|
|
~♥ รอดตายจาก Hurrieane Rita กลับบ้านแล้วคะ♥~
 เช้าวันพฤหัสบดีที่ 22 กันยายน 2548
โจอี้ปลุกเราแต่เช้า....ท่าทางตื่นตระหนก....บอกว่า ตื่นเถอะ...เตรียมตัวเก็บของได้แล้ว.....อ้าว...หงัยว่าไม่เป็นอะไรมากงัย...โจอี้บอกว่า กำลังความแรงของเจ้า Rita เริ่มแรงขึ้น และที่นี่ก็ต้นไม้ใหญ่ ๆ มาก บวกกับพี่สาวโจอี้ โทรมาขอร้องให้เราอพยบ หนีออกจากพื้นที่ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้......มันน่ากลัวมากเหรอ? ก็เคยเห็นแต่ในหนังอ่ะน๊ะ...
 เอ้า...เราทำอะไรไม่ถูก...โจอี้เราจะไปกี่วัน...เราจะเอาอะไรไปบ้าง..และเราจะกลับมาเมื่อไหร่...โจอี้บอกว่า เอาสิ่งจำเป็นไปแล้วกัน เราอาจจะไม่มีอพาร์ตเม้นตอนกลับมา houston ก็ได้ โห...มันร้ายแรงขนาดนั้นเชียวเหรอ...
แล้วเราจะทำอะไรก่อนละ โทรไปบอกที่ทำงานก่อน เพราะว่าวันนี้เราต้องทำงาน 8.00 น. เช้า ใจจริงว่าจะไปทำงานอีกวันนี้ แต่ที่ทำงานโจอี้ โทรมาบอกว่าที่ทำงานปิดไม่ต้องไปทำงาน.. เราจึงโทรไปลางาน และบอกเตุผลเหมือนกับที่ทุก ๆ คนควรจะบอก ก็คือ เราจะหนีออกจากเมืองเช้านี้ ไม่สามารถไปทำงานได้....และก็ไม่ลืมที่จะถามว่าที่ HEB ยังเปิดทำการรึเปล่า...คนที่รับสายบอกเราว่า อาจจะปิดทำการในเย็นวันนี้ จนกว่า Hurricane Rita จะผ่านไป ยังงัยก็คอยติดตามข่าวเอาแล้วกัน.......ไม่มีใครบอกอะไรได้ ณ ตอนนั้น..เป็นอันว่า...ไม่มีใครอยากไปทำงานเหมือนกัน คิก..คิก...
.แล้วเราก็กลับมานั่งเก็บของ....เอาเสื้อผ้า....ของใช้ และไม่ลืม เอกสารสำคัญต่าง ๆ สิ่งเหล่านี้ โจอี้เค๊ารอบคอบกว่าเรา...เค๊าเป็นคนจัดการเราจัดการเรื่องเสื้อผ้า..... เรื่องของใช้ส่วนตัว......เท่าที่จะนึกออก....
 แล้วเราก็ช่วยกันย้ายเจ้าพวกผักสวนครัว เก้าอี้นั่งข้างนอก อะไรที่มันจะปลิวก็เก็บเข้ามาในบ้านหมด..........
ย้ายของทุกสิ่งที่ใกล้หน้าต่าง ซึ่งหน้าต่างเป็นกระจก ถ้าลมแรง กระจกแตก ลมจะเข้ามาพัดสิ่งต่าง ๆ ใกล้หน้าต่างไปหมด.....
เราเก็บทองที่มีอยู่ไปกับตัว พูดเหมือนมีแยะ คิก...คิก... มีไม่มากหรอกค๊า....ก็ได้มาตอน พี่ป้าน้าอา...ให้มาก่อนย้ายมาจากเมืองไทยอ่ะคะ
.....เหลียวไปเห็นพระที่แม่ให้มาไว้บูชา....และก็เหรียญ เสด็จพ่อ รัชการลที่ 5 ฉวยหยิบติดมือไปแล้วก็พนมมือ....กราบขอพรสิ่งศักดิ์สิทธิ อย่าให้สิ่งเลวร้ายต่าง ๆ ที่กำลังจะเกิดขึ้น อย่าให้มันเลวร้ายจนถึงกับชีวิตของเราเลย ยังงัยก็ขอให้มีชีวิตรอดปลอดภัย...สิ่งของนอกกายหาใหม่ได้ แต่ชีวิตหาไม่ได้อีกแล้่ว.......เอ....คราวนี้ชักเริ่มกลัวขึ้นมายังงัยไม่รู้.....แต่ยังงัยก็ดี ที่เรายังรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นล่วงหน้า....ตั้งหลายวัน.....แรก ๆ ก็ไม่ได้คิดว่าจะรุนแรงถึงกับต้องย้ายหนี....
 เรานั่งคิดถึงคนที่ประสบภัย สึนามิ เมื่อปลายปีที่แล้ว......พวกเขาเหล่านั้น ไม่รู้ตัวว่าอะไรจะเกิดขึ้น.....แต่เราซิ เรารู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ฉะนั้นเราจึงมีเวลาหนีตายน๊ะ นั่งนึกในใจ......
เราเป็นห่วงของที่อยู่ที่อพาร์ตเม้น ซึ่งเราเอาติดตัวไปไม่ได้...ถามโจอี้ว่า ถ้า Hurricane Rita มันมาแรง มันจะพัดทุกอย่างปลิวไปเหมือนที่เราเห็นที่ New Orleanes รึเปล่า โจบอกว่าบอกไม่ได้ เพราะว่ามันเป็นภัยธรรมชาติ.....เราเก็บของเครื่่องครัว เข้าในตู้หมด ห่วงหม้อหุงข้าวไฟฟ้า...ถ้ามีชีิวิตรอดกลับมา เราต้องมีข้าวกินนา เอ....คิดได้ก็คิดต่ออีกว่เราจะเอาหม้อหุงข้าวไฟฟ้าไปเก็บที่ไหนดี อิอิ...เราเอาหม้อหุงข้าวไปเก็บในเครื่องซักผ้าดีกว่า....ยังงัยก็มีเครื่องซักผ้า ปิดกั้นคงไม่ถึงกะพังอิอิอิิ....อย่างอื่นไม่ห่วงเท่าหม้อหุงข้าว.....ยังงัยก็มีหม้อหุงข้าวกินละว๊า....เราก็ประเภทคนห่วงเรื่องกินอ่ะคะ.....ก็ห่วงยังงี้แหละอิอิ ห่วงปากท้องกลัว อด....
ตอนที่เก็บของใจยังนั่งนึกอยู่ว่า่เราจะเอาอะไรไปบ้าง ถ้ากลับมาแล้วมันไม่มีอะไรเหลือเลย....แต่ก็นั่งนึกอะไรไม่ออก เห็นอะไรที่พอจะเอาไปด้วยได้ก็หยิบไปแหละคะ...ตุนของกินในรถก็มีพวกน้ำดื่ม โค๊ก...คุกกี้...มันฝรั่งทอด...เตรียมทำกับข้าวไม่ทันอ่ะ.....ก็ไม่ได้ไปปิคนิคนี่นา เพราะว่าเราต้องเก็บของให้เร็วที่สุด.....เพราะว่าประชาชนก็ออกจากบ้านอพยบเหมือนกันกับเรา....แล้วข่าวก็ประกาศอยู่ว่า...รถรา ที่จะเดินทางไปทาง I-45 นี่ ขึ้นไปทาง North of Texas ทุกคนก็แห่กันไปทางเดียวกันหมด คนเป็นล้านนะคะที่เท็กซัสเนี่ย......ก็เท็กซัสเป็นรัฐใหญ่อันดับ 4 ของสหรัฐอเมริกา พึ้นที่กว้างมากคนก็มากด้วย โดยเฉพาะ Houston เป็น City ใหญ่มากคะ
ประชาชนเริ่มออกเดินทางอพยบหนี กันตั้งแต่วันจันทร์ จนวันนี้เช้าพฤหัส ยังไม่มีทีท่าว่ารถจะน้อยลงเลย
ที่ไม่ลืม...ต้องเอาไปด้วยคือ เจ้าเหมียว...สุดรักของโจอี้ค่ะ...ต้องเอาเค๊าไปด้วย...สงสาร .....ทิ้งไว้ไม่ได้หรอกคะ
ก่อนออกจากบ้านก็โทรบอกแม่ที่เมืองไทยว่า เราจะย้านหนีไปอยู่กับเพื่อนของโจอี้....แม่เป็นห่วงเราสองคนมาก...ก็อย่างว่า ข่าวที่ประโคมกันนี่ทำให้น่ากลัย เรายังกลัวเล้ย....บอกแม่ว่าไม่ต้องห่วง เราต้องปลอดภัย เพราะว่าเราไปอยู่ในพึ้นที่ที่ห่างจากเขตอันตรายมากพอสมควร...แต่ไม่รู้ว่า กลับมาจะมีอพาร์ตเม้นให้อยู่รึเปล่า ยังงัยก็มีชีวิตรอดปลอดภัย.....แม่บอกว่านอนไม่ค่อยหลับ ไหว้พระสวดมนต์ให้เราปลอดภัย...นี่แหละความรักของแม่เรา.....
เป็นจริงอย่างที่บอก เราเริ่มออกจากบ้านประมาณ 9 โมงเช้า....ไปทางไหนรถก็ติด...
เราตั้งใจจะไปพักอยู่บ้าน Trey เป็นเพื่อนของโจอี้ อยู่ที่ Wago อยู่ห่างจาก Houston ไปทางเหนือ ขับรถประมาณ 3 ชั่วโมง เราใช้เส้นทางลัดที่คิดว่าเป็นเส้นทางเล็ก ๆ แต่ที่ไหนได้ เส้นทางทุกเส้นทาง มีแต่รถเต็มไปหมด....ดีที่เราเปลี่ยนรถเมื่อไม่นาน เป็นเกียร์โอโต้ ขับสบายไม่เมื่อย....แต่โจอี้เป็นคนขับเอง เขาบอกว่ามันเป็นเส้นทางลัด ให้เรานั่งดูแผนที่คอยบอกเค๊าแล้วกัน...แหม๊...ให้เราเนี่ยน๊ะ..สรุป โจอี้เป็นคนขับ เป็นคนดูแผนที่เองอ่ะคะ
ระหว่างทาง ผู้คนที่ขับรถอยู่บนถนน เหมือนคนบ้านะคะ...บางคนก็ขับตามระเบียบ น่ารักมาก...บางคนก็พยายามแทรกเส้นทางที่เป็นทางเท้า...ซึ่งผิดกฏหมายสำหรับอเมริกา...แต่คนก็ยังฝืนเพื่อนที่รถตนเองจะได้ไปเร็วที่สุด....ต้องทำใจกันละคะงานนี้....
เราอยากเข้าห้องน้ำ..แต่โจอี้บอกว่าให้กลั้นไว้ก่อนได้รึเปล่า ขอให้ถึงที่สุดก่อน เพราะว่าหากเราแวะเข้าห้องน้ำ กว่าเราจะออกมาเข้าเส้นทางเนี่ยยากมาก เพราะว่าทุกคนก้ไม่อยากให้เรามาแทรกเส้นทาง เนี่ย...ผู้คนไร้น้ำใจกันมาก...ความเห็นแก่ตัวมาก.....
เราจอดรถเพื่อเข้าห้องน้ำ....คนทุกที่แยะมาก...ยืนรอกันแถวยาวเหยียด...เราก็ต้องอดทน จะหาซื้อเบอร์เกอร์กิน ก็รอนาน เลยต้องจำอดท้องหาอะไรในรถทานไปก่อน เพื่อที่จะได้ไม่ต้องหยุดรถบ่อย ๆ ตามปั๊มน้ำมัน รถเข้าคิดเติมน้ำมันกันเหมือนแจกฟรีค่ะ หลายปั๊มก็ไม่สามาถให้บริการได้ หรือบางปั๊มก็น้ำมันหมดปั๊ม...โกลาหลมาก ไม่เคยเห็นอะไรที่โกลาหลอย่างนี้มาก่อน........นี่เป็นประสบการณ์ครั้งแรกในชีวิตที่มาเจอเหตุการณ์ที่คนเป็นล้าน ๆ คน มาใช้เส้นทางหนีตายร่วมกันแบบนี้....
สิ่งเดียวที่ต้องทำตอนนี้คือ...อดทน พยายามขับรถให้ใจเย็น...ปลอบใจซึ่งกันและกัน...คิดว่าอะไรจะเกิดก็ให้มันเกิด ขอให้ชีวิตเรารอดปลอดภัยเป็นใช้ได้
ระหว่างทาง เราโทรหา เจนนี่...ซึ่งเป็นเพื่อนคนไทยคนเดียวที่เรารู้จักและก้รักเหมือนน้องสาว...เจนนี่ก็บอกว่า คุยกับสามีแล้ว คงจะอยู่บ้าน ไม่อพยบหนี เพราะว่าหนีไปทางไหนก็มีแต่รถ ไปไหนไม่ได้ไกล คนข้างบ้านพยายามออกจากบ้านเพื่อย้ายไปทางเหนือ แต่ก้ต้องกลับมาบ้านเพราะว่าทนกับสภาพรถติดอย่างมหาโหดไม่ได้
เจนนี่บอกว่าเตรียมรับมือ Hurricane Rita อยู่ที่บ้านนี่แหละ ออกไปหาซื้อไม้ เพื่อมาตอกปิดกระจกที่บ้าน ที่ Home Depot ไม่มีขายแล่้ว ไม้หมด ไม่มีอะไรเหลือให้ขายเลย ร้านรวงปิดเงียงเหมือนป่าช้า...ดีที่เตรียมตุนของกินไว้ และก็เตรียมหาที่ปลอดภัยที่สุดในบ้านไว้แล้ว เราก็เป็นห่วง และก็บอกว่าเราจะโทรติดต่อกันตลอดเวลาแล้วกันถ้าสัญญาณโทรศัพท์ใมช้ได้ เพราะว่าเราเป็นห่วง.....
 การผจญภัย ของเรากับโจอี้ก็ต้องดำเนินต่อไป.....จะพูดได้ว่า เดินเร็วกว่าใช้รถยนต์ก็ว่าได้...แต่ก็จำต้องนั่งอยู่ในรถเพื่อขยับไปทีละนิด....มันน่าเบื่อที่สุด...ไม่รู้ว่าการเดินทางจะเริ่มเคลื่อนตัวเร็วกว่าที่เป็นอยู่นี้ได้เมื่อไหร่....เราดันขับรถผิดทางกันอีกตะหาก...โอ๊ย...จะบ้าตาย...ต้องทำจายอ่ะคะ...แบบดูแผนที่ แบบเห็นเส้นทางไหนลัดได้ก็จะพยายามใช้เส้นทางนั้น จนหลงอ่ะ....กว่าจะหาทางมาบรรจบเส้นทางที่เราต้องการไปเนี่ยก็เสียเวลาไปกว่า 3 ชั่วโมง.....เฮ้อ.....อะไรมันจะเลวร้ายอย่างนี้หนอ...นั่งนึกใจใน หิวก็หิว....กินแต่พวกขนมขบเคี้ยว...แหม๊ นี่ถ้าเอาข้าวใส่รถมาด้วยก็ดีอ่ะจิ...คงอิ่มท้อง.....อย่างว่า อดทนเท่านั้นคะ
มีเรื่องตลก...ระหว่างทางมาเล่าแก้เครียดเหมือนกันนะคะ....เรื่องมีอยู่่ว่า.....
 มีอยู่ช่วงเส้นทางวหนึ่ง..ที่เรากับโจอี้ขับรถผ่าน.....ซึ่งเป็นเส้นทางที่ไม่น่าจะรถติดแล้วนะคะ...แต่ก็ยังติดกันยาวววว เหยียด...เอ...มันมีรถชนกันรึงัยน๊ะ... รถขยับไปได้ทีละนิดเอง....จนมาระยะหนึ่งพอมองเห็นว่า มีผู้หญิงกลางคนหนึ่งคน กับเด็กเล็กวัย ซัก 6 ขวบ น่ารักมากคะ....
เค๊าพิมพ์แผนที่ใส่กระดาษ A4 และปริ้นส์ออกมาเยอะมาก...และก็พยายามแจกให้กับเพื่อนผู้เดินทางผ่านบ้านของแก....ซึ่งไม่ได้เรียกร้องเงินนะคะ เพียงมีจิตใจดีทำ Maps มาแจกฟรี เผื่อใครหลงทาง...หรือไม่รู้ทาง...
สรุปว่า จริง ๆ รถไม่ติดเลยคะ พอเราพ้นสองแม่ลูกมาแล้วรถวิ่งฉะหลิว...มานั่งหัวเรอะกันก๊าก...กับโจอี้ว่านี่เรามาติดบนเส้นทางนี้ไม่ใช่เพราะว่าผู้คนมาใช้เส้นทางนี้แยะหรอกนะเนี่ย แต่เป็นเพราะว่าสองแม่ลูุกมายืนโบกรถเพื่อแจก Maps นี่เอง....เวลานี้ จะโมโหที่ทำให้รถราติดก็ใช่ที่นะคะ...ก็เพราะว่าแกหวังดีกับคนเดินทางนี่นา....
มานั่งนึกว่า คนดีในสังคมที่แก่งแย่งกันก็ยังมีนี่นา....คนที่อยู่นอกเมืองคงจะเหมือนกันหมดนะคะ ไม่ว่าที่ไหน ๆ เช่นคนต่างจังหวัดที่เมืองไทยบ้านเรา จะมีความมีน้ำใจสูงกว่าคนในเมือง....อย่างสองแม่ลูกนี้ก็เหมือนกัน...แกอยู่ห่างตัวเมือง แกมีจิตใจงาม ทำ Maps มาให้คนที่ไม่รู้เส้นทางได้เดินทางไปในทางที่ถูก ไม่ต้องหลง น่าชื่นชม มากกว่าน่าตำหนิที่มาทำให้รถติด อิอิอิ.....
แล้วเราก็โทรหา Tray ถามทางอยู่ตลอดเวลา Tray บอกว่า แม่ของ Tray มาถึงแล้วน๊ะ ออกจากบ้าน 11 โมงเช้า....เอ...แล้วนี่แกไปทางไหนของแกหว่าถึงได้เร็วจัง นี่เราสองคน บ่าย 3 โมงแล้วยังไม่ถึงเลยเนี่ย....แม่ของ Tray ก็อยู่ไม่ไกลจากเราสองคนนี่นา....แต่ว่าแกไปหาลูกแกบ่อย คงรู้เส้นทางลัดได้ดีกว่าเราสองคนอ่ะคะ
ประมาณ 4 โมงเย็น...เราสองคนเดินทางมาถึง Martlin เป็นที่ที่ Tray อยู่คะ...แต่ก็หิวสุดขีด แวะร้าน แมคโดนัล โอ้โห...ร้านก็ยังมีคนเต็มเหมือนแจกฟรีเหมือนเคย...แต่ก็ต้องลงรถไปต่อคิดแล้วแหละค๊า...หิวเลือดขึ้นหน้าแล่ว....โจอี้บอกว่าให้เรานั่งรอในรถเค๊าจะลงไปซื้ออะไรมาให้เรากินเอง เพราะว่าเราไม่ไว้ใจใครในตอนนี้ กลัวคนจะมาทุบรถขโมยของคะ....จะว่าวิตกจริตก็ไม่ปานนาเนี่ยอิอิอิ.....จริง ๆ แล้ว ร้านพวกนี้ ขับรถไปสั่งก็ได้นะคะ...ไม่ต้องลงรถไปด้วยตัวเอง
แต่ว่าเหตุการ์แบบนี้ คน ทำงานทำไม่ทันคะ เลยไม่มีบริการ แบบที่ขับรถแล้วสั่งซื้อได้ เลยต้องให้โจอี้ลงรถไปต่อคิวซื้ออะไรมาให้ ศรีภรรยาอย่างอิช้านหม่ำ
โจอี้มาพร้อมเบอร์เกอร์ ปกติจะไม่ชอบทานเบอร์เกอร์นะคะ...แต่ ณเวลานั้น โอ้โห...เป็นเบอร์เกอร์ที่อร่อยที่สุดขึ้นมาทันที...ก็หิวแบบสุด ๆ แล้วนี่นา...ทานอิ่มแล้วค่อยยังชั่วหน่อย...อารมย์ดีขึ้น....ก่อนถึงร้าน แมคโดนัล ต่างคนก็ต่างไม่พูดอ่ะ ฟังข่าวกันอย่างเดียว..เรามีเผลอแอบงีบ...บ้างเล็กน้อย...งานนี้โจอี้ขับรถคนเดียว...
4.30 น. เราสองคนถึงที่หมาย....ถึงบ้าน Tray ปลอดภัยดีค่ะ ปลอดภัยในที่นี้หมายถึงปลอดภัยจากการเดินทาง...แต่ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นอีก สองวันข้างหน้านะคะ ต้องติดตามข่าวเรื่อง Hurricane ตลอด...ห่วงของคะที่ไม่สามารถเอามาด้วยได้.....
คืนนี้ได้ใช้คอมของ Tray เช็คเมลย์ และก็ไม่ลืม เข้ามา Blog เห็น เพื่อน ๆ น้อง ๆ ใน Blog ส่งกำลังใจ หลายคนก็ส่งข่าว น้องแหม่ม พฤษภาคม 2510 น่ารักมาก พยายามส่งข่าว และก็ไล่ให้เราออกจากบ้านให้เร็ว ๆ เลยต้องออกจากบ้านตามคำสั่งนู๋แหม่มเค๊าค๊า....หลายคน ขอพรคุณพระคุณเจ้าให้คุ้มครอง....อ่านแล้วก็ให้คิดถึงความเป็นเพื่อนบนโลกอินเตอร์เน็ต....ถึงจะเป็นความห่วงใยผ่านตัวหนังสือ แต่ก็มีความหมายมากมายนะคะ....อยากจะบอกด้วยความจริงใจ.....ความรู้สึกมันปลื้มใจบอกไม่ถูกคะ....
ตอนนั้น พิมพ์ภาษาไทยไม่ได้ เลยพิมพ์ภาษาอังกฤษ...สั้น ๆ ตอบน้อง ๆ ว่าออกมาอยู่ที่ปลอดภัยแล้ว...หวังว่าหลายคนคงจะเข้ามาและก็ทราบข่าวแล้วนะคะ....
ขอบคุณจริง ๆ เลยสำหรับความห่วงใยต่าง ๆ ......(อยากร้องไห้)
ศุกร์ที่ 23 กันยายน 2548
โจอี้ติดตามข่าวตลอดเวลา....ปลุกเราตื่นอีกแล๊ะ... อิช้านมาอยู่บ้านใครก็ไม่เคยแปลกที่คะ นอนหลับได้ดีอิอิ...ไม่มีแปลกที่ ตื่นสายเหมือนเคย ก็ไม่ได้ทำงานนี่หว่า...โจปลุกบอกว่า....มีข่าวดี....Hurricane Rita เคลื่อนตัวเล็กน้อย...ไม่เข้า Galveston โดยตรงแล้ว...นั่นหมายถึง ที่ Houston ก็จะโดนน้อยกว่าที่คิด....กำลังอ่อนลงเล็กน้อย..เคลื่อนตัวเข้าสูู่ หลุยส์เซียน่า New Orleanes ..โอ้แม่เจ้า...New Orleanes อีกแล้วเหรอ พึึ่งโดนคุณ แคทรีนา มายังไม่ฟื้นเลยอ่ะ เอาอีกแล้วเหรอ...นี่ข่าวยังบอกอีกว่าที่ New Orleans เขื่อนตามริมแม่น้ำมิซซิดซิบปี้(เขียนถูกอ๊ะป่าว) เขื่อนริมแม่น้ำแตก น้ำเริ่มไหลทะลักมาท่วมอีกมาก โอ...อะไรกันนี่....ข่าวว่า ผู้คนพึ่งจะมีบางส่วนอพยบกลับไป ทางเจ้าหน้าที่รัฐ ประกาศให้ย้ายออกด่วนที่สุดอีกรอบ...แย่ยังเลยนะน่าสงสารจัง.....เราก็ใจจดจ่อ โทรหาเจนนี่ว่าเป็นอย่างไรบ้างที่บ้าน เจนนี่บอกว่าฝนเริ่มตกแต่ไม่หนัก....ตามข่าว Hurricane Rita จะ เข้าฝั่ง ก็คงจะประมาณ 7 โมงเช้าของวันเสาร์....วันศุกร์ยังไม่มีอะไรมาก.....
วันนี้ไม่มีอะไรทำกันก็นั่งดูหนังข่าวกัน นั่งกิน ๆ นอน ๆ เหมือนได้พักผ่อน แต่ใจไม่ได้พักไปด้วยนา....ห่วงคะห่วงบ้าน..
ตอนเย็นTray เลิกงานกลับมาบ้าน...บอกว่า แม่กับยาย...ทำอาหารเย็นไว้ให้พวกเรา เชิญเราไปทานข้าวด้วย....แหม๊....ดีอ่ะซิกำลังหิว วันนี้กินแต่ขนมจิกจิก โจอี้ทำแซนวิสให้ทานก็ไม่ค่อยอิ่ม....งัยไม่รุ
Tray บอกว่า ไปบ้านยาย ห้ามคุยเรื่องมุสลิม ห้ามคุยเรื่องการเมืองเด็ดขาด อิอิ มีการส่งซิกด้วยอ่ะ...ยายแก่แล้วอาจจะน่ารำคาญ เฮ้อ...พวกฝรั่งคิดกันแบบเนี๊ะอ่ะนะ เราซิชอบคนแก่....แต่เราคงคุยอะไรด้วยไม่ได้มากหรอก คุยกันคนละภาษาอ่ะ
แล้วเราก็ได้ไปบ้านยาย วันนี้ยาย กับแม่ก็ทำอาหารพื้น ๆ มี แฮม มีเฟร้นฟราย ข้าวโพด Salad ผัก มีเค๊ก....ยายทำเองนีะ แม่บอก...ยายของ Tray ไม่เห็นจะน่าเบื่อตรงไหน แกน่ารักดีออก ยิ้ม ๆ ก้ไม่ได้ถามอะไรมากมาย...เค๊าคงรู้ว่าเราคุยไม่เก่ง....แต่เอ....เราเริ่มชินกะคนฝรั่งแล้วมั้ง....เราไปทานข้าวกับคนไม่เคยรู้จักมาก่อนนี่เราไม่ยักจะประหม่าน๊ะ...แต่ก่อนเนี่ยไม่ได้เลย ไม่อยากไปทานข้าวกับใครที่เราไม่รู้จัก กลัวเค๊าถามอะไรพูดตอบเค๊าไม่ถูก....เดี๋ยวนี้ ถึงไหนถึงกันคะ....
ทานอาหารเสร็จ ไอ้เราก็นิสัยคนไทย ไปกินข้าวบ้านเค๊าแล้วก็จัดการเก็บจานชามเอาไปล้างให้เจ้าของบ้านซะงั้น....แม่ Tray บอกว่าไม่ต้อง เราบอกว่า เป็นธรรมเนียมบ้านเรา กินแล้วก็ช่วยล้างงัย....เค๊าบอกว่า ดีจัง เค๊าอยากได้ลูกสะไภ้แบบนี้.....ผู้หยิงฝรั่งไม่มีการทำแบบนนี้อ่ะ กินเสร็จเป็นหน้าที่เจ้าของบ้านเก็บคะ...เราก็อธิบายว่า ที่เมืองไทย พ่อแม่สอนมาอย่าทำความเดือนร้อนให้ใคคร ใคครทำอะไรให้เรา เราตอบแทนได้ให้ตอบแทน เป็นเรื่องปกติ
แม่ Tray กับ ยาย...ชอบใจใหญ่ บอกว่าหาลูกสะไภ้ให้ได้แบบนี้ซักคนสิ.....
 Tray เพื่อนโจคนนี้ยังโสดคะ เคยมีแฟนคน ฟิลิปิน....แต่อยู่ด้วยไม่ได้ เธอเป็นประเภท ทำตามใจตัวเอง....Tray ซื้อรถให้ไว้ไปทำงาน เธอก็ไปทำงานซะแบบไม่กลับบ้านซะงั้น บอกว่านอนในรถบ้าง...ใช้เงินแบบเหมือนกระดาษ ซื้อของอะไรก็ซื้อแบบ ใช้ได้ทั้งปีอิอิอิ....ไปหาหมามาเลี้ยง 2 ตัวเธอก็ไม่เคยดูแล....ใช้บัตรเครดิตที่ให้ไว้เกินพิกัด.....จนTray ทนไม่ไหว ให้เธอย้ายออกไป ยึดรถคืน หาอพาร์ตเม้นให้เธออยู่ ตอนนี้เห็นห่างกันไปแล้ว....
Tray เริ่ม แชต หาแฟน โดยเลือกคนไทยอ่ะคะ...เค๊า...คงเห็นเรากับโจอี้ ไม่เคยมีปัญหากัน Tray เริ่มแชต โดยใช้ ICQ เค๊าคุยกับสาวไทยอยู่สองคน คนหนึ่้ง มีลูกติดหนึ่ง....อีกคนเป็นสาว Working women Tray ให้เราคุยกับสาวที่เค๊าแชตอยู่ เผอิญ ไอ้เราก็ตื่นสาย รับปากว่าจะคุยกับสาวไทยเพื่อน Tray แต่ก็ไม่ได้คุยกันจนแล้วจนรอด....ก็ตื่นสายอ่ะ กว่าเราจะตื่น เพื่อน Tray ก็ไปนอนแล้วคะ โทษทีน๊ะ Tray
กลับมาเล่าเรื่อง Hurricane Rita ต่อ.....กลับมาก็ดูุข่าวตลอด...ข่าวก็แจ้งว่า เจ้า Rita เคลื่อนตัวย้ายเป้าหมายจาก Galveston ไปแถบ หลุยส์เซียน่า นิวโอลีน แน่แน่...
โอ...มันไม่ได้ตรงดิ่งมาที่ Houston อย่างที่ทุกคนตั้งเป้าไว้ โชคดีซิเรา....ถึงจะโดนแต่ก็คงไม่โดนหนักหนาแล้ว...โดนหาง ๆ ก็ยังดีกว่าโดนจั๋ง...จั๋ง...แล้วก็ข่มตาให้หลับอีกหนึ่งคืนคะ.....
 วันเสาร์ 14 กันยายน 2548
Sweeite Wake up..........
โจอี้...ปลุกอีกเหมือนเคย.....บอกเราว่า Hurricane Rita เข้าฝั่งหลุยเซียน่าไปแล้ว....ไม่ตรงไป Galveston ให้โทรถามเจนนี่ว่า เป็นงัยบ้างที่ Houston เราก็โทรหาเจนนี่....เจนนี่บอกว่าฝนตกหนักมาก....ลมก็แรงมาก แต่ก็ไม่โหดอย่างที่คิดไว้ เพราะว่าต้นหมากรากไม้ ก็ยังไม่ถึงกับล้ม หรือมีน้ำท่วม....แต่ว่าบางที่ไม่มีไฟฟ้าใช้แล้ว... และข่าวก็บอกว่าให้อยู่แต่ในบ้าน.....คงไม่เลวร้ายอย่างที่เราคาดคิดไว้...มันผ่านไปแล้ว....สงสารแต่ที่ New Orleans โดนซ้ำซาก......
โจอี้...กับเราปรึกษากันว่า....ไม่มีอะไรร้ายแรงมาก เรากลับ Houston กันเถอะ....เฮ้ย...โจ....ข่าวบอกว่ายังไม่ให้ประชาชนกลับจนกว่ารัฐจะประกาศให้กลับบ้านนี่นา...
โจอี้บอกว่า ที่ไม่ให้กลับเป็นเพราะว่า น้ำมันตามปั๊มไม่มี ไฟฟ้าตามแยกไฟแดงต่าง ๆ ใช้การไม่ได้ ตามทางอาจจะมีฝนตกหนัก มีต้นไม้ล้มขวางทาง ทางอาจจะไม่สะดวก...คิดดูว่าถ้าเรากลับวันอาทิตย์ ต้องไปติดแหง๊ก...เหมือนตอนเรามาอีกเป็นสิบชั่วโมง ต้องไปบ้าบนท้องถนนกันอีก เอาเรอ๊ะ....น้ำมันเราก็มีพอแล้ว อาหารกินในรถได้นนี่นา.....
.แต่เราสองคนตัดสินใจกลับในเช้าวันเสาร์ เก็บของเสร็จประมาณ 9 โมงเช้า....ล่ำลาเพื่อนโจ แล้วเราก็ออกเดินทาง โดยเส้นทางหมายเลข 6 เค๊าเรียกอะไรไม่ทราบ แล้วก็มาทางลัดเหมือนตอนขามา ก่อนออกมาก็เติมน้ำมัน....ที่แสนจะแพงอ่ะ แพงขึ้นมาก...แต่ก็ต้องเติม..เพราะว่า ที่ Galveston และ Houston ไม่มีน้ำมันขายซักปั๊มเดียวค่ะ ก็ไม่รู้ว่า จะมีน้ำมันเมื่อไหร่......เหมือนกัน....จากนั้นเรา.แวะหา ร้าน แมคโดนัล อีกเหมือนเดิม แต่กว่าจะหาได้ ร้านไม่เปิดเลยคะ เป็นเพราะว่า อาหาร หมด ไม่มีจะขายเพราะว่า สองสามวันนี้้ผู้คนเดินทางก็แวะซื้ออาหาร ฟาดฟู๊ด ทานง่าย จนทำให้ไม่มีของจะขาย......ไม่ใช่กลัว Hurricane เพราะว่าอยู่ไกลเขตอันตรายมากแล่ว
...สรุป ขับรถออกมาตั้งไกล มาเจอร้านแมคโดนัล ต้องต่อแถวยาวออกมานอกร้าน ไม่อยากจะเชื่อเลยอ่ะคะ แต่กลัวหิวระหว่างทางก็ต้องต่อแถวยาวเหยียด.....
ไอ้เราก็เลยถือโอกาสเข้าห้องน้ำซะเลย.....มีเรื่องตลกอีกแล๊ะ.....
คือว่า ระหว่างที่่ไปเข้าห้องน้ำ ก็มีแถวรออยู่ก่อนแล้ว 4-5 คน พอจะถึงคิวเราก็มีผู้หญิงที่เข้าก่อนหน้าเรา เป็นแม๊กซิกัน....พอดีกับที่ลููกสาวของเขาโผล่เปิดประตูเข้ามาจะเข้าห้องน้ำเหมือนกัน (ห้องน้ำมี 2 ห้อง) คุณเธอก็ถือโอกาส พอออกจากห้องน้ำได้ก็ดึงมือลูกสาวให้เข้าห้องน้ำที่เธอออกมา...
อ๊ะ...อ๊ะ...ไม่เห็นแถวเหรอ ทำไมไม่ต่อคิวว๊ะ...ไอ้เราชักหงุดหงิด แต่ยังไม่ทันได้อ้าปากพูดอะไร....ผู้หญิงอเมริกัน..คนก่อนหน้าเราคนหนึ่ง ก็พูดขึ้นมาว่า นี่ไม่ใช่คิวของเธอ หมายถึงลูกสาวที่พึ่งโผล่เข้ามา....ดูซิคิวรอกันยาว มาใหม่ก็สมควรไปต่อแถวเหมือนคนอื่น ๆ เค๊าซิ....ผู้หญิงแม๊กซิโก ก็ไม่สนใจพยายามจะให้ลูกสาวเข้าห้องน้ำก่อนคนอื่น...เผอิญ...ก่อนที่จะมีการโต้เถียงกันเกิดขึ้น ลูกสาวคนนั้นก็อายุราว ๆ 15 แล้วแหละ เธอคงอายอ่ะน๊ะ.....เลยไม่เข้ามันแล้วห้องน้ำ... เดินออกจากห้องน้ำไปเลย.....เออ....ทุกคนก็ต้องเข้าคิวซิเนอ๊ะ...มาลัดคิวได้งัยอ่ะ....
เอ...กำลังคิดอยู่ว่าถ้าผู้หญิงอเมริกันไม่พูดอะไรขึ้นมา....เราจะพูดอะไรแบบนี้รึเปล่าหนอ....????
หลังจากจัดการ เติมน้ำมันเต็ม....หาของกินรองท้อง ไม่ให้หิวแล้วก็ เดินหน้าตรงดิ่งกลับบ้านคะ.....ระหว่างทาง....ก็เริ่มมีรถหนาแน่นเหมือนกัน..แต่ไม่ถึงกับติด แหง๊ก...ขับไปได้เรื่อย ๆ ระหว่างทางก็มีฝนตกพอประมาณ เราสองคนขับรถกลับทาง .เดิมที่เรามา แต่คราวนี้ไม่ติด โชคดีเป็นของเราแต่ก็ต้องระวังเป็นอย่างมาก เพราะว่าถนนลื่น...มีต้นไม้ล้มบ้างประปลายแต่ไม่ได้ขวางทาง ลมแรงมาก...บางทีรถสั่นเหมือนกันระหว่างเดินทาง แต่ก็ตัดสินใจถูกแล้ว ถูกเวลา เพราะว่าถ้าไม่เริ่มกลับตอนนี้ ก็ต้องไปฝ่าฟันกับคนเป็นล้านคนที่จ้องจะกลับ เข้าเมือง Houston และ Galveston คิดดู สอง City ต้องใช้เส้นทางเดียวกัน.....โอ...ไม่อยากนึกถึง......งัยก็ขอกลับก่อนแล้วกัน....
เราสองคนกลับมาถึงประมาณ บ่ายโมงกว่า ๆ......เหมือนเมืองร้างเลยคะ ไม่ค่อยมีผู้คน....ร้านค้าต่าง ๆ ปิดหมด.... บอกให้โจอี้ไป HEB เผื่อห้างจะเปิด เราจะได้เช็ค ตารางทำงานของเรา เพราะว่าเราไม่ได้มาทำงานตั้งแต่วันพฤหัส นี่วันเสาร์แล้ว....
เราก็ขับไป HEB แต่ก็ปิด ก็ให้โจอี้ลงไปอ่านประกาศ เขาปิดถึงวันที่เท่าไหร่ HEB ปิดตั้งแต่เย็นของวันพฤหัสบดี......จะเปิดวันอาทิตย์ เวลาประมาณ 9 โมงเช้า.....
โชคดีของเราไป เพราะว่าเราไม่ได้โทรติดต่อไม่รู้ว่าเราขาดงานกี่วัน สรุปเราขาดงานไปวันเดียว เพราะว่าวันอื่น ห้างปิด.....
ยังงัยก็คงต้องเข้ามาพรุ่งนี้อยู่ดีมาดูตารางทำงานอาจจะต้องทำวันจันทร์.....เราไม่อยากหยุดหลายวัน....เพราะว่าหยุดงานเราก็ไม่ได้ตังอ่ะ.....
ความงก.....ไม่เคยหยุดนิ่งแฮะเรา....งานคคือเงิน....เงินคืองานคะ......
 กลับมาถึงอพาร์ตเม้น....มองไปรอบ ๆ มีแต่ต้นไม้แก่ ๆ เล็กน้อย ล้ม ป้ายข้างทางล้มบ้าง มีเศษใบไม้ต่าง ๆ ปลิวที่ถนนมากมาย โอ๊ย.....ดีใจเรากลับมามีที่อยู่แฮะ....ไม่ได้ปลิวไปกับ Hurricane ทีแรกก่อนออกจากอพาร์ตเม้น....คิดว่ากลับมาจะเหลืออะไรบ้างหนอเรา......ก้าวออกจากบ้านก็ทำใจแล้วค่ะ ถ้าหากว่ากลับมาไม่เหลืออะไร เราก็คงต้องเริ่มสะสมกันใหม่.....แต่โชคเป็นของเราคะ
ทุกอย่างอยู่ครบคะ.....ทุกอย่างไม่ได้เลวร้ายอย่างที่เราคิดไว้.....อีกหลาย ๆ คนที่กลับมาบ้านที่ Houston ก็คงมีความรู้สึกเหมือน ๆ กัน...
Very Luckey โชคดีมากมากค่ะ.....
ชีวิตก็รอดปลอดภัย...ข้าวของเครื่องใช้อยู่ครบ......ไฟฟ้าที่นนี่ไม่ดับนะคะ อ๊ะ....นั่นหมายถึงเราสามารถรับฟัง ดูข่าวสารได้ สามารถหุงข้าวกินได้.....มีน้ำใช้....ซึ่งหลาย ๆ ท้องที่ไม่มีน้ำ ไม่มีไฟฟ้าใช้นะคะ......อะไรจะโชคดีเช่นนี้หนอเรา.....
โทรหาแม่ บอกแม่ว่า ปลอดภัย...กลับมาบ้านแล้ว ไม่ต้องห่วง....แม่บอกหายห่วง แกนอนไม่หลับมาหลายวันแล้ว.....แม่บอกว่าเพื่อน ๆ ทีีเมืองไทยก็โทรมาหาแม่กันใหญ่ ถ้าหาว่าเราอยู่ในเท็กซัสที่โดน Hurricane รึเปล่า....แม่บอกว่าใช่ อยู่ในเขตที่จะโดนหนักแต่เราย้ายมาก่อนแล้ว เพื่อน ๆ ที่เมืองไทยก็คงโล่งอกไปด้วย.....
 ความรู้สึก......กลัว....ความรู้สึกสับสน....ความคิดกลัวตาย....จากภัยธรรมชาติ.....อืม....เรารู้แล้วแหละว่ามันรู้สึกแบบไหน......
อยากจะขอบคุณเพื่อน ๆ ชาว Blog ที่ส่งข้อความมาเป็นกำลังใจ ส่งความห่วงใยต่าง ๆ ขอให้คุณพระคุณเจ้าคุ้มครอง มาให้พี่ตุ๊กตา...อยากบอกว่าที่น้อง ๆ ขอพรให้พี่ตุ๊กตา รอดปลอดภัยนั้น.....ได้เกิดผลจริง ๆขึ้นมาแล้วคะ.....โดยเฉพาะหลาย ๆ คน....ซาบซึ้งใจจริง ๆ คะ....ความเป็นเพือนบนโลกไซเบอร์.... ทำให้ความรู้สึกดี ๆ ผ่านตัวหนังสือก็มีคุณค่าทางใจมากมายไม่สามารถบรรยายได้นะคะ.....
 สรุปว่าพี่ตุ๊กตา...มีชีวิตรอด จาก Hurricane Rita และกลับมาอัพ Blog ให้ทุกคนได้ตื่นเต้นไปด้วยกันแล้วนะคะ....คงจะต้องกลับมาใช้ชีวิตตามเดิมคะ.....แต่คราวนี้คงจะมีบทเรียนจากการหนีภัยธรรมชาติ เป็นอีกบทเรียนใหม่ ๆ ของชีวิตพี่ตุ๊กตาคะ.......
 รักคนอ่านจัง.......
| Create Date : 25 กันยายน 2548 |
| Last Update : 25 กันยายน 2548 11:32:23 น. |
|
22 comments
|
| Counter : 1304 Pageviews. |
 |
|
|
โดย: อินทรีทองคำ  วันที่: 25 กันยายน 2548 เวลา:11:50:46 น. |
|
|
|
| โดย: Groovy วันที่: 25 กันยายน 2548 เวลา:12:05:31 น. |
|
|
|
| โดย: Justin's mom (Baby I love you ) วันที่: 25 กันยายน 2548 เวลา:12:22:29 น. |
|
|
|
| โดย: oneni วันที่: 25 กันยายน 2548 เวลา:12:28:43 น. |
|
|
|
| โดย: yuki san วันที่: 25 กันยายน 2548 เวลา:13:05:36 น. |
|
|
|
| โดย: JewNid วันที่: 25 กันยายน 2548 เวลา:16:14:58 น. |
|
|
|
| โดย: ขอบคุณที่รักกัน (blueberry_cpie ) วันที่: 25 กันยายน 2548 เวลา:20:10:05 น. |
|
|
|
| โดย: tukata001 วันที่: 25 กันยายน 2548 เวลา:21:03:12 น. |
|
|
|
| โดย: mungkood วันที่: 26 กันยายน 2548 เวลา:0:53:26 น. |
|
|
|
| โดย: ทราย IP: 68.54.123.77 วันที่: 26 กันยายน 2548 เวลา:3:25:27 น. |
|
|
|
| โดย: ทูน่าค่ะ วันที่: 26 กันยายน 2548 เวลา:14:46:12 น. |
|
|
|
| โดย: Roslita (roslita ) วันที่: 26 กันยายน 2548 เวลา:15:09:23 น. |
|
|
|
| โดย: กิ่งไม้ไทย วันที่: 27 กันยายน 2548 เวลา:21:46:56 น. |
|
|
|
| โดย: Vannessa วันที่: 28 กันยายน 2548 เวลา:12:47:24 น. |
|
|
|
| โดย: tiny IP: 68.68.29.123 วันที่: 1 ตุลาคม 2548 เวลา:13:10:36 น. |
|
|
|
| โดย: tumble (Tumble ) วันที่: 4 ตุลาคม 2548 เวลา:1:24:46 น. |
|
|
|
|
|
|
|
เช้าวันพฤหัสบดีที่ 22 กันยายน 2548
เอ้า...เราทำอะไรไม่ถูก...โจอี้เราจะไปกี่วัน...เราจะเอาอะไรไปบ้าง..และเราจะกลับมาเมื่อไหร่...โจอี้บอกว่า เอาสิ่งจำเป็นไปแล้วกัน เราอาจจะไม่มีอพาร์ตเม้นตอนกลับมา houston ก็ได้ โห...มันร้ายแรงขนาดนั้นเชียวเหรอ...
แล้วเราก็ช่วยกันย้ายเจ้าพวกผักสวนครัว เก้าอี้นั่งข้างนอก อะไรที่มันจะปลิวก็เก็บเข้ามาในบ้านหมด..........
เรานั่งคิดถึงคนที่ประสบภัย สึนามิ เมื่อปลายปีที่แล้ว......พวกเขาเหล่านั้น ไม่รู้ตัวว่าอะไรจะเกิดขึ้น.....แต่เราซิ เรารู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ฉะนั้นเราจึงมีเวลาหนีตายน๊ะ นั่งนึกในใจ......
การผจญภัย ของเรากับโจอี้ก็ต้องดำเนินต่อไป.....จะพูดได้ว่า เดินเร็วกว่าใช้รถยนต์ก็ว่าได้...แต่ก็จำต้องนั่งอยู่ในรถเพื่อขยับไปทีละนิด....มันน่าเบื่อที่สุด...ไม่รู้ว่าการเดินทางจะเริ่มเคลื่อนตัวเร็วกว่าที่เป็นอยู่นี้ได้เมื่อไหร่....เราดันขับรถผิดทางกันอีกตะหาก...โอ๊ย...จะบ้าตาย...ต้องทำจายอ่ะคะ...แบบดูแผนที่ แบบเห็นเส้นทางไหนลัดได้ก็จะพยายามใช้เส้นทางนั้น จนหลงอ่ะ....กว่าจะหาทางมาบรรจบเส้นทางที่เราต้องการไปเนี่ยก็เสียเวลาไปกว่า 3 ชั่วโมง.....เฮ้อ.....อะไรมันจะเลวร้ายอย่างนี้หนอ...นั่งนึกใจใน หิวก็หิว....กินแต่พวกขนมขบเคี้ยว...แหม๊ นี่ถ้าเอาข้าวใส่รถมาด้วยก็ดีอ่ะจิ...คงอิ่มท้อง.....อย่างว่า อดทนเท่านั้นคะ
มีอยู่ช่วงเส้นทางวหนึ่ง..ที่เรากับโจอี้ขับรถผ่าน.....ซึ่งเป็นเส้นทางที่ไม่น่าจะรถติดแล้วนะคะ...แต่ก็ยังติดกันยาวววว เหยียด...เอ...มันมีรถชนกันรึงัยน๊ะ... รถขยับไปได้ทีละนิดเอง....จนมาระยะหนึ่งพอมองเห็นว่า มีผู้หญิงกลางคนหนึ่งคน กับเด็กเล็กวัย ซัก 6 ขวบ น่ารักมากคะ....
Tray เพื่อนโจคนนี้ยังโสดคะ เคยมีแฟนคน ฟิลิปิน....แต่อยู่ด้วยไม่ได้ เธอเป็นประเภท ทำตามใจตัวเอง....Tray ซื้อรถให้ไว้ไปทำงาน เธอก็ไปทำงานซะแบบไม่กลับบ้านซะงั้น บอกว่านอนในรถบ้าง...ใช้เงินแบบเหมือนกระดาษ ซื้อของอะไรก็ซื้อแบบ ใช้ได้ทั้งปีอิอิอิ....ไปหาหมามาเลี้ยง 2 ตัวเธอก็ไม่เคยดูแล....ใช้บัตรเครดิตที่ให้ไว้เกินพิกัด.....จนTray ทนไม่ไหว ให้เธอย้ายออกไป ยึดรถคืน หาอพาร์ตเม้นให้เธออยู่ ตอนนี้เห็นห่างกันไปแล้ว....
วันเสาร์ 14 กันยายน 2548
กลับมาถึงอพาร์ตเม้น....มองไปรอบ ๆ มีแต่ต้นไม้แก่ ๆ เล็กน้อย ล้ม ป้ายข้างทางล้มบ้าง มีเศษใบไม้ต่าง ๆ ปลิวที่ถนนมากมาย โอ๊ย.....ดีใจเรากลับมามีที่อยู่แฮะ....ไม่ได้ปลิวไปกับ Hurricane ทีแรกก่อนออกจากอพาร์ตเม้น....คิดว่ากลับมาจะเหลืออะไรบ้างหนอเรา......ก้าวออกจากบ้านก็ทำใจแล้วค่ะ ถ้าหากว่ากลับมาไม่เหลืออะไร เราก็คงต้องเริ่มสะสมกันใหม่.....แต่โชคเป็นของเราคะ
ความรู้สึก......กลัว....ความรู้สึกสับสน....ความคิดกลัวตาย....จากภัยธรรมชาติ.....อืม....เรารู้แล้วแหละว่ามันรู้สึกแบบไหน......
สรุปว่าพี่ตุ๊กตา...มีชีวิตรอด จาก Hurricane Rita และกลับมาอัพ Blog ให้ทุกคนได้ตื่นเต้นไปด้วยกันแล้วนะคะ....คงจะต้องกลับมาใช้ชีวิตตามเดิมคะ.....แต่คราวนี้คงจะมีบทเรียนจากการหนีภัยธรรมชาติ เป็นอีกบทเรียนใหม่ ๆ ของชีวิตพี่ตุ๊กตาคะ.......
รักคนอ่านจัง.......
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
ผู้ติดตามบล็อก : 35 คน [
