 181 Pageviews.

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

คุณนายตระกูลี ฮูหยินตระกูลอู๋
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




นู๋คลับ...เฮ้...มามาเล๊ย
Friends' blogs
[Add คุณนายตระกูลี ฮูหยินตระกูลอู๋'s blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.