|
ผมวางกล่องนั้นไว้บนโต๊ะเขียนหนังสือ เป็นจุดที่เข็มต้องเห็นแน่ๆ ผมไม่ถามเพราะไม่อยากวีนเหวี่ยงโง่ๆ แบบคราวที่แล้วอีก ผมคิดว่าเข็มจะตกใจ แล้วรีบมาบอกผมว่า ที่ไปที่มาเป็นยังไง แต่ขากลับดูเฉยๆ ไม่เห็นเป็นเรื่องสำคัญ ที่จู่ๆ ก็มีคนส่งของใช้ส่วนตัวมากๆ ของเขา มาให้แฟนของเขารู้ว่า ตัวเองได้ครอบครองสิ่งนั้นอยู่ ผมรอจนเก็บร้ายเสร็จ เข็มก็ยังไม่ลงมา ผมขึ้นไปบนห้อง กล่องก็หายไปแล้ว และเข็มก็พูดเรื่องอื่นให้ผมฟัง จนผมต้องถามว่า กล่องบนโต๊ะหายไปไหน เข็มถึงชี้ให้ดูว่า เขาเอาไปรวมกับกล่องลังที่เก็บไว้รอขาย ส่วนกางเกงในอยู่ในตะกร้าผ้าซัก เข็มบอกว่า ซักอีกรอบดีกว่า เขาไม่ไว้ใจ ไม่รู้ขุนเอาไปใส่หรือเปล่า ผมยังไม่ได้พูดอะไร เพราะกำลังงงกับท่าทีของเขา เข็มก็พูดต่อว่า หรือทิ้งไปเลยดีกว่า ผมไม่ชอบใช้ของร่วมกับใคร พอผมท้วงว่า เขาเป็นคนซื้อกางเกงในมาให้เราใช้ด้วยกัน เข็มก็พูดยิ้มๆ ว่า ก็ผมไว้ใจคุณ ไม่ไว้ใจคนอื่น ผมพูดอะไรต่อไม่ถูก ก็เลยบอกเขาว่า ขอไปอาบน้ำก่อน เดี๋ยวมาคุยด้วย เข็มทำให้ผมรู้สึกว่า ไม่เห็นต้องทำอะไรเลย มันไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญอะไร มันก็อาจจะถูกในมุมของเข็ม แต่สำหรับผม ถึงผมจะสบายใจขึ้น ที่เข็มไม่ได้ทำอะไรให้ผมรู้สึกว่า เขากำลังปิดบังอะไรอยู่ แต่ถึงเข็มจะไม่คิดอะไร ก็ไม่ได้หมายความว่า อีกฝ่ายจะไม่รู้สึกพิเศษด้วย ผมกลับออกไปบอกเข็มว่า ผมเชื่อว่า เขารักผม ไม่ได้นอกใจผม แต่ผมก็ไม่โอเคกับสิ่งที่ขุนทำ มันดูเหมือนเขาจงใจส่งมา เพื่อให้ผมรู้ว่า เขามีกางเกงในของเข็ม และถ้าผมหนักแน่นน้อยกว่านี้ จินตนาการเลยเถิดไปว่า ขุนเป็นคนถอดมันออกจากตัวเขา มองตาเข็มก็รู้แล้วว่า เขาไม่ได้คิดแบบที่ผมคิด แล้วเขายังพูดด้วยว่า ไร้สาระ เรื่องไม่เป็นเรื่อง ผมกำลังจะเถียงว่า แต่มันสำคัญสำหรับผม เข็มก็พูดขึ้นก่อนว่า เขายืนยันคำเดิมว่า ไม่มีอะไร ไม่คิดด้วยว่า ขุนจะคิดแบบที่ผมคิด แต่ถ้าผมไม่สบายใจ คิดว่า ขุนทำเพราะอยากประกาศตัว ผมอยากประกาศกลับมั้ย พูดจบ เข็มก็รวบตัวผมไปกอดจนชิด บอกให้ผมทำหน้าดีๆ ยิ้มหวานๆ ผมทำตามทั้งที่ไม่เข้าใจว่า เข็มกำลังทำอะไร เข็มถ่ายเซลฟี่จังหวะที่เขาจูบแก้มผม กดๆ มือถือ แล้วยื่นให้ผมดู ผมยิ้มหวานค้างอยู่อย่างนั้น ด้วยความรู้สึกที่แตกต่าง รูปนั้นอยู่ในหน้าจอแชทของขุน เรื่องไม่สำคัญ แต่ผมสำคัญ และเข็มก็เลือกรักษาความรู้สึกของผม ผมไม่อยากหลงตัวเอง แต่ผมก็หลงตัวเองไปแล้วว่า ผมเป็นที่รักที่ไม่มีใครเทียบ นอกจากผมรักเข็มแล้ว ผมยังหลงเขาด้วย ถึงเข็มจะน่ารัก แต่เข็มฉีดยาก็ยังน่ากลัวเกินไป ยิ่งวันนี้มันเป็นเข็มฉีดยาที่ถูกถอดออกจากซองแล้วด้วย ผมพยายามตั้งใจฟังเข็ม หายใจให้ช้าลงตามจังหวะการนับของเขา แต่พอทำตามที่เขาบอกให้ผมลืมตามาดูเข็มฉีดยาในมือตัวเอง ปลายเข็มที่อยู่ในปลอกพลาสติก แหลมคมทิ่มแทงความรู้สึกผมจนชาไปหมด ผมอยากสะบัดมือแต่ทำไม่ได้ ตัวเลขบนเครื่องวัดที่หนีบอยู่ที่ปลายนิ้วเปลี่ยนอยู่ตลอดเวลาจนไม่รู้ว่าเลขอะไรแน่ หัวใจผมเต้นดังยังกับมีคนเข้าไปนั่งรัวกลองอยู่ข้างใน และมันหยุดดังตอนเข็มเอาเข็มฉีดยาออกจากมือผมไปเก็บ เขากลับมาลูบแก้ม ลูบแขนผม แล้วบอกให้มานั่งข้างๆ จะได้สวดมนต์พร้อมกัน พอมีคนรู้ว่าผมเริ่มสวดมนต์จริงจังเพราะหมอแนะนำ ก็มีคนบอกให้สวดบทนั้น บทนี้ พร้อมบอกสรรพคุณมาเสร็จว่า สวดแล้วได้โชคบ้าง สวดแล้วรวยบ้าง บางคนก็บอกว่า สวดแก้โรคเวรโรคกรรม ผมไม่ได้ไม่เชื่อที่เขาบอก แต่ผมก็ไม่ได้คาดหวังผลนั้นจากการสวดมนต์ เพราะผมรู้สึกว่า ผลมันคงเกิดกับคนที่ศรัทธา ตั้งใจทำอย่างจริงจังและต่อเนื่อง ซึ่งผมยังไม่ใช่คนนั้น เพียงแค่ตอนนี้ การได้หลับตา ฟังเสียงเข็ม แล้วสวดมนต์ไปด้วยกัน เพื่อให้หัวใจผมกลับมาเต้นเป็นปกติ หายชา หายสั่น หลับยาวๆ ได้โดยไม่ฝันร้าย แค่นี้สำหรับผม ก็ถือว่าพุทธคุณล้นเหลือแล้ว เช้านี้อากาศสดใสเหมือนวันนี้เมื่อ 5 ปีที่แล้ว วันที่ผมกับพีทเลือกเป็นวันเปิดร้านวันแรก เจ้าของเก่าที่เซ้งร้านให้เรา ใจดีมากๆ เขาให้เราไปทำงานในร้านเขาอยู่เป็นเดือน ให้เราได้เรียนรู้ระบบการทำงานในร้าน ให้เราตามไปซื้อของเข้าร้าน เราจะได้รู้ที่ซื้อ แต่ถึงอย่างนั้น มันก็ยังยาก ขลุกขลัก ฉุกละหุก วุ่นวาย ถึงเวลาปิดร้าน ผมแทบจะอยากหลับอยู่ตรงนั้น แต่พอเพื่อนๆ ที่มาช่วยกันอุดหนุนเริ่มห่างไป ร้านก็ไปไม่ได้ดีอย่างที่เราหวัง แต่ผมว่า มันก็แค่สิ่งที่คนไม่มีประสบการณ์อย่างเราต้องเผชิญ และเราก็ผ่านมันมาได้แล้ว ผมอดยิ้มไม่ได้เมื่อนึกถึงตอนที่ผมไปไล่แจกคูปองส่วนลดให้กับทุกบ้านในละแวกนั้น เพื่อให้เขารู้ว่า มีร้านเราอยู่ตรงนี้ และอยากมาลองชิมอาหารร้านเรา บางบ้านก็ใจดี แต่บางบ้าน ก็มีหมายักษ์มาแยกเขี้ยวต้อนรับแทนเจ้าของบ้าน หลวงพี่เดินนำหน้าเณรเลี้ยวมุมถนนมาแล้ว ผมบอกให้เข็มนับขนมในถุงที่เราไปซื้อด้วยกันมาจากตลาดดู เฉลี่ยให้พอใส่บาตรให้ครบทุกรูป เพราะตอนซื้อ ผมก็ไม่รู้ว่า มีเณรมาบวชกี่รูป หน้าเข็มจากยิ้มๆ อยุ่ กลายเป็นเครียดไปเลย ผมเห็นเขานับรอบ 2 รอบ 3 คิ้วก็ยังไม่หายขมวด แถมพอเห็นเณรที่ยังไม่ได้รับบาตร ชะเง้อดูถุงขนม เข็มก็หันไปบอกว่า มีพอสำหรับทุกคนนะครับ ไม่ต้องห่วง ผมหลุดขำออกมาแบบช่วยไม่ได้ หลวงพี่ก็หันมายิ้มด้วย การใส่บาตร เป็นการขัดเกลาทั้งผู้ให้และผู้ขอ ผู้ให้ก็ได้สละทรัพย์ ลดความหวงสมบัติ ผู้ขอก็ได้ฝึกสมถะ ได้รับมาอย่างไรก็ให้พอใจอย่างนั้น แต่เข็มออกอาการเป็นห่วงมาก กลัวได้ไม่ครบ จะน้อยใจ เสียใจ กลัวเณรไม่ได้กิน ถ้าเรามีลูก แล้วลูกเรามาบวช เข็มคงใส่บาตรวันเดียว กินพอไป 3 วัน ผมชวนเข็มเดินตามหลังแถวเณรเข้าไปในวัด ไปหยอดเงินใส่ตู้บริจาคค่าน้ำค่าไฟ ผมอธิษฐานขอให้ร้านของเรา ค้าขายดี ไม่มีอุปสรรค ให้ผมได้มาทำบุญครบรอบ 6 ปี ผมหยอดเงินลงไปรวมกับแบงค์อีกหลายใบ และกองเหรียญในตู้ คุณนักธุรกิจถามผมว่า รู้ได้ไงว่า เงินจะถูกเอาไปจ่ายค่าน้ำค่าไฟจริงๆ ผมหันไปตอบว่า ผมไม่รู้หรอก ผมแค่รู้ว่า ก่อนทำตั้งใจ ตอนทำเต็มใจ หลังทำสบายใจ แค่นี้ก็ได้บุญแล้ว ใครเอาเงินไปทำไม่ดี ก็กรรมของเขา หยอดมั้ย แล้วผมก็ส่งเงินให้ เข็มกะพริบตา มองผมเหมือนกำลังมองของแปลกที่เขาไม่เคยเห็น รับเงินไปหยอดตู้ แล้วหันมายิ้มให้ผม เราจูงมือกันเดินกลับไปเอาจักรยาน กลับร้านไปกินอาหารเช้าด้วยกัน ผมบอกเข็มว่า ผมอยากทำบุญใส่บาตร เพราะวันนี้เป็นวันเกิดร้าน แล้วก็เล่าให้เขาฟังเรื่องการผจญภัยของผม กว่าร้านจะมาเป็นอย่างที่เขาเห็น เข็มถามว่า เคยอาย เคยท้อบ้างมั้ย เวลาไปเจอบ้านที่เขาไม่ต้อนรับ ผมยิ้มให้กับภาพที่เห็น เข็มตั้งหน้าตั้งตากินโจ๊กที่ซื้อมา กับไข่ที่ผมเป็นคนลวกให้ ผมตอบเรื่อยๆ ว่า ก็นิดหน่อย แต่ผมอยากได้ลูกค้า ก็ต้องอดทน แต่พอเห็นลูกค้ามีฟีดแบคกลับมา ผมก็สู้ตาย เดินจนรองเท้าพังไปเลย ผมหัวเราะปิดท้ายประโยค เข็มนั่งอมยิ้ม ถามผมว่า วันเกิดตัวผมเอง ผมอยากทำอะไร อยากได้อะไร ผมชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า ผมตั้งใจอยู่แล้วว่า จะขอจากเขา แต่พอเห็นเข็มทำท่าตกใจ ผมก็เลยพูดต่อว่า ไม่ต้องให้ก็ได้ ผมนึกต่อในใจว่า ผมไม่อยากให้เขาดูถูกผม ไม่อยากให้เขาคิดว่า ผมก็เหมือนที่คนอื่นว่า คนฐานะอย่างผม คบกับเข็มก็เพราะเงิน ไม่นานหรอก เดี๋ยวลายก็ออก แวบนั้นผมอดคิดไม่ได้ว่า เข็มกำลังระแวงผม แต่เข็มบอกว่า เขาแค่งง เพราะผมไม่เคยอยากได้อะไร ผมก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ผมเองกลับไม่แน่ใจขึ้นมาเฉยๆ ผมก็เลยไม่ได้บอกเขาว่า ผมอยากขออะไรจากเขา ผมเพิ่งมาสบายใจตอนที่เขาพูดกับผมว่า อย่าลืม หมอนัดพรุ่งนี้ หอมแก้มผม แล้วก็ออกไปทำงาน ผมกลับขึ้นห้องไปอาบน้ำ กางเกงในตัวปัญหา หายจากตะกร้าผ้าซักไปอยู่ในถังขยะเรียบร้อยแล้ว ผมยิ้มเบาๆ กับตัวเอง ถ้าเขาดีกับผมไปตลอดชีวิตผมก็คงดี ผมหยิบเสื้อที่เข็มซื้อมาเป็นคู่กันมาใส่ พี่คิมชมว่าเสื้อสวย ผมเลยอดไม่ได้ต้องอวดว่า เข็มซื้อมาฝากจากเชียงใหม่ พี่คิมถามเฉยๆ ว่า ไปมาเมื่อไหร่ วันที่ทิ้งให้จอมไปเดินงานคนเดียวน่ะเหรอ ไปทำผิดอะไรไว้ ถึงต้องซื้อของมาเอาใจ ผมเผลอกัดปากตัวเอง คิดถึงกางเกงในในถังขยะ แล้วผมก็เล่าเรื่องให้พี่คิมฟัง พี่คิมฟังจบแล้วพูดกับผมว่า เข็มโชคดีจังนะ ที่จอมรักเขามาก ถ้าเป็นพี่ พี่คงไม่เชื่อง่ายขนาดนี้หรอก คำพูดของพี่คิมทำให้ผมอึ้ง ถ้าพิจารณาจากข้อเท็จจริง นอกจากคำพูดของเข็ม ผมก็ไม่มีข้อมูลข้อเท็จจริงอะไรจะเอามาพิสูจน์ได้เลยว่า เข็มไม่ได้โกหกผม ผมมีแต่สัญชาตญาณกับความรัก ที่วันหนึ่งมันอาจจะทำให้ผมกลายเป็นคนโง่ก็ได้ พี่คิมให้ผมช่วยถามเรื่องยาผงโรยแผลป้องกันหนอน ผมส่งรูปให้เข็มดู เข็มตอบกลับมาว่า ยี่ห้อนั้นไม่มี บริษัทเขาเลิกขายไปนานแล้ว แล้วก็ส่งรูปยี่ห้อที่เขามีมาให้ ผมกำลังจะยื่นมือถือให้พี่คิมดู ซอสมะเขือเทศก็กระฉูดมาโดนมือผมเต็มๆ พร้อมกับเสียงอุทานของพี่คิม เขาขอโทษผมที่บีบขวดแรงไป พยายามช่วยเช็ดออกให้ แต่ยิ่งเช็ดก็ยิ่งเลอะ ผมเลยบอกว่า ผมไปล้างดีกว่า ฝากมือถือไว้ก่อน กลับมาอีกที พี่เข็มก็ยังขอโทษผมไม่หยุด ถามผมด้วยว่า จอมคงไม่โกรธจนไม่ไปงานโรงเรียนแคนดี้นะ ผมหัวเราะตอบว่า เรื่องแค่นี้ ผมโกรธขนาดนั้นก็บ้าแล้ว พี่คิมรีบพูดว่า ถ้างั้นจอมไปแน่ใช่มั้ย พี่จะได้บอกลูก แคนดี้อยากให้จอมไปมากเลยนะ ต้องดีใจแน่ๆ ผมยิ้มบางๆ ให้พี่คิม ทั้งเกรงใจ ทั้งอ่อนใจ ถึงวันนั้น ถ้าผมหาข้ออ้างไม่ไปได้ ผมจะกลายเป็นคนใจร้ายหรือเปล่า เข็มพาผมไปนั่งกินกาแฟที่คาเฟ่ติดริมน้ำ กาแฟหอมๆ กับบรรยากาศโล่งกว้างช่วยให้ผมรู้สึกดีขึ้นมากกว่าตอนออกมาจากโรงพยาบาล หมอคุยกับผม ทดสอบผม แล้วไปพูดกับเข็มว่า ที่ให้ผมลองจับเข็มฉีดยาเปลือยๆ นั้น ดีแล้ว ให้ทำต่อไป จนกว่าผมจะสงบลงได้เอง โดยไม่ต้องให้เขาช่วย ก็ให้เริ่มบททดสอบใหม่ คือการเอาเข็มฉีดยาจิ้มนิ้วผม หมอย้ำเหมือนเดิมว่า อย่าเร่งรัด ทำเมื่อพร้อม ระวังคนไข้จะเครียดเกินไป แต่มันจะมีประโยชน์อะไร เดี๋ยวเข็มก็จะมีวิธีทำให้ผมจำเป็นต้องพร้อม เพราะเขาอยากมีลูก เข็มพูดกับผมตอนออกมาจากห้องหมอว่า เขารู้ว่าผมยังไม่พร้อม เขาไม่ทำวันนี้ พรุ่งนี้หรอก แต่เขาอาจจะทำมะรืนนี้ก็ได้ ผมจะหนีได้ยังไง เข็มพาผมไปลองเสื้อผ้าต่อ สไตลิสท์เลือกแบรนด์เนมมาให้ลองแบบ Mix and Match ผมเลยต้องลองหลายรอบมาก กว่าจะเป็นที่พอใจของผม เข็ม และสไติสท์ เข็มจะพาผมไปซื้อรองเท้าต่อ แต่ผมบอกเขาว่า กลับบ้านเถอะ ผมเหนื่อย เข็มหันมาถามเบาๆ ว่า ไม่ชอบชุดนั้นเหรอ ผมให้เขาหามาให้ลองใหม่มั้ย ผมส่ายหน้า พูดกับเขาว่า ค่าเสื้อตัวนึง จ่ายค่าผ่อนบ้านผ่อนรถผมได้ตั้งหลายเดือน ผมจะไม่ชอบได้ยังไง ผมหันไปอีกทาง บอกตัวเองว่าให้หยุดได้แล้ว ผมหงุดหงิด แต่หงุดหงิดอะไรก็ไม่รู้ เข็มไม่พูดอะไร พาผมกลับไปกินข้าวที่บ้านเขา กินข้าวเสร็จเขาก็ขึ้นห้อง หายเข้าไปในห้องน้ำ ผมจะเดินไปนั่งเล่น แล้วก็เปลี่ยนใจ ไปหยิบมือถือเข็มมาดู แชทของนุ่น ไม่มีอะไรต่อจากที่เข็มคุยวันนั้น ส่วนแชทของขุน ก็มีแค่ข้อความใต้รูปที่เข็มจูบแก้มผมว่า ขิงเก่ง โทรศัพท์ยังอยู่ในมือผม ตอนเข็มออกมา เขาถามยิ้มๆ ว่า เป็นไง หยิบจากมือผมไปดูหน้าจอแชทที่ผมยังไม่ได้กดกลับ เข็มพูดต่อว่า ไปอาบน้ำกัน ผมยังไม่อยากอาบน้ำ แต่ผมเอามือถือเขามาดูโดยไม่ได้ขออนุญาต เข็มไม่พูดอะไร แต่ผมก็ไม่แน่ใจอยู่ดีว่า เขาไม่ได้รู้สึกไม่ดี ผมก็เลยไม่อยากขัดใจ ปล่อยให้เขาจูงมือไปห้องน้ำ แค่เปิดประตู ก็ได้กลิ่นเทียนหอมลอยมาแล้ว อ่างอาบน้ำมีฟองสีขาวลอยฟูฟ่องเต็มไปหมด เข็มถอดเสื้อให้ผม พูดไปด้วยว่า แช่น้ำกันนะ คุณจะได้หายเครียด เข็มน่ารักจนผมรู้สึกผิด ผมขยับเข้าไปพิงไหล่เขา ขอโทษที่ผมหงุดหงิดใส่เขา เมื่อคืนบ้านที่อยู่ใกล้ๆ ร้าน มีงานเลี้ยง กินเหล้าร้องเพลงกันจนผมแทบไม่ได้นอน แล้วผมก็กลัว ไม่อยากโดนเจาะนิ้ว เข็มหัวเราะ ลูบแขนผมเบาๆ พูดกับผมว่า ไม่เป็นไร ผมรู้ว่าคุณเครียดเพราะกลัว แต่ทำไมไม่บอกว่านอนไม่พอ กลับมานอนก่อน แล้วค่อยไปลองเสื้อก็ได้ ผมตอบเข็มว่า ผมเกรงใจ ผมไม่รู้ด้วยว่า ต้องลองใส่เยอะขนาดนั้น เข็มถามผมอีกว่า ตอนนี้อารมณ์ดีรึยัง ผมพยักหน้าเบาๆ เข็มฉุดมือผมให้ลุกขึ้น พูดกับผมว่า ไปล้างตัวกัน เราอยู่ใต้ฝักบัวไม่นาน เข็มจูบผมนานกว่านั้น เขาจูบผมทั้งตัว จูบเน้นๆ ตรงจุดสำคัญ ทั้งข้างหน้าข้างหลัง ก่อนจะแทรกตัวเข้าหาผม เข็มขยับ แล้วก้มลงมาจูบผม เขาขยับแรงขึ้น แล้วจูบผมอีก ค่อยๆ เติมอารมณ์ให้ผมจนมันใกล้จะเต็ม ผมครางหนักขึ้นตามความรู้สึกที่เขาส่งมาถี่ขึ้น เร็วขึ้น ผมจูบตอบเข็มหนักพอกับที่เขาจูบผม ดูเหมือนเขาจะรู้แล้ว เขาเคล้นหน้าอกผม กดหน้าท้องผม เขามองผมด้วยสายตาลึกซึ้ง แล้วก็ขยับเข้ามาลึกอีก ลึกอีก... พายุผ่านไปแล้ว เหลือแต่อารมณ์รักอ่อนหวาน เข็มยังอ้อยอิ่งอยู่กับเนื้อตัวผม ลมหายใจอุ่นๆ แตะรดตรงนั้น ตรงนี้ ปะปนกับเสียงหัวเราะของเราสองคน เข็มทำให้ผมรู้สึกว่า ตัวเองเป็นของมีค่า มีค่ายิ่งกว่าสิ่งใดๆ ในชีวิตเขา งานนั้นใหญ่โตหรูหรากว่าทุกงานที่ผมเคยไป และผมก็เข้าใจแล้วว่า ทำไมม๊าย้ำแล้วย้ำอีกเรื่องการแต่งตัว เราไปที่ Backdrop ให้นักข่าวถ่ายรูปแล้ว ก็ยังต้องหยุดเดินหลายครั้ง เพราะมีนักข่าวขอถ่ายรูปอีก เขาขอสัมภาษณ์ แต่เข็มตัดบทว่า ผมเจ็บคอ แล้วก็ขอตัวออกมา เข็มพาผมไปทักทายคนนั้นคนนี้ ก็ตามเคย ไม่ค่อยมีใครใส่ใจอยากคุยกับผม ยกเว้นคุณภูมิเทพ เขาตรงมาหาเรา ทักเสียงดังว่า ในที่สุดก็ได้เจอสักที สวัสดีครับ คุณเข็มขาว ผู้ชายคนนั้นเรียกชื่อเข็ม แต่สายตามาหยุดอยู่ที่ผม เข็มยกมือไหว้ ผมก็เลยไหว้ตาม เข็มทักกลับว่า สวัสดีครับ คุณภูมิเทพ แล้วไม่พูดอะไรอีก คุณภูมิเทพพูดต่อว่า ผมเห็นคุณหลายครั้งแล้ว ดีใจนะครับ ที่ได้เจอตัวจริงสักที คุณ... เขายังพูดไม่จบ เข็มก็ชิงพูดขึ้นก่อนว่า แก้วเจ้าจอม คู่หมั้นผมครับ คุณภูมิเทพหัวเราะเสียงดัง พูดกับเข็มว่า กล้าหาญจริงนะ คุณเข็มขาว กริชออกมาเอาอาหารตามคำสั่งของคุณภูมิเทพ ส่วนผม ตามมาเพราะรู้สึกว่า คุณภูมิเทพมีอะไรอยากคุยกับเข็ม กริชน่าจะอายุน้อยกว่าผม ข้างลำคอทั้งซ้ายขวา มีแต่รอยเขี้ยว พ้นสายตาคุณภูมิเทพมาได้ เขาก็ดูผ่อนคลายลงมาก อาหารที่จัดวางอย่างสวยหรูนั้น เกินครึ่งคือของที่ผมไม่รู้จัก ไม่เคยกิน และไม่รู้ว่า เข็มจะกินหรือเปล่า ผมเลือกมาแค่ 3 อย่าง กริชหันมาบอกผมว่า คาเวียร์เอามาทำแบบนี้ ก็น่าสนใจ ผมหันไปตอบว่า ผมไม่รู้ ผมไม่เคยกิน กริชยังถามผมอีกว่า เขาขายกันเยอะแยะ ทำไมคุณไม่เคยกิน ผมไม่เข้าใจคำถามนั้นจริงๆ เขาเป็นโอเมกาเหมือนผม เขาก็น่าจะรู้ ดูเหมือนเขาจะอ่านสายตาผมออก เขาเลยพูดต่อเองว่า คุณภูมิเทพ เหมาร้านแล้วพาผมไปกินของแพงๆ พวกนี้ ผมจะได้เข้าสังคมเป็น ผมพยักหน้ารับ ไม่ได้พูดตอบ เข็มเคยจะทำแบบนั้น แต่ผมไม่อยากไปเอง พอนึกถึงว่า ค่าอาหารเพื่อเอาใจผมมื้อเดียว เลี้ยงข้าวกลางวันเด็กได้ทั้งโรงเรียน ผมก็อดเสียดายไม่ได้อยู่ดี เราขอตัวแยกจากคุณภูมิเทพมาแล้ว เข็มก็ไม่ได้พูดถึงเขาอีกเลย เข็มชวนผมไปดูวิดีโอการทดสอบสมรรถนะของรถรุ่นที่มาเปิดตัววันนี้ เข็มออกไปห้องน้ำ แล้วหายไปเลย จนโชว์จากศิลปินที่มารับหน้าที่เป็นพรีเซนเตอร์จบไปแล้ว เขาถึงได้กลับมา เข็มบอกผมว่า ไม่ไหวกับเสียงกรี๊ด คุณภูมิเทพมายืนข้างผมตอนไหนก็ไม่รู้ ถามผมว่า คุณแก้วเจ้าจอมเลือกสีอะไร ผมมองเขาด้วยความงง เขาก็หันไปถามเข็มว่า คุณเข็มขาวไม่ได้จองรถให้คุณแก้วเจ้าจอมเหรอครับ ถ้าตัวท็อปมันแพงไป รุ่นเล็กๆ คันละแค่ไม่กี่แสน ผมยังจองให้กริชเขาเอาไว้ขับไปซื้อของแถวบ้านเลย มองหน้าเข็มก็รู้แล้วว่า เขากำลังพยายามเก็บอารมณ์ คุณภูมิเทพ ดูเป็นคนภูมิฐานสมชื่อ แล้วยังดูเป็นคนกว้างขวาง มีอิทธิพล เขาไปทางไหนถึงได้มีแต่คนนอบน้อมเขา เข็มเหลือบตามองผม แก้มเริ่มแดง ผมเลยตอบแทนเสียเองว่า แถวบ้านผมไม่ค่อยมีที่จอดรถครับ ปั่นจักรยานไปสะดวกกว่า คนที่อยู่รอบบริเวณนั้น และได้ยินบทสนทนา ยังแสดงอาการอยากรู้อยากเห็น คงกำลังอยากให้เกิดอะไรสักอย่าง แต่ไม่มีทางหรอก ผมสอดมือเข้าหามือเข็ม บีบเบาๆ ก่อนจะพูดต่อว่า อีกอย่าง ผมชอบให้แฟนขับรถให้นั่งมากกว่า สติเข็มน่าจะกลับมาแล้ว เขาพูดต่อว่า จอมเขาช่างเลือกด้วยน่ะครับ ไม่ได้ดูแค่สวย หรือ แพง แต่ต้องเหมาะกับเขาด้วย ก็เลยยังไม่คิดจะซื้อ กลับถึงบ้าน เข็มก็ทิ้งตัวลงที่โซฟาห้องรับแขก ปากก็บ่นว่า ผมจะขัดคำสั่งป๊าม๊า ไม่พาคุณไปงานด้วยแล้ว มีแต่คนมองคุณ แค่ไม่กล้าแบบไอ้ภูมิเทพแค่นั้น ผมแซวขำๆ ว่า อิจฉาเหรอ มองแต่ผม ไม่มองคุณ เข็มหันมาบีบปลายจมูกผมแรงๆ ตอบผมว่า อิจฉาบ้าอะไร ผมหวง ผมหยอกเขาต่อว่า ทำไมไม่เหวี่ยงใส่คุณภูมิเทพไปเลย เข็มตอบด้วยเสียงเพลียๆ ว่า คนสติดี ไม่ควรเสียทีไปมีเรื่องกับอันธพาล ผมหิว คำสุดท้ายมาพร้อมกับสายตาอ้อนวอนสุดๆ เห็นแล้วก็อดสงสารไม่ได้ ผมบอกเขาว่า ผมขอโทษ อาหารในงาน มีแต่ของที่ผมไม่รู้จัก เลยไม่กล้าตักมา เข็มหัวเราะ บอกว่า ไม่เกี่ยวหรอก แต่ละอย่างทำมาเล็กๆ บางๆ กินมากก็เสียมารยาท กินให้งามก็ทรมานชิบ ผมหัวเราะตามคุณหนูเข็ม ถอดเสื้อนอกราคาแพงลิบยื่นให้เข็ม แล้วเข้าครัวไปทำข้าวไข่เจียวมากินกัน 2 คน อาหารที่ไม่เข้ากับเสื้อผ้า แต่ทำให้เรามีความสุขแบบที่ บางที อาหารแพงๆ ก็ให้เราไม่ได้ ผมเลือกเสื้อเชิ้ตสีชมพูอ่อนใส่กับกางเกงขายาวสีขาว จะได้ดูซอฟท์เหมาะกับงานโรงเรียนเด็กอนุบาล ผมจำได้ว่า เข็มทำหน้าย่น บ่นว่าผมสนิทกับพี่คิมมากไปแล้ว งานแบบนี้ ถ้าไม่ใช่คนในครอบครัว ใครเขาไปกัน ให้ไปกับผมก็ไม่ไป จะไปกับไอ้พี่คิมนี่ให้ได้ ผมไม่รู้ว่าเพราะเรื่องผม หรืองานในจอทำให้เขาเครียดมากกว่ากัน แต่ยังไง ผมก็มีหน้าที่ทำให้เขาหายเครียด ผมเข้าไปกอดเขาข้างหลัง วางคางบนไหล่เขา พูดค่อยๆ ว่า ก็คุณจะไปตั้ง 3 วัน ถึงมันจะตรงกับที่ผมรับงานไว้แค่วันเดียว แต่ผมก็ไปไม่ได้ ที่ผมไปช่วยพี่คิม เพราะสงสารแคนดี้ พี่คิมต้องดูแลหลังเวที ย่าก็ถ่ายรูปไม่เป็น อย่างอนผมเลยนะ ผมนึกต่ออยู่ในใจว่า ทีคุณจะไปอยู่กับขุนตั้ง 3 วัน ผมยังไม่บ่นเลย เอาจริงๆ ผมก็รู้ว่าผมพูดได้แค่ในใจ ผมเลือกจะอยู่ทำงาน เลือกให้เกียรติเขา เชื่อใจเขา ก็ต้องห้ามบ่น พี่คิมพาผมไปเจอแคนดี้ แล้วก็ฝากลูกไว้กับผม ส่วนตัวเองแยกไปทำงานตามที่โรงเรียนขอช่วย ถ้านับจากวันแรกที่เจอกัน วันนี้แคนดี้ดูมีความสุขขึ้นกว่าวันนั้นมาก ชุดที่พี่คิมให้ผมไปช่วยเลือกให้แคนดี้ใส่สำหรับงานวันนี้ ทำให้แคนดี้ดูสดใส น่ารัก แล้วก็มีหนุ่มน้อยเอาดอกไม้มาให้ด้วย แคนดี้บอกว่า คนนี้แหละที่ชอบล้อเรื่องแม่ แต่ตอนนี้เลิกล้อแล้ว คุณครูเรียกให้ไปเตรียมตัวพอดี ผมเลยไม่รู้ว่า เป็นเพราะคำแนะนำของผมหรือเปล่า ผมไม่อยากภูมิใจไปเอง เอาไว้รอถามพี่คิมอีกที ผมได้ที่นั่งหน้าเวทีแล้ว ดูการแสดงไป 2 ชุด ก็ถึงคิวของแคนดี้กับเพื่อนๆ คุณครูประกาศชื่อโชว์ พี่คิมก็มานั่งข้างผม ตะโกนแข่งกับเสียงดนตรีว่า ตื่นเต้นจัง นี่ครั้งแรกเลยนะ ที่จะได้เห็นลูกบนเวที พี่คิมดูตื่นเต้นจริงๆ ผมก็เลยไม่ได้ถามว่า ทีแรกเห็นว่าต้องคุมหลังเวที ทำไมออกมาได้ ตาพี่คิมเป็นประกายด้วยความปลาบปลื้ม ร้องเพลง โบกมือตามจังหวะ ผมอดยิ้มไม่ได้ ตอนที่คิดว่า ถ้าได้มาดูลูกของเราโชว์บนเวทีเป็นครั้งแรก เข็มจะตื่นเต้นขนาดไหน พี่คิมตบมือดังสนั่นหวั่นไหว ตอนการแสดงจบ หันมาบอกผมว่า ลูกเก่งจัง ผมยิ้มรับ ตอบกลับไปว่า ครับ ลูกพี่คิมเก่ง ถ้าถึงตาผม สงสัยต้องหาคนอื่นมาช่วยถ่ายคลิปเหมือนกัน ผมน่าจะตื่นเต้นจนมือสั่น เข็มก็ไม่น่าช่วยอะไรได้ พูดเอง แล้วผมก็หัวเราะเอง พี่คิมถามผมว่า ทำไมคิดไปถึงเรื่องลูกแล้ว เข็มคุยกับจอมเรื่องแต่งงานแล้วเหรอ ผมชะงักกับคำว่า แต่งงาน ส่ายหน้า ก่อนจะตอบว่า แต่เข็มพูดเรื่องลูกบ่อยๆ พี่คิมเปลี่ยนสีหน้าจากยิ้มแย้มมาเป็นขมวดคิ้ว พูดลอยๆ ว่า วิถีอัลฟาสินะ อยากได้ลูก แต่ไม่อยากได้เมีย แล้วก็ขอตัวกลับไปหลังเวที ทิ้งผมไว้กับสิ่งที่ผมไม่เคยคิดถึงมาก่อน ผมเลื่อนหน้าจอด้วยความเซ็ง ไล่ดูรูปที่ได้มาทั้งหมดในวันนี้ ทั้งที่โรงเรียน และที่ร้านอาหารที่พี่คิมพาผมไปเลี้ยงขอบคุณ มีรูป 3 คนที่พี่คิมขอให้คนอื่นช่วยถ่ายให้หลายรูป ผมพยายามปฏิเสธแล้ว แต่พี่คิมก็พูดเหมือนเดิมว่า งานแรกของแคนดี้ จอมช่วยตั้งเยอะ ถ่ายเก็บไว้เป็นที่ระลึกหน่อยนะ แคนดี้ยังสนุกติดพัน บอกให้เราทำท่าเหมือนๆ กัน ท่าที่เด็กทำแล้วน่าเอ็นดู แต่พอเป็นผู้ใหญ่ทำบ้าง ผลก็คือ รูปตลกๆ หลายรูป ผมเห็นแล้วก็อดขำไม่ได้ สามทุ่มกว่าแล้ว ไลน์เข็มเงียบไปตั้งแต่เที่ยง เขาส่งข้อความมาบอกว่า ถึงปางช้างแล้ว เช็กของที่จะเอาขึ้นไปทำงานบนดอย ส่งรูปมื้อเที่ยงที่เขากินกับขุนมาให้ดู แล้วก็บอกว่า กินข้าวเสร็จจะออกเดินทาง หลังจากนั้น ก็ไม่มีอะไรมาอีก ผมไลน์ไปก็ไม่อ่าน ลองโทร.หาหลายครั้ง ก็เหมือนไม่มีสัญญาณ จู่ๆ คำพูดพี่คิมก็วนเข้ามา วิถีอัลฟา ผมหลับตา บอกตัวเองว่า เข็มไม่เหมือนอัลฟาคนอื่น เขายกย่องให้เกียรติผมมาตลอด เขาไม่ได้ทำแบบนั้น แค่เพราะว่าอยากได้ลูก มันไม่จริง ผมจัดการย้ายไฟล์รูปทั้งหมดไปใส่ Thumbdrive ของพี่คิม ปิดคอมพ์ ส่งข้อความไป กู๊ดไนท์ เข็ม บนดอยคงไม่มีสัญญาณ เข็มเป็นคนดี คงไม่มีอะไรไม่ดีเกิดขึ้นกับเขา เขาไม่ได้กำลังทำอะไรไม่ดี สวดมนต์อีกบท แล้วก็หลับได้แล้ว แก้วเจ้าจอม
| Create Date : 03 สิงหาคม 2568 |
| Last Update : 3 สิงหาคม 2568 20:19:04 น. |
|
0 comments
|
| Counter : 274 Pageviews. |
 |
|
