มิถุนายน 2557

1
2
3
4
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
 
 
17 มิถุนายน 2557
All Blog
คำถามนี้มีคำตอบ!!
วันก่อนเอื้อมีคำถามมากมาย….

ทำไมต้องทำ? ทำไมไม่ถาม? ทำไมบังคับ? และอีกหลายทำไม?.....

ซึ่งไม่ใช่คำถาม”ทำไม”แบบที่เอื้อเคยถามแม่ตอนเล็ก ๆ อีกต่อไป แต่เป็นคำถามที่มีอารมณ์ และความคิดร่วมด้วย เช่น ทำไมต้องเรียนภาษาไทย? ทำไมต้องมาอยู่อังกฤษ? ทำไมต้องให้เอื้อทำในสิ่งที่เอื้อไม่อยากทำ?

วันนี้แม่เลยอยากเล่าเรื่องบางเรื่อง ที่ช่วยตอบคำถามของเอื้อได

ก่อนอื่นขอแม่ขอเกริ่นถึงพื้นฐานของแม่ และพ่อกันก่อน (เอื้ออาจจะไม่รู้ทั้งหมด)

คุณพ่อเอื้อตั้งแต่เรียนจบมหาวิทยาลัย ก็เลือกที่จะเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย ซึ่งเป็นอาชีพสุดรักของคุณพ่อเอื้อ

ส่วนแม่ก็เคยทำงานหลายที่เริ่มตั้งแต่โรงเรียนมัธยม จนถึงโรงเรียนหมอ และบริษัทสื่อสารยักษ์ใหญ่

วันที่คุณพ่อเอื้อได้รับทุนมาเรียนต่อ แม่ต้องลาออกจากงาน เพื่อพาเอื้อมาอังกฤษ ทุกสิ่งอย่างไม่ได้เกิดขึ้นในวันเดียว มีการวางแผน หาข้อมูลในเชิงลึก (ฟังดูเหมือนพวกสืบสวน สอบสวนนะ) คิดคำนวณเงินเก็บ (ทุบกระปุกทุกใบที่มี) ระดมทุนเพื่อขอวีซ่า (ขอบคุณคุณยาย และพี่ชายที่ช่วยเหลือ และสนับสนุน)

ดังนั้นการพาเอื้อมาอังกฤษจึงไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แม้ว่าการที่คุณพ่อเอื้อได้รับทุนมันเป็นเรื่องบังเอิญก็เถอะ (แอบเมาท์สามี)

พ่อกับแม่คิดแล้วว่า การศึกษา สิ่งแวดล้อม และคุณภาพชีวิตที่อังกฤษดีกับเอื้อแน่นอน รวมถึงการที่เอื้อได้ภาษาอังกฤษ

ทุกวันนี้เอื้อสามารถใช้ภาษาอังกฤษเสมือนเป็นภาษาแม่ รู้คำศัพท์ที่ใช้ในชีวิตประจำวันมากกว่าที่แม่ และคุณพ่อรู้รวมกันซะอีก

เอื้อสามารถเขียนบรรยาย, เล่าเรื่องราวต่าง ๆ เป็นภาษาอังกฤษได้ดีกว่าแม่ที่เรียนภาษาอังกฤษมาตลอดชีวิตก็ว่าได้ (ส่วนคุณพ่อเอื้อ เขาเรียนมาเพื่อการนี้โดยเฉพาะคงเอามาเทียบกับเอื้อไม่ได้)

เอื้อเข้าใจเรื่องราวในทีวี วิทยุแม้ว่าจะพูดสำเนียงอเมริกันเอื้อก็เข้าใจ โดยไม่ต้องพึ่งศัทท์ไตเติ้ลเลย

ซึ่งทั้งหมดนี้ แม่ยืนยันได้เลยว่า เอื้อจะไม่สามารถทำได้ ถ้าเรียนที่เมืองไทย ไม่ว่าจะเป็นโรงเรียนอินเตอร์ขนาดร้อยดาวก็เถอะ!!!!

สมมุตินะว่าแม่กับพ่อสามารถส่งเอื้อเข้าโรงเรียนอินเตอร์ระดับหนึ่งของเมืองไทยเลย (คือมันจะไม่มีทางเกิดขึ้นจริงแน่นอน อันนี้แม่รับรองได้) เอื้อก็จะได้ใช้ภาษาอังกฤษเฉพาะในโรงเรียนเท่านั้น ออกจากโรงเรียนทุกอย่างคือโลกแห่งภาษาไทย

แต่ที่อังกฤษ รอบตัวเอื้อ (ยกเว้นพ่อกับแม่) เอื้อต้องใช้ภาษาอังกฤษทั้งหมดไม่มีใครพูดไทยกับเอื้อ ไม่มีตัวหนังสือไทยให้อ่าน สิ่งที่เอื้อเจอที่นี่มันเป็นไฟท์บังคับเอื้อให้ต้องดิ้นรนเพื่อจะได้เข้ากับสังคมที่นี่ได้ ซึ่งมันจะไม่เกิดขึ้นถ้าเอื้ออยู่ที่ไทย….

ถึงตรงนี้เอื้อคงมีคำถาม แล้วภาษาไทยล่ะ?

ภาษาไทยของเอื้อยังไม่ดี เมื่อเทียบกับเด็กไทยอายุเท่ากัน รวมถึงวิชาเกิน เอ้อ.. วิชาการของไทย อย่างวิชาเลข เป็นต้น

แม่กับพ่อที่ต้องเคี่ยวเข็ญเอื้อเรื่องเขียน อ่านไทย ก็เพราะการที่เรารู้หนึ่งภาษามันก็แค่เสมอตัว แต่ถ้ารู้มากกว่าหนึ่งภาษามันคือกำไรชีวิต (คำว่ารู้นี่หมายถึงใช้งานได้จริงทั้งพูด ฟัง อ่าน เขียน)

เอื้ออาจยังสงสัยว่า แล้วถ้าเอื้อเรียนที่ไทย เพื่อได้ภาษาไทย และอังกฤษแบบที่คุณพ่อได้

เรื่องของภาษาจะเก่ง จะดี มันอยู่ที่การได้ใช้ การได้ฝึกฝนอยู่เสมอ ๆ ดังนั้นการเรียนภาษาอังกฤษที่เมืองไทยที่ไม่ได้ใช้งานจริง เน้นกันแต่แกรมม่า ไวยกรณ์เพื่อให้สอบได้คะแนนดี ๆ จึงล้มเหลวไม่เป็นท่า (ซึ่งเป็นคนส่วนใหญ่ ในส่วนน้อย ที่แม้อยู่ไทยก็ใช้ภาษาอังกฤษได้ยังกับเกิดที่อังกฤษก็มี แต่มันน้อยนิดมาก ๆ เมื่อเทียบกันคนที่เรียนจบมหาวิทยาลัยในแต่ละปี)

อย่างที่เอื้อบอก..แม่พูดภาษาอังกฤษไม่ถูก ไม่ชัด นี่ล่ะ คือสิ่งที่แม่ได้มาจากการเรียนภาษาอังกฤษที่ไทย

ส่วนคุณพ่อเอื้อมาได้ภาษาอังกฤษก็ตอนที่เตรียมตัวมาเรียนปริญญาเอกนี่เอง ซึ่งในเมื่อเป็นช่วงสั้น ๆ ก็ต้องฟิตหนักหน่อย เขียนทุกวัน ฟังทุกวัน พูดทุกวัน ทำอย่างต่อเนื่อง ไม่มีเวลาลัลล้า… ซึ่งผลก็ได้เท่าที่เห็นเขียนดี ฟังได้ อ่านเก่ง แต่พูด ก็ยังขลุกขลักอยู่ดี

คุณพ่อเอื้อพูดว่า “ไม่ว่าจะไปที่ไหนในโลก ก็ไม่กลัวอีกแล้ว”

แม่รับรองได้ว่าต่อไปเอื้อจะพูดประโยคนี้ได้ดัง และชัดกว่าคุณพ่อเอื้อหลายเท่า!!!

ปล. คุณพ่อให้บอกว่า แม่ให้เครดิตคุณพ่อเรื่องภาษาอังกฤษมากเกินไป...






Create Date : 17 มิถุนายน 2557
Last Update : 19 มิถุนายน 2557 18:00:43 น.
Counter : 872 Pageviews.

1 comments
  
คอนเฟิร์ม ว่า จริงๆแท้
เพราะภาษาปะกิต ไม่ได้เลย เศร้ามาก
โดย: น้าเรย์ (ray.amp ) วันที่: 19 มิถุนายน 2557 เวลา:17:56:40 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

viji
Location :
Lancaster  United Kingdom

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [?]



คุณแม่ ลูกหนึ่ง...
เมื่อมีลูก จึงรู้ว่าแม่รักลูกมากแค่ไหน...
และจึงรู้ว่ารักแม่ แค่ไหนด้วย....