Group Blog
All Blog
|
สลับลายคดีรัก ตอนที่ 3 หน้า 2 เขาพูดลดความแข็งกระด้างลง นั่นสินะ การกลับไปหาครอบครัวอาจจะช่วยทำให้ความจำอะไรสักอย่างกลับมาบ้าง แต่เรื่องที่พิชญาความจำเสื่อม เขายังอยากเก็บไว้เป็นความลับอยู่ การพาไปพบครอบครัวตอนนี้ อาจจะทำให้เรื่องบานปลายได้ แต่ก็ช่างเถอะ เรื่องมันมาขนาดนี้แล้ว เขาไม่จำเป็นต้องแคร์ความรู้สึกใดๆ ของครอบครัวนี้ มองหน้าน้อยๆ ที่ทำหน้าเศร้าใจ ก็เผลอเกือบหวั่นไหวสงสาร ตั้งสติกลับมานี่คือมารยาของพิชญาที่เขาเจออยู่ทุกๆ วัน “พรุ่งนี้ผมจะพาไปช้อปปิ้ง” เขารีบเปลี่ยนเรื่องคุย ก็สร้างสีหน้าและแววตาตื่นเต้นให้กับพิชญาไม่น้อย “คุณไม่ไปทำงานเหรอ?” “ไม่เป็นไร พรุ่งนี้ไม่มีประชุม ไม่เข้าก็ได้” เขาตอบ พิชญามองหน้าเขาอย่างฉงน “นี่คุณทำงานอะไร อยากจะไปก็ไป ไม่อยากไปก็ไม่ไป เป็นเจ้าของบริษัทหรือไง?” เธอมองเขาอย่างสงสัย กิติเทพสบตาเธออีกหน มันช่างไม่มีเรื่องเก่าหลงเหลือคงค้างในความทรงจำของเธอเลยจริงๆ อย่างนั้นหรือ เขาจะต้องเชื่อจริงๆ ว่าเธอความจำเสื่อม หรือจะเป็นแค่การแกล้งตบตาเขา เพื่อไม่ให้ซักถามถึงเรื่องราวบนเรือในวันนั้น “ผมเป็นเจ้าของบริษัท” เขาตอบเสียงเย็นชา พอจะทันได้เห็นหน้าน้อยเบ้หน้าใส่เขา ทำเอาอารมณ์เดือดขึ้นมาทันที กิริยาแบบนี้ น่าจะโดนตีเสียให้เข็ด เธอช่างสกิลมองหน้าอาการคนตกต่ำ ดูไม่ออก ไม่หวาดกลัวว่าคนตรงหน้าเขาพร้อมระเบิดลงใส่หัวเธอตอนไหน “ทำหน้าทำตาเหมือนลิง” เขาอดไม่ได้ที่จะดุ “ฉันก็เป็นแบบนี้อยู่แล้ว จะทำไม?” แล้วหน้าตาที่ชอบท้าทายอีกล่ะเธอไปเรียนรู้มากจากไหน จากที่คิดว่าเธอแค่ความจำเสื่อม เขาก็อดคิดไม่ได้ว่า ตรงหน้าเขานี้เป็นใครกัน ทำเอาชายหนุ่มอยากจะสวมวิญญาณครูฝ่ายปกครองจับมาฟาดก้น “ถ้าดื้อแบบนี้ไม่พาไปช้อปปิ้งดีไหม?” “คนละเรื่องแล้วนะ คุณเป็นผู้ใหญ่แล้ว แยกแยะไม่ออกหรือไง” การยอกย้อนต่อล้อต่อเถียง ที่ไม่เคยมีมาก่อน ทำเอากิติเทพไม่คาดคิดว่า คุณหนูที่กิริยาเรียบร้อยจะเป็นแบบนี้ จะกล้าทำหน้าทะเล้นใส่เขา เธอค่อนข้างรักษาหน้าตาท่าทีคุณหนูตลอดเวลา “แล้วทำไมถึงชอบทำล่ะ ผมไม่คิดว่าคุณจะเปลี่ยนไปขนาดนี้” เขาอดไม่ได้ที่จะพูดออกมา พิชญาทำท่าครุ่นคิด “ฉันไม่รู้หรอกว่าเมื่อก่อนฉันเป็นยังไง แต่ตอนนี้ นี่แหล่ะฉัน ของแทร้” พูดเสร็จก็ลุกขึ้นแลบลิ้นปลิ้นตาใส่ ป้าแมวเข้ามาจะรีบเก็บจานจากมือเธอ เพราะเห็นว่าพิชญากินข้าวอิ่มแล้ว ก่อนที่เธอจะยกจานไปเก็บเองอีก ถึงกับอดขำไม่ไหว กิติเทพได้แต่ชำเรืองดูหน้าดุๆ “คุณเพื่อนเป็นแบบนี้ก็น่ารักนะคะ ช่างพูดช่างจา บ้านเราก็ไม่เหงาเลย” ป้าแมวพูดกับเขา ทำเอากิติเทพนิ่งไป ใช่สินะ ผ่านไป 2 อาทิตย์แล้วที่พิชญากลับจากโรงพยาบาล ชีวิตการแต่งงานของเขาที่ดูมืดมิด ความสัมพันธ์ที่ดู เทาๆ มัวๆ มาเป็นปี การสนทนาพูดคุยแบบผัวเมียแทบจะไม่มี เขาไม่เคยให้เวลาพิชญาเลย จะมีก็แต่พักหลังๆ 2-3 เดือนมานี่ที่ภรรยาของมอสคลอดลูกสาว เขาพาเธอไปที่เยี่ยมหลาน คิดว่าเธอคงไม่ได้ชอบเด็กนัก แต่ก็รบเร้าเขาทุกอาทิตย์ จึงจำใจพาไป แม้ไม่เต็มใจนัก แต่ก็เป็นการดีที่ได้ไปพบมอสและมิลิน เวลานี้เวลาเจอหน้าพิชญาทีไร เขาราวกับเป็นผู้ปกครอง ต้องคอยดุแทบทุกเรื่อง ขานั้นก็ใช่ย่อย ทั้งสีหน้าท่าทาง ที่ยั่วกวนอารมณ์ได้สุดๆ ทำเอาคนใจน้ำแข็งแบบเขา แทบจะเดือดทุกยาม ตอนนี้พวกเรากลายเป็นอะไรกันแน่ หลังมื้อเย็น พิชญากลับเข้าห้องไปนานแล้ว กิติเทพยังนั่งดื่มคนเดียวเงียบๆ ความคิดเขาวนเวียนถึงความเปลี่ยนแปลงที่เกินจริงของพิชญา ถ้าจะเสแสร้งก็คงไม่ออกมาสุดโต้งแบบนี้ แล้วปกติ เห็นเขากลับบ้านมาไว นางก็จะใส่ชุดนอนเบาบางออกมานั่งยั่วคลอเคลียข้างเขา หวังที่จะเข้าห้องไปจิ๊จ๊ะด้วย แต่เวลาผ่านไปจนดึก ก็ไม่เห็นเงาเธอย่างกรายผ่านมา กิติเทพขึ้นห้องไปเพื่ออาบน้ำเข้านอน ส่วนพิชญา หลังจากคุยกับป้าแมวเรื่องทำงาน เธอก็คิดว่าการที่คนจะหางานทำได้ มันก็ต้องมีอะไรบ้าง เธอไม่รู้จะถามใครในตอนนี้เพราะดึกแล้วเลยนอนก่อน พรุ่งนี้ค่อยถามป้าแมว และตามที่เคนบอกเธอเอาไว้ ตอนเช้าพอตื่นมา เธอยังตามวนเวียนถามนั่นถามนี่ป้าแมว “ป้าแมว เราจะไปหางานทำที่ไหนได้ค่ะ” “ก็ตามบริษัทต่างๆ ค่ะ” “แล้วเขาต้องใช้อะไรบ้างล่ะป้า” “เอกสารก็แล้วแต่บริษัทนะคะ ป้าไม่รู้เท่าไหร่หรอก ป้าทำงานแค่แม่บ้าน คุณเคนไม่ได้เอาเอกสารอะไรเลย เพราะเรารู้จักกันมานาน ป้าเคยดูแลคุณย่าคุณเคนก่อนที่คุณเคนจะเกิด” “อ้อ..ค่ะ” แม้จะดูสิ้นหวังที่ป้าไม่ได้ให้ข้อมูลอะไรมาก “คุณเพื่อนดูในอินเตอร์เน็ตได้นะ ป้าว่า ในกูเกิล คงตอบอะไรเราได้หมด” “กูเกิลคืออะไรล่ะป้า” ป้าแมวเลยล้วงเอาโทรศัพท์ออกมาแล้วกดให้เธอดูเป็นตัวอย่าง “นี่ค่ะ แค่คุณเพื่อนพิมพ์เรื่องที่อยากรู้ลงไปนะคะ กูเกิลก็จะตอบทุกอย่างเลยค่ะ อย่างเช่นหางานทำยังไง ต้องเตรียมอะไรบ้าง” “มันเลิศ ขนาดนั้นเลยเหรอป้า” พิชญาพูดอย่างตื่นเต้น ป้าแมวพยักหน้าให้เธอ หญิงสาวเลยรีบจิ้มโทรศัพท์ตัวเองบ้าง กิติเทพที่แอบฟังทั้งสองคุยกันอยู่ รีบออกมาทำเสียงกระแอมกระไอ “มีอะไรกินบ้างครับป้าแมว” “วันนี้ป้าทำโจ๊กค่ะ คุณเคนนั่งรอแป๊ปนะคะ เดี๋ยวป้าตั้งโต๊ะให้” ป้าแมวพูดแล้วก็รีบวางมือจากงานที่ทำอยู่เดินเข้าครัว พิชญาที่กำลังอ่านอะไรในมือถือของเธอทำท่าจะเดินตาม ยิ่งทำเอาเคนไม่มั่นใจกับการไม่สนใจใยดีเขาเหมือนเคย “กินอะไรหรือยัง?” เขาเอ่ยถามเธอก่อนจะเดินไป “ยัง” เธอหันมาตอบ “งั้นก็ไปรอที่โต๊ะสิ”
อ้าวเพิ่งเห็นค่ะ
 โดย: หอมกร
  วันที่: 21 สิงหาคม 2568 เวลา:15:07:43 น. |
unitan
 ฝากข้อความหลังไมค์ Rss Feed  Smember ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [?]  Link |
||||||||||||||
