aya_chan_at_japan_tour.....................................
Group Blog
 
 
กุมภาพันธ์ 2550
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728 
 
21 กุมภาพันธ์ 2550
 
All Blogs
 
ตาลอบ กับ ยายทอง ณ เมืองเชียงคาน

ในที่สุดเมื่อคืนก็ได้ดู คน ค้น คน ตอนคำมั่นสัญญา
ตอนจบ จบจริง ๆ อยู่ดี ๆ จะจบก็จบ วัยรุ่นงงซักพัก
ประมาณว่า อ้าว จบแล้วเหรอ
ซึ้งใจกับความรักยายของตาลอบมาก
ใครจะรักเราได้ขนาดตาบ้างเนี่ย
เข้าใจผิดอย่างยิ่งใหญ่ว่าเชียงคานต้องอยู่แถวเหนือ
ประมาณว่าเชียงใหม่ เชียงราย
อะไรประมาณนี้แน่ แต่ที่ไหนได้อยู่เหนือของอีสานนี่เอง
อยู่จังหวัดเลยหรอกหรือ
ประทับใจกับตอนนี้มาก
ขอเก็บไว้ในความทรงจำซักหน่อยเถอะนะคะ
ที่มาก็จากทีวีบูรพาค่ะ
...................................



นับถอยหลังไปอีกเพียงไม่กี่วันก็จะถึงวันวาเลนไทน์ วันซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของการแสดงออกถึงความรักที่ใครหลายคนให้ความสำคัญกับวันนี้ ไม่ว่าใครจะนิยามความรักว่าเป็นของคู่กัน ความเหมือน ความพอดี ความลงตัว หากแต่นิยามความรักของตาลอบที่มีต่อยายทองนั้น กลับมองว่าวันวาเลนไทน์ที่จะมาถึงนั้นไม่เคยมีความหมายต่อตาและยายเลย เพราะชีวิตรักที่ตาและยายได้ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมากว่า 50 ปี นั้นไม่เคยมีวันไหนที่ความรักของตาที่มีต่อยาย และยายมีต่อตานั้นลดน้อยลงไปตามกาลเวลาเลย หากแต่ความรักของทั้งคู่กลับเพิ่มพูนขึ้นสวนทางกับสังขารที่เริ่มจะโรยรา
“ สำหรับตาวันนี้มันก็เป็นแค่วันธรรมดาๆวันหนึ่ง ไม่มีความหมายอะไรเลย ดอกกุหลาบมันจะสู้สิ่งที่เราทำดีให้กันทุกวันได้ยังไง มันเทียบกันไม่ได้หรอก ตาไม่เห็นว่ามันจะสำคัญกับชีวิตตรงไหนเพราะถึงไม่มีวันนี้ ยังไงตาก็ยังรักยายเท่ากันทุกวัน”

อมร สีสุภเนตร หรือที่ชาวบ้านในอำเภอเชียงคาน จังหวัดเลย รู้จักกันในนามของ “ ตาลอบ” ส่วนภรรยาคู่ทุกคู่ยากชาวบ้านเรียกขานกันว่า “ยายทอง” พื้นเพเดิมยายทองเป็นคนอำเภอวังทอง จังหวัดพิษณุโลก ส่วนตาลอบเป็นคนเชียงคาน จังหวัดเลย ปัจจุบันสองตายายอาศัยอยู่ที่บ้านหลังเล็กๆสภาพเก่าๆหลังหนึ่งตามลำพังสองคนโดยมีลูกๆคอยดูแลอยู่ห่างๆ เมื่อมองเข้าไปในบ้านจะสังเกตุเห็นว่าบ้านของตาเสมือนเป็นโรงพยาบาลขนาดย่อมๆ เพราะอุปกรณ์ ข้าวของเครื่องใช้ต่างๆในการดูแลยายนั้น ตาได้ดัดแปลงให้เหมือนกับทางโรงพยาบาล ทั้งนี้ก็เพื่อจะได้ดูแลยายได้อย่างเต็มที่

ย้อนไปเมื่อ 50 ปีที่แล้วตาลอบซึ่งเป็นช่างตัดผมหนุ่มฐานะยากจนได้พบรักกับยายทอง แม่ค้าขายอาหารที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสาวงามประจำหมู่บ้านในงานรำวงสร้างโบสถ์ที่วัดป่ากลาง อำเภอเชียงคาน หลังจากที่ทั้งคู่คบหาดูใจกันมา 5-6 ปีจนมั่นใจในความรักที่มีให้ต่อกัน ชายหนุ่มจึงเอ่ยปากขอหญิงสาวที่เขารักแต่งงาน เป็นงานแต่งงานที่เรียบง่าย ไม่มีพิธีกรรมใหญ่โตอะไร ไม่มีเงินสินสอดทองหมั้นมากมาย หากแต่มีเพียงคำมั่นสัญญาที่ชายหนุ่มมอบไว้ให้กับหญิงสาวที่เขารักว่า จะครองรักและดูแลกันตลอดไป ทั้งในยามทุกข์และยามสุขจนกระทั่งวันสุดท้ายของชีวิตจะเดินทางมาถึง

เวลาผ่านมา 50 ปี ทั้งคู่ครองรักกันจนกระทั่งแก่เฒ่า และตลอดเวลาที่ผ่านมา ความรักของคนทั้งคู่ที่มีให้กับกันก็มากพอและสม่ำเสมอพอที่จะทำให้ชีวิตรักของคนคู่นี้กลายเป็นตำนานรักแท้ที่น่าจดจำ แต่จะเป็นเพราะสวรรค์บัญชาหรือฟ้ากำหนด จู่ๆปี 2538 ยายทองก็ล้มป่วยลงด้วยการเป็นอัมพฤกษ์ทางด้านซ้าย ซึ่งก็พอจะช่วยเหลือตัวเองได้บ้าง แต่เมื่อ 6 ปีที่ผ่านมา อาการของยายทองก็กำเริบทรุดหนักลงไปอีก จากอัมพฤกษ์กลายเป็นอัมพาต ไม่สามารถพูดคุยกับตาลอบได้อีก นอกจากส่งเสียงร้องไห้ซึ่งบางครั้งก็มีแต่เสียงร้อง บางครั้งก็มีแต่น้ำตา ซึ่งดูเหมือนจะเป็นการสื่อสารเพียงอย่างเดียวที่ตาลอบรับรู้และเข้าใจเสมอว่ายายต้องการอะไร

“ ยายเขาร้องไห้ เพราะว่าเขาอยากจะพูดกับเรา แต่เขาพูดไม่ได้ เขาจึงบอกเราด้วยการร้องไห้ออกมา พอตาได้ยินเสียงไม่ว่าจะทำอะไรอยู่ตาก็จะเดินไปพูดกับเขา หรือไม่ก็ต้องส่งสียงตอบกลับไป ส่วนใหญ่ตาจะบอกเขาว่า “ อย่าร้องเลย เราอยู่ตรงนี้แล้ว ” บางทีก็บอกยายว่า “ เราจะอยู่กับเธอ จะดูแลเธอไปจนกว่าจะตายจากกัน” ที่บอกอย่างนี้เพื่อให้ยายรู้ว่าตาอยู่ใกล้เขาไม่ได้หนีไปไหน” ปฏิเสธไม่ได้ว่า น้อยครั้งนักที่เราจะได้เห็นภาพฝ่ายชายดูแล ปรนนิบัติฝ่ายหญิง หากแต่สิ่งที่ตาทำนั้นได้พิสูจน์ให้โลกรู้ว่าความรักของตาที่มีต่อยายนั้นเป็นตำนานความรักอันยิ่งใหญ่ที่ใครๆต่างก็แสวงหา

“ ตาอยากใช้ชีวิตอยู่กับยายจนวินาทีสุดท้าย เราจะต้องไม่ทอดทิ้งกัน เราต้องมั่นคงต่อกัน ตาสัญญากับยายว่าจะดูแลยายให้ดีที่สุดจนวินาทีสุดท้าย ตาตั้งใจรักษายายให้ดีที่สุด ตาทุ่มเทชีวิตให้ยายทั้งหมดเลยเพราะว่ายายมีความหมายกับตาสุดชีวิตเลย ทุกวันนี้ตายังมีความหวังอยู่ว่ายายจะอาการดีขึ้นและกลับมาพูดกับตาได้เหมือนเคย เราต้องอยู่แบบมีความหวัง เพราะความหวังนี่แหละที่จะทำให้เรามีกำลังใจดูแลยายต่อไปจนกว่าจะตายจากกันไปข้างหนึ่ง “ หากก่อนที่จะจากกันไปในชาตินี้ใจลึกๆตาลอบก็อยากให้ปาฎิหารย์นั้นมีจริง เพราะอยากให้ยายฟื้นขึ้นมาอีกซักครั้ง เพื่อที่จะถามข้อข้องใจที่ชายคนหนึ่งเก็บไว้มาหลายปีว่าที่ผ่านมาเขาทำดีพอที่สามีคนหนึ่งจะทำให้ภรรยาที่เขารักที่สุดได้หรือไม่”

ถึงแม้ว่าบั้นปลายชีวิตอันแสนสุขจะถูกพรากไป และแทนที่ด้วยความทุกข์ทรมานจากอาการเจ็บป่วยของอีกฝ่ายหนึ่ง คำมั่นสัญญาทุกคำที่ตาลอบเคยมอบไว้ให้กับยายทองก็ยังไม่มีคำใดหรือตัวอักษรตัวใดเปลี่ยนแปลงไปแม้แต่น้อย ตลอดระยะเวลา 12 ปีที่ยายทองล้มป่วย แทบจะทุกนาทีของชีวิตตาลอบได้มอบให้กับการเฝ้าดูแลประคบประหงมยายทองอย่างใกล้ชิด ไม่เว้นแต่ยามหลับหรือยามตื่น

“ ตาดูแลยายไม่เคยห่าง ตาต้องดูแลทุกอย่างไม่ว่าจะเรื่อง อาบน้ำ เช็ดตัว ไปจนถึงเรื่องการเช็ดอึ เช็ดฉี่ อาหารการกิน อาการเจ็บป่วยต่างๆเราต้องคอยสังเกตุตลอดเวลา เวลาทำอะไรตาก็จะนึกถึงยายก่อนเสมอ ถ้ายายยังไม่นอนตาก็ยังไม่นอน หรือถ้ายายยังไม่ได้กินข้าวตาก็จะยังไม่กิน เพราะต้องป้อนยายก่อน” การดูแลปรนนิบัติยาย ตาลอบจะทำเพียงคนดียวทุกครั้ง และตาจะใส่ใจในรายละเอียดเล็กน้อยป็นอย่างดี แม้แต่แพมเพอร์สตาก็จะไม่ใส่ให้ยายเพราะเกรงว่าจะอับชื้นและทำให้เป็นแผลกดทับได้ ตาจึงไม่เคยเบื่อกับการที่ต้องคอยเช็ดอึ เช็ดฉี่อยู่ตลอดทั้งวัน เสิ้อผ้าของยายตาก็จะไม่ซักผงซักฟอกเพราะกลัวยายจะแพ้และเป็นผื่น ฯลฯ ทุกวันนี้ตากลัวว่ายายจะทิ้งตาไปไม่อยากให้ยายตายเลย อยากให้อยู่เป็นเพื่อนกัน อยู่เป็นคู่รักกันตลอดไป ตาไม่เคยคิดอย่างคนอื่นเลยว่าตายไปภาระจะได้หมดลง ไม่คิดเลย ”

ภาพที่ชาวเชียงคานเห็นจนชินตาคือภาพชายชราวัย 73 ปี ปั่นรถจักรยานที่มีเตียงพยาบาลพ่วงติดอยู่ด้านหน้า โดยมียายนอนลืมตาแน่นิ่งอยู่บนเตียงเคลื่อนที่ไปตามถนนหนทางต่างๆ รถคันนี้เป็นรถที่ตาลอบประดิษฐ์ขึ้นมาเองกับมือเพราะถ้าจะซื้อเตียงแบบโรงพยาบาลนั้นก็เกินกำลังที่ตาจะมีได้ ด้วยความที่ตาเคยมีความรู้ทางช่างจึงต่อเตียงพยาบาลขึ้นมาและดัดแปลงต่อเติมให้เตียงนั้นเคลื่อนที่ได้ และมีหลังคาคอยคุ้มแดดคุ้มฝนและมีมุ้งคอยกันยุงและแมลงต่างๆ ที่ตาทำเช่นนี้หวังเพื่อให้ยายอยู่ใกล้กับตาตลอดเวลาเพราะเกิดอะไรฉุกเฉินขึ้นมาตาจะได้ช่วยเหลือยายได้ทัน ดังนั้นเวลาตาจะไปไหนก็จะพายายไปด้วยเสมอ ใครที่เห็นรถของตาต่างก็อดไม่ได้ที่จะไม่เหลียวหลัง และต่างก็ตั้งข้อสงสัยไปต่างๆนานา บ้างก็นึกว่าเป็นรถซาเล้ง รถขายของ รถเก็บของเก่า บ้างก็ว่ารถขนศพ แต่ถึงอย่างไรตาลอบก็ไม่สนใจคำครหาเหล่านั้นเพราะสิ่งสำคัญที่ตาพายายออกมาอย่างนี้ก็เพื่อให้ยายออกมารับอากาศข้างนอก ให้ยายได้รับการทักทาย พูดคุยจากผู้คนต่างๆเพื่อกระตุ้นให้ยายรู้สึกตัวมากขึ้น นอกจากนี้ตายังรู้ใจยายดีว่ายายชอบให้ตาพาเที่ยวไปตามที่ต่างๆ ตาจึงมักปั่นเตียงเคลื่อนที่คู่ใจคันนี้พายายไปเที่ยวตามสถานที่ต่างๆที่มีความสำคัญๆในอดีต ไม่ว่าจะเป็นสถานที่พบรักกัน สถานที่ๆทำมาหากินด้วยกัน ทั้งนี้ตาทำเพื่อพายายไประลึกถึงความหลังอันงดงามเพื่อกระตุ้นความจำ ความรู้สึกของยายและอย่างน้อยความหลังเหล่านี้เสมือนเป็นน้ำหล่อเลี้ยงความเศร้าหมองของชะตากรรมที่ทั้งคู่ต้องเผชิญอยู่ได้ไม่มากก็น้อย

บ่อยครั้งเวลายายมีอาการป่วยมาก ตาต้องพายายไปรักษาที่โรงพยาบาลเชียงคาน โดยมากตาจะปั่นเตียงพยาบาลเคลื่อนที่พายายไปที่โรงพาบาล ทันทีที่ไปถึงจะเป็นอันรู้กันกับเจ้าหน้าที่ว่าเตียงประดิษฐ์ของตาคันนี้สามารถใช้แทนเตียงของโรงพยาบาลได้เป็นอย่างดี และเมื่อพยาบาลเห็นคนไข้รายนี้ทีไรก็อุ่นใจได้ว่าไม่ต้องมาดูแลยายทองอะไรมากนัก เพราะตาลอบจะเป็นคนดูแลยายเองทุกอย่างโดยที่ไม่ต้องให้พยาบาลเข้ามายุ่งเลย เพราะตาลอบคิดว่าเจ้าหน้าที่คงจะดูแลไม่ดีเท่ากับตัวเอง ซึ่งนั่นเป็นเพราะตาลอบทำด้วยหัวใจที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก

ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาตาลอบได้พิสูจน์ให้เราเห็นว่าสัญญาที่ชายหนุ่มมอบไว้กับหญิงสาวอันเป็นที่รักเมื่อ 50 กว่าปีที่แล้วนั้น ไม่ใช่แค่ลมปาก หรือถ้อยคำหวานหู ตามแรงปราถนา หากแต่เป็นถ้อยคำที่ออกมาจากความรู้สึกข้างในหัวใจ ที่มีที่ว่างให้เพียงแค่หญิงสาวที่เขารักเพียงคนเดียว คำมั่นสัญญาที่ตาลอบมอบให้จึงเป็นพันธะสัญญาที่ถูกจารึกลงบนหินผา ที่ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าไร ก็ไม่มีวันลบเลือนและยังทำอย่างซื่อตรงสม่ำเสมอ ไม่ต่างอะไรกับการขึ้นลงของดวงตะวัน ที่จะเป็นอยู่เช่นนั้นชั่วนิรันดร์








..............................

อยากให้ทุกคนมีความรักแบบนี้จังเลย


Create Date : 21 กุมภาพันธ์ 2550
Last Update : 21 กุมภาพันธ์ 2550 11:12:18 น. 17 comments
Counter : 654 Pageviews.

 
เป็นความรักที่น่าสรรเสริญจริงๆคะ


โดย: Love U forever. วันที่: 21 กุมภาพันธ์ 2550 เวลา:11:23:41 น.  

 
เรานี่ดูไปร้องไห้ไปเลยคะ


โดย: loverose (loverose ) วันที่: 21 กุมภาพันธ์ 2550 เวลา:11:26:17 น.  

 
นี่แหละคู่ทุกข์คู่ยาก มีทุกข์ร่วมต้านมีสุขร่วมเสพ


โดย: ตาแป๊ะ IP: 203.147.4.69 วันที่: 21 กุมภาพันธ์ 2550 เวลา:12:21:41 น.  

 
เพิ่งดูผ่าน web จบสักครู่นี้เอง

เป็นความรักที่ยิ่งใหญ่ หายาก ...


โดย: หยุ่ยยุ้ย วันที่: 21 กุมภาพันธ์ 2550 เวลา:13:01:08 น.  

 
คู่แท้จริงๆ ผมไม่กล้าดูกลัวร้องไห้

สวัสดีวันพุธครับ


โดย: แม็ก (Derek ) วันที่: 21 กุมภาพันธ์ 2550 เวลา:13:15:24 น.  

 
คู่วิญญาณ

แค่ได้รับรู้ก็เป็นสุขใจเหมือนกัน

แค่อ่านผมยังร้องไห้เลย


โดย: DekChaiDam วันที่: 21 กุมภาพันธ์ 2550 เวลา:17:42:42 น.  

 
เสียดายไม่ได้ดูค่ะ แต่หายากนะคะความรักแบบนี้ที่อยู่กันจนวาระสุดท้ายของชีวิต ยิ่งสมัยนี้คนแต่งงานอยู่กันไม่เท่าไหร่ก็เลิกกันแล้ว


โดย: วันวานที่ผ่านมา วันที่: 21 กุมภาพันธ์ 2550 เวลา:20:39:00 น.  

 
หวัดดีค่ะทุก ๆ คน แค่อ่านก็ได้ร้องไห้จริง ๆ ค่ะ มันซึ้งอ่ะค่ะ ไม่รู้ว่าจะมีกี่คู่แบบนี้นะคะ บนโลกใบนี้อ่ะ


โดย: umi_chan (umi_chan_2 ) วันที่: 22 กุมภาพันธ์ 2550 เวลา:9:38:11 น.  

 
ไม่ได้ดูรายการค่ะ แต่จะเข้ามาอ่าน นึกว่าไปเที่ยวเชียงคาน เพราะเป็นเมืองเล็กๆ ที่เราอยากไปมานานแล้ว

แต่กลายเป็นเรื่องของคุณตา-คุณยาย ที่มีความรักที่มั่นคงต่อกัน

อ่านแล้วร้องไห้เลยค่ะ


โดย: ทะเลตะวัน IP: 58.10.143.62 วันที่: 23 กุมภาพันธ์ 2550 เวลา:16:23:48 น.  

 
น้องที่ทำงานอ่านแล้วร้องไห้เหมือนกัน มาเทียบกับตัวเอง เราทำเพื่อคนที่เรารักได้เหมือนกัน แต่คนที่เรารักเค้าจะทำเพื่อเราแบบนี้ได้หรือเปล่านะ


โดย: เชิงเขา IP: 58.136.225.112 วันที่: 24 กุมภาพันธ์ 2550 เวลา:10:29:09 น.  

 
เป็นความรักที่เห็นแบบอย่างความรักได้ชัดแจ้ง และซึ้งจนบีบหัวใจจริง ๆ


โดย: แร่ใยหิน วันที่: 26 กุมภาพันธ์ 2550 เวลา:23:24:05 น.  

 
รักแท้ยังมีในโลก จริงหรือ???


โดย: CheLover วันที่: 29 มีนาคม 2550 เวลา:12:41:39 น.  

 
คุณตาคุณยายเป็นคู่แท้คู่จริง
ตาลอบได้พิสูจน์คำมั่นสัญญาแล้วว่า
จะดูแลยายทองตลอดไป ไม่ใช่แค่ถ้อยคำ แต่เป็นการกระทำ


โดย: เด็กเชียงคาน IP: 125.25.5.223 วันที่: 19 เมษายน 2550 เวลา:11:06:27 น.  

 
เป็นความรักที่น่าเอาเป็นแบบอย่างมากเลยถ้ามีโอกาสได้รักใครขอรักแบบนี้แล้วกัน


โดย: เหนือทรายใต้ฟ้า IP: 202.183.233.11 วันที่: 30 พฤษภาคม 2550 เวลา:18:38:38 น.  

 
บ้านตาลอบกับยายทองอยู่แถวบ้านเราด้วยนะทุกๆวันนะตาก็จะพายายออกมาปั่นจักรยนเล่นเราเห็นนะยังทึ้งเลยในความรักของท่านทั้ง 2 ไม่รู้จะมีผู้ชายคนไหนไหมนะที่รักเราจริงเหมือนตาลอบ


โดย: เด็กเชียงคาน IP: 202.29.6.226 วันที่: 7 กันยายน 2550 เวลา:13:14:39 น.  

 
จะมีคัยบ้างที่ทำหั้ยกัลแบบนี้


โดย: ..... IP: 124.157.251.36 วันที่: 13 มกราคม 2552 เวลา:8:51:56 น.  

 
อ่านแล้วน้ำตาไหลแบบนี้หาได้ที่ไหน รักแบบนี้หาไม่ได้แล้วนะเนี้ย ประทับใจจัง สัญญา แล้วทำได้จริงๆ


โดย: duo2 IP: 115.67.87.54 วันที่: 20 มกราคม 2552 เวลา:10:42:55 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

umi_chan_2
Location :
อุบลราชธานี Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




ชอบท่องเที่ยวค่ะ แต่ไม่ค่อยได้ไป เพราะไม่มีงบ อิ อิ
Google

Friends' blogs
[Add umi_chan_2's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.