ตุลาคม 2552

 
 
 
 
1
3
4
6
8
9
10
11
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
28
29
30
31
 
All Blog
โดดเดี่ยว แต่ไม่เดียวดาย
ปกติคุณพ่อเอื้อเป็นคนมีความจำเรื่องถนนหนทางดีเลิศ ไปไหนมาไหนน้อยครั้งที่จะหลงทาง แต่พอมาอยู่ต่างบ้านต่างเมืองเรื่องหลงทางดูจะเป็นเรื่องปกติไป ล่าสุดไปส่งคุณปู่ คุณย่าที่สนามบินแมนเชสเตอร์เพื่อกลับกรุงเทพ คุณพ่อเอื้อเลยวางแผนพาเอื้อไปพิพิธภัณฑ์ที่มีมัมมี่ กับทีเร็กซ์ ปรากฎว่าขับรถหลงทางไปเป็นชั่วโมง เพราะวนไปวนมาอยู่บนถนนเดิม ๆ GPS ก็ช่วยอะไรไม่ได้ -"- (นี่ขนาดมี GPS แล้วนะ) เพราะข้อมูลไม่ update บางถนนมันเป็น one wayแต่ใน GPS ดันบอกให้ไป เอ่อ.... เอาเข้าไป!!! ถามทางคนแถวนั้นไปแล้วไม่ต่ำกว่า 5 คน (ส่วนใหญ่ฟังไม่ออก ก็เลยเดา ๆ ว่าไปทางนั้นมั้ง!!??!!) มาเจอพี่คนนึงเป็นคนดีมาก ๆ พอถามทางก็บอกว่ารอก่อนนะเดี๋ยวไปดู atlasก่อน ว่าแล้วพี่แกก็เดินข้ามถนนไปร้านหนังสือ แล้วก็เปิด atlas หาทางให้เรา แหม!!! ซึ้งน้ำใจมั่ก มาก นึกถึงตอนอยู่บ้านเรา มีคนถามทางเราแล้วเราไม่รู้ก็ได้แต่ตอบว่า "ไม่ทราบเลยค่ะ" (ทำเอาตรูกลายเป็นคนบาปไปเลย -"-) แต่สุดท้ายเราก็ไปถึงจนได้ ใช้เวลาในการหลงทางไปเกือบสองชั่วโมง หมดน้ำมันไปเกือบครึ่งถัง -"- วันนั้นไม่ได้เอากล้องไป ได้จากมือถือแก้ขัดไปก่อน ไว้ครั้งหน้าคงได้เก็บรูปมาเป็นที่ระลึก แต่หวังว่าคงไม่หลงทางกันแล้วล่ะนะ....



วันก่อนเดิน ๆ ช็อบปิ้งอยู่ในเมือง เอื้อบอกปวดอึ.... งานเข้าเลยทีนี้ของเขิงไม่ต้องซื้อ รีบเดินไปถามพนักงานที่เคาเตอร์ว่า "ห้องน้ำไปทางไหนค่ะ" ได้คำตอบว่าอยู่ในมาร์เก็ต เหลียวซ้าย แลขวาหาผู้ช่วย พอดีคุณพ่อเอื้อเดินเข้ามา รีบบอกว่าจะไปห้องน้ำในมาร์เก็ต คุณพ่อเอื้อตอบกลับมาว่า "มันสกปรก กลัวเอื้อจะไม่ยอมนั่ง" ให้ไปที่เซ็นเบอร์รี่ ส่วนคุณพ่อเอื้อจะรอคุณปู่ คุณย่าก่อน แล้วค่อยตามไป........ แม่ผู้จำทางไม่ได้ กับเด็กปวดอึจะเป็นยังไงติดตามต่อไป





ขามาก็เดินตามกันมา ขาออกไปจะไปถูกได้ยังไงล่ะเนี้ย หันมาถามเอื้อผู้ร่วมทาง
แม่ - "เอื้อจำทางกลับไปที่รถได้ไหมลูก"
เอื้อ - "เอื้อจำไม่ได้"
แม่ - "แม่ก็จำไม่ได้เหมือนกัน"
แม่ผู้น่าสงสาร กับเอื้อผู้น่าสงสารกว่า....
แม่ - "เอื้อ อดทนไว้หน่อยนะลูกนะ" จากนั้นตัดสินใจถามทาง (แม่-ผู้ถามทางเป็นอาชีพ --') "ขอโทษนะคะ เซ็นเบอร์รี่ไปทางไหนค่ะ" กรรม!!! พี่ท่านฟังคำว่าเซ็นเบอร์รี่ของแม่ไม่ออก (เนื่องจากสำเนียงไทยแท้) สุดท้ายเขาเลยถามว่าจะไปทำอะไร แม่เลยไม่รึรอ ขืนช้ากว่านี้เอื้ออาจราดได้ "ลูกชายปวดอึ ต้องการไปห้องน้ำด่วนค่ะ" พร้อมกับชี้มาที่เอื้อที่ทำหน้าเหย่เกอยู่ ดีที่พี่แกฟังออก เลยได้คำตอบว่าห้องน้ำที่ใกล้ที่สุดให้เดินตรงไป แล้วก็จะเห็นบันได ให้ขึ้นไปชั้นสอง (อะไรประมาณนั้น!! มาที่นี่แม่ใช้ภาษาเดาตลอด เพราะฟังไม่ค่อยรู้เรื่องจริงๆ) แล้วเราก็กึ่งเดิน กึ่งวิ่ง ไปตามที่ฟังได้.......สุดท้ายก็ทันเวลา -"- เล่นเอาเหงื่อตกกันทั้งแม่และลูก ขาออกมาจากห้องน้ำเจอเจ้าหน้าที่ของห้างที่เราไปใช้บริการห้องน้ำ เข้ามาทักเอื้อ-ผู้ยังพูดภาษาอังกฤษไม่ได้ รวมถึงแม่ที่ไม่ได้ดีไปกว่ากันซักเท่าไหร่ เอื้อก็ทำหน้าก่งก๊ง จนท้ายสุดเขาก็ล่าถ่อยไป ส่วนอีแม่ก็มานึกได้ทีหลังว่าทำไมไม่บอกเขาไปว่าเอื้อยังพูดภาษาอังกฤษไม่ได้ อืมม เซ็งเลยตรู!!!! จากนั้นก็จูงมือกันพาไปยังเซนเบอร์รี่จนได้ เอื้อถาม "ทำไมคุณแม่จำทางได้ล่ะ" อืมมม... คงมีความเชื่อมั่นในตัวแม่ล้นเหลือเลยซิเนี้ย -'-

เมนูข้าวหมูแดง ทั้งคุณพ่อคุณลูกซัดโฮกหมดเกลี้ยง!!!



ต้องขอบคุณโลโบ้ที่ทำให้ครัวไกลบ้านอย่างเราได้กินข้าวหมูแดง และอีกหลายเมนู


มาเข้าเรื่องฝึกภาษาฉบับใช้งานจริงกันบ้าง เนื่องจากอยู่บ้านเราโอกาสได้ใช้ภาษาอังกฤษก็แทบไม่มี แถมไม่ได้เตรียมตัวเลย ได้แต่เตรียมใจอย่างเดียว เอื้อก็ไม่ได้เรียนภาษาอังกฤษเพิ่มเติม ก็เรียนเท่าที่โรงเรียนสอน เพราะแม่กับพ่อเห็นตรงกันว่าเอื้อจะใช้เวลาไม่นานที่จะเรียนรู้ และจะได้สำเนียงบิติชด้วย (ไม่เหมือนพ่อกับแม่อังกฤษสำเนียงไทย) ถามคุณครูที่โรงเรียนเขาก็ยืนยันว่าเด็กเอเชียอย่างจีน มาเลย์เซีย ก็ใช้เวลาประมาณ 3 เดือนเท่านั้น!!!

เอื้อไปเรียนได้ 3 วีค เดี๋ยวนี้พอเข้าร้านสะดวกซื้อ ที่นี่คือ spar คล้าย ๆ กับเซเว่นบ้านเรา เพื่อนเอื้อก็เดินเข้ามาทักเอื้อ "Hi Vijak" หรือไม่ก็ระหว่างเดินกลับบ้านก็มี "Hello Vijak" นี่ขนาดว่าเอื้อเรายังพูดไม่ได้นะเนี้ย ^_^ วันก่อนคุณแม่คนไทยที่แต่งงานอยู่ที่นี่เล่าว่า พอคุณครูที่โรงเรียนบอกว่ามีเด็กไทยมาเรียน ก็เลยเข้ามาทักเอื้อ เอื้อก็ได้แต่ทำหน้างง ๆ (นอกจากครอบครัวเรา และนักเรียนไทยแล้ว ยังมีคนพูดภาษาไทยที่โรงเรียนอีกเหรอเนี้ย เอื้อคิดในใจ....) แล้วก็ไม่ยอมตอบ แต่เพื่อนข้างๆ กลับตอบแทนว่า "เขาจะพูดเมื่อเขาพร้อม" มารู้ชื่อตอนหลังว่าชื่อซัน ซันเป็นเด็กผู้ชายตัวกลม ๆ ผมทอง แก้มแดง ๆ น่ารักมาก และซัน..นี่ล่ะที่เป็นคนแรกที่เข้ามาทักเอื้อในเช้าวันที่สองของการเรียน เพื่อนเอื้อคนนี้ถ้าจะอนาคตรุ่งแน่นอน ดูจากคำพูด และนิสัย

ส่วนแม่ผู้ที่ภาษาอ่อนแอเหลือเกิน เมื่อมีโอกาสมาถึงที่นี่ก็ต้องดิ้นรนกันหน่อย (ที่หายเงียบไปไม่ได้ up blog ก็เพราะเรื่องนี้ล่ะ) นอกจากจะได้ทำงานที่ร้านอาหารไทยวีคละ 2 วัน คือศุกร์กับเสาร์ ที่ได้งานอย่างรวดเร็วนี่ก็ต้องยกความดีให้คุณพ่อเอื้อที่มีคอนเน็คชั่นดีเยี่ยม และก็จะไปเป็นอาสาสมัครที่โรงเรียนเอื้ออีกสัปดาห์ละ 4 วัน เฉพาะช่วงเช้า ซึ่งต่อไปอาจจะเพิ่มเป็นเต็มวัน งานแรกน่ะได้เงินอยู่วีคละ 80 ปอนด์ ส่วนงานที่สองหวังแต่จะได้ฝึกภาษา ซึ่งตอนนี้งานอาสายังไม่ได้เริ่ม เพราะโรงเรียนปิดกลางเทอม 1 วีค และการที่โรงเรียนปิดก็มีเรื่องวุ่น ๆ ของเอื้อตามมาอีก -"-

อาจจะมีคำถามว่าทำไมไม่ทำงานที่ร้านอาหารไทยทุกวันเลยเพราะรายได้ก็ดีพอสมควร

คำตอบ เงินหน่ะก็ดีอยู่ล่ะ แต่นอกจากเหนื่อยมากแล้ว เรื่องภาษามันไม่ค่อยได้ เพราะพูดอยู่ไม่กี่ประโยค แต่ก็ทำให้มีเงินพาเอื้อเข้าร้าน spar ได้ทุกวันหลังเลิกเรียน (เอื้อกลายเป็นแฟนคลับสปาร์ไปแล้ว) และก็เพิ่มความมั่นใจด้วย.....

ปิดท้ายด้วยคำถามคาใจ
ที่นี่ไม่ว่าจะเป็นห้องน้ำบ้าน ห้องน้ำห้าง ห้องน้ำสาธารณะ ทำไมมันต้องมีก๊อกน้ำเย็นก๊อกนึง น้ำร้อนก๊อกนึงด้วย!!(ฟร่ะ) ทำไม่ไมรวมกันให้สิ้นเรื่อง เพราะจะล้างมือทีก็แสนลำบาก ก๊อกนึงร้อนจี๋ อีกก๊อกก็เย็นเจี๊ยบ เอื้อเลยออกข้างนอกอาศัยเช็ดมือโล้ด ไม่ต้องลงต้องล้างแล้ว เพราะไม่รู้จะทำไง อย่างเราคนโต ๆ ยังอาศัยความเร็วก๊อกนั้นที ก๊อกนี้ที ยังร้อนจี๋ เย็นเจี๊ยบ ส่วนเด็กไม่ต้องพูดถึง เป็นปัญหาคาใจมั่ก มาก?!?!??? หรือว่าตรูโง่(ฟร่ะเนี้ย) ใครรู้ช่วยที ๆ ๆ ๆๆๆๆๆๆ




Create Date : 27 ตุลาคม 2552
Last Update : 28 ตุลาคม 2552 21:32:04 น.
Counter : 507 Pageviews.

9 comments
  
แป๊บเดียว น้องเอื้อก็เรียนได้ 3 อาทิตย์แล้ว เร็วจริงๆ เลย

คิดถึงเหมือนเดิมนะค่ะ
โดย: น้าเรย์ IP: 203.144.130.176 วันที่: 28 ตุลาคม 2552 เวลา:11:14:51 น.
  
blog นี้ยาวแห่ะ อย่างว่าผจญภัยในต่างแดน ก็ต้องมีเรื่องเล่ามากหน่อย

ถ่ายรูปข้าวหมูแดงน่ากินมากๆๆ เห็นแล้วหิว

"เขาจะพูดเมื่อเขาพร้อม" โอ้วววเด็กพูดหรือนี่ !!! ไม่ธรรมดาจริง

แล้วมาเล่าใหม่น่ะ รออ่านอยู่ เบื่อพ่อเอื้อไม่ค่อยเล่าอะไรเลยไม่มันเลย


โดย: เพื่อนพ่อเพื่อนแม่ IP: 119.42.76.155 วันที่: 28 ตุลาคม 2552 เวลา:12:29:13 น.
  
คงยุ่งน่าดูเลยนะคะ
มีอีกหลายเรื่องเลยที่เราต้องรู้ น่าสนุกจังเลย...
สู้ สู้ น่ะคะพี่กุล
โดย: แม่น้องมิ่ง IP: 203.144.130.176 วันที่: 29 ตุลาคม 2552 เวลา:14:19:59 น.
  
อ่านเรื่องหลงทางแล้ว ต้องหาซื้อ A2Z มาไว้ใช้นะคะ เป็นแผนที่ประจำของทุกเมือง มีถนนทุกตรอกซอกซอยเลย ชัดมาก ไม่หลงแน่ค่ะ ปกติ คนที่นี่ก็จะมีติดรถทุกคน กิ๊ฟมาใหม่ๆ ทึ่งมาก มีทุกถนนจริงๆ แถมบอกทางลัดเดินไปไหนมาไหนด้วยค่ะ

เดี๋ยวสักพักภาษาน้องเอื้อจะเก่งมาก จนคุณแม่ตกใจค่ะ สำเนียงอังกฤษแน่นอนเลยด้วย สำหรับแม่น้องเอื้อจากที่อ่านมา ทำถูกต้องทุกอย่างเลยค่ะ เดี่ยวสักพักจะชินสำเนียงและเข้าใจ คอมเฟิร์ม อิอิ

โดย: grippini วันที่: 30 ตุลาคม 2552 เวลา:3:58:26 น.
  
สวัสดีครับคุณแม่น้องเอื้อ

ฮั่นแน่ ไปอยู่แถวๆแมนเชสเตอร์เสียด้วย ยังไงอย่าลืมพาน้องเอื้อไปสมัครเตะบอลให้ทีมโปรดผีแดงของผมนะครับ เผื่ออีกไม่กี่ปีเราจะได้เห็นเด็กไทยยิงประตูในโอลด์ แทรฟฟอร์ดบ้าง

ขอบคุณสำหรับคำอวยพรนะครับ
โดย: jonykeano วันที่: 30 ตุลาคม 2552 เวลา:20:12:19 น.
  
คิดถึงน้องเอื้อจัง ชุดนักเรียนหล่อมากเลย
โดย: อาออม IP: 125.25.0.73 วันที่: 1 พฤศจิกายน 2552 เวลา:4:35:59 น.
  
น้ำแกงสำเร็จรูปของรอยไทยอร่อยกว่าโลโบนะ ทำแกงส้มแค่ใส่ปลากับผักไม่ตองเติมไรน้ำก็ไม่ต้องเลย ที่นู่นมีขายไหม ถ้าไม่มีจะได้ขนไปให้เยอะๆ
โดย: อาออมอีก IP: 125.25.0.73 วันที่: 1 พฤศจิกายน 2552 เวลา:4:38:55 น.
  
ที่นี่ไม่เห็นมีของรอยไทยขายนะ ยังไงฝากขนมาให้ด้วยนะ ขอบคุณมาก (ล่วงหน้าเลย) ^_^ แวะเข้ามาบ่อย ๆ นะ อาออมสบายดีใช่เปล่า
โดย: แม่เด็กชายเอื้อ (viji ) วันที่: 3 พฤศจิกายน 2552 เวลา:4:56:40 น.
  
สวัสดีคะ
ขอบคุณนะคะสำหรับคำอวยพร ขอให้ได้รับความสุขกลับไปเช่นกันคะ
รูปสวย น่ารัก glitter emoticon //www.yenta4.com
โดย: pinklilac วันที่: 3 พฤศจิกายน 2552 เวลา:9:50:09 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

viji
Location :
Lancaster  United Kingdom

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [?]



คุณแม่ ลูกหนึ่ง...
เมื่อมีลูก จึงรู้ว่าแม่รักลูกมากแค่ไหน...
และจึงรู้ว่ารักแม่ แค่ไหนด้วย....