Group Blog
All Blog
|
สลับลายคดีรัก ตอนที่ 6 หน้า 2 “แล้วนี่ เห็นมอสบอกว่าพิชญาพึ่งออกจากโรงพยาบาล เป็นไงบ้างล่ะ” แม่ถามกิติเทพ “หมอบอกว่า เขาอาจจะไม่เหมือนเดิม ได้รับการกระทบกระเทือน จำเรื่องราวในอดีตไม่ได้ครับ อาจจะต้องใช้เวลาสักหน่อยในการฟื้นฟู” กิติเทพเล่าให้ฟัง แม่หันมามองพิชญา ด้วยสายตานิ่ง แม้เขาจะดูไม่ออกว่ารู้สึกยังไง แต่นางก็พยายามประคองสีหน้าท่าทางได้ดี “งั้นก็น่าเวทนาอยู่เหมือนกัน” น้ำเสียงที่ดูราบเรียบยามเอ่ย เหมือนจะปลงกับเรื่องที่เกิดขึ้นได้ ทำเอากิติเทพสะท้อนในอก แม่เองรับรู้เหมือนทุกคนรับรู้ กับเหตุการณ์บนเรือวันนั้น เขาเองก็ยังไม่พร้อมที่จะมาที่นี่ มาพบหน้าทุกคนเลยด้วยซ้ำ แต่ทำไมพิชญาถึงบอกให้เขามา เธออาจจะคุ้นเคยกับถนนเส้นนี้ เพราะมาหามิลินกับเขาบ่อย แต่ซอกซอยที่พาเขามาล่ะ เขาไม่เคยพามาด้วยซ้ำ หรือเธอจะเคยมากับมิลิน พิชญาได้แต่นั่งฟังเงียบๆ เรียบร้อย อย่างไม่มีการโต้ตอบ เหมือนเคย ทำเอาเขาเองถึงกับแปลกใจ หรือเธอกำลังเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น จนไม่อาจจะกล้าพูดอะไรออกมา สิ่งแปลกๆ ที่เขาเจอมาช่วง 2 อาทิตย์ ทำเอาเขาคิดว่าเธอไม่ใช่คนเดิมแล้วเชียว พอมาเจอปฎิกิริยาหน้าคุณแม่ตาวันนี้ทำเอาเขาต้องหันมาพิจารณาเธอใหม่ ว่าจริงๆ แล้ว ละคร ตบตาที่เขาเห็น เธอจงใจแสดงให้เนียน เพื่อให้เขาไม่ปักใจเชื่อ ว่าตัวเธอมีส่วนเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์การตกน้ำของมิลิน เพื่อให้ตัวเองบริสุทธิ์ไม่มีใครสงสัยว่าอาจจะเป็นคนฆ่ามิลิน ทุกอย่างอาจจะต้องใช้เวลาเพื่อค่อยเป็นค่อยไป ให้เวลาค่อยๆ เยียวยาทุกสิ่ง ให้ทุกคนทำใจได้เอง แม้มันจะยากก็ตามที ทุกครั้งที่เห็นภาพของมิลินเขาเองก็ยังทำใจไม่ได้ สิ่งที่ดีที่สุดคือไม่เอ่ยถึงคนที่จากไป แม่ไปยกขนมออกมาจากครัว ให้ทั้งสอง พร้อมน้ำใบเตยหอมๆ “ลองทานดูสิ แม่ลองทำคุกกี้มะพร้าวอ่อนไว้ทาน พึ่งออกจากเตาเลย ชิมให้แม่หน่อยค่ะ” นางวางลงตรงหน้าทั้งสอง “นี่ก็น้ำใบเตยนะ หอมชื่นใจ” พิชญามองดวงหน้าเศร้าๆ ของหญิงสูงวัยแล้วเธอก็เงียบ หยิบเอาคุกกี้มาลองชิมแล้วเงยหน้ามายิ้มให้ “อร่อยค่ะ” เธอบอกกับแม่ตาที่ยิ้มอ่อนๆ ให้เธอ กิติเทพมองกิริยาอย่างเงียบๆ ดูพิชญาสงบปากสงบคำ ไม่พูดมาก ไม่ทะเล้นเหมือนอยู่กับเขา แต่สถาวะดูอึมครืมกว่าบ้านเจ้าสัวนัก ทั้งที่เขาคาดการณ์ไว้ว่าวันที่ที่บ้านเจ้าสัวจะดูอึดอัด ไม่พ่อ หรือแม่จะต้องตึงใส่ลูกสาวคนเล็ก แต่ผิดคาดที่นั่นกลับผ่านไปอย่างชิลๆ ดูทุกคนสนุกกับการพูดคุยกับพิชญาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ผิดกับที่นี่ เขาเองจะพูดอะไรยังต้องสงบปากคำเอาไว้ กลัวกระทบกระเทือนจิตใจคุณแม่ตา “ถ้าอร่อยก็ทานเยอะๆ เลยนะ เดี่ยวแม่จะห่อให้เอากลับไปกินที่บ้าน” แม่ตาก็ยังพูดด้วยความมีเมตตาเช่นเคย แม้สายตาจะมีแววเศร้าเจือความโกรธเคือง “ขอบคุณค่ะ” พิชญาก็หาจะปฎิเสธอะไรเป็น นางยังใสซื่อ ทำหน้าไม่รู้เรื่องอย่างเนียนๆ จนคนที่อึดอัดต่อสถานการณ์ตรงหน้ากลับเป็นกิติเทพเสียเอง โทษตัวเองใหญ่หลวงที่หมุนพวงมาลัยตามคำบอกกล่าวของพิชญาไปได้อย่างไร แต่เขาเองก็ไม่เคยคิดมาก่อนว่าเส้นทางมันจะมาทะลุถึงที่นี่ ความสงสัยนี้เขาได้แต่เก็บเอาไว้เงียบๆ “แงๆๆๆๆ” เสียงเด็กร้องไห้ดังขึ้น แม่ตาหันไปดูต้นเสียงที่ดังมา แม่บ้านอุ้มเด็กผู้หญิงตัวจ้ำม่ำอายุประมาณ 2 เดือนมาหา “สงสัยคงง่วงแล้วล่ะ แม่อิ่มไปชงนมก่อนก็ได้ เอามาสิ” แม่ตาเข้าไปรับร่างเด็กน้อยมาอุ้มไว้ เด็กงอแง ร้อง ดิ้นไปมา แม่พยายามหลอกล่อเอาไว้ กิติเทพเริ่มรู้สึกว่างานจะเข้าแล้ว แม่คงยุ่งยากกับการเลี้ยงหลาน “เวลาง่วงก็จะมีอาการงอแงค่ะ โอ๋ๆๆๆๆ” แม่หันมาบอกชายหนุ่มที่ทำหน้าตื่นๆ กิติเทพเองก็เคยมาเล่นกับโมน่าบ้าง แต่เขาก็ยังไม่เคยอุ้มเพราะกลัวเด็กจะดิ้นหลุดมือเขา จนทำให้ดูเก้ๆ กังๆ ไม่กล้าอุ้มเท่าไหร่ เต็มที่ก็ดูเวลาที่โมน่าอยู่ที่เบาะหรือในเปล โมน่าตัวจ้ำม่ำก็ยังดิ้นไปมา ร้องงอแงไม่ยอมเลิก จนแม่อิ่มกลับมาพร้อมขวดนม แม่ตาเอานมใส่ปากให้ก็หันหน้าหนีไป ไม่สนใจอยากจะกิน ปากน้อยๆ อ้า หลับหูหลับตาร้อง แม่ตาพยายามโอ๋ เท่าไหร่ เด็กน้อยก็ไม่ได้สนใจ พยายามดิ้น และร้อง อย่างเอาแต่ใจ จะพยายามลุกเดินไปมา ก็ไม่ยอมหยุด แม่ตาเดินไปเดินมา จนเหนื่อย เดินกลับมานั่งที่โซฟา กิติเทพทำตัวไม่ถูกเวลาเห็นเด็กเล็กร้อง ไม่รู้จะช่วยเหลือยังไง โดยที่ใครไม่คาดคิด พิชญาลุกจากโซฟา นั่งลงที่พื้นข้างหน้า แม่ตา “ให้หนูลองอุ้มได้ไหมค่ะ” แม่ตาที่พยายามโอ๋โมน่าอยู่ก็อึ้งสบตาเธอ และหันมามองกิติเทพ ดูแม่ตาลังเล อยู่ครู่ใหญ่ แต่เห็นหน้าใสๆ ไม่มีแววประสงค์ร้ายใดๆ เธอแบมือออกทำท่าขออุ้มเด็กน้อย แม่ตาเลยยอมให้โมน่ามา พิชญารับมาอุ้ม ทุกคนมองตามอย่างระวัง กลัวเธอจะทำโมน่าหล่น ปกติโมน่าไม่ให้คนแปลกหน้าอุ้ม แต่ก็เคยเจอพิชญาหลายครั้งแล้วพอจำได้ พิชญาไม่เคยอุ้มโม้นาเลย เด็กน้อยหยุดดิ้น พิชญาเอานมใส่ปากโมน่า เด็กน้อยก็ดูดอย่างไวเหมือนหิว ผู้ใหญ่มองตามอย่างสนใจ ที่โมน่าไม่ได้ร้องแล้ว เธอตบที่ก้นเบาๆ โมน่าดูดนมจนหมด ทำตาปรือๆ “โอ้....ละหนอ ดวงเดือนเอย......” เสียงใสๆ เริ่มร้องเพลงกล่อม “พี่มาเว่ารักเจ้าสาวคำดวง โอ้ ว่า ดึกแล้วหนอ พี่ขอ ลาร่วง อก พี่เป็นห่วง รัก...เจ้า โม น่า เอ้ย” ทั้งที่ร้องไม่ได้เป็นทำนองเดิม แต่ก็เสียงใสๆ ก็น่าฟัง กิติเทพได้แค่นิ่ง ไม่คาดคิดว่าเธอจะร้องเพลงกล่อมโมน่าจนหลับไปได้คาอก แม่ตาเองก็นิ่งฟังไม่พูดอะไร จากใบหน้าที่ดูตึงๆ เล็กน้อยยามมองพิชญา ก็เปลี่ยนเป็นเศร้าเหมือนน้ำตาจะคลอเบ้าเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆ เช็ดน้ำตา “ม่ะ เดี๋ยวแม่พาโมน่าไปนอนเอง” แม่ตาจะเข้ามารับร่างหลานตัวน้อย “ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวหนูพาไปนอนเอง เดี๋ยวน้องจะตกใจตื่น” เธออาสา แม่ตามองหน้าใสซื่อ ที่มองโมน่าอย่างเอ็นดู เลยลุกขึ้นเดินพาเธอไปที่นอนของโมน่า พิชญาค่อยๆ วางเด็กน้อยอย่างเบามือ แล้วตบก้นเบาๆ “หลับ เถอะนะเบบี้” เธอยังคงกล่อมโมน่าต่อ แม่ตามองสิ่งเหล่านั้นนิ่งเงียบ ใบหน้าที่เครียดตึงยิ่งสลดเศร้ากว่าเดิม ก่อนจะเบือนหน้าหนีซ่อนน้ำตาเอาไว้ ทั้งสองเดินกลับมาหากิติเทพด้วยกัน กิติเทพ ถึงแม้ไม่คาดคิดว่า พิชญาจะอุ้มเด็กแล้วกล่อมโมน่าอย่างชำนาญแล้ว ก็อดค้างคาความรู้สึกไม่ได้ แต่เห็นสีหน้าแม่ตาที่ไม่ค่อยสู้ดีนัก เขาก็ให้รู้สึกสำนึกผิด อึดอัด กลื่นไม่เข้าคายไม่ออก เห็นจะต้องพาตัวปัญหารีบกลับบ้านเป็นการด่วนจะดีที่สุด
 โดย: หอมกร
  วันที่: 14 ตุลาคม 2568 เวลา:13:07:46 น. |
unitan
 ฝากข้อความหลังไมค์ Rss Feed  Smember ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [?]  Link |
||||||||||||||
