ลาก่อนสารนิพนธ์
ชีวิตนักศึกษาตัวกลมๆ มาจนถึงช่วงสุดท้ายแล้ว
ปีนี้เราแก่ที่สุดในคณะแล้ว 

เกริ่นก่อน
หลักสูตรของคณะเรากำหนดให้นศ.ทุกคนต้องทำสารนิพนธ์หรือสัมมนาคนละ 1 เรื่อง
เทอมต้นให้ทุกคนส่งโครงร่างหัวข้อที่สนใจให้กับอาจารย์
ก่อนปิดเทอมจะประกาศให้รู้ว่ามีใครได้ทำสารนิพนธ์บ้าง
คนที่ส่งเรื่องทำสารนิพนธ์แต่ไม่ผ่านก็ต้องไปทำสัมมนาแทน

เราส่งหัวข้อและโครงร่างให้อาจารย์ที่รับผิดชอบเรียบร้อย
อาจารย์บอกว่าหัวข้อของเราน่าสนใจ
ถ้าเราอยากทำเรื่องนี้จริงๆ จะเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาให้
การที่พูดยังงี้เหมือนเป็นเครื่องยืนยันว่าได้ทำแน่ๆ

แต่พอประกาศออกมา อาจารย์กลับไม่เลือกงานของเรา
ปล่อยเรากระเด็นไปเข้ากลุ่มสารนิพนธ์
ทันทีที่รู้ คำพูดที่ให้ความหวังก็ดังขึ้นมาตลอด
"ถ้าเราตอบคำถามนี้ได้ครูจะให้ทำสารนิพนธ์"
"หัวข้อของเราน่าสนใจมากนะ"
"ครูยินดีจะเป็นที่ปรึกษาให้" 

ถ้าอาจารย์จะไม่เลือก จะพูดแบบนั้นทำไม
ถ้าอาจารย์ไม่เคยให้ความหวังเราจะเจ็บขนาดนี้มั้ย

เราเข้าใจว่ามันเกิดการเปลี่ยนแปลงได้ มันเป็นมติของคณะ
แต่เราไม่เข้าใจว่าอาจารย์บอกเราแบบนั้นเพื่ออะไร
ให้เรามีความหวัง หวังไว้สูง พอผิดหวังทีแทบจะไม่เป็นอันอ่านหนังสือสอบ
ยิ่งหวังสูง ยิ่งเจ็บหนักสินะ

เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า อย่าคาดหวังกับจิตใจของคนอันสิ่งที่ไม่แน่นอน



Create Date : 23 กันยายน 2555
Last Update : 23 กันยายน 2555 22:38:21 น.
Counter : 883 Pageviews.

0 comments
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

Valentine's Month



januar_t
Location :
นครปฐม  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



สวัสดีค่า ชื่อเจนนะคะ ยินดีที่ได้รูจักเพื่อนๆทุกคนค่ะ
บล๊อคของเราบางวันอาจมีเรื่องสนุก เรื่องเศร้า หรือเรื่องราวความรักที่ผ่านมาของเรา บางเรื่องอาจทำให้คุณไม่ชอบ ไม่พอใจ หรือไม่เห็นด้วย เราก็ไม่ว่าอะไรนะคะ เพราะคนเราไม่มีใครที่คิดเหมือนกันอยู่แล้ว ทุกคนมีสิทธิ มีความคิดเป็นของตัวเอง แต่แค่ทุกคนเข้ามาอ่าน มาแสดงความคิดเห็น เราก็ดีใจแล้วหล่ะ
กันยายน 2555

 
 
 
 
 
 
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
24
25
26
27
28
29
30
 
 
23 กันยายน 2555