Group Blog
All Blog
|
สลับลายคดีรัก ตอนที่ 4 หน้า 2 “คุณเพื่อนลองๆ เล่นติ๊กต๊อกศึกษาไปก่อนค่ะ ป้าเองก็เห็นแค่เขาๆ พูดกัน ทำไม่เป็นเท่าไหร่?” ป้าแมวแม้จะชอบเล่นติ๊กต๊อก แต่ก็ไม่รู้ช่องทางการทำนายหน้าโฆษณาอย่างที่บอกเธอ “ได้ค่ะ” พูดแล้วก็หยิบเอาโทรศัพท์มาดู เข้าแอฟติ๊กต๊อกที่เธอสมัครเล่นมาไม่นาน กิติเทพกลับมาถึงบ้านพอดี เขาเห็นพิชญานั่งทานข้าวเล่นโทรศัพท์ก็เดินตรงดิ่งทำหน้าดุๆ เข้ามาหา “เวลาทานข้าว ทำไมถึงเล่นโทรศัพท์” เสียงดุๆ เช่นเคย พิชญาเงยหน้ามองใบหน้าที่มีสีหน้าน้ำเสียงที่เย็นชา แล้วเธอเช่นเคยที่ทำหน้าล้อเลียนเขา ทำเอาครูฝ่ายปกครองต้องเม้มปากเก็บอารมณ์ “ก็เล่นนิดเดียวเองคุณพ่อออออออ” เธอทำเสียงแดกดัน ทำหน้าทะเลนส์ ตาเข ใส่เขา “อย่ามาล้อผมเล่นนะ” เขาเริ่มเสียงเขียว ถ้าเป็นเมื่อก่อนพิชญาคงกลัวเขาหัวหดไปแล้ว แต่ก็เปล่า “ชิ....แล้วทุกวันนี้ จะอยากเป็นผัวหรืออยากเป็นพ่อล่ะ อันนี้ก็บ่น อันนี้ก็ว่า อันนี้ก็ด่า” เธอเถียงคำไม่ตกฟากเช่นเคยทำเอากิติเทพค่อยๆ นั่งลง ระงับประสาท หนุ่มหน้านิ่ง ขรึมๆ แบบเขาต้องมารบกับเมียหลังเลิกงานทุกวัน เหมือนพ่อกับลูกอย่างเธอว่าจริงๆ เมื่อเขานั่งลง ป้าแมวตักข้าวมาให้ แล้วยืนยิ้มอยู่ข้างๆ มองทั้งสองคน เดิมทีป้าแมว ไม่เคยเห็นกิติเทพจะกลับบ้านมากินข้าวร่วมโต๊ะกับพิชญา เขามีเพียงท่าทีเฉยชา ใส่ภรรยาของเขา แม้อีกฝ่ายจะพยายามแสดงออกซึ่งความรักขนาดไหน แต่ได้มาก็เพียงชากับน้ำแข็ง หางตาก็แทบไม่ชายแล แต่กับพิชญาคนนี้ กิริยาท่าทางที่แปลกไปเป็นคนละคนของนายหญิง ทำให้สีหน้าของคุณผู้ชายของป้าแมวมีอารมณ์หลากหลายมากกว่าเดิม กิติเทพเอ่ยขอบคุณป้าแมวเบาๆ ก่อนที่ป้าแมวจะเดินเข้าครัวไป “แล้ววันนี้ทำอะไร?” “วันนี้ ฉันก็ทำเรซูเม่ไง” เธอตอบเขา “ไหนเอามาดูสิ?” เขาทำตัวเหมือนพ่อตรวจการบ้านลูกจริงๆ พิชญาทำหน้าย่นก่อนจะเดินไปหยิบเอกสารของเธอมาส่งให้เขาดู “พิชญา ปรีชาเวช” ชื่อตามบัตรประชาชนของเธอ “ส่วนสูง 170 เซนติเมตร หนัก 52 กิโลกรัม” เขามองสำรวจรูปร่างของเธอ ซึ่งมันดูไม่สอดคล้องเท่าไหร่ ตัวเธอผอมเพียว ขาเรียงยาว เอวบางเหมือนคนขาดสารอาหาร อันที่จริงเธอเที่ยวและดื่มหนักเกินไป แต่ก็ไม่น่าสูงถึง 170 เซนติเมตร ตามว่า เพราะเธอมีความสูงเพียงแค่อกเขา ผู้มีความสูงเกิน 185 เซนติเมตร “ใส่ข้อมูลผิดหรือเปล่า?” “ทำไม? ฉันก็แค่มัวๆ เอา ส่วนสูงกับน้ำหนักมีผลกับการทำงานหรือไงคะ” เธอถามกลับ “อายุ 27 ปี” “การศึกษา มีความรู้พอทำงานได้ ประวัติการทำงาน ไม่สำคัญเท่าปัจจุบัน ความสามารถพิเศษ อยู่ๆ กันไปก็เห็นเอง” “คุณเขียนอะไรของคุณเนี่ย?” กิติเทพถามเสียงเขียว ชักปวดหัวปรอทแตกกับประวัติของพิชญา “ก็ทำไม ฉันไม่รู้ฉันจบอะไรมา แต่ฉันก็ทำงานได้ ที่แล้วมาฉันเคยทำงานอะไรไม่รู้ แต่ปัจจุบันฉันพร้อมทำงานได้ก็พอป่ะ” จ้องมองหน้าน้อยๆ ที่มีสายตาเด็ดเดี่ยวและเด็ดขาดจ้องเขากลับเช่นกัน ความมั่นอกมั่นใจ มั่นหน้าตา มีมาตอนไหน ทำไมเขา ผู้ซึ่งเป็นเจ้าของบริษัท อ่านแล้วทำเอาสะดุด จะจ้างดีหรือไม่จ้างดี อนาคตจะฝากกับเด็กรุ่นนี้ดีไหม อ่านแล้วมันทั้งกวนๆ และไม่มีสาระอะไร ไร้คุณสมบัติกับการจ้างทำงาน ตั้งแต่เป็น ประธานบริษัท มาเกือบ 10 ปี มีลูกจ้างหลายพัน เขาก็ยังไม่เคยเจอคนแบบนี้ หัวจะปวด ปล่อยเรซูเม่แบบนี้ออกไปคงเป็นเรื่องตลกของคนอ่านเป็นแน่ “คุณขาดแคลนเงินขนาดนั้นเลยเหรอ ถึงอยากไปหางานทำ?” “ฉันก็แค่ต้องการแสดงศักยภาพของชีวิต ฉันไม่ได้พิการนิ จะนั้งแบมือขอเงินสามีให้เลี้ยงทำไม” ผู้หญิงได้สามีรวยก็บอกว่าโชคดีที่สามีเลี้ยง พิชญาก็เป็นหนึ่งในนั้นถึงได้พยายามเข้าหาเขานัก แล้วทำไมวันนี้สิ่งที่เขาเคยเห็นมาร่วม 1 ปี มันถูกบิดเบี้ยวไปหมด เรื่องที่จะสืบนะ จะสืบจากอะไรได้ ถ้าเป็นแบบนี้ พยานปากเอกของเขา ไม่ปกติไปเสียขนาดนี้ “แล้วคิดว่าคนอย่างคุณจะไปทำงานอะไรได้?” “ก็ไม่แน่นะ ฉันจะเล่นติ๊กต๊อก แล้วเป็นนายหน้าขายของในติ๊กต๊อกก็ได้ อาจจะรวยมีเงินพอ ที่จะออกไปอยู่ด้วยตัวเองได้” นี่ขนาดคิดไปไกลว่าจะออกไปอยู่ข้างนอกเลยเชียวหรือ กิติเทพมองหน้าใสๆ ทำแก้มป่องใส่เขา ปีนี้พิชญาอายุ 27 แล้ว เธอแต่งงานกับเขาเมื่อปีที่แล้ว ตอนอายุ 26 แม้ไม่ได้ออกเดทกันอย่างจริงจัง มีเพียงแม่สื่อตัวน้อยที่คอยพยายามเชียร์และลุ้นให้เขาและเธอชอบกันก็ตาม เขารู้มานานว่าพิชญาชอบเขา ได้เจอกันเพียงแค่ครั้งเดียว ตอนที่เขาไปงานรับปริญญาของมิลิน พอเจอกันครั้งนั้น เมื่อ 4 ปี ที่แล้ว เธอก็พยายามที่จะติดต่อเขาให้ได้ แต่ก็มีช่วงที่เขา ไปทำธุรกิจที่ต่างประเทศ พอกลับมา มิลินก็เป็นแม่สื่ออีกหน พร้อมกับการรุกหนักของพิชญา “พี่เคนดี้ ไม่ชอบเพื่อน เหรอคะ” เสียงใสๆ ของมิลิน ถามเขา “ไม่” เขาได้แต่กล้ำกลืนคำตอบเหล่านั้นลงคอไป มองสายตาสดใส ทำหน้าออดอ้อนเขา แล้วก็ยากที่จะบอกว่าชอบคนอื่น ในห้วงคำนึงเหล่านั้น มันผ่านมานานหรือยังนะ แม้คนตรงหน้าจะความจำเสื่อมก็จริง พิชญาก็ควรที่จะมีกิริยาเช่นคนอายุ 27 การพูดจาที่ดูเหมาะสมกับวัย และ ฐานะของเธอ แต่คุยกับเธอเท่าไหร่ ก็เหมือนคุยกับเด็กอายุ 17 หรือเธอมีความทรงจำย้อนไปเมื่อ 10 ปีก่อน ถ้า 10 ปีก่อน พวกเรายังไม่เคยเจอกัน และเขาก็ไปเรียนปริญญาตรี อีกใบ ปริญญาโท ที่ต่างประเทศ กลับมาบ้านบ้างบางโอกาส แต่ก็ยังไม่เคยเจอ พิชญา จนงานรับปริญญา ของมิลินน้อย เป็นไปไม่ได้เธอไม่รู้จักเขา เจอกันครั้งนั้น ก็แค่แว๊บเดียว ไม่ได้คุยกัน ไม่ได้แนะนำตัวกัน เขาไปทำธุระกิจ 2 ปี กลับมาไม่นานนัก ก็พบว่ามิลินพยายามนัดบอดให้เขาแล้ว “แล้วใครพาเล่นติ๊กต๊อกกัน” “ฉันเล่นเอง จะทำไม?” พูดแล้วก็ทำท่าล้อเลียนเขาตลอด นี่เขากำลังเจอกับอะไรกันแน่ “พรุ่งนี้ฉันจะออกไปหางาน” เธอพูดเอาจริงเอาจัง อวดเก่งใส่เขา กิติเทพมองสายตาอยากเอาชนะเขาแล้วไม่รู้จะดุให้ได้อะไร “พรุ่งนี้วันเสาร์ บริษัทไหนๆ เขาก็ปิด เรื่องแค่นี้ยังไม่รู้ ”
 โดย: หอมกร
  วันที่: 1 กันยายน 2568 เวลา:16:00:32 น. |
unitan
 ฝากข้อความหลังไมค์ Rss Feed  Smember ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [?]  Link |
||||||||||||||
