Group Blog
All Blog
|
สลับลายคดีรัก ตอนที่ 4 หน้า 4 ดวงตากลมมองสบตาเขา กิติเทพหันมาตั้งใจฟังเธอ “แล้วฉันก็เห็นวัว เห็นแพะ ฉันรีดนมวัวอยู่” จากที่มีแววเหมือนมีความหวังก็วูบลง ถอนหายใจอีกรอบ “วันนี้นอนกลางวันเยอะไปเหรอ?” “ใช่ๆ เลยฝันว่าฉันไปทำฟาร์มนมวัว” จริงๆ แล้วเธอกำลังอธิบายว่าสิ่งทีเธอฝันเห็นมันเหมือนจริงมาก เหมือนว่าเธอทำสิ่งนั้นจริงๆ เขาได้แต่ส่ายหน้า เขาไม่อยากเชื่อว่าวันๆ ต้องมานั่งฟังเรื่องฝันของพิชญาอีก เธอเป็นผู้หญิงขี้เกียจสันหลังยาว ไม่เอาไหน มันเรื่องจริง เรื่องงานเรื่องการ ไม่มีความรู้อะไร ถามอะไรไม่เป็นโล้เป็นพาย ทีเรื่องแบบนี้เธอทำไมรู้เรื่องไวนักพูดเป็นเรื่องเป็นราวเหมือนเป็นความจริง ตรงนั้นอย่างนี้ตรงนี้อย่างนั้น บางเรื่องกลับถามแบบไม่รู้อะไรเลย จนเขาเองไม่อยากเชื่อว่าคนที่มีการศึกษาบ้าง แต่สมองไม่ได้ใช้ จะไม่สามารถเข้าใจเลย ถ้าไม่เพราะเหตุการณ์บังคับต้องแต่งงานกับพิชญา เขาก็คงไม่เลือกเอาผู้หญิงแบบนี้มาเป็นภรรยาเด็ดขาด แม้จะต้องแต่งแค่เพียงในนาม มันก็รู้สึกเสื่อมเสีย และไร้อนาคต แม้หลายๆ เรื่องมันเป็นเพียงนิยาย ที่พระเอกจะตกหลุมเด็กโง่ๆ โก๊ะๆ ก็ตามที่ เขาจะเป็นพระเอกที่ฉลาดหลักแหลมและเลือกคนเป็น แม้หน้าจะสวยขนาดไหน หาได้มีผลกระทบต่อจิตใจของเขาได้ เขาหาได้สนใจใยดีแค่เพียงรูปโฉม ที่จูบไม่หอมเช่นนี้ ที่แล้วมต้องทนเพียงใด เขาจะขอทนอีกแค่เพียงระยะสั้นๆ เพื่อที่จะได้จัดการเรื่องทุกอย่าง หากเธอคิดค่าเสียเวลาที่ต้องมาเสียเวลากับเขา ปี 2 ปี เขาก็พร้อมจะจ่ายเพื่อแลกกับอิสระ “นี่....แล้ว ฉันก็กำลังศึกษาการเป็นนายหน้าขายของในติ๊กต๊อกด้วย อาจจะไวๆ นี่ เราต้องหายอดผู้ติดตาม” เธอชี้แจงเขาต่อ กิติเทพก็ได้แค่รับฟังเงียบๆ หัวของเขาคิดไปหลายอย่าง แม้เสียงเล็กๆ จะผ่านเข้าหูเขา มันก็ออกไปโดยไม่มีปฏิกิริยาใดๆ “คุณก็ไปติดตามฉันหน่อยสิ” เธอขอร้องเขา “ผมไม่ได้เล่นติ๊กต๊อก” เขาตอบ “เอาโทรศัพท์มาสิ เดี๋ยวฉันทำแอคเคาน์ให้” เธอบอกเขา เขาจ้องมองหน้าเธอ แต่อีกฝ่ายไม่ได้มีท่าทีกลัวหน้ายักษ์ของเขาอย่างเคย “เอามาสิ ยอดกดไลค์มีผลต่อการค้าขายนะ” แถมรบเร้าจะเอาให้ได้ อธิบายเป็นเรื่องเป็นราวเอาจริงเอาจัง กิติเทพจำต้องหยิบโทรศัพท์ที่วางข้างๆ ส่งให้ “ปลดล็อคด้วยนะ” พอได้โทรศัพท์เขามาตามที่เธอต้องการแล้ว แล้วเขาก็กินข้าวต่อเงียบๆ ปล่อยให้พิชญาทำตามที่เธอต้องการ ส่วนเขาก็ได้แค่คิดว่าจะทำยังไงกับการทำให้เธอฟื้นความทรงจำให้ไว พิชญาได้โทรศัพท์มาแล้วก็ทำการโหลดแอพติ๊กต๊อกและสร้างแอคเคาน์ให้เขาอย่างรวดเร็ว ขณะที่จะกดหารูปของกิติเทพมาสร้างโปรไฟด์ เธอเลื่อนดูคลังรูปทั้งหลายก็ต้องได้เจอภาพเก่าๆ ที่เขาเคยถ่ายเอาไว้ ไม่มีรูปเธอสักภาพ มีรูปเขาบ้าง งานบ้าง และส่วนใหญ่มีรูปของเพื่อนของเธอ เธอค่อยๆ ไล่ดู ไม่ว่าจะตั้งใจถ่ายหรือแอบถ่าย ทำไมมีแต่รูปมิลินเต็มมือถือเขาไปหมด แถมภาพบางภาพที่ถ่ายด้วยกันก็แสดงออกมา ออกหน้าออกตาเกินเบอร์วังเวอร์ว่ามีความสุข หน้าตายิ้มแย้มสดใส ช่างแตกต่างเวลาอยู่ตรงหน้าเธอนัก พิชญาเหลือบมองเขาแว๊บนึง ก่อนจะเลือกรูปที่ดูดีมาเป็นโปรไฟด์เขา แล้วกดหาแอคเคาน์เธอเพื่อกดติดตาม ก่อนจะส่งคืนโทรศัพท์ให้เขา “ทำไมรูปมิลินเยอะจัง?” เธอถามเขา กิติเทพถึงกับหน้าเปลี่ยนสีที่เธอกดเข้าไปดูรูปในคลัง “ไม่ใช่เรื่องที่คุณต้องรู้ คุณอยากทำอะไรก็ทำในส่วนของคุณไป ส่วนของผม คุณไม่มีสิทธิ์มาก้าวก่าย” เรื่องนี้เขาเคยพูดกับเธอไม่รู้กี่ครั้งแล้ว ห้ามยุ่งเรื่องส่วนตัวของกันและกัน แล้วการที่เธอเห็นโทรศัพท์เขามีแต่รูปมิลิน มันก็ไม่ใช่ครั้งแรก เธอเคยแอบเอาโทรศัพท์เขาไปแอบเช็คสาวๆ ที่ติดต่อมา เพื่อจับผิด เบอร์ติดต่อไม่ว่าทางไลน์หรือการโทรส่วนมากก็มีแค่ลูกค้า แต่การเจอมีเพียงแค่รูปมิลิน ก็ทำให้เกิดความสงสัยและคำถามมากมาย บวกกับการที่เขาแสดงออกมาชัดเจนว่าหนึ่งเดียวในใจเขาคือใคร มันก็สร้างความเสียอกเสียใจ น้อยเนื้อต่ำใจให้กับเธอมากมาย ครั้งนั้นก็มีปากมีเสียงกันไปแล้ว “เหรอ” เธอตอบหน้าเฉยๆ เหมือนไม่ได้มีความข้องใจอะไร “พูดแบบนี้ เหมือนว่ามิลินน่าจะสำคัญกับคุณมากเลยนะ” เธอยังถามต่อ แม้จะเห็นท่าทีและน้ำเสียงอีกฝ่ายดูขึงขังแล้ว แต่หากลัวไม่ “คุณก็รู้แล้ว รู้มานานแล้ว รู้ตั้งแต่ก่อนคุณจะแต่งงานกับผมแล้วด้วยซ้ำ” “รู้อะไร...?” ตาโตๆ จ้องเขาหน้าตาเหมือนคนไม่รู้อะไรจริงๆ ก่อนจะยืนหน้ามาใกล้ๆ “รู้ว่าคุณแอบชอบมิลินอย่างนั้นเหรอ?” มองสีหน้าอันแดงกล่ำของกิติเทพอย่างไม่สะทกสะท้าน เธอกล้าท้าทายเขาเพียงนี้ “รู้แล้ว คุณจะทำอะไรได้?” คราวที่แล้ว พิชญารู้จากปากเขาเอง เธอก็ดีดดิ้นร้องห่มร้องไห้เสียใจไปหลายวัน จนเป็นเหตุที่เก็บความแค้นนี้ คอยแอบทำร้ายมิลินอยู่เงียบๆ “เขาตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ?”
 โดย: หอมกร
  วันที่: 10 กันยายน 2568 เวลา:7:01:26 น. |
unitan
 ฝากข้อความหลังไมค์ Rss Feed  Smember ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [?]  Link |
||||||||||||||
