ยังคงจำวันที่เราแต่งาน เมื่อ 14
กุมภาพันธ์ 2547 ได้ดี เหมือนกับมันพึ่งเกิดเนอ๊ะ โจอี้เนอ๊ะ

วันของเราสองคน จัดขึ้นแบบเรียบง่าย มีแค่เพื่อน ๆ และแม่ พี่สาว
และน้องสาวของพี่ตุ๊กตา ถึงไม่ใช่งานแต่งงานที่ใหญ่โต แต่อบอุ่นเชียวแหละคะ

ดูรูปวันแต่งงานของพี่ตุ๊กตา กับโจอี้ ได้ด้านข้าง ๆ นะคะ



         มาถึงวันนี้ ครบรอบ 3 ปีแล้วน๊ะ 
ช่วงนี้ เราสองคน เข้าใจกันมากขึ้น  เมื่อเทียบกับ การอยู่ด้วยกัน เมื่อปีแรก
ๆ เราสองคนจะมี ??? อยู่บนใบหน้าของเราสองคนเสมอ
ยามเมื่อ ผ่ายใดผ่ายหนึ่ง เริ่มบทสนทนา ก็ความที่เริ่มมาใช้ชีวิตคู่กับ
คนที่แตกต่าง ทั้งด้าน ภาษา วัฒนธรรม ความเป็นอยู่ประจำวัน ศาสนา

ไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ นะคะ ที่จะมาใช้ชีวิตคู่กับคนต่างชาติ ความอดทน ความเข้าใจ
ต้องปรับตัว แต่ไม่ใช่การเปลี่ยนแปลงนะคะ



        ก่อนที่เราสองคนจะตกลง แต่งงาน กัน
เราได้พูดคุย ทำความเข้าใจกันมากมายหลายเรื่อง แม้แต่จะเป็นเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ
ที่อาจจะมองข้ามไป

เราสองคน จะไม่เปลี่ยนนิสัย ซึ่งกันและกัน ซึ่งเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้
ไม่ว่าจะรักกันปานใดก็ตาม

        แต่เราสองคนจะใช้วิธี
ปรับความเข้าใจให้มากขึ้น พยายามเข้าใจอีกฝ่ายให้มากกว่าเดิม และทำใจยอมรับซะ
มันก็จะเป็นเรื่องปกติไปเอง



      

      

        ความเสมอต้นเสมอปลาย ของโจอี้
ทำให้เรารู้ได้ถึงความเป็นคนดีของ โจอี้........ถึงจะไม่ได้ดี
100% แต่เราขอให้เป็นแบบนี้ตลอดไปก็พอแล้ว

ไม่ต้องร่ำรวย ไม่ต้องมีเครื่องอำนวยความสะดวก มากมาย
เราสองคนก็อยู่ได้ด้วยความเข้าใจ พอมีพอกิน ดูแลซึ่งกันและกันแบบนี้
ก็มีความสุขสำหรับการใช้ชีวิตคู่แล้ว



        การได้อยู่ด้วยกัน
มันทำให้เราได้เริ่มรู้แล้วว่า เราไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว อกต่อไป
เรามีอีกคนหนึ่งที่คอยห่วงใยเรา มีคนบอกรักเราสม่ำเสมอ ดีจะตายไปเนอ๊ะ

 

      ขอบคุณ.....
ที่เวลาเราขี้เกียจ หรือทำบ้านรกรุงรัง โจอี้ก็คอยตามเก็บให้ตลอด (น่าอายเนอ๊ะ)

      ขอบคุณ.... ตั้งแต่รู้จักกันมา
มีดอกไมมาให้สม่ำเสมอ.....

                       

ขอบคุณ..... ที่คอยเป็นนาฬิกาปลุก เราเสมอ
เวลาเราต้องตื่นไปทำงานแต่เช้า ๆ ( โอจี้ตื่นนอนก่อน...ทู๊ก....วัน)

      ขอบคุณ..... ที่ชอบเตรียมอาหารเช้า
ไว้ให้เรา......เวลาเราตื่นสายอ่ะ....

      ขอบคุณ..... ที่คุยกะเรา สม่ำเสมอ ตั้งแต่ วันแรก
ที่เราคุยกันผ่าน ตัวหนังสือ. (เมื่อ 5 ปีที่แล้ว)........จนเดี๋ยวนี้
เราสองคนก็ยังคุยกัน ผ่าน MSN เนอ๊ะ
(มันถูกตังกว่าโทรนี่นา ก๊าก...)

      ขอบคุณ..... ที่ปล่อยให้เรานอนตื่นสาย ตลอด.......

      ขอบคุณ..... ที่ คอยเอาน้ำมาไว้ให้เรา ที่หัวนอน
เสมอ......

      ขอบคุณ..... ที่คอยชาร์ตแบตตารี่
มือถือให้ตลอด.....(เพราะว่า...เราไม่เคยเช็คซักที แบตมือถือเนี่ย..)

     ขอบคุณ ..... 
ที่เข้ามาในชีวิตเรา ทำให้เราไม่เหงา ทำให้เรามีความหวังในชีวิตมากขึ้น

     ขอบคุณโจอี้  ที่รักและเป็นห่วงเสมอต้นเสมอปลาย
รวมไปถึงญาติ ที่อยู่เมืองไทยด้วย

     ขอบคุณ โจอี้  ที่ไม่เคยทิ้งเราให้ผจญปัญหา
อยู่คนเดียว ตอนนี้เรามีสองหัว แล้วเนอ๊ะ เมื่อก่อนคนเดียวหัวหาย
ตอนนี้เรามีสองคนเป็นเพื่อนตายแล้วแหละ



                   
ขอบคุณ ที่มาเติมชีวิตให้เต็ม กับสิ่งที่เราขาดหายไป.....

 ขอบคุณ ทุก ๆ คนที่แวะเข้ามาอวยพร วันครบรอบการแต่งงาน 3 ปี ของพี่ตุ๊กต กะ พี่โจอี้
ด้วยนะคะ.........
และขอให้ทุกคนมีความสุข มีความรัก ในทุก ๆ วันนะคะ