Group Blog
All Blog
|
สลับลายคดีรัก ตอนที่ 7 หน้า 1 เธอ...ต้องได้ชดใช้กรรมที่ทำเอาไว้ทั้งหมดอย่างแน่นอน เขาคิดอย่างเงียบๆ ฟังเสียงพิชญาร้องเพลง ที่เขาฟังยังไงก็ไม่รู้เพลงอะไรจนถึงบ้าน พอถึงบ้านเธอก็เดินนวยนาดผ่านหน้าเขาไปอย่างเชิดๆ แล้ว เปิดโน๊ตบุ๊คเพื่อทำงานของเธอ ไม่สนใจเขา ป้าแมวเตรียมมื้อเย็นเสร็จ แล้วไปเรียกเธอมาทานข้าวกับกิติเทพ เห็นหน้าตาไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร เขาก็พยายามข่มใจอย่างหนักหน่วง ทำไมถึงมีแค่เขาที่จะต้องปรับตัวให้ยอมรับเรื่องเกิดขึ้น ทั้งๆ ที่ฆาตกรอยู่ตรงหน้าแท้ๆ ทำไมเขาทำอะไรไม่ได้ ยิ่งคิดถึงหน้ามิลิน ก็ยิ่งเจ็บปวด มองหน้าที่ไม่รู้สึกรู้สาอะไรยิ่งโกรธแค้นเท่านั้น เธอคิดจะทำอะไรกันแน่!!! มีคำถามมากมายที่อยากจะถาม แต่ก็คิดว่าคงไม่ได้คำตอบอะไร สู้ค่อยๆ จับตาดูพิชญาไปเรื่อยๆ ให้ถึงเวลา ที่เธอเผยความลับออกมา มันก็ไม่สาย ตราบเท่าที่เธอยังอยู่ในกำมือของเขา แล้วทุกคืนที่เขายังต้องฝันร้าย “มิลินนนนนนนนนนนนนนนนนน” เสียงเรียกชื่อของมิลินกึงก้องท้องน้ำก่อนที่เขาจะกระโดดตามลงไปมือที่เขาคว้าเอาไว้ไม่ได้ มันสร้างความทรงจำที่เจ็บปวดทุกค่ำคืน ผ่านไปเป็นเดือนแล้ว ตามที่หมอมูบอกว่าต้องพาพิชญาไปตรวจเช็ค สมองของเธอ หมอมูทดสอบพิชญาหลายเรื่อง เช่นการสอบถาม เรื่องครอบครัว กิจวัติประจำวัน เรื่องเพื่อนๆ แต่พิชญาตั้งแต่กลับไปอยู่บ้าน เธอไม่ได้ไปไหน อยู่แค่บ้าน ไปเรียนทำกับข้าว ชีวิตเธอหลักๆ มีแค่ กิติเทพ และ ป้าแมว ไม่มีอะไรมากไปกว่านี้ หมอมูได้เสนอกิติเทพเรื่องการสะกดจิตเธอ เลยทำการทดลองโดยการปล่อยให้เธอนั่งในห้องสลัวคนเดียว กล่อมด้วยเพลงและลูกตุ้มแกว่งไปมาจนเธอหลับ “ค่อยๆ ผ่อนคลาย ค่อยๆ หลับ ค่อยๆ ปลดปล่อยความจริง ค่อยๆ หาความจริง” เสียงหมอมูพูดเบาๆ กับเธอจนเธอหลับไป เขาเตะที่แขนเธอเบาๆ เมื่อเห็นว่าไม่มีการตอบสนองแล้วเขาก็เริ่มคำถาม “คุณเพื่อน” “ค่ะ” เสียงพิชญาตอบช้าๆ “วันนี้คุณทำอะไรก่อนมาหาหมอครับ?” “หนูตื่นมา อาบน้ำ กินนม กินโจ๊ก แล้วก็ทะเลาะกับตาแก่ที่บ้าน” ทำเอาหมอมูอมยิ้มหัวเราะเบาๆ สิ่งที่อยู่ในจิตใต้สำนึกของคนเราเมื่อสะกดจริงคือความจริง นี่เคนกลายเป็นตาแก่ไปเสียแล้ว “แล้วเมื่อวานคุณทำอะไรบ้าง?” “เมื่อวาน หนูหาข้อมูลจากอินเตอร์เน็ตทั้งวัน หนูกำลังหางาน” “แล้ววันก่อนหน้านั้นล่ะ” “วันก่อนหนูก็หางาน” “แล้วก่อนหน้านั้นล่ะ” “หนูหางานน” หมอมูเริ่มขมวดคิ้ว ทำไมจิตใต้สำนึกของพิชญา มีเต่เรื่องหางานทำ “คุณรู้จักมิลินไหม?” “มิลินเหรอ มิลินเป็นลูกแม่ตา เป็นอาโมน่า” เธอตอบเขา “คุณเคยไปไหนกันบ้าง?” พิชญาเงียบไป ไม่ตอบอะไร แล้วนิ่งไปเนินนาน หมอมูเริ่มสงสัยว่าเธอจะหลับจริงๆ ยกแขนเธอขึ้น แล้วปล่อยร่วงลงอย่างรวดเร็วราวผัก เป็นอันแน่นอนแล้วว่าไปเฝ้าพระอินทร์ เขาเดินออกมาหากิติเทพให้ไปอุ้มเธอกลับบ้าน กิติเทพได้แต่ส่ายหน้าว่าไม่ได้อะไรเลย ชายหนุ่มได้แต่คับแค้นใจ ที่ผลการสะกดจิตไม่ได้ผล จำใจเข้าไปอุ้มร่างบอบบางกลับ เมื่อกลับมาที่บ้าน พิชญายังหลับนิ่งอยู่เขาจำใจต้องอุ้มขึ้นไปนอนที่ห้อง “เกิดอะไรขึ้นค่ะ?” ป้าแมวถามอย่างสงสัย ก็เมื่อเช้าตอนออกไป เขาเป็นคนบอกพิชญาว่าจะพาไปตรวจสมอง ทำไมกลับมาพิชญานอนหลับเป็นตาย “เขาโดนสะกดจิตครับ” ป้าแมวรับเปิดประตูห้องนอนให้ ชายหนุ่มมองหน้าหวานที่หลับตาพริ้ม แล้วยังรู้สึกจุกใจอก ที่ไม่มีความคืบหน้า วันๆ ผ่านไป โดยไม่ได้อะไร มองไปรอบๆ ห้องของพิชญา ก็ให้รู้สึกแปลกไป ถึงเขาไม่เคยเข้ามาในห้องนี้ แต่ก็รับรู้ว่า ทุกอย่างมีการเปลี่ยนแปลง จากเดิมห้องนี้ ตกแต่งด้วยสีม่วงอ่อนเป็นส่วนใหญ่ ตามสีที่ พิชญาชอบ ตอนที่เขาสั่งทำห้องเธอเป็นคนจัดแจงทุกอย่างเอง เขาเคยเข้ามาตรวจดูครั้งนึง และครั้งที่พิชญาแกล้งป่วยเขาก็จำใจเข้ามาดู อีกครั้ง เมื่อหลายเดือนก่อน ห้องที่เคยมีของใช้ราคาแพงของพิชญา แต่ตอนนี้กลับเป็นสีฟ้าสดใส ไม่ว่าจะเป็นผ้าปูเตียง ม่านหน้าต่าง โต๊ะเครื่องแป้ง ที่ปกติน่าจะเต็มไปด้วยเครื่องสำอางค์ราคาแพง ก็ว่างเปล่า กระเป๋าราคาแพงที่เธอชอบซื้อมาไว้ ก็หายไปเกลี้ยง เขาเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า เสื้อผ้าที่ดูมีราคา หรูๆ เซ็กซี่ ที่เธอชอบใส่ ก็เหมือนถูกพับเก็บในกล่องที่อยู่ข้างตู้ไป คงเหลือแค่เพียงเสื้อยืดกับกางเกงยีนส์เอาไว้แม้จะสงสัย แต่ก็ไม่ใช่หลักฐานอะไรว่าเธอเปลี่ยนไปแล้ว ทุกอย่างมันล้วนเป็นการแสดง นักแสดงเก่งแบบเธอเขาจะกระชากหน้ากากออกมาให้ได้ เย็นนั้น พิชญาลงมากินข้าวเพราะ กิติเทพให้ป้าแมวขึ้นไปปลุก ซึ่งเธอหลับไม่รู้เรื่องอะไรเลย
 โดย: หอมกร
  วันที่: 29 ตุลาคม 2568 เวลา:9:15:04 น. |
unitan
 ฝากข้อความหลังไมค์ Rss Feed  Smember ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [?]  Link |
||||||||||||||
