หน้าตาไม่ดี......แล้วหนักหัวใคร.....แค่เป็นคนดีก็พอแล้ว....จริงมั๊ย???
Group Blog
 
 
กรกฏาคม 2550
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031 
 
15 กรกฏาคม 2550
 
All Blogs
 
เมื่อความรักจากไป

เมื่อความรักจากไป…..

…. ตั้งแต่ความรักเดินจากฉันไป … มันทำให้ฉันสูญเสียความเป็นตัวเอง และสิ้นหวังที่จะทำอะไรหลาย ๆ อย่าง ทุก ๆ วัน ฉันจะนั่งเหม่อลอย ปล่อยสมองให้ว่างเปล่า และร้องไห้กับตัวเองจนน้ำตามันท่วมท้นในหัวใจ วันแล้ววันเล่า ผ่านไป แต่ไม่ว่าเวลาจะเนิ่นนานสักเท่าไหร่ มันก็ยังคงเหมือนกับ ทุก ๆ อย่าง ทุกเรื่องราว เพิ่งจะเกิดขึ้น ตอนนี้ ฉันมักจะรู้สึกหงุดหงิดแบบไม่มีเหตุผล ไม่ว่าใครจะเดินเข้ามา ฉันไม่รู้สึกยินดี ยินร้าย กับอะไรทั้งนั้น ปล่อยให้เวลาวัน ๆ หนึ่ง ผ่านไปอย่างไม่มีความหมายใด ใด เลย

… ฉันเฝ้าตัดพ้อ กับตัวเองเสมอนะ ว่าทำไม เพราะอะไร ฉันไม่ดีพอ ที่จะให้ใคร หลาย ๆ คน มารักฉันบ้างหรือ .. นึกน้อยใจในตัวเอง ไปต่าง ๆ นา นา สายตาที่เฝ้าเหม่อมองไปตามถนนที่เต็มไปด้วยผู้คนมากมาย ฉันเห็นหลาย ๆ คนเดินจูงมือ หยอกล้อกัน ตามประสาคนรักกัน แล้วอดสงสารตัวเองไม่ได้ เมื่อไหร่ฉันถึงจะมีวันนั้นบ้าง

… ฉันเฝ้าคิดเสมอ ๆ นะ ว่า สักวันหนึ่งถ้าฉันเจอ คน ๆ นั้น คนที่สามารถทำให้ฉันรักได้อย่างหมดใจ… ฉันจะขอบคุณเค้าด้วยหัวใจที่ซื่อสัตย์ ขอบคุณที่เค้ารักฉัน และฉันจะโอบกอดเค้าด้วยความรักที่อบอุ่น "ขอบคุณนะ ที่รักฉัน " คือคำที่ฉันอยากจะกระซิบที่ข้าง ๆ หู ของคน ๆ นั้น แต่ทั้งหมดนั้น แท้จริงแล้วก๋คงเป็นได้เพียงแค่ ความหวังลม ๆ แล้ง ๆ ที่เพ้อเจ้อ ที่ฉันไม่สามารถจับต้องได้เลย…..

… กับเพลงบางเพลง ที่ฉันชอบ … เวลานี้ ฉันกลับไม่สามารถที่จะฟังเพลงนั้นได้คนเดียว สถานที่ ๆ ฉันชอบไป และพาคนที่ฉันรัก ไปนั่งเล่น ไปเดินคุยกัน และกับทุก ๆ บรยยากาศ รอบ ๆ สถานที่แห่งนั้น ฉันก็ไม่สามารถที่จะกลับไปยืนอยู่ที่ตรงนั้น หรือแม้แต่นั่งรถผ่านฉันยังต้องหลับตาหรือเลี่ยงที่จะต้องเดินทางผ่านทางนั้นเสีย แม้สถานที่บางสถานที่มันคือบ้านและห้องนอนของฉันเองก็ตาม ฉันไม่กล้าที่จะก้าวขอเข้าห้องของตัวเอง เพราะในห้องนั้นมันมีภาพของความทรงจำยัคงวนเวียนอยู่ในความทรงจำของฉันตลอดเวลา ในขณะที่ความเป็นจริงในปัจจุบัน ฉันไม่สามารถจะเอื้อมมือสัมผัสกับความทรงจำเหล่านั้นได้อีก

… กาลเวลาผ่านไป พร้อมความเจ็บปวดและบาดแผล ร้าวลึกในหัวใจ… แต่ในความเจ็บปวดมันก็มีความสุขแอบแฝงไว้ ทำให้ฉันสามารถนั่งยิ้มได้ทั้งน้ำตา ทุก ๆ วัน และตลอดเวลา คน ๆ นั้น ก็ยังนั่งยิ้มอยู่ในใจของฉันเสมอ มีเรื่องราวหลาย ๆ อย่างเกิดขึ้นกับฉัน ระหว่างที่เราห่างกัน แล้วฉันไม่เคยพูดหรือบอกให้ใครคนนั้นได้รับรู้เลย ฉันคงต้องได้แต่เก็บมันไว้ในหัวใจตลอดกาล

… แม้ ในวันนี้ ทางที่ฉันก้าวเดิน มันจะทำให้ฉันรู้สึกโดดเดี่ยว และอ้างว้างสักเท่าไหร่ ฉันจะยังอดทนที่จะก้าวเดินต่อไป แม้ว่าความรักจะจากฉันไปแล้ว แต่ฉันฉันก็ยังคงต้องมีลมหายใจอยู่ ดังนั้นฉันถึงต้องอดทนและต่อสู้กับความปวดร้าวนั้นเพียงลำพังให้ได้ ฉันในวันนี้ปาดน้ำตาที่เคยไหลริน ทิ้งไปจนหมดสิ้น ทำทุกอย่างในโลกของความเป็นจริงให้ดีที่สุด .. ถ้าปาฎิหารจะมีจริงสักครั้ง ฉันยังคงพอที่จะเหลือความหวังสุดท้ายอีกสักครั้งมั้ย?.. นี่คือสิ่งที่ฉันอยากจะอธิษฐาน ว่าชีวิตที่เหลืออยู่นี้ ขออีกสักครั้ง ขอให้ฉันได้สัมผัสกับความรักที่งดงามอีกสักครั้ง เพียงเพื่อต้องการแค่ มหัศจรรย์แห่งความรักจะเป็นกำลังใจและแรงผลักดันให้ฉันทำความดี กับคนอื่น ๆ ที่เค้าต้องการความช่วยเหลือ อย่างน้อยการมีความรักที่งดงาม มันก็ทำให้ฉันมีความคิดที่ดีงามตามไปด้วยเสมอ ..
……..ขอบคุณ ความรักที่งดงาม ขอให้ทุกคนมีความรักที่งดงาม……..
น้ำแข็ง กับ นาฬิกาทราย

…… นานมาแล้ว โลกเป็นเพียงวัตถุทรงกลมเรียบ ๆ เปล่า ๆ ไม่มีอะไรอยู่เลยนอกจาก น้ำแข็งก้อนใหญ่ กับนาฬิกาทรายเรือนยักษ์ ที่มีปลายเปิดสามารถปล่อยทรายออกได้อย่างเดียว น้ำแข็งกับนาฬิการทรายเป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เล็ก ร่มทุกข์ร่วมสุขกันจนทั้งคู่เติบใหญ่เข้าวัยหนุ่มสาว ความงดงามของน้ำแข็ง ทำให้นาฬิกาทรายแอบชื่นชมหลงใหล แต่ทุกครั้งที่พยายามแสดงความสนิทสนมใกล้ชิด ความเย็นชาจากน้ำแข็งก็ทำให้นาฬิกาทรายต้องผิดหวังทุกทีไป วันหนึ่งนาฬิกาทรายร้องไห้เสียใจหนีไปอยู่อีกซีกโลกหนึ่ง
…… เวลาผ่านไปปีแล้วปีเล่า นาฬิกาทรายกับน้ำแข็งก็ยังไม่คืนดีกันต่างคนต่างอยู่คนละซีกโลก จนมาวันหนึ่งเกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ ทำให้โลกจะต้องแตกออกเป็นสองส่วน น้ำแข็งรู้ดีว่าถ้าโลกแตกเป็นสองส่วนแล้วก็คงจะไม่ได้เจอกับนาฬิกาทรายตลอดกาล แต่ด้วยทิฐิที่มีอยู่ น้ำแข็งจึงเลือกที่จะอยู่นิ่งๆ แทนที่จะออกตามหานาฬิกาทราย ดวงจันทร์ โคจรผ่านมา น้ำแข็งจึงถามว่าอีกซีกโลกเป็นอย่างไรบ้าง ดวงจันทร์ตอบกลับมาว่า นาฬิกาทรายกลับมาไม่ทันเพราะโลกกำลังจะแยก จึงปล่อยทรายออกมาปกคลุมรอยแตกของโลก และเพื่อยึดโลกไว้ไม่ให้แยกออกจากัน โดยหวังว่าจะได้กลับมาพบกับน้ำแข็งอีก ทันทีที่รู้ น้ำแข็งรีบออกตามหานาฬิกาทราย…… สายเกินไปแล้ว ทรายกำลังจะหมดจากตัวนาฬิกาแล้ว เมื่อน้ำแข็งมาถึงก็ได้ยินคำพูดสุดท้ายจากปากของนาฬิกาทราย " ฉันรักเธอ " ความเย็นชาที่มีในตัวน้ำแข็งก็หมดลงทันที น้ำแข็งเริ่มละลายในขณะที่ทรายเม็ดสุดท้ายร่วงหล่นสู่พื้นดิน กลายเป็นน้ำทะเลที่อ่อนโยน คอยโอบอุ้มผืนทรายที่บริสุทธิ์อยู่คู่กันมาจนถึงทุกวันนี้

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………


Create Date : 15 กรกฎาคม 2550
Last Update : 18 กรกฎาคม 2550 12:33:33 น. 2 comments
Counter : 263 Pageviews.

 
บล็อกเหงาๆเนอะ


โดย: PPalone วันที่: 15 กรกฎาคม 2550 เวลา:18:54:37 น.  

 
แวะมาบอกว่า อ่านแล้วปวดตาจัง

อยู่คนเดียวอ่ะดีแล้น อยากไปไหนก้")
เรื่องของเรื่องหาคนจีบไม่ได้ไง


โดย: หมวยเคี้ยง วันที่: 15 กรกฎาคม 2550 เวลา:19:52:42 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

คุณนายตระกูลี ฮูหยินตระกูลอู๋
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




นู๋คลับ...เฮ้...มามาเล๊ย
Friends' blogs
[Add คุณนายตระกูลี ฮูหยินตระกูลอู๋'s blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.