ตัดสินใจ ผ่าก็ผ่า(วะ) เอาเลยดี หรือพรุ่งนี้ดี

หมอตั๋งไม่อยู่ให้อุ่นใจ กว่าจะกลับมาก็อาทิตย์หน้า บู้บี้คงรอไม่ไหว
หมอที่คุยด้วยบอกว่า ผ่ามดลูก คนไหนก็ได้ครับ (คล้ายๆ ว่าเป็นเบสิคเคส หมอไหนก็ทำได้ ประมาณนั้น ^^")
วันนี้ผมทำให้ได้ แต่ถ้าวันอื่นก็ต้องแล้วแต่ ว่าเจอหมอไหน
แอบถามพนักงาน พนักงานบอกว่า หมอเบลเก่งค่ะ ไม่ต้องห่วง ปลอบใจเรามั้ง
..เห็นแม่กะพี่มันหน้าซีดหดเหลือสองนิ้วแล้ว

เอาวะ หมอคนนี้ก็ได้ฟะ เย็นนี้เลยหมอ คนแก่ใจร้อน
งดข้าว 12 ชม. สบายมาก บู้บี้ไม่กินอะไรมาตังแต่เมื่อคืน
ส่วนงดน้ำ 6 ชม. อันนี้ต้องรอหน่อย เพิ่งกินก่อนออกจากบ้านมานี่เอง

แต่ตอนนี้ขอกลับบ้านก่อน กลับไปเตรียมใจ ฮือ



กลับไปนอน หลับกันทั้งคนทั้งหมา หมาหลับเอาแรง คนหลับเตรียมใจ ฮ่าๆ ฮือ..
หกโมงเย็น หอบหิ้วกันไป รพส. อีกที รอจนหกครึ่ง เขาก็มาอุ้มบู้บี้ไป
ตั้งใจจะเดินไปส่งหน้าห้องผ่าตัด แต่ไม่ทัน เดินเร็วจังฟระ :(


ก่อนหน้านั้น ให้เซ็นใบยินยอมให้ผ่าตัด เน้นตัวบะเริ่ม
ไม่รับผิดชอบหากสัตว์เลี้ยงตาย หากบลาบลาบลานู่นนี่นั่น
..เข้าใจ ว่าเป็นระเบียบ เกิดไรขึ้นหมอกะโรงบาลไม่ต้องรับผิดชอบ
แต่ทำไมต้องเน้นขนาดนี้วะคะ T_T


..มือนึงอุ้มบู้ มือนึงเซ็นชื่อ ถ้าหนูไม่ฟื้นขึ้นมาจริงๆ นี่มันจะเป็นตราบาปติดตัวพี่วีเลยนะเนี่ย

ระหว่างรอก็หาข้าวกิน บับเบิ้ลพอไม่มีบู้บี้ก็นั่งนิ่งเป็นตุ๊กตา จนที่ร้านชมใหญ่
น่ารักจัง นั่งนิ่งเชียว บางตัวนะ ทั้งซนทั้งเห่า
เราก็ได้แต่ยิ้ม นึกในใจว่า ไอ้ตัวแบบนั้นก็มีค่ะ แต่วันนี้ไม่ว่างมา ผ่าตัดอยู่ 5555

บับเบิ้ลคงเป็นห่วงแม่น่าดู ถึงกับกินข้าวไม่ลง ป้อนกุ้งไป สักพักอ๊อกออกมาหมด
พี่วีเสียดายกุ้งอ่ะ หลายตัวอยู่นะบั๊บนะ


สองชั่วโมงผ่านไป โรงบาลโทรมาบอก ต่าตัดเสร็จเรียบร้อยดี มารับได้แล้วค่า ฟื้นแล้วค่า
ดีใจรีบแจ้นไปรับ บู้ยังนอนหมอบอยู่ในกรง ส่องไฟให้ความอบอุ่นอยู่
แอบดูเห็นมันนั่งส่ายหัว หันไปหันมาขวับๆ ลิ้นห้อยยาวเหมือน จาร์จาร์ บิง

หมอว่า เป็นอาการปกติ หลังจากฟื้นจากการดมยา สักพักก็หาย..สงสารนะ แต่ขอขำนิดเถอะบู้ 5555555555

รอจนอีกชั่วโมงกว่า แอบดูอีกที เลิกส่ายหัวแล้ว แต่อ๊ะ มันเห็นเราแล้ว แย่แล้ว ^^"
ย่องกลับมานั่ง แป๊บนึงได้ยินเสียงร้องเจี๊ยกๆ แหลมเล็กเป็นพิเศษ เสียงไอ้หมาบู้นี่หว่า แบบนี้หายแล้วแน่นอน เย้ๆๆ

จริงๆ แล้วก็อยากฝากไว้ที่นี่ ไม่อยากให้มันขยับตัวมากนัก
แต่กลัวว่าบู้จะเครียดหนัก ลุกขึ้นมาแทะกรงเลือดอาบแบบคราวก่อน
..กลับไปนอนบ้านกันนะบู้

คืนแรก แทบไม่ได้นอน (คิดถูกจริงๆ ที่ให้ผ่าเลย อย่างน้อยก็มีเวลาดูแลอีกวันกะคืนนึงเต็มๆ)

บู้บี้ลุกทั้งคืน มันลุกที เราก็สะดุ้งที เอาน้ำให้มันจิบๆ แล้วก็จับมันนอน แบบนี้เกือบทั้งคืน
ไม่กล้าให้กินเยอะ กลัวจะอ๊อกเหมือนตอนหัวค่ำ บู้บี้คงขัดใจไม่น้อย
ได้หลับอย่างจริงจังก็ตอนตีห้า ตื่นมาอีกที สิบโมง 55555



เด่วพรุ่งนี้มาเล่าต่อค่ะ ^^

อ่านจบเลย เดี๋ยวจะไปตามอ่านบล็อกเก่าๆ ด้วย

บู้บี้หายไวๆ นะคะ

มาเยี่ยมบู้บี้ค่ะ

หายไวๆนะคะ

ทำไมถึงโชคร้ายแบบนี้ จะมาตามอ่านเรื่อยๆ นะคะ

ขอให้บู้บี้ปลอดภัย หายๆไว แข็งแรงนะคะ

เป็นกำลังใจให้ค่ะ

อ้าวเฮ้ย ไหงมีต่อพรุ่งนี้อีกล่ะ อุตส่าห์ตั้งใจมาอ่านให้จบเสียเส้นหมด

แล้วตัดสินใจถูกหรือยังจ๊ะ จะโฮ หรือจะฮา

บู้จ๋า หายไวๆนะ ทนเจ็บตัวไม่กี่วันก็หายแล้ว

แง อ่านแล้วหายใจไม่ออก

สารภาพว่าไม่ค่อยอยากอ่านเลย ทรมาน
บู้มันตัวนิดหนึ่ง


เรื่องเซ็นเอกสาร ตอนเอาไอ้เปาไปผ่าเขาก็ให้เซ็นแหละ
พี่ก็ทำหน้าเหรอหรา หมอเขาก็ยิ้มๆ บอกว่าต้องเซ็นอ่ะพี่ 555

แข็งแรงหายไวๆๆๆๆๆ
ทำไมมีเล่าไม่จบ ตกลงตอนนี้วิ่งได้ยัง

แง

เล่าต่อ เล่ายาวเลย

ขึ้นอันใหม่ดีกว่าเนอะ

อืมม์....อ่านไป กลั้นหายใจไปอ่ะวี....

ตามไปอ่านอีก....