Group Blog
All Blog
|
สลับลายคดีรัก ตอนที่ 5 หน้า 1 อยู่ๆ เธอก็พูดเสียงเบาหน้าเศร้าราวเสียใจ ทำเอากิติเทพที่กำลังโมโหคิดว่าเธอกำลังสาแก่ใจที่มารความรักได้จากไปแล้ว ราวกับคมมีกรีดในหัวใจเขาอีกครั้ง “คุณคงจะดีใจมากสินะ ที่ไม่มีเขาแล้ว แต่ก็รับรู้เอาไว้ว่า ต่อให้ไม่มีมิลิน ผมก็ไม่มีวันที่จะรักคุณ” น้ำเสียงอันเกลียดชังพูดออกมา พิชญามองหน้าเขา เห็นสายตาความเกลียดชังที่จ้องมองเธอเกินกว่าจะบรรยายออกมาเป็นคำพูด “ไม่ได้สนใจสักนิด ฉันไม่คิดว่าจะต้องการความรักจากคุณเลย ฉันไม่สนใจหรอกว่าคุณจะรักหรือเกลียดฉัน ต่อให้สักวันหนึ่งคุณอยากจะรักฉัน ฉัน....ก็......ไม่......ต้อง......การ” เธอตอบโต้อย่างไม่แคร์ “ไม่มีวันที่ผมจะรักคนอย่างคุณ” “ถ้าคุณรักเขาทำไมไม่แต่งงานกับเขาล่ะ” สีหน้าสายตาคำพูดมันดูใสซื่อแต่มันกลับแดกดันทิ่มแทงใจเขานัก เกินที่กิติเทพจะรับได้เป็นการเสแสร้ง ยิ่งทำให้ปล่องภูเขาไฟแทบจะระเบิดออกมา ยิ่งทำให้กิติเทพเลือดขึ้นหน้าลืมตัว ใช้อุ้มมือใหญ่คว้าคอเธอขึ้นมาบีบ “ก็ถ้าไม่มีคนอย่างคุณ คนที่เห็นแก่ตัวอย่างคุณ ผมคง แต่งกับเขาไปแล้ว” เขาระเบิดมันออกมา พิชญาตกใจตาเหลือก กับท่าที่ดูโหดร้ายของเขา แม้เขาบีบไม่แรง แต่อุ้มมือใหญ่แล้วน้ำหนักมือ ที่กำคอเอาไว้ก็รู้สึกเจ็บพอสมควร เธอจึงแกล้งทำท่าเหมือนคนกำลังจะตายขึ้นมาทันที กิติเทพเหมือนได้สติ โยนเธอลงที่เก้าอี้ ก่อนจะคว้าเอาโทรศัพท์เดินหนีขึ้นห้องไป ป้าแมวเดินเข้ามาดูสถานการณ์งงๆ ทั้งที่ตอนตักข้าวก็เห็นสถานการณ์ดูดีแล้วเชียว ก่อนหน้าไม่เคยเห็นนายกลับมาทานข้าวกับพิชญา หลังๆ มา คุณเคนของเธออุตส่าห์พูดจาดีเอาใจใส่คุณเพื่อนแล้วทำไมวันนี้เป็นแบบนี้ไปได้ มองหน้าพิชญาจับคอที่นั่งเหวออยู่คนเดียว “ป้าค่ะ เขาเป็นอะไร?” ป้าแมวไม่รู้ว่าทั้งสองคุยเรื่องอะไรกันอยู่ก็เอาแต่ส่ายหน้า เดินเข้ามาหาพิชญา “คุณเพื่อนเจ็บตรงไหนไหมคะ?” เธอส่ายหน้าน้อยๆ “ทำไมเขาถึงโกรธหนูขนาดนั้น” “คุณเคน เป็นคนไม่มีใคร อยู่ด้วยตัวเองมาตั้งแต่เด็ก อาจจะดูดุๆ ไปบ้าง แต่คุณเคนก็ใจดีนะคะ เดิมทีคุณเพื่อนรักและเอาใจใส่คุณเคน บางทีคุณเคนอาจจะอยากให้คุณเพื่อนพูดกับคุณเคนดีๆ แบบเดิม จริงๆ แล้วคุณเคนไม่ได้เป็นคนใจร้ายนะคะ คุณเพื่อนอยากได้อะไร คุณเคนไม่เคยขัดใจ แค่คุยกับเขาดีๆ” พิชญากินข้าวต่อเงียบๆ แต่ก็คิดว่าตัวเองคงยั่วอารมณ์เขามากจนเกินไป เธอไม่รู้ว่าควรทำตัวยังไงกับชายแก่หน้ายักษ์ที่มองเธอราวกับว่าเป็นไส้เดือนกิ้งกือ พอเดินขึ้นมาที่ห้องป้าแมวจะยกชามาให้กิติเทพ พร้อมขนมเค้กชิ้นเล็กๆ “ป้าแมวหนูเอาไปให้เขาเองค่ะ” ป้าแมวมองหน้าน้อยๆ ที่เหมือนจะสำนึกผิดที่ทำให้ชายหนุ่มโกรธ ก็เลยยกถาดให้ไป แล้วลงไปข้างล่าง พิชญาเดินมาที่หน้าห้องกิติเทพ แล้วสูดหายใจลึกๆ เพื่อให้กำลังใจตัวเอง แล้วเคาะประตูเบาๆ กิติเทพมาเปิดประตูหน้านิ่งๆ มองหญิงสาวถือถาดชามา “มีอะไร?” เสียงแข็งกระด้างถามเธออย่างไม่สนใจนัก “ฉันเอาชามาให้” กิติเทพทำท่าจะรับเอาถาดมา “อ่ะๆ มันร้อน เดี๋ยวฉันเอาไปวางให้เอง” เธอผลักเขาเข้าห้องแล้วแทรกตัวเข้ามา ทำเอาเธอตกใจ กับห้องที่เป็นระเบียบเรียบร้อยมากมาย แล้วรูปใหญ่โตนั่น เห็นแล้วก็ตกใจ ไม่น้อย กิติเทพมองเธออย่างไม่ไว้ใจ พิชญาวางถาดชาลงบนโต๊ะทำงานของเขา “ฉัน..ขอโทษที่พูดจายั่วอารมณ์คุณ” เธอหันมามองเขา กิติเทพ ที่ยังมีแรงโทสะอยู่เล็กน้อย แต่ก็เรียบเฉยไปบ้างแล้ว เขาไม่รู้ว่าคนอย่างเธอจะเกิดความสำนึกผิดอะไร นอกเสียจากอยากยั่วอารมณ์เขาเสียมากกว่า “ผมไม่ได้อนุญาตให้คุณเข้าห้องผม” ก่อนหน้านี้ก็เช่นกัน พิชญาไม่เคยเข้ามาในห้องนอนของเขาเลย ห้องนี้เป็นห้องส่วนตัวที่เขาไม่คิดจะเปิดให้พิชญาเข้ามา ถึงแม้ไม่มีมิลินแล้วก็ตาม พิชญาเหลือบมองรูปขนาดใหญ่เท่าตัวคนที่ตั้งข้างผนังห้อง มันก็บ่งบอกชัดเจนว่าสำคัญกับเจ้าของห้องแค่ไหน มิลินขนาดเต็มตัว ยืนทำท่าน่ารักกับแม่วัวตัวน้อยๆ บนเขา พิชญาอดใจไม่ได้เดินเข้าไปดูใกล้ๆ “น่ารักจัง” เธอพูดเบาๆ แล้วหันกลับมาก็ปะทะกับคนหน้าตาขึงขัง “คุณจะเอายังไงกันแน่” “ฉันก็แค่เห็นว่าวัวน่ารัก” เธอตอบหน้าใสซื่อ “มิลินก็น่ารัก” รีบตอบก่อนเขาจะชักสีหน้าไม่พอใจมากไปกว่านี้ “ถ้าคุณไม่ชอบฉันขนาดนี้ ทำไมเราถึงแต่งงานกัน” “คุณอยากรู้จริงๆ เหรอ?” กิติเทพมองหน้าน้อยๆ ที่ถามเขาหน้าซื่อๆ เขาจะบอกความจริงกับเธอดีหรือไม่? แต่ในเมื่อสถานการณ์ล่วงเลยมาขนาดนี้ บวกกับพิชญาเองก็เปลี่ยนตัวเองไปเยอะ ถ้าหากว่าเขาพูดอะไรที่กระทบกระเทือนจิตใจอย่างรุนแรงอาจจะส่งผลต่อการฟื้นความทรงจำได้บ้าง “ความจริงที่คุณเองพยายามอยากรู้มานาน แต่ผมก็คิดว่า ไม่จำเป็นที่คนอย่างคุณจะต้องรู้ มันไม่มีประโยชน์เลย ทั้งในปัจจุบันและอนาคต เพราะรู้ไป คุณก็ทำอะไรไม่ได้ ผมก็ยังเป็นผม ที่ไม่มีวันที่จะรักคุณได้” พิชญามองหน้าคนตัวสูงที่พูดเสียงราบเรียบและคอยดูปฎิกิริยาของเธอ “เรื่องที่คุณสงสัย และเรื่องที่แล้วมาคุณก็แค่หาผลประโยชน์จากผม คุณอยากได้สามีที่ปกป้องคุณได้ รวยพอให้คุณถลุงเงินเล่น แค่นี้คุณก็พอใจแล้วไม่ใช่หรือไง?” เขามองท่าทีพิชญารับฟังไม่ได้โต้ตอบใดๆ “ผมจะรักหรือไม่รักคุณ ก็เคยบอกแล้วนิ ให้คุณยอมรับให้ได้? “โอ้ยยยยยยย” อยู่ๆ ก็ร้องตัดบทเขา จนกิติเทพผงะ หยุดพูด
 โดย: หอมกร
  วันที่: 22 กันยายน 2568 เวลา:18:18:04 น. |
unitan
 ฝากข้อความหลังไมค์ Rss Feed  Smember ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [?]  Link |
||||||||||||||
