Group Blog
All Blog
|
สลับลายคดีรัก ตอนที่ 2 หน้า 2 “โอ้ว หมอดูหน้าเขาสิ คนเป็นสามีที่ไหน ทำหน้ายักษ์ใส่เมียที่นอนป่วยอยู่โรงพยาบาลกันล่ะ คุณจะกินเลือดกินเนื้อฉันเหรอ” เธอบอกให้หมอมองหน้าหล่อ ใช่ถึงจะหล่อแต่หน้าโหดแบบนี้ใครจะเอา หมอมูเข้ามาสะกิดเคนให้ยิ้ม “ถึงหน้าจะหล่อ แต่ไม่เป็นมิตร ความห่วงก็ไม่มีสักนิด ฉันแต่งงานกับคนแบบนี้ได้ไง ชิ เขาไม่ใช่สามีฉันแน่ อย่ามาหลอกฉันให้ยากเลย” เธอสรุปแล้วลงนอนเอาผ้าห่ม “หมอ......ฮือๆๆ ตามญาติให้ฉันด้วยนะ ฮือๆๆๆๆ” ร้องไห้งอแงต่อ ไม่สนใจว่า คนที่นั่งหน้ายักษ์อยู่กำลังอกเดือดขนาดไหน ได้แต่แอบดูว่าสองหนุ่มจะออกไปจากห้องเธอหรือยัง? หมอมูเลยรีบดึงเคนออกมาจากห้อง “คนความจำเสื่อมจะมีอาการหนักขนาดนี้เลยเหรอ” หมอหันมาถามเคน ทั้งที่เคนน่าจะเป็นคนถาม “มันก็แค่การแสดงเท่านั้นแหล่ะ แกอย่าไปใจอ่อนเชียว” หมอมูถึงกับผงะ “แกมันจะใจร้ายใจดำอะไรขนาดนั้นฟ่ะ คนเขาความจำเสื่อม อาจจะมีพฤติกรรมไม่เหมือนเดิม เปลี่ยนจากเดิมไปเป็นคนละคน แกเท่านั้นที่จะช่วยเขาได้” หมอมูบอกเขา เคนสะบัดตัวหนีอย่างหัวเสีย “อะไรฟ่ะ” หมอมูทำอะไรไม่ถูกเดินกลับห้อง วันต่อมา พิชญานั่งอยู่บนรถเข็นที่เวรเปลเข็นมาส่งที่ช่องจ่ายยา เธอแปลกใจกับชีวิตตัวเองนัก ไม่มีญาติมาเยี่ยมหรือมารับเธอเลย ไร้เงาคนที่มาประกาศตัวว่าสามี แม้จะทำใจไม่ได้ว่ามีสามีหน้าโหดก็ตาม แต่เขาก็เป็นคนเดียวที่ปรากฎให้เธอเห็นหลังที่ฟื้นขึ้นมา กว่าเขาจะมา ก็ตอนเรียกรับยาแล้ว นั่นเป็นเพราะเขาให้เพื่อนช่วยจัดการ เป็นธุระ พาพิชญาลงมารอเขาที่ข้างล่าง พิชญาถึงกับมองเขาด้วยความหงุดหงิดใจ พอขึ้นรถได้เธอก็รีบหลับตานอนอย่างไม่สนใจเขา พอมาถึงบ้าน เขาก็พาเธอเข้าบ้านอันเงียบเหงา แม่บ้านวิ่งออกมาดูทั้งสอง “คุณเพื่อนเป็นไงบ้างค่ะ เจ็บตรงไหนหรือเปล่า หายแล้วใช่ไหมค่ะ?” พิชญามองหญิงวัย 40 กว่า อย่าง งงๆ แต่รับรู้ถึงความอบอุ่นจากคำถามเหล่านั้น “อ้อ ค่ะ แล้วป้าเป็นใครค่ะ” ป้าทำหน้าเหวอไป กับคำถามที่เหมือนคนไม่รู้จัก “คุณเพื่อนเขาจำอะไรไม่ได้สักระยะหนึ่ง เราต้องช่วยกันดูแลเขา” เคนรีบบอกป้า “ป้าชื่อแมวค่ะ คุณเพื่อน ไม่เป็นไรนะคะ ป้าจะดูแลคุณเพื่อนเอง” ป้าแมวเข้ามาจับแขนลูบเบาๆ อย่างเวทนา พิชญารับรู้ถึงความอ่อนโยนของอีกฝ่าย “ขอบคุณค่ะป้า แล้วนี่ ป้ามีอะไรให้กินไหม หิว” เธอรีบบอก ป้าแมวหันไปสบตาเคน อย่าง งงๆ ที่คำพูดคำจาพิชญาเปลี่ยนไปขนาดนี้ “ได้ค่ะ เดี๋ยวป้าเอากระเป๋าไปเก็บแล้วจะมาทำกับข้าวให้ทานนะคะ” ป้ารับเอากระเป๋าจากมือชายหนุ่มแล้วขึ้นไปเก็บห้องของหญิงสาวแล้วเข้าครัวไปทำกับข้าว พิชญานั่งอยู่ที่โซฟากับเคน ลุกเดินสำรวจบ้านอย่างไม่คุ้นเคย ตามป้าแมวไปในครัว “ป้าแมว..จะทำอะไรให้หนูทานเหรอ?” เธอถามอย่างอยากรู้ ป้าแมวทำหน้าตกใจกับสรรพนามที่เธอเรียกแทนตัวเอง ปกติพิชญาจะแทนตัวกับป้าแมวว่าฉัน และ เวลาพูดกับเคน จะแทนตัวว่าเพื่อน “คุณเพื่อนอยากทานอะไรคะ?” “ทำไข่เจียวหมูสับก็ได้นะ หนูไม่ได้กินนานแล้ว” ป้าแมวพยักหน้า งงๆ ก่อนจะทำการทอดไข่เจียวให้กับพิชญา เธอช่วยป้าแมวยกข้าวออกมาเสริฟ มองหน้าเคนที่นั่งดูทั้งสองนิ่งๆ ก็นึกหมั่นไส้ “นี่คุณจะกินข้าวกับฉันไหม” ท่าทางพร้อมบวก มือเท้าสะเอวอย่างไม่เกรงกลัวใดๆ ทำเอาชายหนุ่มอึ้งกับอากัปกิริยาที่เปลี่ยนไปอย่างมากของหญิงสาว แต่ไหนแต่ไรมา อาศัยร่วมชายคากันก็จริง แทบจะไม่เคยสนทนาเกินคำสองคำ บางทีหญิงสาวพยายามเอาอกเอาใจเขา ก็แค่ตอบ ฮืม.. เบาๆ ในลำคอ อย่างขอไปที พิชญา เกิดจากตระกูลที่ร่ำรวย เป็นคุณหนูที่ภายนอกดูเรียบร้อย กิริยานุ่มนิ่ม คำพูดคำจาก็แสนอ่อนหวาน เวลาที่เธออยากเข้าใกล้เขา เพื่อสร้างความสัมพันธ์ ดูเหมือนหญิงสาวที่เรียบร้อยปกติ ภายใต้ความเรียบร้อยนั้น เขารู้ว่าเธอคือนางเสือ แต่ก็ไม่เคยทำให้จิตใจเราอ่อนไหวได้ จิตใจที่แสนเย็นยะเยือก กับท่าทีที่นิ่งดุจศิลา ทำเอาพิชญานึกเสียใจไปหลายคราก็ตาม แต่ก็ไม่เคยทำให้เขาใจอ่อน เพราะเขารู้มานานแล้ว กับท่าทีที่ปกปิดลับหลังเขานั้น ป้าแมวที่เป็นแม่บ้านดูแลเขามานานยังโดนทุกวัน ความร้ายกาจที่เขามองผ่านกล้องวงจรปิดเวลาที่พิชญาอาระวาดใส่ป้าแมว ท่าทีแข็งกร้าวกดขี่ป้าแมวยามเขาไม่อยู่ บางครั้งก็ลงไม้ลงมือ ป้าแมวต้องคอยหลบ เธอคงไม่รู้ว่าเขาแอบซ่อนกล้องไว้ตรงไหนของบ้านบ้าง เขาจึงจงเกลียดจงชังผู้หญิงคนนี้เข้ากระดูกดำ “ป้าแมวทำอะไรกิน” เขาหันไปสบตาที่ปนไปด้วยความสงสัยของป้าแมว “ไข่เจียวค่ะคุณเคน ป้ามีผัดผักด้วยนะคะ” ป้าแมวแม้จะรู้สึกว่ามีความแปลกเข้ามาในบ้าน แต่ก็ต้องปรับตัวตามสถานะแม่บ้านให้ทัน เคนจึงลุกมานั่งกินข้าวด้วย เพื่อที่เขาจะได้สังเกตความผิดปกติของหญิงสาวทุกกิริยาได้ชัดเจน เขายังไม่ปักใจเชื่อ ว่าเธอจะความจำเสื่อมจริงๆ และยังไม่เชื่อว่าเธอจะสามารถแสร้งหลอกเขาได้ตลอดเวลา การจับตาของเขามันจะบอกได้ว่า สิ่งที่เขาเชื่อและมั่นใจในความคิดเป็นจริง เขาจะกระชากหน้ากากเธอออกมา ฆาตกรที่ฆ่ามิลิน เคนเอาแต่จ้องการรับประทานอาหาร ทุกกิริยาของพิชญาอย่างจับผิด โดยที่หญิงสาวเองก็รู้ว่าเขามอง บางคราเธอก็เงยหน้ามาทำหน้ายิ้มยั่วเขา แล้วก็ชักสีหน้าใส่ราวกับคนเป็นไบโพลาร์ “มองอะไร ฉันสวยมากหรือไง?” วาจาพร้อมบวก ไม่เหลือเค้าโครงคุณหนูทำเอาเคนเองก็รับไม่ได้ แต่ก็กินข้าวต่ออย่างเงียบๆ มองพิชญาตักไข่เจียวกินกับข้าวอย่างอร่อย ทั้งที่ไข่เจียวไม่ใช่อาหารโปรดของเธอ “เคยมีคนบอกป้าไหมคะ ว่าป้าทอดไข่เจียวได้อร่อยมากค่ะ” นี่ก็ไม่ใช่การเสแสร้ง เธอพูดอย่างเป็นธรรมชาติ แทบไม่ได้เขียนสคริปไว้ หากเป็นนักแสดง คงได้รางวัลสุวรรณหงส์ แต่นี่ท่าทาง แววตามที่ใสซื่อ ราวกับคนที่อยู่ตรงหน้าเขาไม่ใช่ ภรรยาที่เคยอยู่ร่วมชายคามา 1 ปี “ขอบคุณค่ะ ถ้าอร่อยก็ทานให้หมดนะคะ”
|
unitan
 ฝากข้อความหลังไมค์ Rss Feed  Smember ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [?]  Link |
||||||||||||||
เรื่องราวความสัมพันธ์ระหว่าง
บุคคลแบบนี้ แนวถนัดเลยนะคะ