วันที่สิบ


พาไปให้น้ำเกลืออีก แต่หมอที่พีเอสบอกว่า
ที่ทำอยู่ตอนนี้ คือการรักษาที่ปลายเหตุ แต่มันก็ไม่ดีขึ้นเลย แบบนี้น่าจะพาไปรักษาที่เก่าดีกว่า
หมอไล่ ฮือ

ก็หอบหิ้วกลับไปตลิ่งชัน ตามจนได้เจอหมอตั๋ง
หมอตั๋งมาแบบงงๆ มีอะไรเหรอคับพี่ -*-
ตกลงว่า ที่ผ่านมา ไม่มีใครบอกเล่าเคสนี้ให้ฟัง ทั้งๆ ที่ก็ฝากเรื่องไว้แล้ว
...เข้าใจผิดเองนะเรา ว่าเขาสนใจห่วงใยดูแลหมาเราเป็นพิเศษ เฮ้อ

..เสร่อเนอะเรา..


ยังมีอ๊อกมาปิ๊ดนึง สีเขียวแล้ว ไม่เหลืองแล้ว (หมอบอกว่ามันคือน้ำดี)

ตรวจเลือดใหม่ ค่าเม็ดเลือดขาวพรุ่งพรวดเป็น เจ็ดหมื่น!!
(ค่าปกติไม่ควรเกินหมื่นเจ็ด)

เอาล่ะสิ อะไรอีกล่ะทีนี้


ตอนนี้ เอาเลือดไปเพาะเชื้อ ต้องรอ 4 วัน ถึงจะทราบผล ว่าคืออะไร
แล้วระหว่างนี้ 4 วันนี้ ให้น้ำเกลือ ให้ยาปฏิชีวนะ เหมือนเดิม

บู้มันจะทนไหวมั้ยอ่ะ - -“

ถ้ามันทนไม่ได้อ่ะ T_T



นึกโมโห พาลไปหมด ทั้งตัวเอง ทั้งหมอที่รักษา

ทำไมเราไม่คิดจะทำตั้งแต่ก่อนหน้านี้

ทำไมหมอคิดไม่ถึง ว่าจะต้องแก้ไขยังไง
ผ่านมากี่วันมันไม่ดีขึ้นเลย กลับแย่ลงขนาดนี้ ก็ไม่ได้ปรับเปลี่ยนอะไรเลย ...ยังทำทุกอย่างเหมือนเดิมเด๊ะ


..ฉันไม่ใช่หมอ ไม่รู้หรอกว่าในกระบวนการจริงๆ มันเป็นอย่างไร
..ฉันคิดได้แค่นี้แหละ

กลับมาบ้าน ก็มาเจอข่าวใหม่ ตรวจพบ “พยาธิในเม็ดเลือด”


มาจากไหนอีกล่ะนี่ O_o”
ฉีดวัคซีนครบตรงเวลามาตลอดนี่นา

หมอ(คนเดียวกับที่ทำให้ตัดสินใจย้ายที่รักษา ช่างเหมาะเจาะเหลือเกิน ฮือ) บอกว่า
บอกไม่ได้ ว่าเป็นมาตั้งแต่เมื่อไหร่
...อาจมีมานานแล้ว แต่เราไม่รู้เอง (เพราะหมอไม่ได้ตรวจ และเราก็ไม่คิดว่าจะเป็น ฉีดวัคซีนครบนี่นะ)
...อาจเพราะ ร่างกายอ่อนแอ เชื้อเลยโผล่พรวดพราดมา
คิดเองว่า ไปๆ มาๆ โรงพยาบาล คงจะได้เชื้อมาแหละ เห็บหมัดหมาอื่นกระโดดมาเกาะ -*-


วันนี้กินน้ำได้แล้ว แต่น้อย ให้เลียน้ำแข็งดูโอกว่า
บู้บี้ทำท่าเหมือนหิวน้ำ แต่กินไม่ลง เจ็บคอหรือยังไงไม่รู้

กินข้าวได้ ป้อน a/d ไปประมาณช้อนโต๊ะครึ่ง แอบดีใจ
แต่ก็หวาดผวา ว่าจะอ๊อกออกมาอีกไหม

ชั่วโมงนึงให้หลัง อ๊อกจริงๆ T_T
เห็นเดินวนๆ ก็รู้แล้ว ไม่รอดแน่ แล้วก็จริงๆ

ท่าทางมันน่าสงสารมาก
ขย้อน แต่ไม่มีแรง ยืนไม่อยู่เลย ทรุดแผละล้มลงไป โอย บู้บี้จ๋า เจ็บมากมั้ย

โชคดีแค่ไหน ที่ล้มลงบนผ้าที่ปูไว้พอดี
ถ้าลงพื้นนี่..ปั้กเลย หัวกระแทก ไม่อยากจะคิดเลย เฮ้ออออ

ตอนอาเจียนออกมาก็ไม่มีเรี่ยวมีแรง ยืนไม่อยู่ ต้องคอยพยุงไว้

เฮ้อ

สองรอบ ที่กินไปออกมาหมดพอดี นอนหมดแรง - -“

เป็นแบบนี้ ไม่ให้กินเลยจะดีกว่า ..มั้ย


อ้อ มีอีกอย่าง มีหนองไหลออกมาจากปี่โป๊
ที่มันบวมก็เพราะอย่างนี้นี่เอง เข้าใจล่ะ
ฉันก็บอกหมอเบลไปแล้ว เมื่อวันเสาร์
ทำไมหมอไม่เอะใจอะไรเลยวะคะ!!!

อาการนี้ เกิดจากการติดเชื้ออีกนั่นแหละ ...เออ เอาเข้าไป
ตอนนี้ต้องรักษาความสะอาดอย่างแรง
ไม่ควรปล่อยให้เลอะเทอะ หมั่นเช็ดให้แห้งตลอด

ฝากพี่ปุ๋ยถามหมอหมาเปาหมาฟุบ ได้ความประมาณว่า

@@เรื่องการติดเชื้อ
- เป็นไปได้ ก่อนหน้าที่จะผ่า ไม่รู้ว่าเชื้อ(หนอง) มันมีมากน้อย แทรกซึมไปขนาดไหน
- เป็นไปได้ ว่าอาจเป็นความผิดพลาดจากการผ่าตัด แต่เขาไม่รู้สถานการณ์ ณ ตอนนั้นๆ ว่าเป็นยังไง

@@เรื่องการไม่กินอาหาร ไม่กินน้ำ กินแล้วอ๊อกออกหมด
- ก็เพราะจากการติดเชื้อ มันกระทบอวัยวะภายใน
แต่ไม่น่าเป็นห่วง ถ้าได้สารน้ำ(ไอ้ที่ฉันเรียกน้ำเกลือนี่แหละ จริงๆ มันมีหลายแบบ) เข้าไปช่วย ไม่ต้องกินข้าวกินน้ำก็อยู่ได้ เหมือนคนป่วยแหละ
- ยังไม่ต้องให้กิน รักษาอาการติดเชื้อให้ได้ แล้จะกินได้เอง (เมื่อไหร่หนอ)

ภาวะการติดเชื้อแบบนี้ รักษาหายได้ แต่ต่อไปอาจทำให้เป็นโรคไตได้
เพราะเชื้อแบคทีเรีย มันจะแทรกซึมในอวัยวะ ทำให้เป็นโรคไต

เอาเถิด ยังไงตอนนี้ให้หายก่อนเถิด

พี่ปุ๋ยถามไปตรงๆ เลย ว่า มันอายุ 15 แล้ว นะ จะไหวมั้ย มันจะตายมั้ยหมอ
ซึ่งก็ตรงกับที่ใจฉันอยากรู้ล่ะ แต่ไม่ก็ไม่กล้าพูดออกมาเท่านั้นเอง

หมอบอกว่า ที่เสี่ยงที่สุดคือการดมยาสลบ
ถ้ามันผ่านจากการดมยา การผ่าตัดมาได้ ก็ถือว่าเรื่องอื่นเริ่งเล็กแล้ว

ทุกอย่างแก้ไขได้
ค่อยเป็นค่อยไป ให้เวลากับมันหน่อย


ขอบคุณมาก
ขอบคุณหมอ
ขอบคุณพี่ปุ๋ย
ขอบคุณหมาเปา ที่น่ารักจนหมอแอบหลงรัก 5555


หมอติงเรื่องการเพาะเชื้อ มันควรจะทำตั้งแต่วันที่สี่ที่อาการดูไม่ดีขึ้น ไม่ใช่ทำเมื่อปาเข้าไปเมื่อวันที่สิบ
แต่ก็เอาน่ะ ถือว่ามาถูกทางแล้ว (ถูกมากี่ทางแล้วไม่รู้หมอ :P)

4 วันที่รอ คือรอให้เขาลองดูว่า ยาปฏิชีวนะตัวไหน จะถูกโรคกับบู้บี้ เอามาแก้อาการกันได้
พอเจอที่มันแมตช์กัน มันก็จะทำลายกันไปได้ บู้บี้จะดีขึ้นเอง

ยาปฏิชีวนะที่ให้ๆ มา มันอาจไม่ตรงกับเชื้อแบคทีเรียนั้นๆ 100%
ถึงจะได้ 60-70% ก็ถือว่าไม่ใช่ จะเกิดอาการดื้อยาอย่างที่บู้บี้เป็นอยู่นี่ล่ะ
ก็ต้องลองกันไป ปรับกันไป

ให้เจอไวๆ เถอะ สาธุ -/\\-


ได้ฟังคำอธิบายแบบนี้ รับได้แล้ว เข้าใจแล้ว
ตอนนี้ก็ได้แต่รอ

บู้บี้หมาเล็ก อึด ไม่ต้องห่วง ^^
(อึดสิ ทนมาได้จนป่านนี้แล้วอ่ะ)

เคยนึกว่า ความผิดของฉันรึเปล่า ที่พามันย้ายที่รักษา มันก็เหมือนกับไปเริ่มต้นใหม่
ที่ใหม่ไม่ได้รู้รายละเอียด เขาทำได้แค่รักษาไปตามอาการ

นึกอีกทีว่า แล้วตอนนั้น หมอที่มาดูแผล+ดูอาการ ไม่ได้เอะใจอะไรกันเลยรือ

แล้วหมอเบล มาเจอกันวันที่เจ็ด ที่พาไปตัดไหม
ไม่มีอะไรแว้บเข้ามาบ้างเลยเหรอ ว่ามันอาการแบบนี้ มันแปลกๆ มันต้องมีอะไรไม่ถูกที่ถูกทาง

หมอแค่ห่วงที่เราต่อว่าเรื่องพุงย้อย
พอตัดประเด็นนั้นออกไปได้ หมอเลยลืมคิดถึงอาการที่ไม่ดีขึ้นของบู้บี้ไปเลยเหรอ




นึกอีกทีว่า
เรื่องมันเกิดไปแล้ว แก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว
ไม่อยากโทษใครหรืออะไรแล้ว
เราควรทำตอนนี้ ดูตรงนี้ให้ดีที่สุด หาทางแก้ไขเท่าที่จะทำได้ดีกว่าไหม

แต่ยังไงเราก็ยังเป็นก็คนธรรมดาหมาน้อย
..คงต้องมีบ้าง ให้ตัดซะทั้งหมดคงยาก

หายไวๆ สู้ ๆ นะ บู้บี้

มาให้กำลัง ม๋า ... และคนเฝ้านะคะ

เราก็มีแมวป่วยคะ .. ทุกวันนี้ ก็ดูแลกันไป

ม๋า คงซึ้งใจ ที่ไม่ทิ้งกัน เน๊อะ

เราเชื่อว่าบู้บี้รับรู้ถึงความรู้สึกของเจ้าของนะ ตอนน้องบราวนี่กับน้องทรัพย์เราไม่สบาย เราก็ท้อใจเหมือนกัน แต่ถ้าเราเศร้าให้เขาเห็นเขาก็จะยิ่งเศร้านะยิ้มสู้ไว้ เป็นกำลังใจให้นะ บู้บี้

บู้บี้ หายไวๆนะ พี่อรมาตามอาการบู้ต่อ
สู้ๆนะ หมาคุณนาย

สู้ๆ

หายไวๆนะบู้นะ พวกเรารอบู้อยู่

มาเป็นกำลังใจให้น้องวีด้วยค่ะ รอฟังข่าวอยู่นะคะ