Oh!! my sassy boss ตอนที่ 37 หน้า 3
เมขลาผายมือให้นายแม่จับ เพื่อเดินออกไปส่งเธอที่หน้าโรงพยาบาล ไอซ์ เดินตาม ผอ เดช ที่เดินนำออกไปส่งเขาที่ลานจอดรถเช่นกัน นายแม่แอบซุบซิบกับเธอถึงลูกชาย เมขลาทำหูตาวาวใส่
เมขลา “คุณแม่คะ หนูมีเรื่องสนุกค่ะ”
นายแม่ “เรื่องอะไร?”
นายแม่อยากรู้อยากเห็นความคืบหน้าของเมขลากับลูกชาย
เมขลา “เราปั่นหัวเขาให้สุดๆ ไปเลยดีไหมคะ”
นายแม่ “จะทำยังไง?”
เมขลามองแผ่นหลังเสื้อสูทสีฟ้า แล้วหันมามองหน้านายแม่
เมขลา “เราใช้ประโยชน์จากคุณไอซ์ไงคะ”
นายแม่ถึงกลับหยุดเดิน ทำหน้าทำตาว่ามันจะบังเอิญอะไรขนาดนั้น เมขลาทำไมคิดอะไรได้ไวกว่าที่นายแม่จะคิดได้ แม้จะหวาดระแวงความใกล้ชิดของหนุ่มสาวแล้ว ก็หวั่นๆ ว่าเมขลาจะเปลี่ยนใจไปชอบคนอื่นไหม ดูจากโพรไฟด์ไอซ์แล้ว ก็ไม่ได้ธรรมดาสักนิด แต่พอเห็นแววตาที่ยามเอ่ยถึงลูกชายคุณนายแล้ว มันสุกสกาวสดใส ก็อมยิ้ม
ส่วนการกลั่นแกล้งลูกชาย แค่คิดก็สนุกไม่น้อย
แม่นาย “มันก็น่าสนุกดีนะ”
เมขลาส่งนายแม่ขึ้นรถเสร็จแล้ว เธอยืนรอจนรถจากไป หันกลับจะเข้าตึก สายตาหลายๆ คู่มองเธอแปลกๆ แล้วรีบพากันหลบมันมีทั้ง ความอยากรู้อยากเห็น และอิจฉา ระคนสงสัย อยากเมาส์ อยู่ในทีแต่เมขลาแม้จะสัมผัสได้ แต่ก็ไม่ได้สนใจ เมาส์ไปให้สนุกเท่าที่เขาอยากจะเมาส์กันได้ เธอก็ไม่ได้แคร์เท่าไหร่ ปกติ พวกหมอด้วยกันเมาส์เธอเรื่องเป็นหมอนอกแผนมาก็หลายปี ถ้าเกิดโดนคนทั้งโรงพยาบาลเมาส์อีกเรื่องจะเป็นไร เขาจะได้มีเรื่องสนุกไม่เหงากัน
คาดว่าป่านนี้เธอคงถูกลือไปแล้วในฐานะของลูกรักเจ้านาย
แต่ถ้าทุกคน รู้ความจริง อาจจะอาจจะลือกันไม่ถูกเลยก็ได้ คนเราไม่เรื่องใดก็เรื่องหนึ่ง ที่จะต้องเอาขึ้นมาเมาส์ได้สินะ เรื่องของคนอื่นมันสนุกกว่าเรื่องของตัวเองเป็นไหนๆ
พูดแล้วก็เพลีย ชีวิตอันสงบสุขวัย 38 ปี ของ เธอ จบกันแล้วสิ้น
เมขลากลับมาที่เรือนยาไทย เจอกฤษ นั่งอ่านเอกสารอยู่
กฤษ “หายไปนานเลยนะ มีอะไรหรือเปล่า”
เขาถามอย่างเป็นห่วง เมขลานั่งลงที่เก้าอี้โต๊ะทำงานของเธอ ขณะที่กฤษอยู่อย่างสงบที่เรือนยาไทย แต่เธอเหมือนออกไปรบมากับหมอนิ่มที่ตั้งตนอย่างเปิดเผยว่าจะอยากเป็นศัตรูของเธอทั้งที่แต่เดิมก็ไม่ได้ขนาดนั้น แล้วก็ให้รู้สึกปลงกับความยุ่งยากหลายอย่าง แล้วต่อไปเธอต้องเจอกับเหตุอันใดอีก ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่นายแม่มาประกาศต่อหน้าหมอนิ่มจนหน้าซีดเป็นไก่ต้ม แล้วคนอื่นๆ จะคิดยังไง แต่คนอื่นๆ ที่เหลือ ดูเหมือนที่น่าเป็นห่วงก็น่าจะเป็นน้ำฝนน้อย ที่จะปั้นแต่งเรื่องอะไรเพิ่มเติม
เมขลา “มีเยอะเลย คุณแม่มาด้วย”
กฤษทำหน้าประหลาดใจ ที่อยู่ๆ แม่มา ปุ๊ปปั๊ปก็ไป แถมไม่เรียกเขาไปพบ
กฤษ “คุณแม่มาเหรอ”
เขาแค่เอ่ยเบาๆ แต่ก็ช่างเถอะ ปกติ แม่ก็ไม่เคยสนใจเขาอยู่แล้ว นอกจากจะมีเรื่อง
เมขลา “คุณแม่พาวิศกรมาดูที่ แล้วก็คุยงานด้วยนิดหน่อย”
กฤษพยักหน้ารับทราบ
กฤษ “นี่ก็ใกล้จะเลิกงานแล้ว เย็นนี้เรากินอะไรดี”
เขาเปลี่ยนเรื่องคุย ราวกับว่าเรื่องที่เมขลาพูด ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเขา
พอชวนคุยเรื่องอาหาร เมขลาเริ่มรู้สึกหิว วันนี้เธอใช้ซีนอารมณ์ไปเยอะ ถึงไม่ได้ระเบิดอะไรออกมา แต่การพยายามกลั้นใจไม่เดือดไปตามหมอนิ่ม เส้นประสาทเธอก็แย่และเหนื่อยกับการเกร็งเหลือเกิน
เมขลา “เหมือนฝนจะตกนะ”
กฤษ “งั้นก็เตรียมตัวเลยสิ”
เขาเร่งเธอ ไม่ได้พูดเปล่า ลุกขึ้นเก็บข้าวของเข้าตู้ จัดของในห้อง เดิมทีเมขลาจะเป็นคนทำก่อนจะกลับ เมขลามองตามร่างสูงใหญ่ที่เดินจัดนั่นจัดนี่แล้วก็อมยิ้ม
เธอไม่คิดว่าพอถึงเวลาแล้วจะมีเรื่องเปลี่ยนแปลงอะไรเกิดขึ้น แต่เวลาเรายังน้อยเกินไปที่จะรู้จะเห็นว่ามีอะไรที่ยอมรับกันได้หรือไม่ได้
ป้าสุ่นเปิดประตูเรือนยาไทยเพื่อมารับผ้าไปซักก่อนเลิกงานเหมือนทุกครั้ง กะดึกมีคนซักผ้าและอบผ้าไว้ใช้ให้เพียงพอต่อการใช้งานแต่ละวัน เห็นเมขลาเหมือนเตรียมตัวเก็บของแล้ว กฤษเปลี่ยนผ้าปูเตียงพึ่งเสร็จ ป้าสุ่นรีบเข้ามาช่วยดึงมุม
ป้าสุ่น “พรุ่งนี้เดี๋ยวป้ามาปูผ้าให้เองนะคะ”
ป้าสุ่นรีบบอก
เมขลามองป้าสุ่นทำหน้าสงสัย
เมขลา “ไม่เป็นไรหรอกป้า งานเปลี่ยนผ้าพวกเราทำเองได้ กว่าป้าจะเคลียร์งานบนตึกเสร็จ”
ตามปกติเธอก็ทำเช่นนี้มาหลายปี
ป้าสุ่น “ไม่ได้ค่ะ หัวหน้าแป๋วสั่งไว้ ต้องมาเปลี่ยนให้ทุกเย็น เก็บผ้าไปซักอบกลางคืนทุกวัน”
เมขลาแม้จะมึนงงกับการเปลี่ยนแปลงแต่ก็พยักหน้า จากเดิมที่มาเอาผ้าไปบ้างไม่เอาบ้าง บางครั้งเธอต้องโทรตามห้องซักมารับผ้าเธอไป เพราะไม่มาเอามา 2 วันติดกันบ้างก็มี
สงสัยงานนี้ป้าแป๋วจะรู้งานก่อนเพื่อน แต่ก็เป็นการดี เผื่อคนที่มาทำงานที่นี่ต่อจากเธอจะพลอยได้รับผลดีไปด้วย
เมขลา “จ๊ะ”
เธอตอบอย่างไม่ขัดต่อความประสงค์
กฤษมองนาฬิกาว่าได้เวลาแล้ว
กฤษ “กลับกันหรือยัง ผมเริ่มหิวแล้วนะ”
เขาเอ่ยชวน
เมขลาหันมายิ้ม ให้ พอดีกับที่ป้าสุ่นก็หอบผ้าส่งตะกร้าแล้วเดินออกมาด้วยกัน เมขลาล็อคเรือนเธอเรียบร้อยแล้วทั้งสามเดินผ่านเข้าตึกหน้า ป้าสุ่นแยกไปห้องซักอบผ้า ขณะที่เธอกับกฤษเดินผ่านเข้าตึกมีสายตาหลายคู่ที่แอบมองทั้งคู่อยู่ ได้แต่มองไม่ได้โฉบผ่านเหมือนทุกครั้ง เมขลากวาดสายตาไปรอบ ทุกคนต่างหลบตาก้มหน้าทำงานของตนต่อไป พอพ้นหางตาคมกริบก็แอบส่องตามหลังไป สาวเวชระเบียนรีบจับกลุ่มหันหน้าเข้าหากันหาเรื่องคุย
“จะว่าไป หมอเมขลาทำบุญด้วยอะไรมานะ ได้กินเด็ก แถมเป็นคนโปรดนายอีก”
“ก็ดูผลงานเขาก่อนไหม ทำยามาขายเดือนละเป็น 100000 เธอทำได้เหมือนเขาไหมล่ะ”
“นั่นสิๆ พวกเราน่ะ ไปเมาส์เขา แล้วทำอะไรได้บ้าง”
“แหม...มันก็อิจฉานิเธอ หน้าตาน่ารัก ถึงจะดูแก่นๆ อายุมากแล้ว แต่หน้าเด็ก ใจดี คุยเป็นมิตรกับทุกคน ได้ควงเด็ก เป็นคนโปรดนาย วาสนาคนทำงานอย่างพวกเราเลยนะ”
“เกิดอีกสักกี่ 100 ชาติ ล่ะพวกแกที่เราจะได้ขนาดนั้น”
นี่ขนาดรู้แค่เรื่องคบหาเด็ก ถ้ารู้ว่าเด็กรวยไม่รู้เรื่อง เป็นถึงเจ้าของโรงพยาบาล เหล่าสาวๆ คงว้าวุ่นใจไปกว่านี้
วันที่: 10 ธันวาคม 2567 เวลา:7:41:04 น.
ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [
