ลมหายใจ......คือ..คำตอบ
Group Blog
 
 
สิงหาคม 2552
 
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031 
 
31 สิงหาคม 2552
 
All Blogs
 
เมื่อคุณเจ็บปวด ...... ให้รู้ว่า ผมเจ็บกว่า

สิบกว่าปีมาแล้ว....หลายคน

อาจจะลืมไปแล้วว่าผมเป็นใคร ชื่ออะไร
บ้างก็อาจจะยังเด็กมากในเวลานั้น ...

ผมรู้ว่าฟุตบอล คือความบันเทิง
แต่สำหรับ

ผมฟุตบอลเปรียบเหมือน........ชีวิต



ผมเริ่มเล่นฟุตบอลที่โคลัมเบียบ้านเกิด
และ ฉายาที่แฟน ๆ เรียกผมนั้นคือ

สุภาพบุรุษนักฟุตบอล หรือไม่ก็อัศวินลูกหนัง

ผมชอบนะ...
มันดูอบอุ่นและยิ่งใหญ่

ผมโชคดีที่ได้เป็นผู้เล่นของ ทีมที่ยิ่งใหญ่อย่าง Atleacutetico Nacional
และได้แชมป์ใหญ่ ๆ มาแล้วมากมาย
ไม่ว่าจะเป็น Copa Libertadores , Columbia Championship และ Copa Interamericana

ไม่เลวใช่ไหมครับ... สำหรับนักเตะอายุแค่ 27 ปีอย่างผม...



ฟุตบอลโลก....
คือความฝันของนักฟุตบอลทั่วโลก

ผมผ่านมันมา 2 ครั้ง
ใช่..ผมรู้มันไม่ธรรมดา
แต่สำหรับผม ถ้าให้ผมเลือกได้ตอนนี้

ผมจะไม่ขอมีส่วนร่วมกับมัน..

ปี 1990 เราทำได้ดีในรอบแรก
เราสามารถเอาชนะทีม UAE ทีมจากเอเชีย แม้จะแพ้ให้กับทีมยูโกสลาเวีย แต่ก็มีดีพอที่จะแบ่งแต้มกับเยอรมันตะวันตก ที่ในเวลาต่อมาพวกเขาคือ...แชมป์โลก

เราผ่านเข้ารอบต่อไป พบกับทีมคาเมรูน ทีมโนเนมจากแอฟริกา
แล้วทุกอย่างก็จบลงที่ ฮิกิต้า
เรารู้ว่าที่ฮิกิต้าทำเช่นนั้น เพราะเขาคือ ฮิกิต้า
แต่ที่ฮิกิต้าไม่รู้คือ คนที่อยู่ข้างหน้าเขา
....คือ โรเจอร์ มิลล่า



ในปี 1994 ในรอบคัดเลือก
เราทำให้ทั้งโลกต้องตกตะลึง
เมื่อเราโชว์ฟอร์มได้ดุจเทวดา เมื่อบุกไปถล่มทีมอดีตแชมป์โลกอย่างอาร์เจนตินา ไป 5 ประตูต่อ 0
จนทำให้เปเล่ ราชาลูกหนังโลก เกาะกระแสของทีมโดยฟันธงว่า
เราคือตัวเต็งในการคว้าแชมป์ที่อเมริกา
ผมไม่แน่ใจนักในตอนนั้นว่า..จะดีใจหรือไม่

แต่ถ้าถามผมในตอนนี้
ผมตอบได้แน่นอนว่า
.....ผมไม่ดีใจเลยซักนิด..




เราเข้าร่วมการแข่งขัน ในฐานะตัวเต็ง
และนั่นทำให้ความกดดันทั้งหลาย ถั่งโถมเข้ามาสู่เรา

มันไม่เหมือนเดิม

เมื่อ มีความคาดหวัง ทำให้ความรู้สึกเราเปลี่ยน
ไม่กล้าที่เล่นอย่างที่เคยเป็น
จนทำให้ เราเล่นไม่ออกและพ่ายแพ้ให้กับความมหัศจรรย์ของจอร์จี้ ฮาร์จี้ ไป

โรมาเนีย 3 เรา 1



นัดที่สอง...วันที่ 22 มิถุนายน 1994
ท่ามกลางอากาศที่ร้อนระอุ แม้จะเป็นช่วงก่อนค่ำแล้ว
เรา ต้องพบกับเจ้าภาพอย่าง สหรัฐอเมริกา
เราต้องการชัยชนะแต่เรากลับครองเกมไม่ได้ สหรัฐฯ ทำได้ดีกว่าตามเสียงเชียร์ เกมของเราเป็นไปอย่างน่าอึดอัด

จนในนาที ที่ 34
ผมเห็นผู้เล่นอเมริกัน John harkess โยนบอลเข้ากลาง จากทางซ้ายของสนาม
สายตาผมจับจ้องที่ลูกบอล ผมต้องสกัดลูกนี้ให้ได้ ผมทิ้งตัวสกัดบอล
....แต่ราวกับเป็นฝีมือของซาตานบังคับให้ลูกบอลพุ่งตรงเข้าประตูของเรา
คอโดบ้า ผู้รักษาประตู ถลำวิ่งไปตัดบอลเช่นกัน จึงหลงทางทำอะไรไม่ถูก

เราเสียประตูแล้ว...

เมื่อผมลุกขึ้น สมองผมมีแต่คำถามว่า
ผมทำอะไรลงไป ๆ ๆ... ผมเป็นผู้ทำประตูหรือนี่....ไม่นะ...ผมขอโทษ…

เราปั่นป่วนและเสียอีกหนึ่ง ประตูในครึ่งหลัง
แม้ว่าวาเลนเซียจะยิงประตูไล่ให้เรา 1 ประตู ก่อนหมดเวลานาทีเดียว

..สายเกินไป..
เราไม่มีโอกาสอีกแล้ว

เมื่อเกมจบลง พวกเราทุกคนในทีมรู้ว่า มันจบแล้ว
แม้จะเหลืออยู่อีก 1 นัด
เพื่อน ๆ ในทีมไม่มีใครตำหนิผม
แต่ผมก็กล่าวขอโทษทุกคน
พวกเรารู้ว่า...

โคลัมเบียกำลังร้องไห้.....

นัดต่อมาเราจะสามารถเอาชนะสวิสเซอร์แลนด์ได้
แต่นั่นก็เป็นเพียงรางวัลปลอบใจเท่านั้น
เพราะเรารู้ว่า ......มันไม่เพียงพอ......



ผมกลับบ้านเกิด ด้วยหัวใจที่ห่อเหี่ยว ไม่อยากจะติดตามรับรู้ข่าวสารหรืออะไรที่เกี่ยวกับฟุตบอลอีกเลย
อยากจะให้เรื่องราวทั้งหมดผ่านไปเร็ว ๆ
อยู่ห่าง ๆ สนามฟุตบอล ไม่ดูข่าวกีฬา หรือทำอะไรซักอย่างที่ไม่ใช่ฟุตบอล
เพื่อฟื้นฟูจิตใจของผม..

ที่ หน้าบาร์ El Indio ชานกรุง Medellín
วันที่ 2 กรกฎาคม 1994

ที่หน้าผับ ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาหาผม
ผมเข้าใจว่าเขาคือแฟนบอลคนหนึ่ง
ใช่ เขาเป็นแฟนบอล
เขารู้ว่าเราแพ้

และเขาคิดว่าเราแพ้เพราะ..ผม

เขาลั่นกระสุนมาที่ผม 12 นัด พร้อมกับตะโกนถ้อยคำเย้ยหยัน

“ Gooooooooool”

มันดูสนุกและสะใจสำหรับเขาคนนั้น....
กับการเลียนแบบผู้บรรยายแถบอเมริกาใต้ ที่จะเปล่งเสียงออกมา
เมื่อมีการยิง.....ประตู....เกิดขึ้น………..

ผม ไม่เข้าใจ
ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตของ Humberto Muntildeoz Castroหรือกับชีวิตของเจ้านายเขา
.. เหตุใดเขาถึงได้ชิงชังผมเช่นนี้

....นี่มันคงไม่ใช่แค่ฟุตบอลแล้วกระมัง.....



นั่นคือเรื่องที่ผ่านมา.......
ตอนนี้ผมไม่ได้อยู่ในเกมฟุตบอลอีกต่อไปแล้ว.....
ผมทราบดี....ว่า
มีหลายคน ที่ต้องเจ็บปวดเพราะเกมฟุตบอล
.....บ้างก็พลาดแต้ม
...พลาดถ้วยรางวัล
... บาดเจ็บ.... เสียพนัน..... อะไรก็แล้วแต่......

.....แต่มีใครสักคนไหม ที่จะเจ็บปวดเท่าผม....



ผมไม่ได้มาบอกเล่าเรื่องราวต่าง ๆ
แล้วทำให้คุณรู้สึกเศร้าไปกับมัน......

............ผมเพียงแค่อยากจะเป็นกำลังใจให้คุณ....

หากวันนี้คุณเจ็บปวด..... คุณรู้สึกแย่กับฟุตบอล

คุณควรนึกถึงเรื่องราวที่เกิดกับตัวผม.....

บางที

ความเจ็บปวดของคุณอาจดูเล็กน้อย และบรรเทาเบาบางลงไปได้บ้าง

ขอบคุณที่ระลึกถึง

ขอบคุณที่ยังจำผมได้ .....

ว่าผมคือ...แอนเดรียส เอสโคบาร์.......



วจีวิจารณ์ - 23 ก.พ. 52


Create Date : 31 สิงหาคม 2552
Last Update : 31 สิงหาคม 2552 10:44:36 น. 2 comments
Counter : 505 Pageviews.

 
อ่านแล้วเศร้าจัง คนที่ยิงเค้ามันทำได้ไงวะ


โดย: arshavin IP: 183.89.222.153 วันที่: 13 มิถุนายน 2553 เวลา:15:22:13 น.  

 
อ่านแล้วเศร้า


โดย: IVY IP: 125.24.221.153 วันที่: 9 กรกฎาคม 2553 เวลา:11:38:26 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

วจีวิจารณ์
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add วจีวิจารณ์'s blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.