Group Blog
All Blog
|
Oh!! my sassy boss ตอนที่ 37 หน้า 4 ขณะที่กำลังเมาส์เรื่องเมขลาอยู่นั้น หมอนิ่มเองก็กำลังออกมาพอดี พอวงนั้นเห็นหมอนิ่มก็พากันวงแตกแยกไป พร้อมสายตาที่แอบดู ทำเอาหมอนิ่มรู้สึกได้ถึงแรงรังเกลียดได้ รับรู้ถึงความไม่เป็นมิตรและความไม่ปลอดภัยต้องค่อยๆ เดินหลบผู้คนออกมา “ที่จริงหมอเมขก็ไมได้ทำอะไรผิดนะ ก็แค่มีแฟนเด็ก ทำไมหมอนิ่มต้องมาพูดใส่ร้ายเขาขนาดนั้น” “คนไม่ชอบน่ะ ถ้าเทียบแล้ว เธอไม่เห็นเหรอหมอเมขทั้งน่ารัก ดูเด็กกว่าวัย แล้วยังได้แฟนเด็กอีก ขณะที่หมอนิ่ม ผัวไม่สนใจ ก็คงอิจฉาแร่ะแก” “แต่อิจฉาผิดคนไปนิ๊ด” อีกคนก็สมทบตอกย้ำเข้าไปอีก “แก...ฉันว่าเราขอ ผอ รับเด็กฝึกงานดีไหม?” ความคิดหนึ่งบอกเพื่อนๆ นับเป็นข้อเสนอที่ดี “ผอ จะรับเหรอ?” “ก็ไม่แน่นะ เผื่อเราจะได้มีวาสนาแบบหมอเมข” “คิดว่าเราจะได้มาหน้าตาแบบหมอกฤษเหรอพวกแก” “นั่นสิ” ถึงพูดไปวาสนาก็ไม่เหมือนเขา เศร้าไปเลยพวกเรา เรื่องเมาส์ขนาดนี้แสดงว่าทุกคนก็เชื่อว่าเมขลาได้กินเด็กไปเรียบร้อยแล้ว แล้วดูแนวโน้มก็ไม่ได้เข้าข้างหมอนิ่มสักเท่าไหร่ แม้ชื่อเสียงที่เกิดขึ้นจะไม่ได้ไปทางลบมาก แต่ข่าวนี้ก็คงกระฉ่อนไปหลายวัน และก็คุยกันไม่จบสิ้น พร้อมกับคอยจับตาดูพวกเธอต่อไป ต่างคนก็อาจจะมีการรอดูและสมน้ำหน้าเธอยามถูกเด็กทิ้ง ส่วนในห้องพักหมอ หมอแอน “ถ้าเรื่องนี้เป็นเรื่องจริงนะ ไม่รู้ว่าป่านนี้พี่เมขจะเสร็จไอ้หมอนั่นหรือยัง?” น้ำเสียงที่แสนคับแค้นใจ เธออุตส่าห์เพียรตามจีบหมอเมขมาหลายปี ทำไมหมอฝึกงานมาแค่ 5 เดือนกว่าเอาไปเสีย นอกจากเธอแล้วคนที่เก็บของหัวใจสลายอีก 2 คนก็ไม่อยากจะพูด หมอมุข “อาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่คิดก็ได้มั้ง พี่เขารู้อะไรควรไม่ควร” หมอแอน “ผู้ชายผู้หญิง อยู่บ้านด้วยกัน มีรึ จะไม่คิดอะไร?” ประโยคนี้ทำเอาหมอเอกมือไม้อ่อน ค่อยๆ เก็บของเข้ากระเป๋า แล้วเดินออกมาจากห้องพักเงียบๆ ออกมาเจอน้ำฝนที่ลานจอดรถ น้ำฝนวิ่งปาดหน้าไปที่ลานจอดมอเตอร์ไซค์ แล้วขับปาดหน้ารถเขาไปอีก เขาเลยขับตาม จนไปถึงหอ น้ำฝนจอดรถแล้ว ยืนซื้อของที่ร้านขายของชำข้างล่างตึก เขาเดินมาเลียบๆ เคียงๆ ไปหา หมอเอก “ไปหาอะไรกินกันไหม?” เขาเอ่ยถามน้ำเสียงราบเรียบ ทำเอาน้ำฝนตกใจระคนแปลกใจ ที่วันนี้หมอเอกชวนเธอ แต่เรื่องลาภปากมาก็ต้องตกลงเอาไว้ก่อน หมอเอกมีความทุกข์ใจ กลัดกลุ่มจนไม่อยากอยู่คนเดียว ข้างๆ หอ มีร้านชาบู อยู่ไม่ไกลมาพอที่จะเดินไปกินได้สบายๆ ภายใน 5 นาที ทั้งสองไปนั่งลง เขาบอกน้ำฝนเลือกกินอย่างที่เธอต้องการได้เต็มที่ แม้น้ำฝนจะรู้สึกดีใจที่ได้กินของฟรี แต่เหตุการณ์แบบนี้ใช่ว่าจะเกิดขึ้นเอาง่ายๆ มันต้องมีเหตุจูงใจมากพอ เธอสั่งของเรียบร้อยรอพนักงานมาเสริฟของ พยายามมองหน้าหมอเอกที่ดูกินเข้าไม่เข้าคายไม่ออก สั่งเบียร์มาดื่มแทน ก็ไม่รู้จะพูดจาปลอบยังไง ถึงเธอจะรู้สึกเสียดายเรื่องของกฤษ แต่ก็ไม่ได้มีความผูกพันหรือเยื่อใยใดๆ ต่อกัน ต่างกับหมอเอกที่รู้จักกันมาหลายปี เล็งกันมานาน ถึงเวลาและช่วงจังหวะไม่เป็นใจ หมอเอกก็พยายามสานสัมพันธ์อย่างใกล้ชิดมาตลอด ย่อมมีความเสียใจมากกว่าเธอนัก อายุเขามากแล้ว การคาดหวังอะไรย่อมมากกว่าเธอ อย่างเธออายุยังน้อย มีหนุ่มๆ แหล่อีกมากมายในสังกัด น้ำฝน “หมอเอก เสียใจเรื่องที่หมอเมขคบกับหมอกฤษ เป็นเรื่องจริงอย่างนั้นหรอคะ?” น้ำฝนเอ่ยถามเบาๆ มองหน้าเศร้าสร้อยก็อดสงสารไม่ได้ หมอเอก “ผมก็ไม่อยากคิดว่าเป็นเรื่องจริงหรอก แต่พอเห็นเมขลายอมรับแบบนั้นแล้ว ..” เสียงเขาขาดห้วงไป ยกแก้วเบียร์ขึ้นดื่ม น้ำฝน “บางทีหมอเมขอยากจะพูดยั่วหมอนิ่มก็ได้นะคะ ก็เหมือนที่พูดจากตอบโต้กับหมอเอก” น้ำฝนก็ไม่ได้มีความรู้มากมายกับเรื่องแบบนี้ แต่ก็พอรู้ว่าเมขลาเป็นคนที่ชอบกวนความคิดของคน หมอเอก “ไม่...ผมว่า เขาพูดจริง” หมอเอกส่ายหน้าอย่างสะเทือนใจ คิดถึงหน้าน้อยๆ ทำหน้าอายๆ ตอบ คุณนายวรรณคดีแบบนี้แล้วจุกในอก เขารู้จักเมขลาดี เวลาไหนที่เธอกวน หน้าแบบไหนที่จริงจัง หมอเอก “เฮ้อ......เด็กแบบนั้นจะมีอะไรดี หมอเมข หลงผิดไปแล้ว” เขาพูดไปยกแก้วไปอย่างช้ำอกช้ำใจ น้ำฝน “แต่แปลกนะคะ ทำไมเจ้านายดูชอบใจกับเรื่องนี้ พอรู้ว่า หมอเมขแอบคบกับหมอกฤษจริงๆ แถมดูเขาสวีทออกนอกหน้า เจ้านายกลับถูกใจซะอย่างนั้น” น้ำฝนเอ่ยขึ้นอย่างสงสัย ซึ่งมันเป็นเรื่องแสนสะเทือนใจเขายิ่งนัก เขาเอาแต่ดื่มเบียร์ไม่สนใจทานชาบูที่น้ำฝนสั่งมา แล้วเหมือนต้องรับผิดชอบคนเดียว กฤษณะ พาเมขลามาทานอาหารญี่ปุ่นที่เธอชอบ ร้านนี้เธอเคยบอกว่าจะพาเขามา แต่ก็มาไม่ถึงซักที เมขลา “ไม่ได้มากินนานแล้วนะ เธอจะกินแบบบุพเฟ่หรืออะลาคาร์ท” กฤษ “พี่อยากกินแบบไหน?” เมขลา “กินแบบอะลาคาร์ทก็ได้ ฉันกินไม่เยอะหรอก” ทำหน้าทำตาที่ไม่น่าเชื่อเอาเสียเลย เมขลาหันไปเรียกเอาเมนูมาสั่งของ เอาที่เธออยากกิน เมขลา “หอยเซลล์อบซีส 2 ปลาเซลม่อนจานใหญ่ แล้วก็ยำเซลม่อนสมุนไพร แล้วก็ ซุปเห็ดสามอย่าง 2 แล้วก็... เธอ จะกินอะไร?” เธอเอ่ยถามกฤษ เผื่อเขาจะกินอะไรที่แตกต่างจากเธอ กฤษ “พี่สั่งมาเถอะผมกินได้หมด” เมขลา “เอาแค่นี้ก่อนละกัน ไม่อิ่มก็ค่อยสั่งเพิ่ม เออ เอาพิชช่าญี่ปุ่นเพิ่มนะคะ” พูดเหมือนคนกินน้อย ทำหน้าระรื่น บอกพนักงานรับออเดอร์ จดแล้วก็เดินหายเข้าไปในครัว เมขลา “นี่เธอ คิดเอาไว้หรือยัง อีก 2 อาทิตย์ ก็สิ้นเดือนแล้วนะ” เมขลาเอ่ยถามกฤษ กฤษมองหน้าตาอันสดใสของภรรยา ไม่รู้เธออยากได้คำตอบแบบไหนกัน อยากเลิกกับเขา หรือ อยากอยู่ต่อ เมื่อก่อนเขาอาจจะคิดว่าแล้วแต่เธอต้องการ ถ้าต้องการยุติเรื่องการแต่งงานปลอมๆ นี้เขาก็ไม่อาจจะขัด แต่ในเมื่อสถานการณ์มันเปลี่ยนไป เมขลา “แล้วพี่คิดยังไง?” เมขลา “อ้าว..ไม่เห็นจะต้องถาม ในเมื่อเธอบอกฉันว่า พอครบแล้วค่อยบอกคุณแม่ว่าเราจะเลิกกัน” เธอพูดเบาๆ กลัวคนอื่นได้ยิน กฤษมองหน้าเธอแล้วชักสีหน้า กฤษ “พี่ได้ผมแล้ว คิดจะไม่รับผิดชอบเหรอ?” เขาถามเสียงดัง ทำเอาเมขลาสะดุ้งลุกจากเก้าอี้เอามือปิดปากเขา มองซ้ายแหล่ขวา พนักงานเอาอาหารมาเสริฟยิ้มให้เธอกับกฤษ เธอมองหน้ายิ้มให้แห้งๆ เมขลาหันมามองเขาทำหน้าดุ เมขลา “กินๆๆ เดี๋ยวค่อยว่ากัน” เธอรีบตัดบทก่อนที่เขาจะพูดมากไปกว่านั้นหันไปสนใจอาหารแทน กฤษแอบยิ้มก่อนจะหยิบตะเกียบขึ้นมา ******** ขณะเดียวกัน ณ สถานที่ทำงานของบริษัทวิศวกรชื่อดัง ไอซ์เปิดคอมเพื่อเขียนแบบ แต่แล้ว ก็มีเสียงเตือนที่มุมจอคอมพิวเตอร์ เป็นข้อความไลน์จากเพื่อนๆ “แก สิ้นเดือนนี้มีงานคืนสู้เย้านะ จะมาไหม? จองโต๊ะไว้แล้วนะ” ข้อความของเพื่อนสนิท พร้อมกับลิ้งค์จากเฟสบุคให้เขาเข้าไปดู เขาเลื่อนดูวันที่เวลาจัดงานแล้วก็มองดูตารางนัดหมายงาน เป็นวันที่ไม่ได้ติดอะไร งานตอนเย็นก็พอจะไปได้ จึงตอบตกลงเพื่อนว่าไป เขาคลิ๊กกลับมาดูหน้าเฟสบุคเพื่อดูรายละเอียดงานอื่นๆ คลิ๊กไปที่หน้าเฟสของตัวเอง รูปเก่าๆ เมื่อก่อนเคยลงรูปของภรรยาเก่าไว้ พอเลิกกันไป ก็เริ่มไม่มีรูปของนาง ปกติเขาเป็นคนไม่ค่อยเล่นโซเซียล เหมือนกับใครบางคนเช่นกัน หากเลื่อนไปเรื่อยๆ รูปเมื่อ 10 ปีกว่า ที่เฟสบุคมักจะเด้งเตือนเมื่อครบรอบวันเดือนปีที่บันทึกไว้ แต่สมัยก่อนนั้นเทคโนโลยียังไม่ก้าวหน้า การอัพเดทเฟสบุคก็ยังน้อย ใช่สินะ เมื่อเขาเลื่อนมาจนถึงเมื่อเกือบ 10 ปีกว่า แม้จะผ่านมานานแล้ว เป็นรูปที่อดีตภรรยาเขาดูทีไรก็เหมือนหนามแหลมทิ่มแทงใจเธอจนเลิกกันไป เขาเมื่อ 14 ปีที่แล้ว รูปร่างผอมบางหน้าเล็ก หนุ่มน้อยอายุ 20 ต้นๆ ใส่เสื้อกราวน์วิศวกรรม กับสาวร่างเล็กผมยาวดวงตากลมสดใส ปากนิดจมูกหน่อย ยิ้มร่าเริง เธอสวมเสื้อกราวน์สีขาวแขนสั้นของเทคนิคการแพทย์ เขาที่จูงมือเธอ แล้วหันมาให้เพื่อนช่วยถ่ายให้ เขาไม่ได้ลบโพสนี้ออกไปจากเฟสเขา แม้วันเวลาจะผ่านไป เขาได้แต่งงานกับคนที่แม่หามาให้ “จากนี้ไปจนนิรันทร์” 18 ปีที่แล้ว เขาเจอเธอในงานรับน้องครั้งแรก ได้ร่วมงานกันในฐานะกรรมการคณะ ก่อนจะเริ่มคบกันตอนปี 4 ไอซ์มองรูปนั้นอย่างเศร้าใจ ที่เขาไม่สามารถทำให้เป็นไปอย่างที่เขาเขียนเอาไป โพสนี้เขาแทคชื่อเธอเอาไว้ “Mekhalamanee” เขาคลิ๊กเข้าไปดูที่เฟสของเธอ ไร้การอัพเดทมานานหลายเดือน แม้เวลาผ่านไปเนิ่นนาน เธอไม่ได้ อันเฟิร์นเขา ไม่ได้บล็อกเขา รูปล่าสุดของเธอไปทะเลเมื่อ 2 เดือนที่แล้ว มีแต่ท้องทะเล น้ำใส ภูเขา และภาพใต้น้ำ แม้แต่รูปเธอหรือเพื่อนร่วมคณะก็ไม่มี สมกับเป็นเธอเหมือนเดิม “เมขลา”
อ้าวตัวละครใหม่นี่คนรักเก่านะคะ
 โดย: หอมกร
  วันที่: 13 ธันวาคม 2567 เวลา:7:29:22 น. |
BlogGang Popular Award#21
 unitan
 ฝากข้อความหลังไมค์ Rss Feed  Smember ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [?]  Link |
||||||||||||||
