ถนนสายนี้มีตะพาบก.ม.120 : 2014 ในความทรงจำ

"2014 ในความทรงจำ" เป็นโจทย์ของโครงการ"ถนนสายนี้มีตะพาบ" ที่ได้เดินทางมาถึงหลักกิโลเมตรที่120กันแล้ว

ว้าวๆๆๆ นี่เราเดินมาไกลขนาดนี้กันแล้วเหรอเนี่ย

จริงๆโจทย์นี้ก็ไม่ยากนะ แต่ๆๆๆ สำหรับท่านหญิงฯแล้ว ไม่มีเรื่องราวน่าจดจำอะไร
ที่น่าจะนำมาเขียนได้เลยแฮะ เพราะการดำเนินชีวิตของเราเป็นไปอย่างเรียบง่าย(มาก)
ทำทุกอย่างเหมือนเดิมซ้ำๆกันทุกๆวัน เหมือนเข็มนาฬิกา ที่เดินติ๊กต๊อก ติ๊กต๊อก
ไปตามหน้าที่ผ่านเลขหนึ่งไปเลขสอง สามสี่ห้า หมุนวนไปเช่นนั้น ซ้ำๆ ทุกๆวัน

อาจจะมีหยุดเดินบ้าง ก็เมื่อเวลาถ่านหมด ต้องเปลี่ยนถ่านใหม่เหมือนชีวิตเรา
ที่มีการเปลี่ยนแปลงย้ายบ้าน ย้ายงานบ้าง แต่เมือทุกอย่างลงตัว เข้าที่เข้าทาง เราก็จะกลับมาเดินติ๊กต๊อกติ๊กต๊อก อย่างนาฬิกา...อีกครั้ง

เคยมีคนถามว่า"ไม่เบื่อเหรอ ที่ใช้ชีวิตอย่างนี้ ไม่เที่ยว ไม่ช้อปปิ้ง ไม่ทำอะไรเลย นอกจากการดำเนินชีวิตปกติเช่นนี้" อยากจะบอกว่า เบื่อ!!!!!!

(เบื่อตอนมีคนถามนี่แหล่ะ)



เราก็มีความสุขกับชีวิตปกติของเราดีๆอยู่ พอมีคนทักเท่านั้นแหล่ะ คิดได้เลยว่า
เรานี่ผิดปกติหรือ??เราไม่มีความสุขหรือ?? เราควรทำอย่างนั้นอย่างนี้หรือ???






ถ้าจะให้คิดทบทวนว่าในปี 2014 ที่ผ่านมานี้มีเหตการณ์อะไรเกิดขึ้นบ้างอ่ะนะ
อืม.......

ก็น่าจะเป็นตอนที่แม่เราต้องเข้าโรงพยาบาลตอนต้นๆปี เพื่อผ่าตัดหมอนรองกระดูก
ทับเส้น เป็นประสบการณ์ครั้งแรก ที่ต้องไปนอนเฝ้าคนป่วยที่โรงพยาบาล ช่วงนั้นลูกชายคนเล็กกำลังสอบเข้าเรียนต่อ หลังจบมอสามด้วย เลยต้องวิ่งรอก ดูทั้งแม่ทั้งลูกเลย ดีที่พ่อเรายังแข็งแรง มาช่วยเปลี่ยนเวรกันดูแล ก็เลยผ่านช่วงเวลานั้นมาได้






ผ่านเรื่องแม่ก็มาเรื่องลูก ลูกชายคนเล็กตัดสินใจเรียนต่อสายช่าง
ที่วิทยาลัยเทคนิคประจำจังหวัดเราผู้เป็นแม่ถึงจะเป็นห่วงแค่ไหน
(เพราะมีข่าวเด็กช่างตีกันบ่อยๆ)
ก็ยอมตามใจให้เขาเรียนในสิ่งที่ชอบ ให้เขาได้เลือกทางเดินชีวิตของตัวเอง จะได้ไม่ต้องมานั่งเสียใจทีหลังเหมือนเรา ที่ตอนนู๊นนน
ไม่เข้มแข็ง เลือกเรียนในสิ่งที่อยากเรียน จนต้องมาเสียใจ(เล็กๆ)ในตอนนี้





ผ่านเรื่องคนเล็กก็มาคนโต คนนี้ไม่มีอะไรน่าห่วงแล้ว เขาเลือกต่อป.ตรี
ที่ม.ราชภัฎประจำจังหวัดในสาขาที่เขาชอบและถนัด ไม่ยอมไปแอดมิชชั่น
แกะแพะอะไรทั้งสิ้น เขาบอกว่ากลัวสอบติดจุฬา!!!!!
เดี๋ยวแม่ไม่มีตังส์ส่งเรียนน่ะ ฮ่าๆ ก็แซวเล่นกันขำๆกันไป ประสาแม่ลูก


เรากับลูกๆสนิทกันมาก ก็เรามีกันแค่นี้อ่ะนะ คุยเล่นหัวยิงมุกกันตลอด นี่ว่าจะตั้งคณะตลกละ คริคริเลี้ยงลูกวัยรุ่นก็เลยต้องทำตัววัยรุ่น เกรียนๆไปกะเขา มันเลยติดเป็นนิสัย เวลาเขียนบล็อกหรือคอมเม้น ก็มักจะใช้ภาษาวัยรุ่น
แอ๊บแบ๊ว คิกขุอาโนเนะ ฟรุ้งฟริ้ง มุ้งมิ้ง สุดติ่งกระดิ่งแมว หุหุ อุอิ คริคริ...

......พอเหอะ.....





จากต้นปีข้ามมาปลายปีเลยละกัน ไม่มีอะไรสำคัญ ใช้ชีวิตปกติเช่นเดิม
ติ๊กต๊อก ติ๊กต๊อก เดินตามเวลาเหมือนเข็มนาฬิกา...

จู่ๆเราก็เริ่มรู้สึกกลัวว่าจะเป็นโรคความจำเสื่อม อัลไซเมอร์
สมองเลอะเลือน จำอะไรไม่ได้ขึ้นมาจะทำไง

เลยปิ๊งไอเดียเขียนบันทึกดีกว่า แต่จะเขียนลงสมุดก็ขี้เกียจ ประกอบกับลายมือ
เป็นไก่ช่วยกันเขี่ยนานไปแล้วอาจจะอ่านลายมือตัวเองไม่ออก
อย่ากระนั้นเลย เขียนลงบล็อกดีกว่า ได้แชร์ให้เพื่อนๆ
อ่านด้วย ถือโอกาส ปัดกวาดบล็อกซะหน่อยร้างมานานละ


นอกจากเขียนบล็อกไดอารี่แล้ว ก็ยังได้กลับมาร่วมงานเขียนตะพาบอีกครั้ง
หลังจากผลุบๆโผล่ๆ เขียนบ้างไม่เขียนบ้างมาพักนึง ก็จะพยายามเข้ามาเขียนให้ได้ทุกครั้งอ่ะนะ


ถึงแม้ว่าบล็อกจะเงียบเหงาไปมาก อย่างน้อยๆเราก็คิดว่าเขียนเก็บไว้อ่านเอง(ก็ได้)
เผื่อปีหน้าปีนู๊นนน...ได้ย้อนกลับมาอ่านจะได้จำเรื่องราวที่ผ่านๆมาได้อ่ะนะ แก่แล้วความจำเริ่มเลอะเลือน เข้าไปทุกวันๆ

เคยมีคนถามว่า"เมื่อเช้ากินข้าวกับอะไร??" เรายังนึกไม่ออกเลย (ฮ่า)

แต่ไม่เข้าใจนะว่า....คุณมะรึงจะถามทำไม อยากรู้อะไรนักหนา(ว๊ะ)


อ่า.....จบๆๆๆๆ จบดีฝ่านะ บ่นไรเยอะแยะมากมายนะป้าเนี่ย หุหุ งานเขียนวันนี้จะเรียกว่าอะไรดีนะงานเขียน บทประพันธ์ เรื่องสั้น บทความ ไดอารี่ ไม่ใช่ๆๆๆๆ เรียกว่าบ่นไปวันๆดีกว่านะ คริคริ





จบจริงๆละจ้ะ


จุ๊บๆ






ท่านหญิงน่าเกลียด








Create Date : 20 ธันวาคม 2557
Last Update : 20 ธันวาคม 2557 11:08:21 น. 21 comments
Counter : 526 Pageviews.

 
เป็นความสัมพันธ์ระหว่างคุณแม่กับคุณลูกที่น่ารักดีนะคะ

ที่จริงเขียนเรื่องลงบล็อกก็คล้ายกับบันทึกไดอะรี่นะ แค่ว่าออกสู่สาธารณชน 555


ขอบคุณด้วยค่าที่ชอบภาพถ่าย


โดย: กาบริเอล วันที่: 20 ธันวาคม 2557 เวลา:13:44:45 น.  

 
มาอ่านแนวบ่นๆเหมือนแม่ซองฯเลย

แถมคิดแบบเดียวกันว่าแก่แล้วอัลไซเมอร์จะกิน
เขียนบล๊อกเก็บไว้อ่านดีกว่า อิอิ
แต่มาระยะหลังมะค่อยได้เขียน ขี้เกียจมาอีกโรคค่ะ


โดย: ซองขาวเบอร์ 9 วันที่: 20 ธันวาคม 2557 เวลา:15:11:37 น.  

 
ผมเองคิดแบบพี่หญิงเลยนะครับ
ชีวิตที่ธรรมดานี่ล่ะครับ
ที่ผมชอบ 555

ผมไม่ได้รู้สึกว่าต้องไปไหน ต้องซื้ออะไร
ที่มีอยู่ก็มีพอแล้ว

รู้สึกประมาณนี้เลยครับ



โดย: กะว่าก๋า วันที่: 20 ธันวาคม 2557 เวลา:15:43:43 น.  

 
ช่วงน้องซีเกิด ก็เขียนบันทึกด้วยลายมือคุณแม่. ผ่านไปกลับมาอ่าน. อ่านไม่ออกเพราะลายมือไก่เขี่ยเหมือนกันค้ะ. 55555555. เก็บบันทึกแบบนี้ก้ดีเหมือนกัน


โดย: มี๊เก๋ น้องซีทะเล (kae+aoe ) วันที่: 20 ธันวาคม 2557 เวลา:19:36:18 น.  

 
สวัสดีค่ะ อัลไซเมอร์ ฮ่าๆๆ นึกว่ามิลเป็นคนเดียวซะอีก ตอนนี้เดินไปห้องครัวยืนนึกตั้งนาน มาเอาไรว่ะ ต้องเดินกลับไปห้องนั่งเล่นใหม่แล้วค่อยๆ คิด ฮ่าๆๆๆ


โดย: มิลเม วันที่: 20 ธันวาคม 2557 เวลา:19:44:04 น.  

 
สวัสดียามเช้าครับพี่หญิง




โดย: กะว่าก๋า วันที่: 21 ธันวาคม 2557 เวลา:6:39:55 น.  

 
สวัสดีตอนสาย ๆ ครับท่านผู้หญิง (น่า
เกลียดจริงเหรอ ?)

อ่านข้างบนแล้ว อมยิ้มเลยแหละ เขียนแบบ
นี้ซิครับ นักเขียนที่แท้จริง นำอารมณ์ขัน
เข้ามาด้วย ชอบครับ...

อ้อ..ขอแสดงความเห็นนิด... เด็ก
เรียนสายช่างเทคนิค..ผมว่าดีนะ รู้งี้
ผมเรียนไปแล้ว แต่สายไปเสียแล้ว..
เพื่อน ๆ มีอู่ซ่อมรถ รายได้ดีมาก ๆ เลย

เวลาเดินทางไปไหน ถ้ามีช่างไปเที่ยวด้วย
อุ่นใจมาก..
ยิ่ง รถเสียกลางทาง เจอคนจบจุฬา ผม
เฉย ๆ แต่ถ้าเห็นช่างมา โห..ดีใจมากๆ
เลยครับ

จริงนะครับ ลองสังเกต ช่างเทคนิคไฟฟ้า
ช่างซ่อมคอมพิวเตอร์ ช่างซ่อมรถ ช่าง
ซอฟแวร์คอมพิวเตอร์มา.. พวกเราต่าง
ดีใจที่ได้พบ ได้เสวนา..

แต่ถ้าเจอช่างสุขภาพ..ชอบนะชอบ แต่
ไม่ค่อยอยากเจอเท่าใด 555 หมอก็หมอเถอะ แต่มานเป็นเพื่อน ก็โอเคนะครับ

ไปละ ผมมีกิจกรรมเยอะในปี 2014 น่า
ในใจเหมือนกันนะครับท่านหญิงฯ


โดย: ไวน์กับสายน้ำ วันที่: 21 ธันวาคม 2557 เวลา:11:30:44 น.  

 
สวัสดีค่ะ

แวะมาอ่านงานตะพาบ การได้กลับมาบล็อกอีกครั้ง ทำให้เรามีสติขึ้นมาได้บ้าง นั่นซินะ เขียนเก็บไว้อ่านเมื่อกาลเวลาผ่านไป ขอบคุณที่เตือนสติ


โดย: oa (rosebay ) วันที่: 21 ธันวาคม 2557 เวลา:13:48:44 น.  

 
เดี๋ยวนี้คนเขียนบล็อกลดลงเยอะจริงๆ ครับ ส่วนหนึ่งหนีไปเล่นเฟสบุ๊คกันหมด แต่ผมมองว่าบล็อกมันอ่านที่เราเขียนได้ง่ายกว่า เวลาเราจะหาข้อเขียนเก่าๆ ของเราทำได้ง่ายกว่า แต่จะว่าไปทุกอย่างมันก็มีดีมีเสียอะนะ


โดย: คุณต่อ (toor36 ) วันที่: 21 ธันวาคม 2557 เวลา:16:24:19 น.  

 
ถ้าใช้ชีวิตอย่างไรแล้วมันสุขสบายดี
ก็ทำต่อไปเต๊อะ สนทำไมกับคำคน
ใช่ว่าออกไปฟุ่มเฟือยอยู่นอกบ้านแล้ว
มันจะดีก็เปล่าอะน้าาา

ยินดีด้วยครับ ที่เข้ากันได้ดีกับลูกชาย
วัยรุ่นตั้งสองพระหน่อ มีแต่พ่อแม่โชคดี
เท่านั้นที่ได้เป็นเช่นนี้





โดย: nulaw.m (คนบ้า(น)ป่า ) วันที่: 21 ธันวาคม 2557 เวลา:16:50:21 น.  

 
สวัสดีค่า ท่านหญิง ^^
ตะพาบบ้านนี้เป็นคุณแม่ที่เข้าใจลูกวัยรุ่นมากเลยค่ะ
พ่อแม่บางบ้านกดดันเรื่องการเรียนกับลูกมาก
เรียนก็คงไม่มีความสุข ให้เรียนที่อยากเรียนดีกว่า

ชอบเขียนบล็อคเหมือนกันค่ะ
แต่เขียนทุกวันไม่ได้ T T
ขึ้เกียจอัพบล็อค

มีความสุขมากๆในทุกๆวันค่า
สุขสันต์วันปีใหม่ล่วงหน้าค่า



โดย: lovereason วันที่: 21 ธันวาคม 2557 เวลา:22:03:25 น.  

 
ขอบคุณที่แวะไปเยี่ยมน้องซีทำกิจกรรมเช่นกันค่ะ


โดย: มี้เก๋ + ป๊าโอ๋ = ซีทะเล (kae+aoe ) วันที่: 22 ธันวาคม 2557 เวลา:8:45:29 น.  

 


โดย: กะว่าก๋า วันที่: 22 ธันวาคม 2557 เวลา:10:09:24 น.  

 
ถึงกับน้ำตาเลยเหรอครับ
ซึ้งมั้งเนอะ อิอิ

ขอบคุณมากนะครับที่ไปร่วม
ไว้อาลัยเจ้าปู่



โดย: nulaw.m (คนบ้า(น)ป่า ) วันที่: 22 ธันวาคม 2557 เวลา:10:47:29 น.  

 
ผิดแล้วครับ เค้าเรียกคนใจดี
มีเมตตาน่ะครับ



โดย: nulaw.m (คนบ้า(น)ป่า ) วันที่: 22 ธันวาคม 2557 เวลา:11:17:27 น.  

 
สวัสดีค่ะท่านหญิง

ช่วงนี้ชีวิตพี่ก็นิ่งๆเงียบๆเหมือนกันค่ะ
เมื่อก่อนกับตอนนี้ต่างกันเลยค่ะ
อาจเพราะเราเริ่ม สว มั้งคะ 555

ชีวิตของเรามีความทรงจำทุกๆวันค่ะ
เพียงแต่เราจะจำอะไรช่วงไหนต่างหากมั้งคะ

เรื่องดูแลพ่อกับแม่ พี่คิดว่าทำดีที่สุดแล้วค่ะ
มันอดไม่ได้เนาะ ลิ้นกับฟัน มีกระทบแต่ไม่มากมายค่ะ
แต่ก็ไม่ได้เอามาใส่ใจนะคะ แค่ผ่านๆไปค่ะ ^^

เห็นด้วยค่ะกับคำว่า บล็อกเงียบเหงากว่าก่อน
แต่เราก็ชอบที่จะเข้าบล็อกนะคะ เพราะเป็นอะไรที่เราได้ระบายสิ่งต่างๆได้เต็มที่

ขอบคุณค่ะท่านหญิงที่ชมสาวน้อยค่ะ

ว่างๆเรามาคุยกันอีกนะคะ


โดย: tanjira วันที่: 22 ธันวาคม 2557 เวลา:12:57:28 น.  

 
สวัสดีค่ะท่านหญิง ขอบคุณที่ไปอ่านงานตะพาบค่ะ ตอนนี้แม่ดีขึ้นเป็นปกติแล้วค่ะ มาอ่านเรื่องการเขียนบันทึกดีจริงๆค่ะ เมื่อไหร่ที่เราลืมมาอ่านเราก็จะจำได้นะคะ

มีความสุขวันจันทร์ค่ะ



โดย: กิ่งฟ้า วันที่: 22 ธันวาคม 2557 เวลา:15:49:39 น.  

 
นอนหลับฝันดีนะคะ

มาแปะเม้นไว้ก่อน แล้วจะตามอ่านงานตะพาบคะ



โดย: Chic Bossy วันที่: 22 ธันวาคม 2557 เวลา:23:31:42 น.  

 
สวัสดียามเช้าครับพี่หญิง



โดย: กะว่าก๋า วันที่: 23 ธันวาคม 2557 เวลา:7:13:04 น.  

 

Like บ่นได้น่ารักดีค่ะ


โดย: อุ้มสี วันที่: 23 ธันวาคม 2557 เวลา:14:07:38 น.  

 
มาอ่านเรื่องราวดีๆครับผม

ท่านหญิงใช้ชีวิตเรียบง่ายดีนะครับ

อ่านแล้วรู้สึกว่ามีทั้งร้ายและดีเข้ามาปนๆกัน
แต่สุขที่สุดก็คือลูกนะครับ พ่อแม่ทุกคนเป็นแบบนั้น 555++ ^^

เคยอ่านมานะครับว่าวิธีที่ช่วยไม่ให้แองไซเมอร์คือถ้าทำอะไรซ้ำๆกันก็อย่าทำแบบเดียวกันเป๊ะทุกวัน เช่น

แปรงฟันก่อนอาบน้ำบ้าง คลุมเตียงก่อนบ้างหลังบ้าง ขับรถเปลี่ยนเส้นทางบ้าง กินข้าวเปลี่ยนร้านเปลี่ยนเมนูบ้าง อย่าทำอะไรเป๊ะเหมือนเดิมทุกวัน

การเขียนบล็อกช่วยได้มากครับ การพิมพ์นี่โหใช้พลังสมองมากมาย รวบรวมความคิด ข้อมูล ลงโค๊ด ตอบเม๊นท์ 5555++

อ่านหนังสือก็ช่วยได้ดีมากๆครับ คนที่อ่านหนังสือรับรองไม่เป็นโรคนี้แน่ๆสมองทำงานทุกวันแข็งแรงมากๆครับ

ขอบคุณที่มาทักทายกันนะครับ ^^


โดย: วนารักษ์ วันที่: 23 ธันวาคม 2557 เวลา:22:10:01 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

ugly princess
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 5 คน [?]




เพจท่านหญิงน่าเกลียด

Promote Your Page Too
Group Blog
 
<<
ธันวาคม 2557
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031 
 
20 ธันวาคม 2557
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add ugly princess's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.