Group Blog
All Blog
|
สลับลายคดีรัก ตอนที่ 2 หน้า 1 “ฉันจะเชื่อได้อย่างไรว่าเขาเป็นสามีฉัน ไหนเอาบัตรประชาชนมาดูหน่อยสิ” เธอแย้งอย่างไม่อยากเชื่อ เคนนั่งมองกิริยาอาการคำพูดที่แปลกแตกต่างไม่เหมือนเดิมอย่างอึ้งๆ แล้วจำใจเปิดเอากระเป๋าตังค์เพื่อเอาบัตรเขาส่งให้เธอ เธอหันไปหาพยาบาล เหมือนรู้กัน พยาบาลเอากระเป๋าตังค์ที่เก็บของเธอไว้ มาส่งให้ เธอดึงบัตรออกมาดู “นี่ไง นามสกุลก็ไม่เหมือนกัน” เธอรีบบอก “สมัยนี้เขาสมรส ไม่เปลี่ยนนามสกุลกันแล้ว นี่คุณจำอะไรไม่ได้เลยเหรอ” จากที่คิดว่าเธอจะแกล้ง ดูท่าทางความคิด การตอบโต้แล้ว ไม่ใช่ พิชญาที่เขารู้จักจริงๆ “ฉันไม่เชื่อหรอก คุณไม่ได้พูดคุยเหมือนคนเป็นสามีฉันเลยนิ” เธอยังไม่ยอมเชื่อ “แล้วสามี ภรรยาเขาต้องพูดคุยกันแบบไหนล่ะ?” แม้จะหมดความอดทน แต่ก็ยังต้องประคองสถานการณ์ต่อไป เขายังต้องหาความจริงอีกหลายเรื่องจากพิชญา “ก็อย่างถามว่า ที่รัก คุณเป็นยังไงบ้าง คุณเจ็บตรงไหนไหม คุณหิวหรือเปล่า? ไม่เห็นคุณจะถามเลย จะกอดจะโอ๋ฉันสักหน่อยก็ไม่มี” เธอเริ่มชักสีหน้าใส่เขา ทำเอาเคนที่คิดว่าการแกล้งของเธอนั้นแนบเนียนนัก แต่ก็ดูธรรมชาติเกินไปหรือไม่ มันไม่หลงเหลือเอกลักษณ์ของพิชญาเอาไว้เลย ตามปกติแล้วเธอจะต้องออเซาะ มีจริตเยอะกว่านี้ “คุณพยาบาล ช่วยไปตามหมอมูมาให้ทีครับ” เคนตัดสินใจบางอย่าง เมื่อเห็นว่า เขาคุยต่อแบบนี้คงไม่ได้อะไร พยาบาลเลยขอตัวไป สักครู่ หมอมูมาที่ห้อง “หมอ ได้บอกคนไข้หรือยัง ว่าเขาเป็นอะไร?” “ยัง?” หมอมูตอบ “นั่นสิ ฉันเป็นอะไร? ก็ไหนบอกว่าฉันตกน้ำ หลับไป 15 วันไง แล้วฉันเป็นอะไรมากกว่านั้น” หญิงสาวเอ่ยถามอย่างอยากรู้เรื่องของตัวเอง ราวกับไม่ใช่คนป่วย “ฟังนะ คุณเพื่อน คุณประสบอุบัติเหตุตกน้ำไป คุณสลบไป 15 วัน พอคุณตื่นมา คุณก็จำอะไรไม่ได้เลย ซึ่งผมจะต้องติดตามดูอาการของคุณ ส่วนนี่เคน เขาเป็นสามีของคุณ” พิชญามองหน้าหมอมูที่เป็นคนแรกที่เธอเจอหลังจากฟื้น งงๆ “สรุปฉันความจำเสื่อมเหรอ?” เธอถามเอาความจริง หมอมูมองหน้า “ใช่” เธอทำหน้าเลิ๊กลั๊กๆ ไปมา “ไม่มั้ง ฉันไม่ได้ทำอะไรนิ จะความจำเสื่อมได้ไง แค่ตกน้ำ” “ฉันจำได้ทุกอย่าง” เธอยืดอกตอบอย่างมั่นอกมั่นใจ เคนมองหน้าน้อยๆ ที่เถียงหมอ แล้วก็ สงสัย ปกติ พิชญา เก็บปากเก็บคำก็จริง เวลาพูดก็เนิบช้าและเธอไม่พูดอะไรที่ดูเหมือนคนฉลาดคิด แต่การฟื้นครั้งนี้ราวกับเป็นคนละคน สมองไวตอบโต้ทุกคนอย่างทันท่วงทีไม่ตกหล่น “จำได้ไหม ตัวเองชื่ออะไร?” เคนเอ่ยถาม “ก็นี่ไง ชื่อนี่ไง พิชญา” เธออ่านบัตรประชาชนตัวเอง “แล้วจำได้ไหมบ้านอยู่ที่ไหน? พ่อแม่ คุณชื่ออะไร? มีพี่น้องกี่คน?” เคนถามต่อ เหมือนจะใจเย็น แต่จริงๆ อกแทบระเบิด พิชญาเชิดหน้าใส่เขา จ้องมองเขา พยายามหาคำตอบ ที่จะตอบ “เอ่อ...เอ่อ....” แล้วครุ่นคิด หันไปมองหมอ เหมือนให้เป็นตัวช่วย แต่ ทั้งหมอและพยาบาลก็ส่ายหน้า อย่างไม่รู้ “จะเป็นไปได้ไง?” สุดท้ายเธอก็สถบอย่างจำยอม “เรื่องนั้นหมอก็ไม่รู้ คงต้องตามดูอาการต่อไป เดี๋ยวหมอคงต้องนัดมาตรวจสมองเรื่อยๆ” “แล้วความจำเสื่อม มันเป็นยังไงหมอ” คนไข้ถามกลับอย่างอย่างรู้หน้าซื่อๆ พูดเหมือนคนฉลาด คิดไว แต่ก็ไม่รู้อะไรเลย “คุณก็จะจำเรื่องราวที่ผ่านมาไม่ได้ ชั่วระยะเวลาหนึ่ง เอ่อ...แต่ไม่เป็นไร สามารถที่จะฟื้นความทรงจำได้ โดยการทำอะไรที่เคยทำ ไปที่ๆ เคยเจอ พูดคุยกับคนที่สนิท ญาติ พี่น้อง กับเรื่องราวที่ผ่านมา” หมอพยายามพูดให้คนไข้ไม่หวาดกลัว “แล้วถ้ายังจำไมได้ล่ะหมอ” “คุณก็จะความจำเสื่อมไปตลอดชีวิต” หมอทำสีหน้ายุ่งยาก พิชญาทำตาโตเหมือนคบคิดอะไรบ้างอย่าง แล้วตบมืออย่างดีใจ “ก็ดีน่ะสิ บางทีเรื่องบางเรื่องไม่อยากจำก็ไม่ต้องจำ ใช่ไหมหมอ?” จากที่คิดว่าคนไข้จะเครียด แต่กลายเป็นหมอที่เครียดแทน หมอถึงกับเหวอไปครู่ เช่นเดียวกับคนหน้าคมข้างๆ หมอมูหันมามองหน้าเขา “แกต้องใช้เวลาว่ะ” เคนทำหน้ายุ่งยาก อย่างคาดไม่ถึงว่าพิชญาจะอาการหนักกว่าที่คิด “อย่างเช่น ฉันจำไม่ได้ว่าคุณคือสามีของฉัน เพราะงั้น ก็เท่ากับว่า คุณไม่ใช่สามีของฉัน” เธอหันไปพูดอย่างไม่แคร์ใส่หน้าเคน ทำเอาชายหนุ่มอึ้งไป “แล้วฉันจะตามหาญาติฉันได้ที่ไหน?” เธอหันไปถามหมอ ทำเอาหมอมู ทำหน้าไม่ถูก “เอ่อ..ไม่ใช่อย่างนั้นนะ เคนเป็นสามี ก็คือสามี” หมอมูพยายามพลิกเหตุการณ์
เรื่องนี้ก็สนุกค่ะ
 โดย: หอมกร
  วันที่: 16 กรกฎาคม 2568 เวลา:16:13:55 น. |
unitan
 ฝากข้อความหลังไมค์ Rss Feed  Smember ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [?]  Link |
||||||||||||||
