Group Blog
All Blog
|
สลับลายคดีรัก ตอนที่ 7 หน้า 2 เช้าวันต่อมา.... อาการเงียบของกิติเทพตั้งแต่เมื่อวาน พิชญารู้แต่ก็แสร้งทำหน้าตาไม่รู้อะไร กินอาหารอย่างเอร็ดอร่อย ชวนป้าแมวคุยยั่วอารมณ์ชายหนุ่ม “ป้าแมวทำกับข้าวอร่อยจังค่ะ สอนหนูทำด้วยนะคะ” “คุณเพื่อนไม่ต้องทำก็ได้ค่ะ ป้าทำกับข้าวให้ทานทุกวันอยู่แล้ว” ป้าแมวยิ้มๆ เอ็นดู “ไม่ได้หรอกค่ะ หนูต้องฝึกเอาไว้ เพื่อดูแลตัวเอง เกิดวันหนึ่งหนูต้องอยู่คนเดียว จะได้ไม่อดตายยยยย” เธอทำเสียงเย้ยหยันกิติเทพ ทำเอาหน้าเข้มจ้องเธอแทบตาถลน แต่เธอก็หากลัวไม่ ทำหน้าตายียวนเขาเช่นเคย “คุณแม่สอนหนูทำกับข้าวหลายอย่างแล้วนะ แม่ตาก็ทำคุ๊กกี้อร่อยมาก แต่เอ...เสียดายไม่ได้ขอไปเรียนทำขนมกับแม่ตา” เธอหันไปคุยกับป้าแมว แอบชำเรืองดูหน้าตาเคร่งขรึมหน้าบูดบึ้งคนตรงข้ามแล้วต้องเพิ่มแอคติ้งมากๆ “คุณเพื่อนจะเรียนทำอาหารเยอะแยะไปทำไมล่ะค่ะ” แม้ปกติครัวแทบจะไม่เคยเข้าไปเหยียบ “อนาคตหนูจะเปิดร้านอาหารสิคะ” เธอตอบหนักแน่น ป้าแมวแอบขำอย่างเอ็นดู ส่วนกิติเทพฟังนิ่งๆ กับการขี้โม้โอ้อวดของอีกฝ่าย “คุณเพื่อนก็ไม่เห็นต้องทำเองนิคะ จ้างแม่ครัวก็ได้” “ไม่ได้ๆๆ” เธอหันไปปฏิเสธ “สมัยนี้เราต้องไม่ทำอะไรเกินตัว หนูน่ะจะทำแค่พอเพียงก็พอ ทำเองขายเอง ทำแค่ไหนขายแค่นั้น ของอร่อยไม่ต้องทำเยอะ” “ถ้าหนูมีร้านลับ อาหารอร่อย ใครก็ต้องอยากแย่งมากิน หนูก็ทำเล็กๆ เอาแค่พอเลี้ยงหนูได้ก็พอ” “ไม่เห็นจะต้องไปทำให้เหนื่อยเลย คุณเพื่อนอยู่บ้านเฉยๆ ก็มีเงินใช้แล้วค่ะ” “ตอนนี้หนูเป็นคนตัวเปล่าเล่าเปือย เงินติดตัวสักแดงเดียวก็ไม่มี แต่สักวันหนึ่ง หนูจะต้องมีเงินพอที่จะไปอยู่บนลำเข้งตัวเองได้ค่ะ” เธอตอบยิ้มยั่วยวนกิติเทพ เมื่อก่อน เวลาที่พิชญาส่งสายตาเย้ายวนเขา เขาว่ามันสะอิดสะเอียดยิ่งนัก ความสวยที่ไร้ค่าไร้ประโยชน์ แต่ยามนี้ไม่ว่าสีหน้าท่าทาง คำพูดจาที่เฉลียวฉลาด การยิ้มยั่ว ไม่ได้ยิ้มเพื่อ เย้ายวนให้หลงไหล มันเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นต้องการชัยอย่างทนงตน ไม่ใช่ลูกไก่ในกำมือของใคร เขาได้แต่มองแล้วรู้สึกถึงการพยายามจะโบยบินไปจากเขาให้ได้สักวัน ในความคุ้มแค้นเคืองในใจ กับแว๊บของความใจหาย ที่อีกฝ่ายไม่ได้สนใจเขาเหมือนเมื่อก่อน นี่เขาใยต้องมีกังวลเช่นนั้น “ก็เอาที่สบายใจ” เขาตอบเบาๆ “แน่นอน แต่ตอนนี้ต้องของบประมาณก่อนนะ” พูดแล้วก็แบมือตรงหน้า ที่พูดปีกกล้าขาแข็งเมื่อกี้ล่ะ!! “นึกว่าจะแน่” เขาพูดหน้าเข้ม “อ่ะ ถ้าฉันรวย ฉันก็ไม่ง้อคุณหรอก เดี๋ยวถ้าหางานได้ จะเอามาคืน” เธอตอบโต้ไม่ลดละ นี่เป็นการขอยืมเงินอย่างนั้นหรือ ท่าทวงอวดเก่งแบบนี้เจ้าหนี้ที่ไหนจะอยากให้ยืม กิติเทพ ล้วงเอากระเป๋าสตางค์ของเขา เปิดแล้วหยิบบัตรเครดิตส่งให้ พิชญาเอามาดูงงๆ “เอ้า ทำไมให้บัตรมาล่ะ ฉันใช้ไม่เป็นหรอกบัตรน่ะ” กิติเทพมองดูใบหน้าอันงุนงง อย่างไม่คิดว่าคนอย่างพิชญาจะใช้บัตรเครติดไม่เป็น แม้จะความจำเสื่อมแต่เรื่องแบบนี้ทุกคนน่าจะไม่หลงลืม “บัตรนี้ผมให้คุณใช้ได้ไม่จำกัดวงเงิน คุณลืมไปแล้วหรือไง?” เขาจ้องมองเธออย่างหน้าเข้มพยายามจับผิดสีหน้าฝ่ายตรงข้ามเขาให้เธอใช้มาตลอด แล้วทุกครั้งก็ลิงโลดใจกับเม็ดเงินที่เขาโปรยให้ พิชญาเม้มปาก “ชิ จะเอาให้หมดตัวเลย” แล้ววาจาที่แสนแสบทรวงนี้อีกล่ะ “ถ้าคุณอยากใช้เงินสด สามารถกดที่ตู้ได้ พลาสเวิร์ดคือวันเกิดผม” “แล้วคุณเกิดวันไหนล่ะ?” เขาคิดไว้แล้วว่าเธอจะต้องถาม แม้บางอย่างจะไม่คาดหวังว่าเธอจะจำได้ หรือเธอแกล้งเนียนความจำเสื่อม แต่เขาก็ต้องทำเนียนให้เหมือนเธอความจำเสื่อมเช่นกัน “คุณใช้เท่าที่คุณสบายใจได้ ผมไม่ได้จำกัดการใช้ต่อวัน” เขาบอกเธอ พยายามจ้องมองอย่างจับผิด แต่ก็เห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้ดูดีใจมากมาย เขาเขียนวันเกิดให้เธอเก็บเอาไว้ “โถ แก่ขนาดนี้แล้ว ยังไม่ปลงโลกอีก” เธอดูวันเดือนปีที่เขาส่งให้ ทำเอากิติเทพเม้มปากแทบเป็นเส้นตรง เงินก็พึ่งมาขอเขาไป บุญคุณอะไรก็ไม่สำนึก “อ่ะ ฉันคิดในใจนะ ทำไมคุณได้ยิน?” รีบออกตัว ในใจอะไรแรงขนาดนั้น “คุณต้องรายงานผมทุกอย่างว่าจะทำอะไรที่ไหน?” “ทำไมต้องบอกด้วยล่ะ” เธอถามย้อน ในเมื่อเขาไม่ได้รักและใส่ใจ จำเป็นจะต้องบอกอะไรเขาอีก แค่ให้เงินก็พอแล้ว “ผมจะได้ช่วยดูว่าเอาเงินผมไปทำให้เกิดประโยชน์ได้ขนาดไหน และอีกอย่าง เกิดโดนใครเขาหลอกเอาได้ สมองยิ่งไม่ทันคนแบบนี้” เขาตอบเธอเสียงเย็นเฉียบๆ “เชอะ ฉันแค่ความจำเสื่อม แต่ไม่ได้โง่นะ” เธอทำหน้าทำตาแทบถลนใส่เขาอย่างไม่กลัว “เงินทุกบาททุกสตางค์ฉันจะจดบันทึกไว้ว่าเอาไปทำอะไรบ้าง แล้วฉันจะใช้จ่ายให้คุ้มค่าที่สุด ไม่เสียแรงที่คุณให้เงินฉันมาใช้ นะคะ คุณพ่อ ขา” เธอพูดแดกดัน “แต่อย่าคิดดอกฉันนะ” กิติเทพมองหน้าที่ท้าทายไม่หวาดกลัวเขานิ่ง ได้แต่ถอนใจ พิชญาที่เป็นแบบนี้มันก็สร้างสีวรรให้เขาเหมือนกัน แม้มันจะมีทั้งเรื่องดี ดีตรงที่ วันๆ ผ่านไปไม่เงียบเหงาเหมือนเมื่อก่อน แต่ความเกลียดชังในใจเขา มันก็ยังทำใจยอมรับเธอไม่ได้ เรื่องของมิลิน คือเรื่องแรกที่เขาตัดสินใจจะทำอะไรต่อ “อย่าสร้างความเดือนร้อนก็แล้วกัน” เขาขู่เธอ แล้วตามเคยที่เขาจะเห็นพิชญาเบ้ปากใส่เขาอย่าท้าทายไม่สนใจต่อคำขู่ใดๆ “ทุกวันนี้ฉันก็แค่เดือดร้อนเรื่องเงินเท่านั้นแหล่ะ” เธอโยกไหล่ยั่วเขา ทำหน้าทำตาล้อเลียน กิริยาเหล่านี้ เห็นทีไรมันก็กวนประสาทเขาได้ เพราะเธอมักทำยั่วเขาทุกวัน เขาไม่เคยพบเจอกับคนเก่ามาก่อน เพื่อนผู้ชายทุกคนก็ไม่มีใครกวนโอ้ยได้มากขนาดนี้ ทุกคนต่างถูกเลี้ยงและอบรมให้เป็นสุภาพบุรุษ มีมารยาท สุภาพ นิ่ง สุขุม ราวบุรุษที่ถูกอบรมมาอย่างดี แม้มันจะดูแปลกขนาดไหน แต่เขาก็เผลอคิดไปว่า ไม่ใช่พิชญาที่เคยรู้จัก เป็นใครสักคนที่เข้ามาใหม่ในชีวิตเขา มาทำให้ช่วงวันเวลาของเขา วุ่นวายไปจากเดิม จนลืมไปว่าสิ่งเหล่านี้ที่เขาปฎิบัติกับเธอ ก็แตกต่างไปจากคนเก่านัก ปลาแมวแอบดูยิ้มๆ กับนายทั้งสอง “ให้มันจริง” เสียงดุพูดแดกดันไม่เลิก “เจ้าค่ะคุณพ่อออออ ขา” เธอทำเสียงล้อเสียงเล็กเสียงน้อยจนเขา ต้องส่ายหน้าหนี กิติเทพออกไปทำงานแล้ว ส่วนพิชญาเตรียมเอกสารเตรียมกระเป๋าผ้าใบใหญ่ได้ ก็เตรียมตัวออกจากบ้าน “คุณเพื่อนจะไปไหนคะ”
 โดย: หอมกร
  วันที่: 4 พฤศจิกายน 2568 เวลา:8:52:45 น. |
unitan
 ฝากข้อความหลังไมค์ Rss Feed  Smember ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [?]  Link |
||||||||||||||
