มาอ่านแล้วก็เหนื่อยแทน เพราะมังคุดก็มีนิสัยไทยๆอยู่เต็มตัว แถมยังเป็นประเภทใจอ่อนกับใช้คนไม่เป็น มีแต่คนอื่นใช้ซะส่วนใหญ่ นิสัยอย่างนี้มันก็ดีแต่ในสังคมคนไทยอย่างเรานี่ละมั้งคะ ส่วนสังคมฝรั่ง ก็ตัวใครตัวมัน ขนาดมังคุดไปเที่ยวแค่เดือนเดียว ยังรู้สึกได้ว่าถึงแม้คนแปลกหน้าเดินผ่านจะทักทายกัน แต่ในคำทักทายนั้น ไม่มีเยื่อใยใดๆเหมือนที่คนไทยยิ้มให้กัน หรือทักกันว่า ไปไหนมา กินข้าวหรือยัง ตอนนี้ก็เตรียมใจอยู่ค่ะ เรียนจบแล้วก็อาจจะต้องไปอยู่ที่อเมริกา แต่ว่า ถ้าเค้าเกิดเปลี่ยนใจอยากไปผจญภัยในยุโรป ก็คงจะหนักกว่าอเมริกาแน่ๆ เพราะต้องหัดเดินใหม่เลย แถมภาษาก็ยังใหม่อีกต่างหาก

ยังไงก็ขอให้พี่ตุ๊กตาสู้มากๆนะคะ ถ้ามีเงินเหลือเยอะๆแล้วก็อย่าลืมกลับมาเยี่ยมเมืองไทยบ้างนะคะ

สังคมอเมริกันในที่ทำงานก็แบบนี้แหละพี่ตา เราไม่ต้องไปแคร์มาก แน่ะไม่แคร์ อิอิ กลายว่าเราเป็นแบบเขาไปซะแล้ว สังคมมันพาไป อิอิ แต่ถ้าเจออย่างพี่ตา ทรายก็ไม่เอื้อเฟื้อกับเขาเหมือนกันหละค่ะ เอาเปรียบกันแบบนี้

เอามาให้ดูเผื่อจะหายคิดถึงครับ

หวัดDค่ะ แวะมาทักทายนะคะ

ซาหวาดดีค่าคุณตุ๊กตา ^__^ แวะมาทักทายคะ ดาวระยิบระยับเหมือนเคย ท้องฟ้า ในบล๊อคคุณตุ๊กดูสดใส นะจ๊ะ แต่ท้องฟ้าบ้านแหม่ม ไม่ค่อยจะสดใสเลย ฉ่ำไปด้วยฝนมา 2-3วันแระ ละ เมื่อไหร่จะหายน้ำท่วมไม่รู้เนี่ย ไว้จะแวะมาทักทายอีกนะคะ

มาอ่านเรื่องเล่าครับ น่าเห็นใจครับพี่ตุ๊กตา เเต่ที่พี่ตุ๊กตาทำ
ผมว่าก็สมควรเเล้วครับ ดีกับคนที่เขาดีกับเรา
เอาใจช่วยครับ ขอให้เข้มเเข็ง