Group Blog
All Blog
|
สลับลายคดีรัก ตอนที่ 2 หน้า 3 ป้าแมวยิ้มแก้วปริ ถึงจะมีความงุนงงกับคำชมก็ตามที พอทานข้าวเสร็จ พิชญาเช็ดปากแล้วก็ลุกถือจานเข้าไปเก็บในครัวเอง ทำเอาป้าแมวตกใจ จะแย่งมาก็ไม่ทัน หันไปมองเคนที่วางช้อนลง แบบ อึ้งๆ เช่นกัน “คุณเคนค่ะ เดี๋ยวป้าเก็บจานนะคะ” ป้าเมวเอ่ยขออนุญาตเขา เขาได้แต่พยักหน้า “ป้าแมว คุณเพื่อนเขาความจำเสื่อม” เคนบอกป้าแมว “ความจำเสื่อมเหรอคะ?” ป้าแมวตกใจใหญ่ “เขาอาจจะไม่เหมือนเดิมนะครับ เขาอาจจะเปลี่ยนไปจากเดิม ผมก็ไม่รู้ว่าเขาจะเปลี่ยนอะไรอีก ยังไง ป้าดูแลเขาที่บ้าน ช่วยพูดอะไรที่เกี่ยวกับตัวเขา เผื่อความทรงจำเขาจะกลับมา” แม้จะไม่เข้าใจสิ่งที่นายบอกทั้งหมด ป้าเองก็ไม่เคยเจอคนความจำเสื่อม เต็มที่ก็แค่อัลไซเมอร์ แต่ป้าแมวก็พอที่จะเข้าใจ กับสิ่งที่แปลกไปพอสมควร “ค่ะ ป้ารู้แล้วค่ะ” แม้จะรู้สึกตกใจมาก แต่การเปลี่ยนแปลงไปของหญิงสาว กับทำให้ป้าแมว ไม่รู้สึกหวาดกลัวเธอเท่าเมื่อก่อน “เผื่อคุณเพื่อน นิสัยเปลี่ยนไปเลยก็ดีนะคะ” ป้าพูดเบาๆ เคนได้แต่ทำหน้าหนักใจ เขาจะทำยังไงต่อไป เรื่องที่อยากจะรู้ จะเป็นอย่างไร ถึงกระนั้น เขาก็ต้องพยายามรื้อความทรงจำของพิชญาให้ได้ เพื่อที่จะถามเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนั้น เรื่องที่มันอาจจะย้อนกลับมาไม่ได้อีก แต่เขาไม่คิดอภัยให้กับผู้หญิงคนนี้อย่างแน่นอน หลังจากทานอาหารเสร็จ เคนขอตัวไปทำงานต่อ ทิ้งหญิงสาวอยู่กับป้าแมว ป้าแมวพาเธอขึ้นไปบนห้องนอน เธอมองสำรวจห้องนอนมีแค่ของใช้ของผู้หญิง เปิดตู้เสื้อผ้ามีก็แค่เสื้อผ้าผู้หญิง “ป้า หนูนอนห้องนี้คนเดียวใช่ไหม?” “ค่ะ” แม้จะดูเหมือนโล่งอก แต่เธอทำท่าครุ่นคิด “ป้าอยู่ที่นี่มานานหรือยังค่ะ?” เธอลากเก้าอี้มาให้ป้าแมวนั่งแล้วเธอก็ไปนั่งลงที่เตียง ราวกับว่ามีเรื่องจะชวนคุยอีกเยอะ “10 ปีค่ะ” ป้าแมวตอบ มองหน้าใสๆ ที่จับจ้องมา ด้วยแววตาเป็นมิตร ก็รู้สึกอบอุ่นใจ ช่างแตกต่างจากเมื่อก่อนที่นางจะต้องคอยหลบความเจ้าอารมณ์ของอีกฝ่าย “แล้วหนูแต่งงานกับตานั่นมานานหรือยังคะ?” เธอก็คงจะหมายถึงเคน “ประมาณ 1 ปีค่ะ” พิชญาพยักหน้าทำความเข้าใจ “ถามจริงนะๆ นะ ทำไมหนูถึงแต่งงานกับคนหน้ายักษ์แบบนั้นได้ค่ะ?” ทำเอาป้าแมวตกใจ กับคำถามเหมือนคนไม่ชอบกันขนาดนั้น ทั้งแต่เดิมที พิญชาใช้มารยาหญิงเพื่อจะมัดใจเคนมาตลอด แต่ป้าผู้เห็นเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นจนจบ ทราบดีว่า นายของตนทั้งสองเป็นเช่นไร “คุณเพื่อนรักคุณเคนมากนะคะ คุณเคนก็ดูแลคุณเพื่อนอย่างดี” ป้าแมวพยายามพูดให้เป็นประโยชน์กับทุกคน แม้ความเป็นจริงนั้น กิติเทพแยกห้องนอนกับพิชญาตั้งแต่แต่งงานจนปัจจุบัน วันๆ แทบจะไม่เคยพูดจากัน แม้พิชญาจะพยายามทุกวิถีทางเพื่อเอาใจเขา ไม่ว่าจะแต่งตัวสวยๆ รอเขากลับมาจากที่ทำงาน พยายามจะไปหาที่ทำงานแต่ก็โดนเขาไล่กลับ ใจหนึ่งป้าก็นึกสงสารนัก แต่เวลาที่โดนกิติเทพเมินเฉยใส่ พิชญาก็มักมาลงกับป้าแมวเสมอ “จะรักลงได้ยังป้า ป้าไม่เห็นเหรอ ว่าเขาหน้ายักษ์วัดแจ้งขนาดนั้น.....เอ ว่าแต่วัดแจ้งคืออะไรคะ?” พูดเพราะปากพาไป แต่คิดยังไงก็ไม่รู้ความหมาย ป้าแมวเองก็เผลอแอบยิ้มกับความใสซื่อของเธอ “แล้วญาติๆ ของหนูล่ะป้า พวกเขา อยู่ที่ไหน ทำไมไม่เห็นสนใจหนูเลย” “ครอบครัวของคุณเพื่อน ก็อยู่ที่กรุงเทพนี่ล่ะค่ะ ทุกคนทำงาน รวย และมีหน้ามีตาในสังคม ตั้งแต่คุณเพื่อนแต่งงานแล้ว ก็มาอยู่กับคุณเคนไม่ได้กลับไปอยู่ที่บ้านนะคะ” ป้าแมวอธิบาย “แล้วพวกเขาไม่มาหาหนูที่นี่บ้างเหรอคะ บ้านหนูอยู่ตรงไหน?” “ก็ไม่ไกลเท่าไหร่หรอกค่ะ รถอาจจะติด อยู่แถวๆ ลาดพร้าว รามอินทราค่ะ” ถึงจะพูดมา เธอก็ไม่รู้หรอกนี่นั่นคือที่ไหน? “แล้ววันๆ หนูทำอะไรเหรอคะ หนูมีงานทำหรือเปล่า?” “วันๆ คุณเพื่อนก็ออกไปช้อปปิ้งบ้าง ไปปาร์ตี้กับเพื่อนบ้าง อยู่ในห้องบ้างค่ะ ไม่ต้องทำงาน คุณเคนก็มีเงินให้ใช้” ป้าแมวอธิบายอย่างใจเย็น “จะทำแบบนั้นได้ไง ถ้าไม่ทำงานก็ว่างเกินไปสิป้า เราจะรอแต่ขอเงินเขาใช้ไม่ได้นะ ถึงเขาจะรวย หล่อ แต่หน้ายักษ์แบบนั้น จะกินหัวกันวันไหนก็ไม่รู้” พิชญาบ่นถึงเคนอย่างเอาจริงเอาจัง ทำเอาป้าแมว อดที่จะขำไม่ได้ มันช่างแตกต่างจากเมื่อก่อนนัก ที่พิชญาอะไรก็เคน พูดจาอ่อนหวาน คอยเอาใจทุกอย่าง “ฮัดเชยยยยยยยยยยยยยยยยยยย” ลุงหวังแอบมองกระจกมองหลังมองนายหนุ่มที่จามไป 2-3 ที ตั้งแต่ออกจากบ้าน “คุณเคน เป็นหวัดหรือเปล่าครับ” “เปล่า” เขาปฎิเสธแต่ก็เริ่มรู้สึกหงุดหงิดกับอาการคัดจมูกต้องจามต่อเนื่องไม่ไหว กดโทรศัพท์เพื่อเช็คสถานการณ์ที่บ้านก็ไม่พบเงาของพิชญากับป้าแมว ก็นึกสงสัยว่าทั้งสองทำอะไร พอมาถึงที่ทำงาน เลขานำนัดหมายของวันนี้และเอกสารที่ต้องเซนส์เข้ามาให้ พอเปิดลินชักโต๊ะเพื่อหยิบปากกา เจอลูกอมโบราณที่เขาชอบซื้อมาเก็บไว้กินยามว่าง ก็หยิบขึ้นมาดู หันไปดูรูปมิลินน้อยที่โต๊ะ ห้วงคำนึงเขาย้อนกลับไปเมื่อครั้งอยู่มัธยมปลาย เปิดเทอมวันแรก ได้เจอกับ มอส ที่เรียนห้องเดียวกัน และ มูกับโจอี้ ทั้ง 4 ทักทายพูดคุยกันทำความรู้จัก อย่างยินดีที่ได้เพื่อนใหม่ เพราะต่างจบมาจาก มัธยมต้นคนละห้อง โรงเรียนที่เขาเรียน เป็นโรงเรียนอินเตอร์ ที่มีตั้งแต่อนุบาลจนจบ มัธยมปลาย พอจบ ประถม ก็ต้องสอบเลือกสาย เช่นเดียวกับจบ มัธยมต้น ก็ต้องสอบแยกสายแยกห้อง ทั้ง 4 สอบได้ห้องเดียวกันตามลำดับ ตอนเย็นเลิกเรียนระหว่างรอพ่อแม่มารับก็พากันเล่นกันก่อน มีเพียงมอสกับเขาที่พ่อแม่มารับช้าที่สุด และวันหนึ่งที่เขาได้กลับช้าพอๆ กับมอส พอเพื่อนๆ ไปแล้ว มอสมักเดินแยกจากทุกคนเพื่อไปที่ชั้นอนุบาล วันนี้เขาขอตามไปเป็นเพื่อน สิ่งที่เขาได้เจอที่ชั้นอนุบาล คือเด็กน้อยตัวกลมแก้มป่อง ถักผมเปีย สะพานเป้ ที่รอพี่ชายมารับ เธอสวัสดีพี่ชาย “นี่พี่เคน เพื่อนพี่เองนะ เคน...นี่น้องฉันเอง ชื่อมิลิน” มอสบอกน้องสาว และบอกเคน มันสร้างความแปลกใจกับเขาไม่น้อย เขาไม่เคยรู้ว่ามอสมีน้องสาวอยู่อนุบาลมาก่อน “พี่เคนสวัสดีค่ะ” เธอสวัสดีเค้า แล้วคว้ามือพี่ชายมาจับ “แม่จะมาหรือยังหนูหิวข้าวแล้วค่ะ” “เดี๋ยวรอก่อนสิ แม่กำลังมา” มอสปลอบน้องสาว เคนมีลูกอมที่มักติดกระเป๋าเขาไว้ เขานั่งลงแล้วหยิบเอาส่งให้น้องสาวตัวน้อย ทำเอาสาวน้อยตาลุก แต่เธอก็เงยหน้ามองหน้าพี่ชาย เป็นการขออนุญาต “อืม....กินแล้วแปรงฟันนะ” เสียงมอสบอกน้องสาว เพราะที่บ้านจะไม่อนุญาตให้มิลินกินลูกอมหวานเพราะกลัวฟันผุ “พี่มอสไม่บอกแม่นะ” มอสพยักหน้า มิลินยิ้มอย่างดีใจ มองเคนที่แกะลูกอมให้เธอเอาเข้าปาก ไหว้ขอบคุณเขาแล้วก็กอดคอหอมแก้วเขาใหญ่ ทำเอาเขาอมยิ้ม “ขอบคุณค่ะ พี่เคนดี้” สิ่งเหล่านั้นความทรงจำเขาไม่ลืม
 โดย: หอมกร
  วันที่: 30 กรกฎาคม 2568 เวลา:18:33:35 น. |
unitan
 ฝากข้อความหลังไมค์ Rss Feed  Smember ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [?]  Link |
||||||||||||||
