วันรุ่งขึ้น ขุนมาหาผมที่คลินิกก่อนเขาบินกลับเชียงใหม่ ดูก็รู้ว่าเขาเศร้า แต่เขาก็พยายามยิ้ม พูดกับผมว่า เขาผิดเองที่คิดว่า ผมจะเหมือนอัลฟาคนอื่น ที่คิดว่าผมจะยอมรับเขา เพราะเขาก็ไม่ได้เรียกร้องอะไร ขุนหยุดพูดเหมือนรอจะได้ยินอะไรสักอย่าง ผมเลยถามกลับว่า หายเมาดีรึยัง มันคงฟังดูเหมือนผมใจดำ แต่ผมก็ทำได้แค่นี้ ขุนมองผมด้วยสายตารวดร้าว พยักหน้า พูดเหมือนรำพึงรำพันกับตัวเองว่า ไม่ได้จริงๆ นิดเดียวก็ไม่ได้จริงๆ ผมขยับถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ก่อนพูดกับขุนว่า กูขอโทษนะ กูเป็นได้แค่พี่มึง ความรู้สึกกูยังเหมือนเดิม ถ้ามึงยังอยากให้กูช่วยเรื่องหมาจร กูก็จะช่วยมึงเหมือนเดิม แล้วก็...กูจะพาจอมไปด้วย ขุนพยักหน้ารับอย่างหมดหวัง เขาหันไปหยิบเป้มาสะพาย หันกลับมามองผมด้วยสายตาแบบเดิม ถามผมว่า ขุนขอกอดพี่หน่อยได้มั้ย ผมสงสารขุน แต่ก็ไม่อยากผิดกับจอม ผมส่ายหน้า ตอบขุนว่า กูว่า อย่าดีกว่าว่ะ

ผมเดินไปส่งขุนที่หน้าคลินิก ตั้งแต่ออกจากห้องทำงานผม จนเดินไปขึ้นรถ เขาไม่พูดอะไรกับผมอีก ไม่บอกลา ไม่อะไรทั้งนั้น

ผมไม่รู้ว่าจอมจะคิดอะไรหรือเปล่า ที่ผมไม่ได้ถามอะไรเรื่องที่เขาไปงานเลี้ยงรุ่นเมื่อคืน เพราะผมยังติดกับความรู้สึกที่ขุนทิ้งไว้ ผมยังอยู่หน้าจอโน๊ตบุ๊คอยู่เลย ตอนที่จอมมาเล่าให้ฟังเองว่า งานไม่สนุก เขารู้สึกเหมือนต้องระวังตัวตลอดเวลา พยายามไม่พูดอะไรที่เกี่ยวกับผม เพราะมีคนคิดว่า เขาเป็นแฟนผม ก็คงรวยเหมือนผม แล้วยังโดนประชดว่า รวยแล้วกินเหล้าถูกๆ ไม่ลง เพราะเขาไม่ยอมกินเหล้า พี่คิมไม่อยากให้มีเรื่อง ก็เลยกินเหล้าแทนเขาจนเมาหนัก ผมกำลังฟังเพลินๆ จู่ๆ จอมก็ถามว่า เมื่อคืนไปกับขุนเป็นไงบ้าง คุยอะไรกัน

ผมเพิ่งรู้สึกตัวตอนนั้นว่า ผมไม่ได้เตรียมคำตอบอะไรไว้ให้จอมเลย ไม่รู้ว่าจะเล่ายังไง ว่า ขุนสารภาพรักกับผม ถ้าจอมรู้ เขาต้องไม่สบายใจ ถ้าผมจะไปหาขุนอีก ผมก็เลยเปลี่ยนอารมณ์ตัวเอง ดึงตัวจอมมานั่งบนตัก ถามเสียงหยอกๆ ว่า หึงเหรอ แล้วก็เล่ารวบๆ ว่า คุยอัพเดทชีวิตกันธรรมดา แล้วก็เปลี่ยนเรื่องไปถามจอมว่า เมื่อคืนพี่คิมเมาหนักแล้วคุณกลับบ้านยังไง จอมตอบว่า เขาขับรถพี่คิม พาพี่คิมไปส่งที่บ้าน แล้วค่อยเรียกรถกลับบ้าน เวลาที่จอมบอก มันคือ ดึกมาก เรียกรถกลับมาคนเดียว มันน่ากลัว แต่จริง ผมไม่ได้คิดว่ามันน่ากลัวขนาดนั้นสำหรับจอม เพราะผมรู้ว่า เขาป้องกันตัวเองได้ดีอยู่แล้ว แต่ผมไม่อยากให้วกกลับไปเรื่องขุนอีก ผมก็เลยพูดกับจอมว่า แบบนั้นมันอันตราย ผมเป็นห่วง คราวหน้าไม่เอาแล้วนะ ผมไปรับเองดีกว่า

จอมคงรับรู้ความห่วงใย ใส่ใจของผมแล้ว เขาพยักหน้า ยิ้มรับ  ไม่พูดถึงทั้งขุน ทั้งพี่คิมอีก ซึ่งมันก็ดีแล้ว เรารักกัน จะไปพูดถึงคนอื่นทำไม

ผมไม่รู้จริงๆ ว่า ก้าวขาออกจากบ้านผิดข้างหรือเปล่า วันนี้มันถึงได้มีแต่เรื่องปวดหัว ตั้งแต่มาถึงคลินิก ว่านก็เข้ามาบอกว่า บริษัทแจ้งมาว่า เครื่องอ้ลตราซาวด์ยังซ่อมไม่ได้ ต้องรออะไหล่อีกเดือนนึง ทั้งที่ตอนแรกยืนยันว่า ซ่อมได้ตามเวลา ผมติดต่อกลับไปว่า จะขอเช่าเครื่องมาใช้ก่อน ก็เสนอราคามาแพงจนผมอึ้ง ยังกับโดนต้อนไปตกกับดัก พอตอนบ่าย ก็ปั่นป่วนตกใจกันแทบจะทั้งคลินิก เพราะหมามาตายที่คลินิก นตอนมาถึงอาการมันก็เพียบแล้ว ตอนผมลงไปดู หมอที่รับเคสยืนยันว่า เขาทำเต็มที่แล้ว แต่เจ้าของไม่ยอมฟังอะไรเลย เอาแต่ร้องกรี๊ดๆ สลับกับเขย่าตัวหมา พยายามจะให้มันฟื้น แล้วก็ร้องห่มร้องไห้ ยิ่งมีคนมารุมดู เขาก็ยิ่งโวยวาย คำพูดแรงๆ มารออยู่ที่ปาก แต่ผมเม้มไว้ ถอยหลังออกมา พูดกับว่านว่า จัดการให้ที แล้วกลับเข้าห้องทำงาน ก่อนผมจะระเบิดอารมณ์ออกมา

รอยยิ้มของจอมทำให้ผมรู้สึกดีขึ้น แต่พอผมรู้ว่า นอกจากสั่งมาเผื่อป๊าม๊า กับ คนที่คลินิกแล้ว จอมสั่งขนมช่อม่วงเผื่อพี่คิมด้วย อารมณ์ผมก็ขุนขึ้นมาอีก ดูก็รู้ว่า ไอ้พี่คิมมันหาเรื่องมาวนเวียนอยู่ใกล้ๆ จอม หางานมาให้ แนะนำลูกค้ามาให้ จอมก็หาของไปตอบแทนที่ช่วย วนลูปกันอยู่แบบนี้ ผมบ่นออกมาดังๆ ว่า ผมไม่ชอบ ทำไมต้องคอยมาหางานให้ ต้องคอยมาช่วย จอมยังแก้ตัวแทนว่า คงเกรงใจที่เอาลูกมาฝากบ่อยๆ ผมยิ่งขึ้นเสียงว่า ก็เพราะคุณนั่นแหละ ยอมรับฝาก ได้พี่คิมถึงได้เอามาฝากอยู่นั่น จอมกะพริมตามองผมนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะผละไป แล้วกลับมาพร้อมกับผ้าขนหนูชุบน้ำเย็นๆ มาค่อยๆ แตะเบาๆ ไปตามหน้าผม พูดให้ผมฟังว่า เขาแค่สงสารแคนดี้ เพราะเขาเองก็โตมาแบบมีแม่คนเดียวเหมือนกัน

ท่าทีใส่ใจ เอาใจอย่างอ่อนโยนแบบนั้น ทำให้ใจผมเบาลง ที่จอมทำ จอมพูด ผมก็รู้แล้วว่า จอมไม่ได้เห็นเป็นเรื่องใหญ่ แล้วเขาก็ไม่ได้เห็นว่าจะต้องเปลี่ยนแปลงอะไรที่เขาทำอยู่ แต่ทั้งหมดนั้น ไม่ได้ทำให้ความรักที่ผมได้จากจอม ลดน้อยถอยลงไปไหน ความรู้สึกนั้นทำให้ผมอารมณ์ดีขึ้นจนอารมณ์อื่นมันท่วมท้นขึ้นมาแทน แล้วผมก็ตัดสินใจว่า เราไปใช้เวลาทำอย่างอื่นกันดีกว่า

ว่านมารายงานเรื่องเมื่อวานว่า เรียบร้อยเพราะน้องยิ้มคนสวยมาช่วยไว้ ผมถามกลับว่า ยังไง ว่านเล่าให้ฟังว่า ตอนกำลังมีเรื่อง หมอยิ้มไปขออ่านประวัติการรักษาที่ผ่านมา ว่านพยายามคุยกับลูกค้า แต่ยังไงเขาก็ยังไม่ยอม หมอยิ้มขอเข้าไปช่วยคุย ว่านพูดไปยิ้มไปว่า น้องยิ้มเก่งว่ะ คุยให้ลูกค้าเห็นภาพว่า หมาเขาป่วยหนักมานาน ถึงเวลาของมัน มันก็ต้องไปแล้ว มาช่วยกันดูแลน้องๆ ที่บ้านให้แข็งแรง จะได้อยู่กับเรากันไปนานๆ ว่านจบด้วยการบอกว่า ก็เลยให้เอาหมาที่เหลือของเขามาตรวจสุขภาพฟรี แล้วก็จัดงานอำลาให้หมาตัวที่ตาย ให้ผมเซ็นอนุมัติงบให้ด้วย ผมเห็นหน้าว่านแล้วก็อดไม่ได้ ถามแบบหมั่นไส้ว่า เกินเบอร์ไปมั้ยมึง ถึงกับเรียกว่า น้องยิ้มคนสวย เลยเหรอวะ ว่านหัวเราะ ตอบว่า ก็เขาสวยจริงๆ นี่หว่า แล้วก็พูดจาน่าเอ็นดู เดี๋ยวกูเซ็นใบผ่านทดลองงานไว้เลยนะครับ เจ้านาย

ว่านชมหมอยิ้มมากมายจนผมเลี่ยน แล้วมันก็ออกไปกินข้าวเที่ยงกับหนูของมัน ผมเห็นยิ้มเอาข้าวกล่องมากินเองหลายวันแล้ว แต่วันนี้ผมได้ยินยิ้มถามแม่บ้านเรื่องร้านข้าว ผมก็เลยชวนไปกินมื้อเที่ยงด้วยกัน จะได้คุยเรื่องเมื่อวานด้วย ผมอยากรู้ว่าว่านมันโอเวอร์เพราะความสวยบังตาหรือเปล่า

ยิ้มเป็นคนสวยจริงๆ ไม่ได้สวยฉูดฉาดสะดุดตา แต่เป็นแบบสวยนุ่มนวล มองแล้วเพลินตา ผมพายิ้มเดินไปคาเฟ่ใกล้ๆ จะได้คุยกันได้ ก่อนมาด้วยกัน ยิ้มยังถามผมแบบเกรงใจ กลัวว่าจอมจะโกรธ แต่พอไปถึงร้าน ไม่เห็นเกรงใจผมเลย ขอสั่งอาหารเอง แล้วก็สั่งมาหลายอย่างจนผมต้องถามว่า กินหมดเหรอ กินไม่หมด ต้องจ่ายเองนะ ผมไม่ชอบคนกินทิ้งกินขว้าง ยิ้มก็ยิ้มกว้าง ตอบว่า สบายมากค่ะ ยิ้มพร้อมรับผิดชอบค่ะ

ช่วงระหว่างรออาหาร ผมถามยิ้มว่าเมื่อวานทำยังไง ยิ้มก็ยิ้มก่อนตามเคย แล้วเล่าว่า ก็แค่พูดกับเขาว่า น้องป่วยมานาน คงไม่อยากรบกวนคุณพี่แล้ว เขายังย้ำว่า ก็พามารักษาที่นี่ ถึงได้ตาย ยิ้มก็บอกเขาว่า น้องคุ้นเคยกับคุณหมอ ดูแลกันมาหลายปี คงอยากมาบอกลามากกว่า ผมถามต่อว่า แล้วเขายอมเลยเหรอ ยิ้มส่ายหน้า ตอบว่า แค่เบาลงค่ะ แต่พอพี่ว่านเสนอของปลอบใจให้แหละค่ะ ถึงได้ยอมกลับ แล้วยิ้มก็ยิ้มกว้างให้ผมอีก ก่อนจะพูดว่า พี่เข็มใจกว้างจัง ที่เก่าที่ยิ้มทำงาน ไม่มีแบบนี้เลยค่ะ ลูกค้าโดนด่าว่า ไม่รู้เรื่องเอง หมาจะตายอยู่แล้วยังจะเอามารักษา ไม่อยากจ่ายเงินก็ไม่ต้องมาโวยวายกลบเกลื่อน แล้วก็ให้คนมาเอาทั้งคนทั้งหมาออกนอกคลินิกไปเลย ผมหลุดขำออกมาเพราะจริงๆ ใจผมก็อยากทำแบบนั้นบ้างเหมือนกัน ถามยิ้มว่า แล้วไงต่อ ลูกค้าเอาเรื่องต่อมั้ย ยิ้มหัวเราะ ตอบว่า ไม่รู้ค่ะ รู้แต่ว่า รถของหมอคนที่รักษา กับ เจ้าของคลินิก โดนปล่อยลมยางหมด 4 ล้อเลยค่ะ

ผมรู้ว่าที่จริง ผมไม่ได้ใจกว้างอย่างที่ยิ้มชม ผมเมตตากับแค่บางคนที่ผมเห็นว่า เขาเสียใจและเข้าใจการจากไปของสัตว์เลี้ยงของเขาจริงๆ ผมกันงบไว้สำหรับซัพพอร์ตความรู้สึกลูกค้าอยู่แล้ว ผมเตรียมกล่องไว้ให้ใส่น้องกลับบ้าน ช่วยหาที่ฝัง หรือที่จัดงานศพให้ แต่เคสเมื่อวาน ผมรู้จากประสบการณ์ว่า เขาไม่อยากจ่ายเงินค่ารักษาให้หมาที่ตายแล้ว นี่ถ้าไม่ใช่เพราะต้องรักษาลูกค้า รักษาชื่อเสียงของคลินิก ผมได้เป็นคนใจร้ายไปแล้วแน่ๆ

เวลาผมมาร้านนี้ก็สั่งแต่อาหารจานเดียว ก็เลยไม่รู้ว่า กับข้าวที่นี่ เสิร์ฟมาเป็นจานเล็กจานน้อย ไม่ได้เป็นไซส์ครอบครัวแบบร้านจอม ยิ้มก็เลยกินหมดแบบสบายๆ ผมถามยิ้มว่ารู้ได้ยังไง ยิ้มตอบผมว่า ดูจากโต๊ะค่ะ โต๊ะตัวแค่นี้ จานกับข้าวก็ไม่น่าจานใหญ่ ผมพยักหน้ารับ นึกชมอยู่ในใจว่า ช่างสังเกต

พี่คิมโทร.มาบอกว่า บริษัทเขาตกลงเช่าร้านผมไว้เป็นฉากถ่ายละคร เขาจะส่งร่างสัญญามาให้อ่านก่อน ถ้าผมไม่มีปัญหา ค่อยนัดเซ็นสัญญากันอีกที แล้วก็พูดชมจอมว่า รสนิยมดี ขนมช่อม่วงที่แบ่งให้เขา มันอร่อยมาก แม่เขาก็ชอบ แคนดี้ก็ชอบ แม่เขาชมด้วยว่า จอมน่ารัก วันที่ไปเลี้ยงรุ่น จอมไปส่งที่บ้าน แล้วยังช่วยเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ด้วย ผมตัดบทว่า ผมรู้แล้วว่าแฟนผมน่ารัก หมดธุระแล้วใช่มั้ย แค่นี้นะครับ แล้วกดวางสาย

ผมรู้จากจอมแล้วว่าเขาไปทำอะไรที่บ้านไอ้พี่คิม จอมแค่เข้าไปช่วยแม่เขา ไม่ได้ไปทำให้เองคนเดียว ไม่ได้อยู่กันสองต่อสองในห้องนอน 2 คนพูดไม่เหมือนกัน ถ้าผมต้องเชื่อว่าใครโกหก มันก็ต้องเป็นไอ้พี่คิมอยู่แล้ว แต่ถึงผมมั่นใจในตัวจอม ก็อดรำคาญใจไม่ได้อยู่ดี ผมอยากให้จอมเลิกติดต่อกับไอ้พี่คิมซะที ไอ้พี่คิมจะได้ไม่ต้องมาวุ่นวายกับผม ผมรู้สึกว่าไอ้พี่คิมมันจงใจยั่วให้ผมโกรธ ผมจะได้มีปัญหากับจอม แต่ผมพูดทีไร จอมก็ทำท่าว่า ผมคิดมากไปเองทุกที ทั้งที่ผมแน่ใจว่า ผมไม่ได้เข้าใจผิด ไม่ได้คิดไปเอง

แล้ววันที่เซ็นสัญญา ความจริงก็ปรากฏ ไอ้พี่คิมพูดกับผมเองว่า ชอบจอมมาก ชอบทุกอย่างที่จอมเป็นอยู่ตอนนี้ ชอบทุกอย่างที่จอมทำให้เขากับลูก ผมฟังแล้วแทบอยากจะเหวี่ยงหมัดใส่หน้าคนพูด แต่ยิ้มเปิดประตูเข้ามาก่อน พร้อมกับกาแฟ 2 แก้ว ผมหงุดหงิดจนเผลอหลุดปากดุออกไปว่า เอามาทำไม งานไม่มีทำหรือไง แม่บ้านไปไหน ยิ้มส่งยิ้มเจื่อนๆ ให้ผม ตอบว่า ออกเวรแล้วค่ะ มีน้องหมาอ้วกที่ห้องตรวจ แม่บ้านเลยไปช่วยเคลียร์ ผมหันกลับมามองไอ้พี่คิมเต็มตา ถามว่า คุณพูดเพื่ออะไร นี่ที่ทำงานผม คุณเองก็มาทำงาน เคลียร์เรื่องของเราให้เสร็จ แล้วกลับไปทำงานของคุณต่อดีกว่านะ ผมไม่ได้ว่างมาคิดเรื่องแฟนคนอื่นเหมือนคุณ นี่เอกสารของคุณ เชิญครับ ผมจบประโยคด้วยการเสียมารยาทไล่เขาไปดื้อๆ แต่นอกจากไอ้ที่คิมจะไม่รู้สึกอะไรแล้ว ยังทำท่าเหมือนยิ้มเยาะผมด้วย

ผมเก็บอารมณ์นั้นไปโวยวายใส่จอมตามเคย พูดกับจอมว่า ไอ้พี่คิมมันพูดเอง ให้ผมได้ยินชัดๆ ต่อหน้าเลยว่า มันชอบคุณ ชอบมาก ก็เพราะคุณไปใจดีกับมัน มันถึงได้ใจ กล้ามาพูดกับผมแบบนี้ ประโยคสุดท้าย เสียงผมดังคับห้องนอนเล็กๆ ของจอม แต่จอมก็ยังมองผมนิ่งๆ เหมือนเดิม ไม่เถียงผม ไม่มีท่าทีจะกลัวความกราดเกรี้ยวของผมด้วย เขาเดินเข้ามาลูบแก้มผม พูดกับผมด้วยเสียงแผ่วเบาว่า เขาชอบผม แต่ผมรักคุณ รักคุณ รักคนเดียว จอมขยับเข้ามาใกล้ ใช้อีกมือกุมตรงนั้นของผม ผมนึกอยากโกรธต่อ แต่ก็บ่นไม่ออก สายตาอ่อนหวานที่เต็มไปด้วยความเสน่หาแบบนั้น สะกดผมอยู่ตามเคย ผมถอนหายใจ รัดตัวเข้ามาชิด จูบตอบเขาอย่างดุเดือด ผมจะมีความสุขหนักๆ ให้สาแก่ใจที่ไอ้พี่คิมมันก็เป็นได้แค่ หมาเห่าเครื่องบิน

ผมจูบปากจอมด้วยความสุขสม แล้วค่อยๆ บรรจงกัดคอตรงรอยเดิม จอมเต็มใจเป็นของผม ยินดีเป็นของผม ไม่มีวันเปลี่ยนใจไปหาใครทั้งนั้น

เพราะมื้อเช้าวันต่อตา จอมมีแพนเค้กรูปหัวใจ ไข่ดาวตกแต่งเป็นหน้ายิ้ม สตรอเบอร์รี่ผ่าครึ่ง มองเห็นเป็นรูปหัวใจเรียงกันมาเต็มชาม กาแฟดำ เข็มๆ หอมๆ และอโวคาโดปั่นนมสดใส่แก้ว ที่รักของจอม ให้ผมไปกินที่คลินิกด้วย

สำหรับจอม ผมคือคนพิเศษ คือคนที่ไอ้พี่คิมไม่มีวันได้เป็นแน่ๆ

วันนี้น่าจะเป็นครั้งแรกที่จอมกลับจากการหาหมอด้วยท่าทางมีความสุข หมอชมว่าจอมเก่งมาก ที่พยายามมาได้ถึงขั้นนี้โดยแทบไม่ต้องใช้ยาช่วยเลย หมอบอกผมว่า ทางที่ผมทำ เหมาะกับจอมแล้ว ขอให้ทำต่อไปเรื่อยๆ ค่อยๆ เพิ่มความถี่ และระยะเวลาที่อยู่กับเข็มฉีดยาให้นานขึ้น อีกไม่นาน จอมก็น่าจะแข็งแรงพอ ผมฟังแล้วใจฟูมากๆ อยากกลับไปขนถุงยางทิ้งให้หมดเสียเดี๋ยวนี้เลย ผมตามใจจอม พาไปกินไก่ทอดกับมันบด ที่ผมเคยบอกว่า มันเป็นอาหารขยะ ไปกินไอศกรีมร้านโปรดของจอม จอมแวะซื้อขนมไปฝากแม่ ผมเลยได้มาการองสีสวยไปให้ยิ้ม จอมถามว่า จะเอาไปไหน ผมตอบเรื่อยๆ ว่า ให้ยิ้ม หมอสัตว์เล็กที่เพิ่งรับเข้ามาไง วันก่อนเผลอไปดุเขา เดี๋ยวตกใจลากออก ผมขี้เกียจหาใหม่ จอมมองผมด้วยสายตามีคำถามว่า แค่นั้นเหรอ แต่เขาพูดว่า ไม่เห็นคุณเคยซื้อขนมไปให้ใครเองเลย ผมไม่อยากบอกว่า ผมเผลอเพราะโมโหไอ้พี่คิม ก็เลยเปลี่ยนไปเล่าเรื่องที่ยิ้มช่วยคุยกับลูกค้าจนสงบศึกได้ จอมฟังเงียบๆ ไม่ซักอะไรต่อ แต่ถามว่า พรุ่งนี้เที่ยงคุณอยากกินอะไร เดี๋ยวผมเอาไปให้กินด้วยกันที่คลินิก

ผมโอบไหล่จอม หัวเราะเบาๆ ตอบเขาว่า ข้าวไข่เจียว น้ำพริกกับผัก 5 สี ไอศกรีมรสมะนาว แล้วก็ ผลไม้สีแดง 3 อย่าง แบบวันที่พี่นารามา ดีมั้ย จะได้ประกาศชัดๆ ว่า ผมมีเจ้าของแล้ว คุณอย่าลืมทำการ์ด Jom's Little Boy มาให้ผมติดหน้าอกด้วยนะ

ความสว่างจากตาจอม ลบรอยหม่นๆ เมื่อกี้ไปหมดแล้ว ทำไมผมจะไม่รู้ จู่ๆ เกิดอยากไปกินข้าวกับผมที่คลินิก ก็เพราะอยากไปเจอยิ้ม แล้วที่อยากไปเจอยิ้ม ก็เพราะหึงผม ผมชอบจังเวลาที่รู้สึกว่า จอมกังวลว่า เขาจะไม่เป็นที่รัก เพราะมันแปลว่า ผมสำคัญสำหรับเขามาก แต่ผมไม่ควรทำให้จอมต้องรู้สึกแบบนี้บ่อยๆ ไม่ควรให้มันค้างคา ไปรู้จักกันไว้ ก็ดีเหมือนกัน

จอมไม่ได้ทำตามที่ผมหยอก เขาไม่ได้เอาข้าวไข่เจียวมา แต่มันเป็นอาหารญี่ปุ่นจากร้านที่อยู่ย่านเดียวกับร้านจอม ผมเคยสั่งมากินกับจอม วันที่เรามีอะไรกันครั้งแรก เราสองคนชอบตรงกัน ก็เลยกินซ้ำหลายครั้ง ทุกครั้งที่ไปกิน ผมก็นึกถึงวันนั้นทุกที วันนี้ พอเห็นชื่อร้านบนกล่อง ผมถามจอมขำๆ ว่า จะให้ผมบอกยิ้มว่าไง จอมทยอยถ่ายอาหารจากกล่องลงจาน ตอบผมไปด้วยว่า บอกว่า ทุกอย่างที่กินวันนั้น อร่อยมาก

ผมหัวเราะออกมาแบบ ทั้งขำ ทั้งเขิน อยากกินให้หมดตัวซะเดี๋ยวนี้ แฟนผมนะครับ แฟนผม

ผมเลือกนั่งข้างจอม จะได้เหลือที่ฝั่งตรงข้ามไว้ให้ยิ้มนั่ง ยิ้มทำท่าจะไปนั่งเก้าอี้ตัวที่ห่างออกไป แต่ผมเรียกให้มานั่งด้วยกัน ยิ้มก็ยิ้มกว้างรับ ขยับเข้ามานั่งฝั่งตรงข้าม แล้วก็ทักจอมว่า พี่จอมหล่อจังค่ะ ตัวจริงหล่อกว่าในคลิปอีก พี่จอมไม่ว่าใช่มั้ยคะ ที่วันก่อนยิ้มไปกินข้าวกับพี่เข็ม พี่เข็มบอกแล้วใช่มั้ยคะ ยิ้มก็บอกแฟนยิ้มแล้วค่ะ งอนใส่ยิ้มไป 2 วัน หาว่ายิ้มเห็นแก่กินจนลืมว่ามีแฟน เขาทำงานอยู่เมืองนอก ไม่ค่อยได้เจอกัน พอยิ้มไปเจอใคร เขาก็กลัวไปหมดเลยค่ะ ยิ้มจบประโยคด้วยรอยยิ้มกว้างขวาง แล้วก็ขอถ่ายรูปเรา 3 คน ส่งไปให้แฟนตัวเองดูว่า ผมมีแฟนแล้ว และแฟนผมหล่อมากด้วย

คืนนั้นผมกลับไปถามจอมว่า ยิ้มเป็นไงบ้าง ตอนสัมภาษณ์ ผมคิดว่า เป็นคนเรียบร้อย มีเหตุมีผล ดูเข้าใจคนอื่นดี ไม่คิดว่าจะล้นๆ แบบนี้ จอมตอบเรื่อยๆ ว่า ก็ดูเขาเปิดเผยดี เสียงเขาน่าฟัง ถึงวิธีพูดจะแปลกๆ แล้วก็ สวย น่ามอง สองคำสุดท้าย จอมเน้นเสียง จ้องตาผมเขม็ง ไม่ต้องบอกก็รู้ แฟนผม มาอีกแล้ว ผมยิ้มหวาน พูดกับเขาว่า ยิ้มซิ ยิ้มกว้างๆ จอมทำตาม ตายังจ้องผมอยู่ ผมพูดต่อว่า สวย มันต้องแบบนี้ ผมยื่นหน้าใกล้เข้าไปอีก ตอนพูดว่า เห็นทีไร ใจละลายทุกที จอมถอนหายใจเบาๆ ยกมือขึ้นสวมกอดผม แล้วห้องเล็กๆ นั้น ก็เต็มไปด้วยดอกไม้หอมหวาน ดอกไม้ช่างโยกย้าย หลอกล้อ ล่อให้ผีเสื้อเข้าหา ซุกไซ้ เคล้าคลอ วนเวียนอยู่กับสัมผัสอันดื่มด่ำนั้นจนชุ่มฉ่ำ และหลับใหลอยู่ในอ้อมกอดอันนุ่มนวลของดอกไม้

ผมอยากให้ความรักของผมกับจอมมันสงบเรียบร้อยอย่างนี้ไปนานๆ จอมคงไปพูดอะไรกับไอ้พี่คิมแล้ว มันถึงได้ไม่มาป่วนผมอีก ไม่มีอะไรวิกฤติจนเป็นโอกาสให้จอมต้องระแวงยิ้ม ส่วนขุนก็โทร.มาขอโทษผม ที่เขาพยายามทำตามความรู้สึกตัวเอง โดยไม่สนใจความรู้สึกผม เขาจะพยายามทำใจ และจะไม่ทำอะไรแบบนั้นอีกแล้ว ผมตอบขุนว่า ผมก็เป็นพี่เขาเหมือนเดิม ขุนทวงสัญญาที่ผมจะไปช่วยเขาจับหมาจรจัด ผมตอบกลับไปว่า รอก่อน ช่วงนี้จอมงานเยอะ ขุนก็ไม่ได้เซ้าซี้อะไร อาการกลัวเข็มฉีดยาของจอมก็ดีขึ้นทุกวัน เมื่อคืนผมลองเปลี่ยนที่ มาแทงเข็มตรงหลังมือ มือเขาสั่น เหงื่อออกจนชุ่ม แต่มันก็ผ่านไปด้วยดี เดือนที่ผ่านมา ไม่มีเรื่องวุ่นวาย ผมก็พยายามมีวินัย เจาะนิ้วจอมทุกวัน เดือนนี้ผมเลยตั้งใจไว้ว่า จะต้องทำให้ได้ทุกวัน ผมกำลังคิดว่า น่าจะให้จอมได้สะสมแต้มแลกรางวัล เขาจะได้มีกำลังใจ ก็มีโทรศัพท์เข้ามาทำลายความสงบของเรา

ภูมิเทพจะให้จอมไปร่วมงานอะไรสักงาน ผมไม่ได้สนใจจะจำ ประเด็นคือ เขาจะจ้างจอมไปปรากฏตัวในงาน และให้ไปคนเดียว จอมเล่าให้ผมฟังแล้วว่า เลขาของภูมิเทพมาหาจอมถึงที่ร้าน มาบอกว่า อยากจ้างจอมไปออกงาน ด้วยค่าจ้างมากพอๆ กับที่จอมต้องทำงานทั้งปี แต่ภูมิเทพให้ไปออกงานแค่วันเดียว จอมบอกว่า เขายอมผิดศีล โกหกไปว่า วันนั้นไม่ว่าง รับงานอื่นไว้แล้ว จอมก็คงเดาเจตนาของภูมิเทพได้ ว่าภูมิเทพหวังอะไรจากเขา ผมตอบภูมิเทพกลับไปว่า ผมไม่เคยยุ่งเรื่องงานของจอม ถ้าจอมไม่ไป ผมก็บังคับเขาไม่ได้ ภูมิเทพเปลี่ยนเสียงสวนกลับมาว่า ผมมาขอดีๆ แล้วนะ คิดดีหรือยังที่ปฏิเสธผม ผมกลั้นหายใจ นับ 1 จอม 2 จอม พยายามกดเสียงให้เรียบที่สุด ตอบว่า ขอโทษนะครับ งานของจอม จอมเขาเป็นคนคิด เป็นคนตัดสินใจเอง หรือไม่งั้น ถ้าคุณต้องมีคนไปงานจริงๆ จ้างผมแทนมั้ยครับ

ผมรู้ว่าภูมิเทพโกรธ และเขาไม่เชื่อว่า จอมไม่ว่างจริงๆ หรือไม่ก็ คิดว่าผมจะกลัวเขาจนต้องยอมให้จอมไปงานตามคำสั่งเขา ผมต้องทำให้เขาเห็นทั้งสองอย่าง ทั้งผมไม่กลัวเขา และ จอมไม่ว่างจริงๆ

ผมพาจอมไปกินข้าวบ้านอาม่า ถามอาม่าว่า มีงาน มีอีเว้นท์อะไรน่าสนใจ ให้ผมพาจอมไปบ้างมั้ย ผมแอบแปลกใจนิดหน่อย ที่อาม่าไม่ถามเหตุผล ตอบผมว่า มีเยอะแยะ สงสัยจะกลัวอาม่าเหงา กินข้าวเสร็จเดี๋ยวค่อยไปเลือกเอา

คุณแม่บ้านยกกล่องใส่บัตรเชิญหลายสิบใบมาวางให้ ผมลองหยิบมาดู ส่วนใหญ่เป็นงานการกุศล มีทั้งชมรมศิษย์เก่า สมาคมต่างๆ  อาม่าบอกว่า งานแบบนี้น่าเบื่อ มีแต่คนแก่คุยกัน ไม่เหมาะกับหนุ่มสาว มีงานอีเว้มร์โปรโมทสินค้าด้วย อาม่าหยิบออกไปวางรวมกัน บอกว่า มีแต่ของคนแก่ นวัตกรรมบ้านสำหรับคนแก่ ศูนย์ดูแลผู้สูงวัย อันนี้ เปิดตัวโซนไลฟ์สไตล์สำหรับผู้สูงอายุ อาม่าจะไปเพราะจะไปเจอเพื่อน พวกเธอจะไปทำอะไร แล้วอาม่าก็หยิบบัตรมาส่งให้ผม พูดกับผมว่า งานนี้ดีกว่า ประกวดออกแบบแฟชั่นผ้าไทย มีเชิญนายแบบ นางแบบกิตติมศักดิ์ไปร่วมโชว์ด้วย ผมมองอาม่าแบบสงสัยหนักกว่าเดิมว่า อาม่าพูดเหมือนรู้เจตนาของผม แล้วงานก็จัดวันเดียวกันเป๊ะ แต่อาม่าไม่สนใจผม หันไปพูดกับจอมว่า เคยเดินแบบใช่มั้ย เห็นแม่เล่าให้ฟัง ตกลงไปงานนี้นะ เดี๋ยวอามาจะไปบอกคนจัดงาน ให้จอมไปเดินแบบ ให้เข็มไปเป็นตัวแทนอาม่า

แทนที่จะรับคำ จอมกลับถามว่า อาม่ารู้เหรอครับ อาม่ามองจอมแวบเดียว แล้วก็หัวเราะเสียงดัง ถามว่า รู้อะไร รู้ว่าเขาจะยอมให้จองไปเดินแบบน่ะเหรอ นี่อาม่านะ จอมก็เป็นหลานอาม่า ใครจะกล้าไม่ยอม

จอมเลื่อนตัวลงจากเก้าอี้ไปนั่งที่พื้น แล้วกราบลงที่ตักอาม่า ผมขยับเข้าไปทำตาม ไม่ว่าอาม่าจะรู้อะไรมา สิ่งที่อาม่ากำลังทำแน่ๆ ก็คือ ช่วยเรา ผมกำลังซาบซึ้ง แต่อาม่าจับหัวเราสองคนโขกกัน แล้วก็พูดว่า จะมาซึ้งอะไร ไม่มีปัญหา ไม่มีหรอกจะคิดถึงคนแก่ ส่งแต่ของกินมา มันเหมือนตัวมาหรือไง

ผมกับจอมเงยหน้าขึ้นมาคลำหัวตัวเอง แล้วหัวเราะพร้อมกัน อาม่าไม่ได้ช่วยแค่เพราะจอมเป็นแฟนผม แต่เพราะจอมเป็นคนน่ารัก ถึงไม่ค่อยได้มาหา จอมก็ส่งผลไม้ ส่งขนมมาบ้านนี้ตลอด ผมรู้สึกผิดนิดหน่อย ที่ไม่ค่อยได้ทำหน้าที่หลานคนดีเลย ก็เลยบอกอาม่าว่า เข็มไม่เป็นตัวแทนอาม่านะ ขอไปเป็นผู้ติดตามอาม่าดีกว่า ไปดูจอมเดินแบบด้วยกันนะครับ อาม่ามองผมด้วยดวงตาสดใส สำทับผมว่า จะควงพญาหงส์ไปงานน่ะ แต่งตัวมาให้หล่อสุดๆ นะ อย่าให้เสียชื่ออาม่า

แน่นอนครับ ผมรับปากอาม่า ผมทำให้จอมไม่ต้องลำบากใจ ทำให้ตัวเองเชิดหน้าใส่ภูมิเทพได้แล้ว ถึงวันงาน ผมจะเป็นคู่ควงที่ทำให้อาม่าเฉิดฉายที่สุดในงานเลย คอยดู

Create Date : 09 มกราคม 2569
Last Update : 9 มกราคม 2569 17:31:45 น.		2 comments
Counter : 137 Pageviews.
(โหวต blog นี้)  Share Tweet