ธันวาคม 2552

 
 
1
3
4
5
6
7
8
9
11
12
13
14
15
16
17
18
20
21
22
23
24
26
27
28
29
30
31
 
 
All Blog
เรื่องเล่าต่างแดน
มีคำถามจากพี่ ป้า นา อา ว่าเอื้อป่วยบ้างรึเปล่า??

คำตอบคือ ป่วยไปแล้วคร้าบ สาเหตุที่ป่วยอาบน้ำนานแช่ในอ่างนานเกิน (แม่มัวเมาท์กับเพื่อนนักเรียนไทยเพลิน แบบว่านานๆ เจอกันที จนลืมว่าเอื้ออาบน้ำ - -") เอื้อคึกคักวิ่งออกไปข้างนอกไม่ใส่โค้ท (แป๊บเดียวเท่านั้น!!) เริ่มมีน้ำมูก ตามมาด้วยไข้ และไอ กลางคืนนอนไม่ได้เพราะหายใจไม่ออก เช้าต้องพากันไปหาหมอ พร้อมหิ้วยาจากไทยไปให้หมอดูด้วย เลยไม่ต้องจ่ายยา

ส่วนค่ารักษาพยาบาลไม่ว่าเด็ก ผู้ใหญ่ฟรีโล้ด ส่วนค่ายาไม่แน่ใจว่าเด็กฟรีรึเปล่า แต่ผู้ใหญ่ไม่ฟรี - -" เพราะไม่ว่าจะเป็นอะไรจะเล็กน้อยหรือหนักหนาสาหัสแค่ไหน จ่าย 7 ปอนด์ (เท่านั้น!!! ถ้าเป็นหนัก ถ้าเป็นเล็กน้อยก็ตั้ง 7 ปอนด์แน่ะ อันนี้แล้วแต่สถานการณ์) แต่ต้องมีใบสั่งแพทย์ไป เป็นสวัสดิการจากรัฐ ดูแล้วคล้าย ๆ 30 บาทรักษาทุกโรคบ้านเรา แต่มาตรฐานต่างกันเยอะ อันนี้เปล่าโปรเมืองฝรั่งนะ แค่พูดความจริง (ควรพูดไหมเนี้ยตรู!!!)

ส่วนพ่อ กับแม่ก็ป่วยกันไปคนละเล็กละน้อย เพราะติดมาจากเอื้อ แต่ก็หายได้เองโดยไม่ต้องไปหาหมอแต่ประการใด

อีกเรื่องที่ขอชมเชยคือการติดตามเรื่องสุขภาพ.....ดีเลิศ ^_^ (เปล่าโปรเมืองฝรั่งอีกนั่นแหล่ะ)
มีจดหมายแจ้งให้เอื้อไปฉีดวัคซีนให้ครบ (เอื้ออยู่เมืองไทย 4 ปี ไม่เคยมีซักฉบับ มานี่แค่ 2 เดือน แถมไม่ได้เป็นฝรั่งอั่งม้อด้วยนะ ดูเอาเถอะ....) ซึ่งเอื้อก็ฉีดครบตามมาตรฐานบ้านเราแล้วล่ะ แต่สำหรับที่นี่ไม่รู้ว่าต้องฉีดเพิ่มเติมอะไรรึเปล่า แต่ก็ได้แจ้งรายการที่ฉีดมาแล้วให้เขาไป ส่วนแม่ก็มีจดหมายแจ้งให้ไปตรวจมะเร็งปากมดลูก ก็อีกนั่นล่ะบ้านเราไม่เคยมี -'- ซึ่งแม่ก็ได้ตรวจที่บ้านเรามาแล้วก่อนเดินทางมาที่นี่ ก็ไปแจ้งว่าไปตรวจมาเมื่อไหร่ ที่ไหน ผลปกติ แล้วปีหน้าค่อยว่ากัน

อีกเรื่องที่อยากเล่าคือเรื่องโรงเรียน!!
ตอนที่คุณพ่อเอื้อมาสมัครเรียนให้เอื้อทางโรงเรียนขอหลักฐานแค่สูติบัตรเท่านั้น!!! พาสปอร์ตไม่ขอ?!??! แปลว่า....ถ้าเด็กเข้าเมืองผิดกฎหมายก็ไม่สนใจ เพราะเด็กทุกคนต้องได้เรียนหนังสือ เอ่อมมมม....รัฐบาลไทยฟังไว้หน่อยนะ

เอื้ออาจจะยังไม่รู้ตัวว่าตังเองโชคดีแค่ไหนที่ได้มีโอกาสมาเรียนหนังสือที่นี่!!! เพราะจากที่แม่ได้ไปเป็นอาสาสมัครได้เห็นการเรียน การสอน การทำกิจกรรม มันต่างกับบ้านเรา อาจจะตอบไม่ได้ว่าดีกว่ารึเปล่า แต่ที่แน่ ๆ เอื้อมีความสุขกว่า ^_^
- เริ่มจากที่นี่ไม่มีการให้นอนกลางวันที่เอื้อไม่ชอบมากมาย
- มีของเล่นมากมายทั้งทราย น้ำสบู่ สีน้ำ คอมพิวเตอร์ เครื่องเล่นเยอะมาก เห็นแล้วอยากกลับเป็นเด็ก อย่างเช่น role play ก็จะมีร้านขายของ เมนู อาหาร ชุดกุ๊ก, นักดับเพลิงมีชุด มีอุปกรณ์, แม่บ้าน มีเครื่องใช้ในบ้าน มีเบบี้, และอีกมากมาย แบบว่าสมจริงมาก ๆ เด็ก ๆ เล่นกันสนุกไปเลย
- กิจกรรมแตกต่างกันตลอดตามฤดูกาล เช่นกิจกรรมช่วงฤดูใบไม้ร่วง อากาศไม่หนาวเด็ก ๆ จะได้เล่นน้ำฟองสบู่ ได้เล่นกลางแจ้งเยอะ เรียนรู้เกี่ยวกับฤดูใบไม้ร่วง และคำศัพท์ต่าง ๆ พอเข้าฤดูหนาวก็จะได้ทำกิจกรรมเกี่ยวกับวันคริสมาสต์ ห่อของขวัญ ทำการ์ด ตกแต่งบ้าน(สมมุติ) และคำศัพท์ต่าง ๆ
- กิจกรรมอิสระเด็กสามารถเลือกที่จะเล่น คิดเอง ทำเอง จะเล่นในห้อง นอกห้องทำได้หมด โดยมีกฎว่าถ้าเล่นนอกห้องต้องมีสายห้อยคอไว้ให้รู้ว่าอยู่นอกห้องกี่คน และต้องใส่โค้ท ฯ อันนี้ถูกใจเอื้อเป็นที่สุดเพราะเอื้อเลือกกิจกรรมได้เอง (แม่ยังชอบเลย ^_^)
- ไม่มีการบ้าน แต่เอื้อกลับถึงบ้านจะมาเขียนนั้น วาดนู้น ทำนี่เอง (เสมือนมีการบ้าน)
- สามารถเอาของเล่น ของรักไปโรงเรียนได้ไม่จำกัดจำนวน (แต่พ่อแม่ก็ดูความเหมาะสมเอาเองนะ) พอไปถึงก็มีลิ้นชักให้เก็บ ถึงเวลาออกไปเล่นที่สนามก็เอาไปเล่นด้วย แต่ที่ห้องเรียนห้ามเอาออกมาเล่น
- สามารถแสดงความคิดเห็นได้ตลอดเวลาในช่วงที่คุณครูสอน เด็ก ๆ สามารถยกมือขึ้นพูด ถาม อธิบายสิ่งที่รู้ได้ แต่มีกฎว่าต้องยกมือขออนุญาตก่อน และต้องฟังเพื่อน
- สนามขนาดใหญ่ให้เด็กได้วิ่งเล่นทั้งตอนเช้า ตอนกลางวันหลังทานข้าว ตอนบ่าย เด็กๆ ได้ออกกำลังกายกันเต็มที่ ไม่ได้มีไว้เป็นของประดับโรงเรียนเฉย ๆ (นี่ไม่ได้ว่าที่ไหนนะ)

พัฒนาการเอื้อ
- ส่วนสูง 108.2 ซม. น้ำหนัก 16.4 กก.
- เรื่องภาษาอังกฤษกล้าพูดมากขึ้นแม้จะยังไม่เป็นประโยค แต่สามารถสื่อสารได้ เช่น tissue please, toilet, sorry, excuse me, thank you ฯลฯ กล้าพูดภาษาอังกฤษกับเพื่อน กับคุณครู และคนแปลกหน้ามากขึ้น ฟังรู้เรื่องมากขึ้น แม้จะไม่ทั้งหมด แต่ก็พอเข้าใจ ส่วนสำเนียงเป็นเนทีฟเลย
- อาหารการกิน สามารถตักกินเองได้หมดจาน แต่ช่วงเวลาเร่งรีบแม่ยังคงต้องป้อน อย่างเช่นมื้อเช้าก่อนไปโรงเรียนยังต้องป้อน ส่วนมื้อเย็นตักกินเองได้ กินอาหารได้หลากหลายขึ้น รสเผ็ด(ไม่มาก)สามารถกินได้ อย่างผัดกะเพรา แกงส้ม ซอสพริก กินได้หมด ทำให้ไม่ต้องทำอาหารเด็กแล้ว เหมือนรู้ว่าอยู่ที่นี่ต้องกินง่ายอยู่ง่าย ช่วยกันประหยัด
- เรื่องห้องน้ำยังคงต้องให้แม่ล้างก้นให้อยู่ เพราะที่นี่ไม่มีที่ฉีดก้นเหมือนบ้านเรา (อันนี้คงลำบากไปอีกซักพักใหญ่)
- เรื่องการนอนเริ่มนอนดึกขึ้นสามทุ่มกว่าถึงจะหลับ
- ใช้คอมพิวเตอร์ได้อย่างคล่อง (ไม่รู้ว่ามันเป็นวัยรึยังไง??!?!) รู้ว่าจะเปิดเว็บ cbeebies(เว็บการ์ตูนของประเทศนี้) ได้ยังไง, เปิดโปรแกรม paint มาระบายสีเอง, เปิดโปรแกรม Notepad มาพิมพ์เอง อืมมม.....ที่สำคัญยึดโน้ตบุ๊กของแม่ - -"
- ดูการ์ตูนเยอะมาก อยู่เมืองไทยไม่ให้ดูมาที่นี่ดูกระจาย แต่โชคดีที่การ์ตูนเมืองนี้เน้น EQ และให้เอื้อกับแม่ฝึกภาษาไปด้วยกัน แต่ยังโชคดีที่เอื้อไม่ติดการ์ตูน ดูก็ได้ไม่ดูก็ได้
- เป็นเด็กน่ารักพูดเพราะมาก(ยามอารมณ์ดี) ลงท้ายด้วย "ครับ" ทุกประโยค ขอให้เป็นแบบนี้ตลอดไปทีเถอะ ^_^
- ติดแม่มากมาย ก่อนเข้าห้องเรียนต้องวิ่งมากอดแล้วกอดอีก แถมพูดทุกเช้าว่า "คุณแม่ต้องกอดเอื้อด้วยนะ" มาอยู่ที่นี่พ่อแม่กอดลูกเป็นเรื่องปกติ เป็นข้อดีไปเพราะอยู่เมืองไทยกอดกันเฉพาะที่บ้าน, ถ้าแม่เสียงดุ จะรีบวิ่งมากอดแล้วถามว่า "โกรธรึเปล่า"
- ช่วงนี้เป็นโหมดเด็กดีซะส่วนใหญ่ พูดกันรู้เรื่อง งอแงน้อย แต่มีต่อรองบ้าง อย่างเช่น ก่อนไปอาบน้ำเอื้อขอดูเว็บตอนเดียว ตอนเดียวของเอื้อผ่านไป 15 นาทีก็ยังตอนเดียว อืมม...ลูกตรู!!!!
- ซื้อของเล่น หนังสือน้อยลง เข้าใจสถานการ์ร่วมมือร่วมใจช่วยกันประหยัดเป็นอย่างดี มักมีคำพูดว่า... "มันแพงใช่ม๊ะ" หรือไม่ก็ "แพงรึเปล่า" (ฟังแล้วน่าสงสารเป็นที่สุด)

ปิดท้ายด้วยเรื่อง"พ่อกับแม่"
ที่จำได้ไม่ลืมคือใกล้เปิดเทอมพ่อจะพานั่งซ้อนรถจักรยาน (ปัจจุบันปลดระวางไปนานแล้ว) พาไปซื้อกระเป๋า รองเท้า ถุงเท้านักเรียน หรือไม่ก็รองเท้าผ้าใบตั้งแต่ประถม จนถึงมัธยม ช่วงมัธยมพัฒนาขึ้นมาหน่อยเป็นนั่งซ้อนท้ายมอเตอร์ไซด์แทน ^_^ พ่อจะตามใจให้เลือกได้นานสองนาน พอเลือกได้แล้ว พ่อก็จะต่อรองราคากับเฮีย(เรียกตามพ่อ)เจ้าของร้าน มีพูดจาล้อเล่นตลกกันบ้าง สุดท้ายก็ลดราคาให้พ่อ ส่วนลูกก็ยิ้มแป้นได้รองเท้าใหม่กลับบ้าน พร้อมของแถมที่มากับรองเท้าเท่าที่จำได้ก็มีทั้งของเล่นโยโย่ เกมส์เลื่อน ๆต่อภาพ ไม้บรรทัดเปลี่ยนภาพได้ ฯลฯ

และก็พ่ออีกนั่นล่ะที่ให้เงินพี่ชายพาน้องไปดูหนังการ์ตูนโดเรมอน ตอนตะลุยโลกไดโนเสาร์ที่โรงหนัง โรงเดียวของอำเภอ (ตอนนี้เปลี่ยนเป็นอาคารพานิชย์ไปแล้ว) ซึ่งเป็นครั้งแรกในชีวิตที่ได้เข้าไปดูหนังในโรงหนัง และก็เป็นครั้งเดียวที่พ่อให้ อิอิอิ....แซวพ่อ

พ่อเป็นคนใจดีจำได้ว่าไม่เคยถูกพ่อตีเลย มีโดนดุบ้างตามประสาเด็ก เดี๋ยวนี้พ่อมีหลานชาย 3 คน ลูกของพี่ชาย 2 คน พี่วิน พี่บุช และเอื้อ ในยามที่หลาน ๆ ไปเยี่ยมคุณตา คุณยาย พ่อก็ยังคงพาหลาน ๆ ซ้อนรถมอเตอร์ไซด์บ้าง จักรยานบ้าง แล้วแต่สะดวกไปเที่ยวนู้น เที่ยวนี่ ^_^

แม่.... แม่ก็เป็นคนที่ดูแลลูก ๆ อย่างดีทั้งเรื่องอาหารการกิน เสื้อผ้า หน้า ผม ตอนเด็ก ๆ แม่ตัดผมให้เป็นประจำ แต่พอโตหน่อยเริ่มรักสวยรักงาม จนไม่ยอมให้แม่ตัดให้ แต่จริง ๆ แล้วแม่เป็นช่างที่เก่งมาก ทำได้หลายอย่างทั้งถักเสื้อ ตัดเสื้อผ้า ตัดผม ทำอาหารก็อร่อย

ตอนประถมแม่ถักเสื้อกั๊กไหมพรมสีแดงให้ตัวนึงสวยมั่ก มาก มีตัวเดียวในโลกเท่านั้น!!! จำได้ว่ายังอยู่ที่บ้านนะ เดี๋ยวกลับเมืองไทยเมื่อไหรจะเอามาให้เอื้อใส่ ^_^

ตอนที่คลอดเอื้อ แม่ก็มาอยู่เป็นเพื่อนตั้งแต่ที่โรงพยาบาลเพื่อดูแลลูก กับหลาน ตอนที่เห็นหน้าเอื้อชัดๆ ลูกหัวเราะ แม่ก็หัวเราะด้วย ยังจำได้ชัดว่าแม่พลอยมีความสุขไปกับลูกด้วย แม่ช่วยทำอาหาร ประคบตัวให้เสมือนว่าอยู่ไฟ ช่วยเลี้ยงเอื้อจนเอื้อได้ขวบกว่า แม่จึงกลับไปอยู่บ้าน แม่ยอมเหนื่อย เพื่อไม่ให้ลูกเหนื่อย.....

แม้ว่าอยู่ไกลกันแต่ก็..."รักพ่อกับแม่เสมอค่ะ"




Create Date : 10 ธันวาคม 2552
Last Update : 11 ธันวาคม 2552 16:46:42 น.
Counter : 333 Pageviews.

3 comments
  
อ่านแล้ว มีความสุขจัง พี่กุล สุขภาพแข็งแรงมากขึ้นนะเนี่ยะ
แถมยังดูพี่กุล พี่อิง และน้องเอื้อมีความสุขจังนะค่ะ
อยากเห็นรูปตอนที่น้องเอื้ออยู่ในโรงเรียนจังเลย ว่าซนแค่ไหนนะ ว่าแต่ ทางโรงเรียน เค้าให้ถ่ายรูปหรือเปล่านะ want ๆ ค่ะ
เมืองไทย อากาศเย็นๆ ช่วงเช้านิดหน่อยจ๊ะ
คิดถึงจ้า
โดย: น้าเรย์ IP: 203.144.130.176 วันที่: 11 ธันวาคม 2552 เวลา:11:33:08 น.
  
ได้รับสิ่งที่ดี สิ่งแวดล้อมที่ดี โอกาสที่ดี เจอคนดี ช่างเป็นสิ่งที่ดีจริงๆๆ คะ
ไม่มีการบ้านนี่เป็นความคิดที่สูดยอดเลยคะ เรียนมาทั้งวันแล้วถ้าตั้งใจก็ได้รับเต็มทีแล้ว เอาเวลาที่เหลือไปพัฒนาด้านอื่นอีกเยอะแยะ...........

ยังคิดดดด ถึง เหมือนเดิมนะคะ
โดย: แม่น้องมิ่ง IP: 203.144.130.176 วันที่: 11 ธันวาคม 2552 เวลา:11:38:13 น.
  
หลากหลายดี blog นี้ สงสัยเก็บกดไม่ได้เขียนนาน ทั้งการเมือง การแพทย์ การศึกษา ครอบครัว สังคม วันพ่อ วันแม่

อย่าลืมบอกพี่ชายที่นี่ให้เปิดให้พ่อกับแม่อ่านซิ :-D

โดย: เพื่อนพ่อเพื่อนแม่ IP: 119.42.77.62 วันที่: 14 ธันวาคม 2552 เวลา:10:02:49 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

viji
Location :
Lancaster  United Kingdom

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [?]



คุณแม่ ลูกหนึ่ง...
เมื่อมีลูก จึงรู้ว่าแม่รักลูกมากแค่ไหน...
และจึงรู้ว่ารักแม่ แค่ไหนด้วย....