|
คนของป๊าทำงานเร็วมาก แค่ชั่วโมงเดียว ก็รู้แล้วว่า ไอ้บ้านั่นเป็นใคร ทำงานอะไร อยู่ที่ไหน ป๊าจะให้คนไปจัดการ แต่ผมขอคิดก่อนว่าจะทำยังไงกับมันดี ป๊าบ่นว่าจอมก็โวยวายเกินไป ผมนึกถึงเรื่องเมื่อบ่ายที่ผมเล่าให้ป๊าฟัง ผมก็เห็นด้วยหรอกว่า จอมทำเกินไป แต่มันก็คงเพราะ จอมรักผมมากเหลือเกิน ผมไม่คิดเลยว่า จอมจะโกรธขนาดนั้น พอเห็นหน้าผม จอมก็ด่าไม่ยั้ง ด้วยคำแบบที่ผมไม่เคยคิดว่า คนเรียบร้อยอย่างจอม จะพูดออกมาได้ จอมระเบิดอารมณ์อยู่ข้างเดียว รัวเร็วจนผมไม่รู้จะพูดตอนไหน ทั้งที่ยิ่งฟัง ผมก็ยิ่งโมโห เพราะจอมเชื่อไอ้บ้านั่น ว่า ผมโกหกเขา แอบไปหา ไปมีอะไรกับนุ่น เป็นชู้กับนุ่น แล้วยังพูดว่า ผมเห็นเขาเป็นแค่โอเมกาโง่ๆ เอาใจนิดๆ หน่อยๆ ก็เชื่อสนิทแล้วว่า ไม่มีอะไร เขามีค่า แค่เท่าที่ผมอยากให้เป็น ผมเป็นอัลฟา ผมจะมีอีกกี่คน เขาก็ต้องทนหรือไง ทำไมไม่บอก ทำไมต้องหลอก เชื่อมันหมด ไม่ถามผมสักนิดเลยว่า จริงหรือไม่จริง ตอนที่เขาหยุดด่าผม ตัวเขาสั่น ความรู้สึกที่ผมจับได้ ไม่ใช่แค่โกรธ เขาเสียใจที่ผมไม่รักเขามากพอ จอมร้องไห้อย่างกับใจจะขาด ความโกรธในใจผมหายไปหมดแล้ว เหลือแต่ความสงสาร ยิ่งได้ยินเขาพูดว่า ถ้ามีผมคนเดียวไม่ได้ ทิ้งผมเลยได้มั้ย ผมยิ่งไม่รู้จะทำยังไง ได้แต่กอดเขา ปล่อยให้เขาร้องไห้อยู่กับไหล่ผมจนเสื้อเปียก ผมโทร.หานุ่น เปิดลำโพงให้จอมฟังด้วย ผมเพิ่งรู้พร้อมจอมนั่นแหละ ว่า นุ่นเพิ่งบอกเลิกกับแฟน คนที่นุ่นบอกว่า ขี้หึงมากนั่นแหละ เพราะมันเอารูปที่จ้างคนไปตามดูเราสองคน มาหาว่านุ่นเป็นชู้กับผม นุ่นก็เลยฟิวส์ขาด แต่ไอ้นั่นไม่ยอมเลิก ตามไปหาเรื่องทะเลาะกับนุ่นอีก จนนุ่นต้องหนีไปต่างจังหวัดหลายวันแล้ว ยังไม่รู้จะกลับเมื่อไหร่ด้วย เพราะไอ้นั่นไปตามหาที่บ้านนุ่นทุกวัน จนคนในบ้านเดือดร้อนกันไปหมด แล้วก็เลยลามมาถึงจอมด้วย ฟังผมคุยกับนุ่นจบแล้ว จากอาการเสียใจ กลายมาเป็นสีหน้ารู้สึกผิดแทน ผมจับตัวเขาให้มองตาผม บอกเขาว่า ผมโกรธที่เขาเชื่อคนอื่นมากกว่าผม บอกเขาว่า ผมรัก ผมตั้งใจมีเขาคนเดียว และผมทำได้แน่ๆ และ ขอโทษ ที่ผมไม่อยู่ตอนเกิดเรื่อง ความจริงใจของผม คงทำให้จอมรู้สึกดีขึ้น ผมบอกเขาว่า พอรู้ ก็รีบออกมา ยังมีงานค้าง ต้องกลับไปทำ แล้วจะกลับไปคุยกับป๊า จอมคงกลัวผมโกรธ เขาถึงรีบบอกว่า ไม่ต้องมาแล้ว เดี๋ยวไปหาเอง ผมกลับออกมาพร้อมกับรอยยิ้ม ก่อนขึ้นไปหา โจบอกว่า เขาไม่เคยเห็นจอมโกรธขนาดนี้มาก่อน ก็น่าอยู่หรอก อยู่ดีๆ ก็โดนใครไม่รู้มาด่าเสียๆ หายๆ แล้วยังมีรูปตอนผมกินข้าวกับนุ่น หัวเราะกับนุ่น มาเป็นหลักฐานอีก และผมก็ไม่ได้คิดว่า โมโหขนาดนั้น จอมจะยอมฟังง่ายๆ ยอมรับง่ายๆ ถึงเขาไม่พูด แต่การที่เขาไม่เถียง แล้วยังขอโทษผม ทั้งที่ ไม่ว่ายังไง ผมก็เป็นต้นเหตุ พาความเดือดร้อนมาหาเขา มาเจอผมตอนค่ำ คำแรกที่ถาม ก็ยังเป็นว่า หายโกรธเขาแล้วจริงๆ ใช่มั้ย ผมเลยแกล้งถอนหายใจดังๆ พูดกับจอมว่า ไม่เชื่อผมอีกแล้วนะ ผมได้คำตอบกลับมาเป็นเสียงอ่อยๆ ว่า ก็ผมด่าคุณไปตั้งเยอะ เห็นสีหน้าเขาตอนพูด ถึงผมโกรธอยู่ ก็คงโกรธต่อไม่ลง แล้วยิ่งจอมบอกว่า เขาน่าจะโกรธ ตั้งแต่ได้ยินไอ้นั่นเรียกผมว่า หมอหมา ผมก็ยิ่งอยากหัวเราะ ถึงจะเป็นคนดียังไง ก็อดเข้าข้างคนรักไม่ได้อยู่ดี และผมก็คู่ควรให้จอมรัก เพราะวันนี้ผมไม่ใส่อารมณ์กลับ เรื่องถึงได้จบง่าย ผมไม่เคยรู้สึกว่าต้องทำแบบนี้ แต่ก็คงเพราะเป็นจอม ผมถึงยอมได้ง่ายๆ จอมบอกผมว่า เขาอยากลองจับเข็มฉีดยาดูอีกที ตั้งแต่วันที่ผมบังคับเขาเพราะอารมณ์ชั่ววูบ จอมก็ยอมแค่วางเข็มฉีดยาไว้ใต้หมอน พอได้ยินจอมพูด ผมเลยรู้สึกเหมือนได้ของขวัญ ผมรีบไปหยิบมาให้ แต่ผมก็ไม่แน่ใจจนต้องถามย้ำว่า ไหวจริงๆ นะ ผมว่า จอมก็ไม่รู้หรอก เขาแค่อยากลองพยายาม ซึ่งมันก็มากพอแล้ว มือจอมสั่น แต่เขาก็พยายามถือมันไว้ ผมเลื่อนมือไปกุมมือเขาไว้ เขาเอาอีกมือมากุมมือผม ผมรู้สึกถึงความร้น และเหงื่อที่เริ่มซึมออกมา แต่เราก็ยังกุมมือกันอยู่ จอมเล่าให้ผมฟังว่า โจช่วยเคลียร์ลูกค้าออกทางหลังร้าน จอมเลยไม่ต้องห่วงหน้าพะวงหลัง เล่าเรื่องพี่คิมชวนไปช่วยถ่ายรูปแคนดี้ที่งานโรงเรียน เรื่องข่าวน้ำท่วม สงครามตะวันออกกลาง ลูกฮิปโปเกิดใหม่ จอมคงอยากหาเรื่องพูดไปเรื่อยๆ จะได้ไม่ต้องไปจดจ่อกับเข็มฉีดยาในมือ ผมมองเขา คุยกับเขา ยิ้มด้วยความภาคภูมิใจ แฟนผมเก่งจัง ในคลิปนั้น ผมเห็นจอมอาศัยทีเผลอ พุ่งเข้าชาร์จทีเดียวอยู่หมัด แล้วยังลากไปโยนทิ้งนอกร้านแบบสวยๆ แล้วตอนนี้ เขาก็อยู่กับเข็มฉีดยาได้นานมากๆ แล้วพอผมบอกว่า ดึกแล้ว นอนได้แล้ว จอมก็บอกว่า เขาจะเอาเข็มแีดยาไปเก็บเอง ผมมองตามด้วยความทึ่ง อ้าแขนรอกอดเขาอยู่บนที่นอน พรุ่งนี้ผมจะโทร.นัดหมอ แล้วเราจะมีลูกด้วยกัน ผมโทร.นัดหมอ นัดสไตลิสท์ให้ช่วยดูเรื่องเสื้อผ้าของผมกับจอมที่จะใส่ไปงานเปิดตัวค่ายรถแบรนด์ใหม่ ย้ำกับเขาตามทีี่ม๊าสั่งว่า ขอแบรนด์เนมเท่านั้น รออีกไม่นาน คนของป๊าก็โทร.มาบอกว่า จัดการตามที่ผมสั่งเรียบร้อยแล้ว และกำลังรอรับคำสั่งต่อไป พร้อมกับส่งรูปประตูรั้วบ้านที่มีโซ่กล้องด้วยกุญแจและเบอร์โทร.ผม ผมรออีกไม่นาน ก็มีเบอร์แปลกโทร.เข้ามา ผมกดรับ ก็ได้ยินเสียงตะคอกใส่ว่า มึงเป็นใคร กล้าดียังไงมาขังกูไว้ในบ้าน มึงมาปล่อยกูเดี๋ยวนี้เลยนะ ผมสวนกลับไปว่า กูเป็นหมอหมาที่มึงหาว่าเป็นชู้กับนุ่นไง มึงไม่กล้ามาหากู แต่ไปหาเรื่องแฟนกู มึงคิดว่ามึงจะรอดรึไง ไอ้บ้านั่นตะคอกผมกลับว่า มึงคบชุ้กับแฟนกู กูก็ต้องบอกให้แฟนมึงรู้ไง ไอ้สัตว์ ผมต้องนับ 1 ถึง 10 พยายามไม่เสียสติไปทะเลาะกับคนพรรค์นี้ ผมพูดกลับไปว่า มึงจะคิดอะไรเรื่องของมึง ที่กูต้องการคือ เตือนมึง อย่ามายุ่งกับแฟนกู อย่าไปรังควานนุ่นอีก ไม่งั้น กูจะไม่ทำแค่นี้ ผมจ้องดูหน้าจออีกจอที่คนของป๊าวิดีโอคอลมา เขาจัดการปล่อยลมยางรถไอ้บ้านั่นหมดทั้ง 4 ล้อแล้ว ไอ้บ้านั่น ตอบกลับมาว่า ทำไมกูต้องกลัวมึงด้วย ไอ้หมอหมา ผมกัดปากตัวเองด้วยความโกรธ นึกอยากเปลี่ยนคำสั่งให้ไปรุมกระทึบให้สิ้นเรื่องสิ้นราวไปเลย ผมสะกดอารมณ์ตัวเอง พูดกลับไปเสียงนิ่มๆ ว่า มึงควรกลัวกูนะ มึงดูหน้าบ้านมัึงสิ ทั้งโซ่ ทั้งกุญแจที่ขังมึงอยู่ตอนนี้ ของกูทั้งนั้น ผมได้ยินเสียงไอ้บ้านั่น ร้องด้วยความตกใจผสมกับความโกรธจัด คนของป๊าน่าจะกำลังหย่อนลูกกุยแจลงในท่อระบายน้ำให้ไอ้บ้านั่นเห็นตามที่ผมสั่ง ผมตะคอกสวนเสียงสบถด่ากลับไปว่า จำใส่สมองโง่ๆ ของมึงไว้ด้วยว่า กูทำได้มากกว่านี้อีก ถ้ามึงยังมายุ่งกับคนของกู ผ่านไปตั้งชั่วโมงแล้ว ผมถึงได้รับรายงานจากคนของป๊าว่า ไอ้บ้านั่นออกจากบ้านได้ ด้วยการโทร.ตามคนหลายคนมาช่วยกันยกฝาท่อระบายน้ำ เพื่อเขี่ยเอากุญแจขึ้นมาไข ถอดโซ่ออกแล้วถึงได้ถามกันเองว่า เรียกกูทำไม ทำไมไม่เรียกช่างกุญแจ นั่นน่ะสิ ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ทำไมนุ่นไปคนคนแบบนี้เป็นแฟนได้ ไม่มีทั้งสติ ไม่มีทั้งปัญญา ไม่รู้ด้วยว่า เดี๋ยวนี้หน่วยกู้ภัยเขามีที่สูบลมไฟฟ้า เอาไว้คอยช่วยเหลือประชาชน เอาแต่โวยวายจะแจ้งความ เรียกร้องค่าเสียหายที่ต้องเปลี่ยนยางทั้ง 4 ล้อ กระจอกแบบนี้เอง จอมถึงได้จัดการได้ง่ายๆ นี่ถ้าจ่ายค่ารถยกไปถึงอู่ แล้วรู้ว่า แค่ยางแบน จะโมโหอีกแค่ไหน สมน้ำหน้า ขุนยังไลน์มาอยู่เรื่อยๆ แต่ผมไม่ค่อยว่างตอบ แล้วอีกอย่าง ผมไม่อยากคุยเล่นกับขุนในนั้น ไม่อยากให้จอมมาเจอ แล้วคิดมากไปอีก ผมเลือกตอบเฉพาะเรื่องที่ขุนชวนผมไปช่วยทำหมัน ฉีดวัคซีน ให้หมาแมวของคนงานในปาง ขุนบอกว่า หาผู้ช่วยได้แล้ว ถ้าเรียนรู้งานจนเข้าที่แล้ว เขาก็น่าจะพอมีเวลาทำอย่างที่ตั้งใจไว้ได้สักที ขุนพิมพ์มาว่า แต่รอเก็บตังค์น่าจะนานกว่า แล้วส่งสติ๊กเกอร์หน้าร้องไห้มาด้วย ผมตอบกลับไปว่า ผมออกให้เอง เมื่อไหร่ก็บอกมา ถ้าไปไม่ได้ จะส่งของส่งยาไปให้ ขุนตอบกลับมาว่า รอพี่ว่างด้วย ได้มาคุยกัน แต่พอผมถามว่า คุยกับที่บ้านบ้างหรือยัง ขุนก็หายไปหลายวัน กว่าจะมาตอบว่า มันคุยไม่ได้จริงๆ ไว้เจอกัน ขุนจะเล่าให้พี่ฟัง ฟังดูโศกเศร้า แต่ผมก็ไม่รู้จะทำอะไรได้มากไปกว่านี้ ผมก็มีเรื่องตัวเองต้องทำ ว่านเอา Resume ที่เขาคัดแล้ว มาให้ผมดูว่าจะเรียกใครมาสัมภาษณ์บ้าง สำหรับมาทำงานในแผนกสัตว์เล็กที่จะเปิดบริการเพิ่ม ผมถามเล่นๆ ว่า ไอ้ที่มึงคัดออกน่ะ มันเป็นยังไง ว่านเคาะคางตัวเอง เดินวนรอบโต๊ะผม ก่อนจะตอบว่า ก็สวยเกินไป หล่อเกินไป เซ็กซี่เกินไป กูเอาออกหมด น้องตาหวานของกูจะได้สบายใจ ผมหัวเราะ ด่ามันไปคำหนึ่ง แล้วบอกมันว่า เอาใจกันขนาดนั้น มึงไปรับเงินเดือนกับจอมเลยมั้ย ว่านหัวเราะตอบว่า ซ้อมไว้ก่อนไงมึง อีกหน่อยมึงแต่งงาน กูก็ต้องรับเงินเดือนจากคุณจอมอยู่แล้วป่าววะ ผมเงยหน้าจากแฟ้ม มาตอบว่านว่า ไอ้บ้า มึงกะจะให้จอมยึดอำนาจกูหมดเลยเหรอ กูยังไม่เคยคุยกับเขาเลย ว่านทำเสียงสูงว่า ไม่เคยคุย!!! ทำไมวะ เห็นรักกันจะเป็นจะตาย มึงรออะไร ผมตอบไปตามความคิดแรกที่แวบเข้ามาในหัว กูรอให้จอมหายกลัวเข็มฉีดยา ว่านยังทำเสียงสูงถามผมว่า อะไรวะ ถ้าคุณจอมไม่หาย มึงจะไม่แต่งงี้?? เสียงมือถือว่านดัง มันทำเสียงหวานใส่โทรศัพท์ แล้วออกจากห้องผมไปเฉยๆ ตั้งแต่กลับจากลาพักร้อน ความรักมันคงดี ขนาดทิ้งระเบิดใส่ผมไว้ ยังลอยออกไปหน้าตาเฉย เรื่องมันแย่ตรงที่ ผมก็ไม่เคยถามคำถามนี้กับตัวเองมาก่อน และแย่ยิ่งกว่า คือ ผมไม่มีคำตอบ จอมเอากาแฟกับผลไม้มาให้ผมบนห้อง บอกผมว่า คุณนอนก่อนก็ได้ ปิดร้านเสร็จ ผมจะติดสติ๊กเกอร์บนกล่องให้เสร็จก่อน พรุ่งนี้จะเอาไปส่งให้ร้านเขาแพคขนมให้ ผมยิ้มรับ แต่ก็ไม่ได้นอน ผมรอจนคนอื่นกลับหมดแล้ว ยกถ้วยจานลงไปล้าง แล้วไปช่วยจอมทำงาน เขาต้องติดสติ๊กเกอร์ลงบนกล่องตั้งหลายร้อยใบ แต่ไม่ยอมเรียกใครมาช่วย จอมบอกว่า งานเบาๆ ทำไปเรื่อยๆ เดี๋ยวก็เสร็จเอง จอมชอบเป็นแบบนี้ อะไรทำได้ก็อยากทำเอง ไม่อยากพึ่งคนอื่น แม้กระทั่งผม ไอ้ที่ว่าเบาๆ แต่มันก็ไม่ได้ง่าย ต้องค่อยๆ บรรจงติดให้มันอยู่ตรงกลางพอดี ติดกล่องแรก ผมทำสติ๊กเกอร์เสียไป 3 ดวง จนจอมพูดว่า ผมทำเองดีกว่า เดี๋ยวสติ๊กเกอร์ไม่พอ หน้าจอมเครียดจนผมต้องเลิกคิดจะติดเร็วๆ แข่งกับเขา ใจเย็นๆ ค่อยๆ ทำ จอมดูจนแน่ใจว่า ผมจะไม่เล่นจนทำของเสียอีก เขาถึงได้เล่าเรื่องแคนดี้ให้ฟัง จอมเคยบ่นๆ ว่า ตามตัวแคนดี้มีรอยเขียวๆ มาทุกวัน แต่ก็เพิ่งมีวันนี้ ที่เขาตัดสินใจถาม แล้วก็ได้คำตอบว่า รอยพวกนั้นมาจากการที่แคนดี้สู้กับเด็กคนอื่นที่มาล้อว่าแคนดี้ไม่มีแม่ แคนดี้เลือกทำแบบนี้ แทนที่จะบอกพ่อ บอกครู เพราะพอมีการทำโทษเด็กคนนั้น เด็กคนอื่นก็พลอยไม่เล่นกับแคนดี้ไปด้วย จอมเล่าต่อว่า เขาบอกเรื่องนี้ให้พี่คิมรู้แล้ว แนะนำไปด้วยว่า ไปต่อว่า ว่าครูดูแลเด็กไม่ดี ไม่ทั่วถึง มันทำให้ไม่มีใครอยากเข้าใกล้แคนดี้ ทั้งคนที่อยากเป็นเพื่อนและอยากแกล้ง ผมฟังจอมเล่าไปเรื่อยๆ ก็อดอมยิ้มไม่ได้ พอคิดถึงว่า ถ้าเป็นลูกเรา จอมจะยังใจเย็น เห็นปัญหาแบบนี้มั้ย เพราะผมเห็นหลายคน มีอะไรก็เข้าข้างลูกไว้ก่อน จนทั้งครูทั้งโรงเรียน พากันกลัว ไม่กล้าลงโทษเด็ก จนผมรู้สึกว่า บางที นี่ก็ทำให้เด็กเสียนิสัย ไม่ยอมรับความผิดที่ตัวเองทำ ผมเดาไม่ผิดเลยว่า จอมจะต้องบอกไอ้พี่คิมให้พาแคนดี้ไปเรียนวิชาป้องกันตัว เอาไว้จัดการกับพวกที่มาล้อ แต่กับแคนดี้ ที่จอมแนะให้ลองเปลี่ยนจากกัดมาเป็นเตะแทน เผื่อจะเอาชนะได้ หรือไม่ก็ ยื่นขนมให้ทุกครั้งที่คนนั้นมาล้อ เดี๋ยวพอเขาชอบแคนดี้ เขาก็เลิกล้อไปเอง จอมทำให้ผมรู้สึกว่า เขาอ่อนโยนกับการแก้ปัญหาที่ใครๆ บอกว่า มันเป็นเรื่องใหญ่ มันเป็นการทารุณ ทำร้ายจิตใจ จอมโดนล้อมาตั้งแต่เด็กจนโต ตอนนี้มาคบกับผมเปิดเผย เขาก็โดนใครไม่รู้ bully เขาเรื่องที่เขาเป็นโอเมกา แต่จอมพูดตลอดว่า สิ่งที่เขาเป็น มันแค่แปลก ไม่ได้มีอะไรไม่ดี คนที่ bully เขา น่าสงสารมากกว่า เพราะคนที่รู้ว่าความสุขที่แท้จริงของตัวเองคืออะไร ไม่มีทางจะมีความสุขอยู่บนความทุกข์ของคนอื่นได้หรอก ผมยืดตัวไปหอมแก้มเขา แทนความรู้สึกดีๆ ในใจผม ลูกของเรา จะต้องเป็นคนแปลกที่เบิกบานที่สุดในโลกแน่ๆ เหมือนแม่ของเขา ที่กำลังยิ้มเขินๆ ให้ผมอยู่ตอนนี้ พร้อมๆ กับร้องเพลงไปด้วย เธอน่ารัก มากขึ้นทุกที อยากชอบเธอให้น้อยกว่านี้ หยุดน่ารักได้มั้ยคนดี you're too lovely... จอมไม่หยุดน่ารักสักที ถึงงานติดสติ๊กเกอร์จะเสร็จดึก ผมก็ยังอยากขอเสร็จสักรอบ แล้วจอมก็เต็มใจด้วย ผมเอาแฟ้มคืนว่าน บอกให้เขาหาคนมาให้ผมสัมภาษณ์เพิ่ม ว่านถามงงๆ ว่า ไม่ผ่านสักคนเลยเหรอมึง กูว่า โปรไฟล์ก็ดีทุกคนนะ ผมตอบว่านว่า ก็ดีทุกคน แต่พอกูเอาคลิปลุงที่แกตีหมาจนไม้หักคามือ ทุกคนก็พูดเหมือนกันหมดว่า ลุงใจโหด แล้วก็ไม่มีใครสักคนเห็นไก่ที่นอนจมกองเลือดอยู่ใกล้ๆ ไม่ละเอียด ไม่รอบคอบ ไม่คิดหาสาเหตุก่อนตัดสิน กูไม่อยากได้คนแบบนั้นมาดูแลชีวิตลูกๆ ของลูกค้ากู ว่านทำเสียง ว้าว ออกมาดังๆ แล้วก็พูดว่า รับทราบครับ เจ้านาย ผมไปคอมเม้นท์ที่คลิปนั้นว่า ถ้าที่ถูกกัดเลือดสาดนั่น ไม่ใช่ไก่ แต่เป็นเด็ก ถ้าไก่ตัวนั้น ไม่ได้เป็นแค่อาหาร แต่เป็นสัตว์เลี้ยง เป็นลูก ผมก็อาจเป็นคนโหดร้ายก็ได้ แน่นอนล่ะ ในฐานะสัตวแพทย์ ผมโดนทัวร์ลงจนต้องเลิกอ่าน แต่ในฐานะคนคนหนึ่ง ผมก็อยากบอกทุกคนว่า ชีวิตไก่กับชีวิตหมา ก็คือ ชีวิตเท่ากัน ยังไม่รู้ต้นสายปลายเหตุ ผมก็ไม่อยากให้ไปด่าลุง เพราะเขารู้สึกว่า ชีวิตหมามีค่ามากกว่าชีวิตไก่ และผมก็ตั้งใจมาตลอดว่า สัตว์ที่มารับการรักษา จะราคาหลักร้อย หลักแสน หรือไม่มีมูลค่า ก็ต้องได้รับการรักษาที่ดีที่สุดเหมือนๆ กัน ผมหยิบหลอดฉีดยากับหัวเข็มขนาดใหญ่กว่าเดิมติดมือมาด้วย ผมอยากให้จอมได้ลองดูว่า เขาจะไหวมั้ย เพราะคราวนี้โดนบังคับ ต้องจับแบบเปลือยๆ แล้ว เพราะหลอดกับเข็มมันแยกกันมา ก็ต้องแกะจากซอง เอามาประกอบกับ ถ้าจอมยอมฝึกไปเรื่อยๆ นัดครั้งต่อไป หมอก็อาจจะมีโจทย์ใหม่ให้จอมฝึกอีกก็ได้ ผมอยากให้จอมหายเร็วๆ จอมยิ้มฝืนๆ ให้ผม แล้วก็ไม่พูดอะไร ทำเอาผมงงว่าเกิดอะไรขึ้น ผมขึ้นไปบนห้องก็เห็นกล่องพัสดุที่ถูกเปิดแล้ววางอยู่บนโต๊ะ ข้างในมีกางเกงใน กับ กระดาษแผ่นเล็กๆ เขียนข้อความว่า ฝากคืนให้ผม ลงชื่อ ขุน ผมงงๆ ว่า ถ้าจะคืน ก็น่าจะส่งให้ผม จะส่งให้จอมทำไม ผมเอากางเกงในไปใส่ตะกร้า ถึงจะเขียนมาว่า ซักแล้ว ผมก็ไม่ไว้ใจอยู่ดี เก็บโต๊ตทิ้งถังขยะ กรีดเทปด้านที่เหลือออก พับกล่องให้แบน รอให้จอมเอาไปรวมกับลังที่ไว้รอขาย ผมอาบน้ำเสร็จแล้ว มานั่งดูรูปเสื้อผ้า เครื่องประดับที่สไตลิสท์เลือกมาให้ดูก่อนวันที่จะไปลองใส่ ถ้ายังไม่ชอบ เขาจะหาแบบมาให้ดูเพิ่มอีก จอมเข้าห้องมาแล้ว ผมกำลังจะเรียกให้ดู จอมก็ถามก่อนว่า กล่องบนโต๊ะหายไปไหน ผมชี้ให้ดูว่าผมจัดการไปแล้ว พูดกับจอมต่อว่า กางเกงในอยู่ตะกร้านะ ซักอีกรอบดีกว่า หรือว่า ทิ้งไปเลยดี ขุนมันเอาไปใส่รึเปล่าก็ไม่รู้ ผมไม่ชอบใช้ของร่วมกับใคร จอมกะพริบตามองผม ถามว่า แต่คุณซื้อกางเกงในมาให้เราใช้ด้วยกัน ผมมองตอบ ยิ้มให้แบบงงๆ พูดกับเขาว่า ก็ผมไว้ใจคุณ แต่ผมไม่ไว้ใจคนอื่น จอมยังถามต่ออีกว่า แล้วทำไมมันไปอยู่ที่ขุน ผมบอกจอมว่า ผมถอดวางรวมกับเสื้อผ้าตั้งแต่ตอนอาบน้ำตอนค่ำแล้ว เช้ามาขุนก็เก็บไปหมด แล้วเอาของใหม่ทั้งเสื้อ ทั้งกางเกงใน มาให้ผมใส่กลับบ้าน แล้วผมก็ลืมไปเลย จอมถอนหายใจยาวเหยียด พูดกับผมว่า อย่าเพิ่งนอนนะ ขออาบน้ำก่อน ผมเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมจอมดูตึงๆ เขาคงใช้เวลาในห้องน้ำคิดเรื่องนี้ แล้วค่อยออกมาบอกผมว่า เขาเชื่อว่า ผมไม่มีอะไรกับขุน แต่ขุนทำแบบนี้ เขาก็ไม่โอเค มันดูเหมือนขุนตั้งใจทำให้เขาต้องคิดว่า ทำอะไรกันถึงต้องถอดกางเกงใน แล้วขุนก็เป็นคนเก็บไว้ด้วย ผมเหลือบมองจอมแบบคิดไม่ถึงว่า จอมจะคิดถึงขนาดนี้ ผมลืมของไว้เอง ขุนก็แค่ส่งมาให้ แต่จอมคิดว่า ขุนกำลังประกาศศึก ผมพูดกับจอมว่า เรื่องไม่เป็นเรื่องน่ะ ผมก็ไม่รู้นะ ทำไมมันไม่ส่งไปที่ผม แล้วผมก็จะไม่ถามตอนนี้ด้วย เพราะมันไม่สำคัญ ผมยืนยันคำเดิมนะว่า มันไม่มีอะไร แต่ถ้าคุณยังไม่สบายใจ คิดว่าขุนมันอยากประกาศตัว ง้นคุณประกาศกลับมั้ย ผมรวบตัวจอมเข้ามาจนชิด จอมถามว่าจะทำอะไร ผมบอกจอมว่า เซลฟี่ไง ยิ้มหวานๆ ผมดูจนแน่ใจว่า ได้มุมที่ต้องการแล้ว ผมก็หันไปจูบแก้มจอม พร้อมๆ กับ กดชัตเตอร์ กดส่งรูปนั้นไปที่แชทของขุน แล้วส่งมือถือให้จอมดู จอมดูมันแบบอึ้งๆ ผมเลยบอกเขาว่า คุณบอกผมเองไง ใครรู้สึกกับเรายังไง ไม่สำคัญเท่าเรารู้สึกยังไงต่อกัน แล้วเดินไปหยิบกางเกงในจากตะกร้าผ้าซัก ไปทิ้งลงถังขยะ ถึงผมจะรู้สึกว่า จอมคิดมากไป ไม่ได้รู้สึกว่าขุนจะตั้งใจทำอะไรอย่างที่จอมคิด ผมก็ไม่อยากพยายามเปลี่ยนความคิดเขา เพราะผมไม่อยากให้บานปลายกลายเป็นเรื่องทะเลาะกัน ผมอยากให้จอมสบายใจ อยากให้อารมณ์ดี จอมทำหน้าย่นตอนเห็นเข็มฉีดยา ผมพูดกับเขาว่า ลองหน่อยนะ นาทีเดียว ตอนผมวางลงไป มือจอมกระตุกยังกับโดนของร้อน ดูจากเครื่องวัด ชีพจรเขายังเต้นเร็วเกินไป แต่พอผมค่อยๆ ปลอบให้จอมหายใจตามผม ชีพจรเขาก็ดีขึ้น แต่พอบอกให้ลืมตาดูที่เข็มฉีดยา หัวใจเขาก็เต้นเร็วขึ้นมาอีก ผมหยิบเข็มฉีดยาออกจากมือเขาไปเก็บ แล้วกลับมาพาจอมสวดมนต์ก่อนนอน จากไม่เคยสนใจเลย ตอนนี้ผมจำบทสวดได้หลายบทแล้ว ถึงผมจะไม่รู้ความหมายของบทสวด แต่ผมรู้ว่า การทำแบบนี้ ทำให้จอมปรับสติอารมณ์ให้กลับมาเป็นปกติได้ แค่นั้นก็พอแล้ว จอมตื่นเช้ากว่าทุกวัน ปลุกผมให้ลุกมาเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วออกไปตลาดกับเขา เหมือนเคย จอมเดินไปไหน ก็มีแต่คนทัก ผมว่าคงจำจอมได้กันทั้งตลาด ผมซื้อโจ๊กแค่ถุงเดียว แต่จอมซื้อหลายอย่างมากจนผมอดบ่นไม่ได้ว่า มีกันแค่ 2 คน จะกินยังไงหมด จอมเอาแต่ยิ้ม ไม่สนใจที่ผมบ่น เหมาขนมไข่ห่อเล็กๆ มาหมดถาด แล้วถึงชวนผมกลับ ของเยอะจนใส่ตะกร้าหน้ารถจักรยานไม่พอ ผมต้องเอาช่วยถือ แทนที่จะเลี้ยวกลับร้าน จอมกลับเลี้ยวไปอีกทาง ปั่นไปจนถึงหน้าวัดแล้วค่อยบอกผมว่า รอใส่บาตรนะ เดี๋ยวพระก็มา ผมยังไม่ทันได้ถามอะไร ก็เห็นพระเดินนำหน้าเณรเล็กๆ เลี้ยวมุมถนนตรงมาที่ประตูวัดที่เรายืนรออยู่ จอมบอกผมว่า รู้แต่ว่ามีเณรมาบวช แต่ไม่รู้กี่คน แบ่งใส่ให้ได้ครบทุกรูปนะคุณ ผมไม่ค่อยได้มาใส่บาตรแบบปกติแบบนี้ ส่วนมากก็นิมนต์พระมารับบาตรที่บ้าน ของก็เตรียมไว้ตามจำนวน ไม่เคยรู้สึกกดดันแบบนี้มาก่อนเลย ตอนจอมกำลังใส่บาตรให้เณรรูปแรกๆ เณรรูปหลังๆ ก็ยืดคอออกมามองของในถุง ถึงหลวงพี่จะคอยกำชับให้สำรวมแล้วก็เถอะ ผมนับของในถุงคร่าวๆ แล้วก็หันไปบอกเณรที่ยังไม่ได้รับบาตรว่า มีพอสำหรับทุกคนนะครับ ไม่ต้องห่วง หลวงพี่หันมาอมยิ้ม แต่จอมหัวเราะกิ๊กออกมาเลย ขำอะไรก็ไม่รู้ จอมชวนผมเข้าไปในวัด ไปหยอดตู้บริจาคค่าน้ำค่าไฟ ผมเห็นปริมาณเงินในตู้แล้วก็อดถามไม่ได้ว่า จะได้เอาไปจ่ายค่าน้ำค่าไฟจริงรึเปล่า จอมหันมาตอบผมว่า ก่อนทำ สบายใจ ตอนทำ สบายใจ หลังทำ สบายใจ ก็ได้บุญแล้ว ใครเอาเงินไปทำไม่ดี ก็เป็นกรรมของเขา หยอดมั้ย จอมยื่นใบยี่สิบมาให้ ผมรับมา แล้วหยอดลงตู้รับบริจาคด้วยความรู้สึกแปลกใหม่ นั่นสินะ เงินก็ของเรา คนทำก็คือเรา จะไปแคร์คนอื่นทำไม รับรู้แค่ความสุขของเราก็พอแล้ว ผมชอบสีหน้าจอมตอนนี้จัง มันดูเปล่งปลั่ง อิ่มเอิบ เต็มไปด้วยความสุข จอมเล่าไปยิ้มไปว่า เขาก็เคยบวชเณร แต่เขาเป็นเณรไม่ดี นึกว่าญาติโยมทุกวัน ที่ชอบเอาของกินร้อนๆ มาใส่บาตร ทำให้ต้องอุ้มบาตรร้อนๆ ไปตลอดทางที่บิณฑบาตนี้ จะเปลี่ยนท่าก็กลัวบาตรหล่น เพราะพระอาจารย์กำชับนักหนาว่าต้องดูแลบาตรให้ดี เพราะเป็นทั้งที่รับอาหาร และที่ฉันอาหารด้วย ผมถามจอมว่า ทำไมถึงยอมบวชไปอยู่วัด ไม่กลัวผีเหรอ จอมหัวเราะ ตอบว่า ทีแรกก็กลัวนะ แต่พอไปอยู่จริงๆ รู้เลย พระอาจารย์น่ากลัวกว่าผีอีก ผีก็แค่มาให้เห็น แต่ถ้าทำอะไรผิดระเบียบ พระอาจารย์ลงโทษจริง ตีจริง เจ็บจริง ผมถามจอมต่อว่า วันนี้มีอะไรพิเศษรึเปล่า ทำไมอยากใส่บาตร จอมตอกไข่ลวกใส่ในถ้วยโจ๊กให้ผม ก่อนตอบว่า วันนี้วันเกิดร้าน จอมทำให้ผมนึกถึงที่ป๊าเคยบอกผมว่า อย่าเอาแต่ใจตัวเอง เรื่องจะให้จอมเลิกทำร้าน เพราะมันไม่ใช่แค่ที่ทำมาหากิน แต่มันคือ น้ำพักน้ำแรง ความภูมิใจของเขา วันนี้ ผมเห็นมันทั้งหมดในแววตาของจอม ทั้งความสุข ความภาคภูมิใจ ที่เขากับพีทช่วยกันทำ ช่วยกันสู้ ทำให้ร้านอยู่มาได้จนวันนี้ก็ครบ 5 ปีแล้ว ผมเพิ่งรู้สึกจริงๆ ว่า จอมรักร้านนี้มาก แม้แต่ตอนที่เขาเล่าว่า เปิดร้านเข้าเดือนที่ 2 ที่ 3 ลูกค้าก็ยังไม่เข้าเป้า เขาเลยลองทำคูปองส่วนลด ไปเดินแจกแบบเคาะประตูบ้าน แถวนั้นมีกี่ซอย กี่หมู่บ้าน เขาไปหมด เดินจนรองเท้าพังไปเลย จอมก็ยังเล่าอย่างอารมณ์ดี จอมไม่ได้เห็นความลำบากเป็นเรื่องน่ารังเกียจ แค่เห็นสีหน้าแววตาตอนเขาเล่า ผมก็ภูมิใจไปกับเขา มีความสุขไปกับเขาด้วย และมันก็เป็นอีกครั้งที่ผมบอกตัวเองว่า โชคดีจัง ที่คนรักของผมเป็นคนน่ารัก ผมเห็นจอมทำบุญวันเกิดร้าน ก็เลยถามเล่นๆ ว่า วันเกิดคุณ คุณอยากได้อะไร ผมมั่นใจว่า จะได้คำตอบว่า ไม่อยากได้ แต่ผมกลับได้คำตอบว่า ผมตั้งใจอยู่แล้วว่า จะขอของขวัญวันเกิดจากคุณ ผมเผลอทำเสียงตกใจ จอมก็หัวเราะ พูดต่อว่า คุณไม่ต้องให้ก็ได้ ผมรีบบอกจอมว่าไม่ใช่ แค่ผมไม่เคยเห็นคุณอยากได้อะไรจากผม จอมยิ้มเรื่อยๆ ให้ผม ตอบว่า ผมอยากทำมานานแล้ว แต่ทำคนเดียวไม่ไหว เลยอยากขอให้คุณช่วย ผมยังไม่รู้เลยว่า จอมอยากได้อะไร แต่ผมก็เต็มใจพร้อมให้ เพราะผมแน่ใจว่า เรื่องที่จอมอยากทำ มันต้องเป็นเรื่องดีแน่ๆ วันนี้เป็นวันหาหมอที่ดีที่สุด และแย่ที่สุดด้วย หมอแค่คุยกับจอม ถามจอมว่า ฝึกไปถึงไหนแล้ว แล้วก็ลองทดสอบตามที่จอมบอก หมอไม่ได้ลองโจทย์ใหม่กับจอม แต่เรียกผมไปคุยว่า ผมเจาะเลือดเป็นอยู่แล้ว ถ้าจอมพร้อมเมื่อไหร่ โจทย์ต่อไปคือ ผมต้องเป็นคนลองใช้เข็มกับจอม เริ่มจากเจาะปลายนิ้วก่อนก็ได้ จอมนั่งฟังตาปริบๆ ทำหน้าเหมือนอยากมุดดินหนีหายไปเดี๋ยวนั้น ตอนผมพาจอมออกมาจากห้องหมอ จอมไม่ยิ้มเลย มือเย็น ตัวเย็น จนผมต้องบอกว่า ผมไม่ทำวันนี้พรุ่งนี้หรอก ผมรู้ว่า คุณยังไม่พร้อม ยิ้มให้ผมก่อนนะ ผมรักคุณ จอมเพิ่งมีสีหน้าดีขึ้นตอนได้จิบกาแฟอุ่นๆ บรรยากาศร้านกาแฟในสวน ช่วยให้จอมผ่อนคลายลง แต่ถึงเวลานั้นจริงๆ ผมยังนึกไม่ออกเลยว่าจะเป็นยังไง ผมต้องเป็นคนทำร้ายจิตใจเขา ทำให้เขาน้ำตาแตกเอง ผมจะทนไหวมั้ย ผมยังไม่รู้เลย
| Create Date : 03 กรกฎาคม 2568 |
| Last Update : 3 กรกฎาคม 2568 14:42:00 น. |
|
0 comments
|
| Counter : 263 Pageviews. |
 |
|
