มิถุนายน 2567

 
 
 
 
 
 
2
3
5
6
8
9
11
12
13
14
15
16
18
19
20
22
23
25
26
27
28
30
 
 
All Blog
Oh!! my sassy boss ตอนที่ 25 หน้า 4
เขาเอ่ยย้ำ ยังไม่ทันที่เมขลาจะตอบหมอเอก ก็มีเสียงอื่นที่แทรกขึ้นมาอย่างไม่สนอกสนใจใคร


กฤษ “ผมก็หิวนะ ผมไปด้วยได้ไหมครับ”


เขาหันมาถามหน้าเข้ม สิ่งที่หมอเอกเห็นก็คือรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาราวหมอกมืดของพญามาร มืดยิ่งกว่า PM2.5 ที่เขาเองไม่รู้ว่าอะไร หรือคิดไปเอง ทำไมบรรยากาศแบบนี้อยู่ๆ ก็เกิดขึ้นมาเองได้ ทั้งที่ อยุธยาในเดือนนี้ ไม่น่าจะเกิดมลพิษได้เลย


เมขลา “ฉันอิ่มแล้ว เชิญสองคนไปกินกันเลยนะ”


เมขลาตัดบท แม้จะยังไม่ได้กินอะไรก็ตาม ก่อนจะเก็บของลงลิ้นชักของโต๊ะเรียบร้อยแล้ว แล้วเปิดคอมพิวเตอร์เพื่อเตรียมความพร้อมจะทำงานไม่ได้สนใจหมอเอก แต่พอหันมามองหน้าเศร้าสร้อยของเขาแล้วก็อดสงสารไม่ได้ เมขลาเป็นคนขี้ใจอ่อน ทุกคนในโรงพยาบาลต่างก็รู้ข้อเสียนี้ของเธอดี ต่อให้ใครมาร้ายขนาดไหน พอตีหน้าเศร้าเข้าหน่อยเธอก็ช่วยเขาไปหมด ไม่ว่าจะเผลอ หรือตั้งใจก็ตามแต่ ซึ่งมันก็จะต่างจากพวกที่มาร้ายๆ ถ้าใครร้ายกับเธอ ร้ายมาก็ร้ายกลับ แทงมาก็แทงคืน เห็นหน้าซื่อๆ แบบนี้ สับได้ไม่ยั้ง ไม่ปราณีเช่นกัน


เมขลา “เดี๋ยวฉันเดินไปเป็นเพื่อนที่โรงอาหารนะ ไปสิ”


เธอบอกหน้าซื่อๆ แล้วลุกขึ้น เป็นการชวนหมอเอกให้ลุกออกมาจากเก้าอี้


เมขลา “ไปกินไหมล่ะกฤษ”


เธอเอ่ยถามกฤษเพราะคิกว่าเขาคงไม่ทานอะไรมาจริงๆ เพราะทั้งสองออกจากบ้านไล่ๆ กัน
กฤษแม้จะไม่พอใจในสถานการณ์แบบนี้แต่จำใจต้องลุกเดินตามออกไปด้วยเพราะไม่อยากปล่อยให้หมอเอกอยู่กับเมขลาตามลำพัง ผู้ชายด้วยกันอ่านสายตาออก แม้เขาจะไม่รู้จักความรักมากพอ แต่เห็นตาตี๋ๆ ที่ทอดสะพานให้เมขลาขนาดนั้น หมูหมาที่ไหนก็รู้ พอมาถึงโรงอาหาร เธอก็คุยกับหมอเอก


เมขลา “คุณอย่าคิดมากก็แล้วกัน แล้วฉันจะหายาให้ทาน คืนนี้จะได้นอนหลับ ทานข้าวให้อิ่ม ดื่มน้ำให้เยอะๆ แล้วก็ทำจิตใจเบิกบาน คุณอาจจะเครียดกับงานก็ได้ เพราะงั้น ก็ควรที่จะพักผ่อนบ้าง ดูหนังคลายเครียด ฟังเพลิงรื่นรมณ์ใจ อาจจะไปหาอะไรกินในเมืองในวันหยุดก็ได้”
หมอเอก “งั้นอาทิตย์นี้ไปหาอะไรกินกันไหม?”


เขารีบออกปากชวนเธอเมื่อเห็นว่าเมขลาเปิดช่องให้ชวน ทั้งที่เมขลาก็แค่แนะนำตามจรรยาบรรณของหมอ


เมขลา “วันอาทิตย์ ฉันไม่ว่างหรอก ฉันต้องทำงานบ้าน”


เธอตอบเขาอย่างไม่ได้คิดอะไร แต่คนที่คิดยืนอยู่ข้างๆ ตอนนี้ลมพ่นออกหูยิ่งกว่าไอน้ำรถไฟโบราณ


หมอเอก “งั้นก็ไปช่วงบ่ายก็ได้”


เขายังยื่นข้อเสนอต่อให้เป็นการรุกฆาตแบบที่เมขลาหน้าซื่อๆ ก็ไม่รู้ว่าคืออะไร


หมอเอก “คุณก็รู้ ว่าผมไม่มีเพื่อนไปด้วย จะไปเป็นเพื่อนผมได้ไหม?”


เขายังมีความพยายามต่อที่จะชวนเมขลาออกเดท เขารู้จุดอ่อนว่าเมขลาเป็นคนขี้สงสารคน ดังนั้นการทำเสียงออดอ้อนสำออยมักช่วยได้ แม้เมขลาไม่ได้คิดอะไร เพราะรู้จักกับหมอเอกมาก็หลายปี อาจจะเคยไปเที่ยวแบบกลุ่มใหญ่ด้วยกัน แต่ก็ไม่เคยไปกันสองคน แต่คนยืนข้างๆ เธอ เหมือนจะเดือดดาล


กฤษ “ผมว่า อาทิตย์นี้ ฝนอาจจะตกก็ได้ครับ นอนอยู่บ้านดีกว่า”
หมอเอกหันไปหมอหน้าหล่อที่มองเขาด้วยตาดุ  เขามองสายตาดุอย่างไม่เข้าใจว่าทำไมต้องสอดแทรกเรื่องของเขา แต่พอมองลึกในสายตาที่ดูดุดันและมีอำนาจ เขาก็เงียบไปอย่างงงงัน
เมขลา “ฉันไปล่ะ”


เธอบอกหมอเอกแล้วเดินเลี่ยงไปด้านหลังโรงอาหาร หมอเอกมองหน้ากฤษ เขาทำเป็นไม่สนใจเดินตามหลังเมขลาไป หมอเอกมองตาม แม้ไม่เข้าใจอะไรหลายอย่าง ปกติ กฤษ ก็ตามเมขลาตลอดในโรงพยาบาล ไม่ว่าเธอจะเข้าประชุม กฤษ ก็ไปด้วย แต่ทำไมเขารู้สึกร้อนๆ หนาวๆ พูดอะไรดูกฤษ ขัดคอเขาไปเสียหมด
กฤษเดินมาทันเมขลาที่โน้มต้นไม้ พลิกดูซ้ายทีขวาที เมขลาหันมาเห็นเขา


เมขลา “ไหนบอกว่าจะไปกินข้าวเป็นเพื่อนหมอเอกไง?”


มองสายตาซื่อๆ ของเมขลา เขาก็ลอบถอนใจ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมโสดมาเป็น 10 ปี อยากจะรู้นัก ผู้ชายที่เคยจีบเธอ เขาจีบเธอแบบไหนกัน ถึงทำให้ผู้หญิงคนนี้หวั่นไหวได้ อารมณ์ขัดเคืองใจเมื่อครู่ก็ค่อยๆ เย็นลง นี่เขารู้สึกหึงหวงเมขลาไปอย่างนั้นหรือ?


กฤษ “ผมไม่อยากกินข้าวกับผู้ชาย”


เขาตอบ
เมขลาเม้มปาก


เมขลา “แหม เรื่องมากจังนะ งั้นก็รอกินกับน้องน้ำฝน น้องมุข น้องจอย น้องอ้อย น้องดาวไหมล่ะ?”
เธอถามกวนๆ

 



Create Date : 04 มิถุนายน 2567
Last Update : 4 มิถุนายน 2567 8:12:46 น.
Counter : 205 Pageviews.

1 comments
(โหวต blog นี้) 

ผู้โหวตบล็อกนี้...
คุณหอมกร

  
ดูเหมือนนางเอกจะไม่มีเซนท์จริงๆ ค่ะ
มันมีจริงๆ เหรอคะ หรือแค่ในนิยาย

โดย: หอมกร วันที่: 4 มิถุนายน 2567 เวลา:7:26:13 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

unitan
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [?]