Bloggang.com : tukata001 : **ตุ๊กตา...ทำอะไรลงไปเนี่ย**

**ตุ๊กตา...ทำอะไรลงไปเนี่ย**

08::09::05

วันนี้....ตุ๊กตา...ตื่นเช้านา.........

ต้องรีบตื่นเพราะว่าไปทำงาน 11.00 น. เช้า........

วันนี้มีประชุม...ที่ HEB Market....5 โมงเย็น....

เราไม่มีรถหรอก อาศัยเพื่อนไปเหมือนเคย........

วันนี้ประชุม....ก็เป็นการแชร์ประสบการณ์ในการService Customer ซะมากกว่า ......ผู้บรรยาย........ให้พวกเรา เขียนปัญหา....ที่เกี่ยวกับลูกค้าขึ้นมาคนละปัญหา.....

ไอ้เราก็ไม่เก่งภาษาอังกฤษซะด้วย........มือไม้สั่นไปหม๊ด......

แต่ก็ไปกับเค๊าได้นะคะ.......

เราเขียนว่า
My fear is Customer order some Turkey..... But after I slice finish. Customer chang their mind ,and told me they need Ham wasn't turkey.

พอเขียนปัญหามาคนละอย่างก็ให้ เพื่อนข้างเราเป็นคนออกความคิดแก้ปัญหาของเรา.........

เพื่อนของเราเขียน ปัญหาของเขาประมาณว่า......
ลูกค้ามาแบบ อารมย์ขุ่นมัว.....หน้าตาไม่ต้อนรับแขกเอาซะเลย.....เราจะทำอย่างไรกับลูกค้าคนนี้......นี่คือปัญหาที่เราต้องเขียนแก้ไข.......

เราก็ตอบแบบคนไทย.....งัยละคะ

We have to smileing and eyes contact.....try to be nice with customer.......

เออ..........เราก็ได้เหมือนกันนี่นา.........คิก....คิก....

นั่งไปในห้องประชุมก็คิดไปในใจ เอ.........เรามานั่งเป็นคนไทยคนเดียว........ในกลุ่มฝรั่ง.....ไอ้เราก็ทำได้นี่นา....นึกภูมิใจ.....

ปกติ.....อยู่เมืองไทยเวลามีประชุม ไม่เคยโผล่หัวออกคววามคิดเห็นหรือทำอะไรแบบนี้เลย..........นี่แสดงว่าเราเปลี่ยนแปลง ตัวเราได้เหมือนกันน๊ะ.....

คราวนี้มีเรื่องต้องหนักจายมาอีกแล๊ะ............

คือว่าผู้บรรยายจะให้เราตอบแบบสอบถามซึ่งเป็นการทายนิสัยใจคอของคนที่ตอบคำถาม..........

คำถามจะมีอยู่ประมาณ 50 ข้อได้มั้ง............

ให้เรากากบาท....ข้องที่เราคิดว่าตรงกับเรา......

เราก็นั่งอ่านอยู่ตั้งนาน ปากกาจดแล้วจดอีก.....

ผู้บรรยายก็คงรู้ว่าเราไม่เข้าใจอิอิ........

ถามว่า...Somporn ! Are you understand?

NO. แหมตอบแบบฉะฉานเลยเรา.....พร้อมส่งยิ้มสยาม....เหอ...เหอ....

แล้วเค๊าก็อธิบายช้า ๆ ให้เราฟังว่า เนแบบฟอร์มนี้เป็นการทายนิสัย...ให้เราตอบคำถาม ถ้าไม่เข้าใจคคำถามไหนเค๊าจะอธิบายให้ฟัง...ให้ลองทำไป.....

แหม๊.....ไอ้เราก็นึกอยู่ในใจ.......

.ถึงไม่เข้าใจในนคำถามภาษาอังกฤษที่ถืออยู่ในมือ.........แล้วนึกเหรอว่า....ตุ๊กตา...จะเข้าใจ....ถ้าถามไปแล้ว ผู้บรรยาย....อธิบายเป็นภาษาอังกฤษ....อ่ะ........

อิช้าน...ต้องการคนอธิบายภาษาไทย.เว้ย......คิก...คิก

แต่ไม่เป็นไร....หลังจาก พยักหน้า...ตอบรับเหมือนเราเข้าใจแล้ว........ก็ทำท่าทางเหมือนอ่านรู้เรื่อง.......อ่ะน๊ะ

ก็มีบางข้ออ่ะน๊ะ ที่เราพอที่จะตอบคำถามได้........แต่มีหลายข้อที่เป็นศัพท์ที่เราไม่เคยเจอมาก่อน........เป็นศัพท์ทางวิชาการทางธุรกิจ.......ครายมันจาปายรู้..ฟะ..

อาศัยวิชาชีพเดิม........เหมือนตอนเด็ก ๆ จิ้มมันมั่วปาย.......เค๊าไม่รู้หรอก.............

ผู้บรรยาย.......ก็ถามเราอีกว่า........เรามีปัญหากับเรื่องภาษา.......สื่อสารกับลูกค้ารึเปล่า........คงถามเพราะเห็นว่าเราเป็นคนต่างชาติ...........

เรารีบตอบไปทันที ไม่มีปัญหาเรื่องภาษาอังกฤษ..สื่อสารกับลูกค้าได้ดีทีเดียว.................
แต่ที่มีปัญหา.คือ ปัญหาของฉันวันนี้แหละ ที่อ่านไม่ค่อยเข้าใจศัพท์ภาษาอังกฤษ.... ที่ไม่เคยเห็นมาก่อนวันเนี๊ยะ......ที่อิช้านมีปัญหา...

แล้วผู้บรรยายก็หัวเรอะ.....บอกว่า....I believe you can do it!!!!!!

อุ๊ย.......บ่อยั่น......อยู่แล๊น.........ทำได้จิ ทามมาย...จะทำไม่ล่าย.........ก็ทำเสร็จแล้วด้วย.หุหุ

และแล้วเค๊าก็ให้เรารวบรวมคะแนน.....

ไอ้เรารึก็ได้มาอยู่เป็นพวก S

S ในที่นี้ คือ คนที่อยู่ระหว่าง สามารถปรับตัว ปรับสถานการณ์........ยอมรับคความคิดเห็น ยอมรับข้อเสนอแนะ ยอมรับการสั่งสอน และพร้อมที่จะแก้ไขสิ่งต่าง ๆ เป็นคนง่าย ๆ ไม่มีขอบเขต.....เป็นบุคคลประเภท 96% ที่เป็นที่ยอมรับขของนักการขาย...........

YEA!!!! I got it

เราทำได้.......เราทำได้.........มันตรงกับนิสัยเราจริง ๆ ๆด้วยแฮะ.........แต่เอ..........เรามั่วเองนี่หว่า........

เป็นอันว่าการประชุมผ่านล่วงเลยไปด้วยดี......ตุ๊กตา...ซะอย่าง

หลังจากประชุม...เรากลับมาทำงานตามปกติอีก 2 ชั่วโมงครึ่ง.........
คุณพยาบาล.......ชื่อจี๊ด.....เดินมาหา.....บอกว่าซื้อขนมปังใส้ไก่มาฝาก....อร่อยมาก.......แหม๊........ลาบปาก...ตุ๊กตา.เอ๋ย.........รีบตามไปเอาขนมปัง......ด้วยความตะกระอ๋ะน๊ะ....กำลังหิวพอดี....คุณจี๊ดก้น่ารักมัก...มัก....

คุณพยาบาลจี๊ด.....

.....เป็นผู้หญิงตตัวเล็ก ๆๆ ....เล็กจริง ๆ ก็เพราะว่าเราตัวโตอ่ะจิอิอิ....หน้าตาน่ารักคล้ายหมวยหน่อย ๆ ..........เราคุยกันซักประเดี๋ยว.......เราชอบเปิดเผย เปิดโปง..........เอ้ย.......เปิดเผยเรื่องราวของเราให้คุณจี๊ดฟังเกือบหมด......คิก...คิก...อย่างว่าเราเป็นคงจริงใจ ไม่เคยโกหกใคร......

คุณจี๊ด เรียกตัวเองว่าพี่..........เอ.......เราก็....เดี๋ยวก่อน...คะ ใครเป็นพี่กันแน่....ดูเธอหน้าเด๊ก...เด็ก.......แหม.....คุณจี๊ดก็บอกว่า เธอ.เห็นหน้าเราเด็ก........เลยคิดว่าตัวเองเป็นพี่........สรุป....หน้าเด็กทั้งคู่......55555

เป็นอันว่ารุ่นราวคราวเดียวกัน ห่างกัน ปีเดียวเอง.........คุณจี๊ด....มาอยู่อเมริกา 10 ปีแล้ว.........มาเรียนที่นี่.......และก็แต่งงานที่นี่..........เราได้ที....หากมีปัญหาเรื่องสุขภาพ ขอเรามาปรึกษานะคะ ฟรีด้วยน๊ะ.......หุหุ...
อันนี้เปล่าพูดไปหรอกค๊า.........แต่ในใจคิดแล้วว่า หาหมอที่นี่แค่ไปพบแพทย์ก็เสียตังแย้ว.........มีอะไร....หาพยาบาลก่อนดีฝ่า คนไทยด้วยกัน อธิบาย...กันรู้เรื่องหน่อย..........เราถือว่าเราโชคดีนาที่มารู้จักคุณจี๊ด.....

แล้วเราก็ขอตัวกลับมาทำงานต่อ....คราวหน้าพักแล้วจะไปนั่งคุยด้วยอีก....คุณจี๊ด...ใจดีจังคะ......