Oh!! my sassy boss ตอนที่ 42 หน้า 2
เธอเชิดหน้าบอกเขา
หมอเอก “เรื่องเงินผมไม่ได้เสียดายหรอก ผมมีเรื่องที่จะเอาคืนจากคุณ”
น้ำฝน “เอาคืน?”
น้ำฝนทำหน้าตกใจ
น้ำฝน “อย่าบอกนะ ว่าจะทำอะไรหนูอีก”
เธอเริ่มสะบัดมือแต่ก็ไม่เป็นผล มือหมอเอกใหญ่จับมือเล็กของน้ำฝนได้รอบ เขาไล่ต้อนเธอจนไปที่เตียงนอน
หมอเอก “เธอจะต้องไม่ไปพูดเรื่องนี้กับใครที่ทำงาน ที่ทำงาน ทุกคนต้องไม่รู้เรื่องของเรา แต่เธอต้องสนองความต้องการของผม”
น้ำฝน “สนองความต้องการอะไร? ไม่นะ หมอ หนูไม่ได้ต้องการหมอ”
ยิ่งพูดปฎิเสธยิ่งเลือดขึ้นหน้า หมอเอกไม่สนใจผลักน้ำฝนลงไปบนที่นอนแล้วลงไปทาบทับบนร่างเธอก่อนจะระดมจูบอย่างบ้าคลั่ง
คืนนั้นหมอเอกไม่ได้กลับไปนอนห้อง เขาตื่นและจากน้ำฝนไปตอนเช้า
น้ำฝนเตรียมตัวไปทำงาน แม้จะรู้สึกเพลียจากเหตุการณ์เมื่อคืน แต่ก็ไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น พอประจวบเหมาะได้อยู่ลำพังกับเมขลา เธอก็อดเอาเรื่องนี้ปรึกษาเธอไม่ได้
เมขลามองหน้าสาวน้อยที่ไม่ได้ทุกข์ใจเท่าเมื่อวาน ก็อดจะถามไม่ได้
เมขลา “แล้วโกรธ เขาไหมที่เขาทำแบบนี้?”
น้ำฝนยังตอบตัวเองไม่ได้เลย พอโดนถามก็มีสีหน้าที่งงงัน
เมขลา “รู้สึกยังไงกับการกระทำแบบนี้ของเขาในครั้งนี้”
น้ำฝน “หนูแค่สับสนและแปลกใจว่าทำไมเขาทำแบบนี้?”
เมขลา “แล้วกลัวไหม? รู้สึกไม่ปลอดภัยไหม?”
น้ำฝน “ทีแรกก็กลัวค่ะแต่เขาก็ไม่ได้ทำอะไรรุนแรงอย่างหน้าเขาแสดงออก”
เอ๊ะ....เมขลาทำท่าคิด
เมขลา “งั้นก็ลองถามเขาดูสิจะเอายังไง?”
น้ำฝน “เขาบอกว่า เขาไม่ต้องการเอาเงินคืนจากหนูที่เขาเสียเงินไปตั้งเยอะ เขาไม่ให้หนูเปิดเผยเรื่องของเขากับหนู ห้ามทำตัวสนิทกัน แต่ต้องสนองต่อความต้องการของเขา”
เมขลา “ฮืม...เห็นแก่ตัวที่สุด เอาจริงเสียดายเงินหรือติดใจกันแน่ ตาแก่นิ”
เมขลาบ่นเบาๆ
เป็นที่รู้กัน หมอเอกก็ไม่เคยมีแฟน ไม่เคยควงสาว ไม่เคยมีสัมพันธ์สวาทกับใคร ไม่ว่าวงในหรือวงนอก เพราะเขาห่วงหน้าตาอาชีพการงานเขาที่สุด เขาเลือกเฟ้นคน ต่อให้ผู้หญิงหน้าตาดี แต่ตำแหน่งไม่เหมาะสมเขาก็ไม่เลือกมาเดินข้างๆ เขา
เมขลา “เอางี้สิ หนูก็ซื้อกลอนมาติดข้างใน ต่อให้เขามีกุญเจ ก็เข้าห้องไม่ได้หรอก”
น้ำฝนเห็นด้วยกับความคิดของเธอ เย็นนั้นเลยแวะซื้อที่ร้านวัสดุและขอให้ผู้ดูแลหอช่วยไปติดให้ เธออ้างว่า เพื่อป้องกันอีกชั้น แม้เจ้าของหอจะ งงๆ เพราะกุญเจประตูห้องเลือกแบบแข็งแรงงัดไม่ได้แล้ว และการดูแลความเรียบร้อยของหอก็มีมาตรฐานมี กล้องวงจรสามารถดูได้ทุกชั้น แต่ก็เพื่อความสบายใจของลูกหอ ก็ยอมติดให้
แล้วสิ่งที่ไม่คาดคิดเมื่อตกดึก เสียงไขกุญเจห้องดังกุกกัก น้ำฝนตกใจ แอบดูที่ตาแมวเห็นหน้ายุ่งเหยิงของหมอเอกยืนอยู่หน้าห้อง นี่เขามาอีกอย่างนั้นเหรอ? ทำไมเขาจะต้องมาทุกวัน ช่างเป็นคำถามคาใจที่ไม่มีคนจะตอบเอาเสียเลย สักพักเขาล้วงเอาโทรศัพท์ออกมาเพื่อกดดูกล้องเห็นว่าเธออยู่ในห้อง จึงโทรหาเธอ น้ำฝนพลาดตรงที่ไม่ปลดกล้องออก เธอเลยวิ่งไปหาเก้าอี้มา เพื่อปีนดึงกล้องลงมาเอาไปโยนใส่ถังขยะ ยิ่งเพิ่มความโมโหให้หมอเอกที่เธอกล้าทำแบบนี้ แล้วยังไม่ยอมรับสายเขา โทรศัพท์ดังรอบ 2 น้ำฝนเลยกดรับ
หมอเอก “นี่คุณคิดจะทำอะไร? เปิดประตูเดี๋ยวนี้”
เขาพูดน้ำเสียงดุดัน
น้ำฝน “หมอเอกกลับไปเถอะ หนูไม่เปิดหรอก ในเมื่อเราไม่ได้เป็นอะไรกัน หมอจะมาห้องหนูทำไม?”
หมอเอก “เปิดประตูห้องเดียวนี้ หรือจะให้ผมพังเข้าไป?”
น้ำฝน “ถ้าหมอไม่อายก็ทำเลย?”
น้ำฝนท้าเขาเป็นที่รู้กันอยู่ว่าหมอเอกหน้าบางขนาดไหน เรื่องเอาเปรียบคนอื่นก็เป็นที่สุด แต่คนอื่นเอาเปรียบไม่ได้แม้ใจจะแสนระทึกว่าหมอเอกจะทำอย่างที่พูดหรือไม่ และเสียงหน้าประตูเงียบๆ ลงน้ำฝนโล่งใจว่าเขาคงไปแล้ว ส่องตาแมวแล้วไม่เห็นหน้าเขาก็โล่งใจ หมอเอกต้องหลบกลับห้องไปอย่างหัวเสีย เพราะมีคนที่เลิกงานกลับมาที่ห้องหลายคนมองเขาด้วยสายตาแปลกๆ เขาจำใจล่าถอยไปก่อนแต่สัญญาว่าจะต้องเอาน้ำฝนคืนอย่างสาสม
น้ำฝนชักไม่แน่ใจจะเอายังไงดีกับชีวิต ถ้าหากว่าหมอเอกจะมารังครวญเธอที่นี่ต่อไป เห็นทีจะต้องหาหอใหม่ไปอยู่เป็นการดีที่สุด ชีวิตเราจะได้ปลอดภัย แล้วที่ทำงานล่ะ ถ้าหมอเอกจะตามที่ทำงานอีก แต่ก็ไม่น่าจะเป็นไปได้ เพราะที่ทำงานตามสัญญาเขาบอกให้ทำตัวห่างเหินไม่สนิทสนมกัน อย่างให้คนรู้ อย่าให้คนเข้าใจผิด ซึ่งทำไมเขาดูย้อนแย้งนัก เขาเป็นอะไรกันแน่ ปีศาจตนใดเข้าสิงให้เขาทำตัวเช่นนี้ แต่ก็ไม่แปลกหรอก เพราะคนอย่างเขามันเห็นแก่ตัว เป็นชายแก่ตัวคนเดียวไม่รู้จักเห็นใจคนอื่นที่สมควรโสดไปตลอดชีวิต
เช้าวันต่อมาน้ำฝนมายืนคุยกับหนุ่มเวรเปลเรื่องหอพักด้านหน้าทางเข้าตึก พอหมอเอกเดินเข้าโรงพยาบาลมา ก็มองอย่างไม่พอใจ น้ำฝนเหลือบมองเขาอย่างไม่สนใจ แม้หมอเอกจะพยายามส่งข้อความไลน์มาตามเธอก็ตามที น้ำฝนก็หาทางหลบมุมไปให้รอดวันนี้ไปให้ได้ ยิ่งทำให้หมอเอกจากเดิมที่ว่าจะหาเรื่องจัดการน้ำฝนไม่ให้ยุ่งกับตนเองให้ได้ กับว้าวุ่นเสียเองที่น้ำฝนหลบหนีเขาไป วันนั้นทั้งวันน้ำฝนได้แต่คอยหลบหมอเอก ส่วนหมอเอกก็หาเหตุเดินรอบโรงพยาบาล มาส่องที่เรือนยาไทย น้ำฝนก็รีบหลบไปด้านหลังห้อง เมขลานั่งดูยังกะหนังอินเดีย แต่ก็แปลกที่หมอเอกไม่สนใจตอแยกับเธออีก แถมเมขลาก็แกล้งเนียนทำเป็นถามหาน้ำฝนต่อหน้าหมอเอก ยิ่งทำให้เขาขัดเคืองใจเป็นที่สุด น้ำฝนรอให้เลิกงานไวๆ แล้วเธอจะขับรถไปหาหอใหม่ เป็นช่วงสิ้นเดือนน่าจะพอหาหอใหม่ได้
วันนี้งานคืนสู่เย้าแล้ว เมขลานัดกับสาวๆ ในแกงค์ว่าจะใส่ชุดฟูฟ่องสีขาว เหมือนเป็นนางฟ้า แต่เพื่อนในแกงค์ไลน์ตั้งคำถามว่า
“เราไม่แต่งชุดอาชีพในฝันเหรอ? เขากำลังฮิตกันนะ”
เมขลา “ก็นี่ไงอาชีพในฝันเรา”
“?????”
เมขลา “นางฟ้าไง..”
“????”
อ่ะ นางฟ้าก็นางฟ้าไหนๆ ก็ก้วนเดียวกัน ไปทุกปีก็แต่งเหมือนกันทุกปี แม้บางคนมีลูกผัวแล้ว รูปร่างเปลี่ยนไป แต่ก็ไม่ได้แคร์ยังสรรหาชุดนางฟ้ามาใส่ให้ได้
ก้อฟ “อีเมข เมงลืมกูหรือเปล่าวะ?
เมขลา “ทำไม??”
ก้อฟชายหนุ่มคนเดียวในกลุ่ม ตั้งคำถามจะเอายังไงกับเขา ที่เป็นผู้ชาย จะให้ใส่ชุดนางฟ้าอย่างนั้นหรือ? เมขลาช่างไม่ปราณีเขาเอาเสียเลย
เมขลาไปรื้อรูปเก่าๆ ทุกปีที่ใส่กัน บางปีก็เรียบง่ายใส่ชุดเสื้อกราวน์ขาว บางทีก็ย้อนยุคฮิตๆ ตามหนังออเจ้า บางปีก็ชุดแฟนตาซี บางก็ชุดแวมไพร์ บางก็ชุดจอมพลัง แกงค์นี้ย่อมไปตามกระแสที่เขาฮิตๆ กันทุกปีอยู่แล้ว
เมขลา “แล้วแต่แกเถอะก้อฟ ถ้ามีชุดนางฟ้าก็ใส่มา”
วันที่: 28 มีนาคม 2568 เวลา:13:25:02 น.
ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [
