Group Blog
All Blog
|
สลับลายคดีรัก ตอนที่ 7 หน้า 3 ป้าแมวถามอย่างแปลกใจและเป็นห่วงว่าเธอผู้ความจำเสื่อมจะออกไปเผชิญโลกข้างนอกโดยไม่มีเพื่อนไปด้วยจะอันตรายขนาดไหน “หนูก็จะไปหางานไงคะ” เธอหันมาตอบ ยักไหล่แบมือทั้ง 2 ข้าง แบบทำไมป้าแมวไม่เข้าใจ เป็นภาษากายแบบวัยรุ่นที่ป้าแมวก็ไม่เคยเห็นว่าคุณผู้หญิงของเธอจะเคยทำ “แล้วคุณเพื่อนจะไปหางานที่ไหนคะ ออกไปข้างนอกไม่รู้ทางจะหลงทางได้นะคะ” ป้าแมวบอกเธออย่างเป็นห่วง “ป้าแมวไม่ต้องห่วงหนูหรอก หนูไปไม่ไกล เริ่มหมู่บ้านเราก่อน แล้วก็ปักหมุดบ้านเราเอาไว้แล้ว” เธอตอบป้าแมว ซึ่งไม่รู้ว่าการปักหมุดคืออะไร? “บอกคุณเคนก่อนดีไหมคะ?” “ไม่ต้องบอกเขาหรอก หนูไปแค่แป๊ปเดียวก็กลับค่ะ ป้าแมวหนูขอกุญเจบ้านด้วยนะคะ” เธอไม่มีอะไรของบ้านนี้จริงๆ ป้าแมวจำใจปลดกุญเจให้ “แล้วคุณเพื่อนมีตังค์ค่ารถเหรอคะ?” ป้าแมวอดถามไมได้ เพราะรู้ดีว่า พิชญาแทบไม่มีอะไรติดตัว พิชญาหันซ้ายแลขวาได้ เจอจักรยานที่จอดไว้ข้างโรงรถ “หนูจะปั่นจักรยานไปค่ะ ป้าแมวไม่ต้องห่วง หนูห่อเอาน้ำ เอาขนมไปด้วยแล้ว หนูไม่อดตายหรอกค่ะ” เธอตอบหน้าจริงจัง ทำเอาป้าแมวไม่ไว้ใจ ลูกคุณหนูผู้ดี จะมาเปลี่ยนเป็นคนสู้ชีวิตได้ไวขนาดนี้เป็นใครจะเชื่อ “ปั่นจักรยานมันอันตรายนะคะ ถนนรถวิ่งมากมาย คุณเพื่อนปั่นเป็นเหรอคะ” “แค่จักรยานสบ๊ายยย ป้าแมวไม่ต้องห่วงนะ” จักรยานคันนี้เป็นของกิติเทพที่ซื้อไว้มานานแล้ว ป้าแมวยังไม่เคยเห็นว่าพิชญาปั่นจักรยานเล่นสักครั้ง พูดแล้วเธอก็เดินตรงไปจับเอาจักรยานแล้วเดินไปที่หน้าบ้าน ป้าแมวพยายามที่จะพูดโน้วน้าวให้เธอเปลี่ยนใจ “จริงๆ คุณเพื่อนไม่ต้องไปหางานทำก็ได้นะคะ อยู่บ้านเฉยๆ คุณเคนก็เอาเงินให้ใช้แล้ว” “สมัยนี้ ใช้เงินคนอื่นก็เป็นแค่ลูกไก่ เราต้องเป็นนกอินทรีย์บินสู่โลกกว้างสิคะป้า สามี ไม่ใช่ของเรา สักวันเขาก็คงยากเฉิดหัวเราออกจากบ้าน” เธอพูดจาใส่อารมณ์ “คุณเคนไม่ทำแบบนั้นหรอกค่ะ คุณเพื่อนคิดมากไปแล้ว” “หนูไม่ไปไกลหรอกป้า ไม่ต้องเป็นห่วงนะ เดี๋ยวจะรีบกลับค่ะ” เธอหันมายิ้มกับป้าแมว เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายเป็นห่วงเธอ “จะไปจริงๆ เหรอ” ป้าแมวทำหน้ากังวลอย่างเป็นห่วง “หนูไปปั่นเล่นในหมู่บ้านเราเอง ป้าแมวไม่ต้องเป็นห่วงน่า นะคะๆ” เธอ เปิดประตูจูงจักรยานออกไป หันมาโบกมือลาป้าแมว แล้วก็ปั่นจักรยานจากไป ป้าแมวได้แต่มองตามอย่างเป็นห่วง แล้วรีบปิดประตูกลับเข้าบ้านทันที ป้าแมวรีบโทรหากิติเทพอย่างร้อนใจ “คุณเคนคะ คุณเพื่อนออกไปหางานทำค่ะ” ป้าแมวรีบรายงานเคนทันทีที่เขารับสาย ทำเอาเคนที่ไปถึงออฟฟิตแล้ว ทำหน้าไม่อยากเชื่อ เลขาหนุ่มกำลังเตรียมเอกสารมาให้เซนส์เห็นสีหน้านายวิตกกังวลก็อดแปลกใจไม่ได้ “เขาจะออกไปไหนได้ไกล เขาไม่มีเงินสักบาท” เคนตอบ “คุณเพื่อนเอาจักรยานไปค่ะ น่าเป็นห่วงมากๆ เลยค่ะ รถในกรุงเทพก็เยอะแยะแบบนี้” บ้าไปแล้ว นี่เธอกล้าปั่นจักรยานออกไปถนนใหญ่อย่างไม่กลัวเกรงอะไรขนาดนั้นเลยหรือ? “เขาไปแถวไหน? เขาบอกไว้ไหมครับ?” ปากก็บอกว่าไม่สนใจ ไม่แคร์ แต่ใจกลับเป็นห่วง “ตอนนี้บอกว่าจะไปปั่นหางานในหมู่บ้านค่ะ แต่ป้าก็ไม่รู้ว่าจะออกไปไหนไกลไหมคะ คุณเคนทำยังไงดีค่ะ ป้าเป็นห่วงคุณเพื่อนจังค่ะ” แม้จะอยู่ร่วมกันมาเป็นปี เห็นนิสัยพิชญามากมาย ทั้งความเอาแต่ใจ ขาวีน แต่ป้าแมวก็รักและเอ็นดู คุณเพื่อนคนใหม่ของเธอที่ดูน่ารักเอาใจใส่ ช่างคิดช่างพูด เป็นห่วงเป็นใยป้าแมวกว่าเมื่อก่อน จิตใจผู้สูงวัยก็พลอยชุ่มชื่นนัก พิชญา ปั่นจักรยานเข้าไปในหมู่บ้าน หมู่บ้านนี้เป็นหมู่บ้านที่นับว่ามีผู้อาศัยมีฐานะ แต่ละหลังบ้านเดี่ยวใหญ่โต แต่ละล็อคแบ่งสรรอย่างเรียบร้อย มีถนนเชื่อมถึงกัน ถนนกว้างขวางไม่แออัด หมูบ้านทิวทัศน์สะอาดสะอ้านราวกับว่าถูกดูแลเอาใจใส่อยู่ตลอด ไม่ปล่อยให้ต้นไม้หรือมีหญ้ารก เธอไม่คุ้นเคยกับที่นี่แต่ก็ปั่นไปช้าๆ มองสองข้างทางไปเรื่อยๆ ผ่านวงเวียนที่ 1 มีน้ำพุตรงกลาง เธอมองสิ่งเหล่านั้นอย่างเพลิดเพลิน บ้านเดี่ยวแต่ละหลังรูปทรงเหมือนกันในแต่ละล็อค โทนสีเดียวกัน เพราะเป็นแบบที่ถูกสร้างเอาไว้เรียบร้อยแล้ว ทั้งใหญ่โตและกว้างขวาง จนเธอเผลอคิดไปว่า นี่มันหมู่บ้านคนรวยชัดๆ แต่ละหลังบ้านเงียบๆ ราวกับไม่มีคนอยู่ หรืออาจจะมีคนอยู่แต่ไม่ได้มีการสุงสิงหรือออกมานอกบ้านนัก เธอปั่นไปเรื่อยๆ เผื่อมีความหวังจะเจออะไร จนมาถึงวงเวียนที่ 2 แล้วต่อด้วยลานเอนกประสงค์ ลานสาธารณะ มีสนามหญ้า ที่ออกกำลังกาย แล้ว เพย์สเตชั่นของเด็กๆ รวมทั้งดอกไม้นานา พรรณ ไม้พุ่มเตี้ยมากมาก เธอจึงจอดจักรยานไว้แล้วลงเดินเข้าไปนั่งเล่นใต้ต้นไม้ ยามนี้เป็นฤดูร้อน ที่ดอกตะแบก อินทนิน และเหล่า ตระกูลพฤกษ์กำลังออกดอกสะพรั่งจนไม่มีใบเหลือ นั่นราชพฤกษ์สีเหลืองพวงย้อยลงสวยงาม ถัดเข้าไปโทนเหลืองขาวไล่สีอ่อน ของวัชรพฤกษ์ ก่อนจะเป็นกาฬพฤกษ์ มีสีชมพูแข่งกัน ไล่สีโทนชมพูอ่อนลง มาแถวของชัยพฤกษ์ และทิวสุดท้าย ขาวแทรกสีชมพูของกัลปพฤกษ์ แลดูสวยงามตามธรรมชาติ ดอกไม้ที่ประดับตามสวนก็สวย จนทำให้พิชญาเพลิดเพลิน ราวกับเธอ เคยเห็นที่ไหนมาก่อน คนปลูกช่างสรรหาสิ่งที่จรรโลงใจมาเรียงรายกันไว้นัก ยามที่ต้องเจอมลพิษในอากาศและที่บ้าน พอได้เจอสิ่งที่สวยงามมันก็แสนสราญใจขณะที่นั่งเพลิดเพลินอยู่นั่นพลันมีลูกเป็ดวิ่งหลงบ้านมาปะทะเธอเข้า พิชญานั่งเอียงคอมองเป็ดสีขาวตัวน้อย ที่มองเธออยู่เช่นกัน ต่างกันต่างมองกันนิ่งอย่างระวังกันและกัน พิชญานั่งลงช้าๆ เธอทำภาษามือ ดีดนิ้วเบาๆ เป็ดนั้นกลับเดินเข้ามาหาเธออย่างว่าง่าย “มาจากไหนกันนะเรา?” เธออุ้มมันขึ้นแล้วไม่รู้จะทำยังไงดี มองซ้ายมองขวา คิดว่าอาจจะพอเจอกับเจ้าของบ้าง แต่ยามนี้เวลาสายแล้ว คนที่มาเดินเล่น หรือออกกำลังกายแทบจะไม่มี เธอเลยเดินไปเรื่อยๆ เผื่อจะเจอใครที่อาจจะเป็นเจ้าของป็ดตัวนี้ได้ “ไม่มีแฮะ” เธอบอกกับตัวเอง “ป่ะ งั้นไปด้วยกัน เผื่อจะเจอเจ้าของ” เธอบอกกับเจ้าเป็ดตัวน้อย แล้วเดินกลับมาที่จักรยาน แล้วเอาเป็ดไว้ที่ตะกร้าหน้ารถ แล้วออกตัวปั่นรถไปข้างหน้าต่อไป เธอปั่นเรื่อยๆ จนมาสุดซอยเจอบ้านหลังใหญ่โต ราวคฤหาสน์ ทำเอาเธอตกตะลึงนิ่ง บ้านของกิติเทพว่าหลังใหญ่ พื้นที่กว้างขวางแล้ว หลังนี้น่าจะเป็น 2 เท่าของบ้านกิติเทพเสียอีก พื้นที่ก็กว้างขวาง ด้านหลังเห็นหลังคาเป็นโรงเรือนใหญ่โต แล้วเธอก็สะดุดและสนใจกับป้ายหน้าบ้าน ประกาศรับผู้ดูแลสัตว์ “ดู...แล....สัตว์” เธออ่านเบาๆ หันมามองหน้าเป็ด เป็ดมองหน้าเธอ
สงสัยจะได้งานแล้วค่ะ
 โดย: หอมกร
  วันที่: 12 พฤศจิกายน 2568 เวลา:8:28:58 น. |
unitan
 ฝากข้อความหลังไมค์ Rss Feed  Smember ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [?]  Link |
||||||||||||||
