กลับมาจาก Dallas
แล้วค๊า......เหนื่อยเอาการ ออกจากบ้านกันตั้งแต่ ตี 4 ขับรถกันไปคนละคัน
เมื่อคืนก็เช่ารถแวนมา อีกคัน พี่ตุ๊กตา ขับรถคันเล็กไป โจอี้ขับรถแวนไป
ง่วงก็ง่วง.......แต่ก็ต้องขับไปให้ถึง จะได้รีบกลับ ไอ้ที่รีบกลับเนี่ย
กลับมาให้ทัน Supper Bowl ตะหาก.........
พูดถึงเรื่องขับรถในอเมริกา นี่ก็น่าเบื่อเหมือนกันนะคะ น่าเบื่อตรงที่
เค๊าจำกัดความเร็ว เมื่อต้องขับรถ จำกัดความเร็ว มันก็ไม่มีอะไรตื่นเต้นเนอ๊ะ...
นึกถึงขับรถที่เมืองไทย ออกต่างจังหวัด ขับแซงกันเป็นว่าเล่น....ใส่กันเต็มพิกัด
ที่เมกาเนี่ย ยิ่งเกียร์ออร์โตเมติก......ด้วย น๊ะ...แถม ถ้าหาก ไม่อยากโดน
Ticket จากคุณตำรวจ พี่ตุ๊กตา ก็มักจะจำกัดความเร็ว แล้วก็
Lock ความเร็วไว้ที่พวงมาลัย ทีนี้
ก็ไม่ต้องใช้เท้าเหยียบคันเร่งแต่อย่างใด เค๊าจะขับเคลื่อนความเร็วเท่าที่เรากำหนด
หากว่า จะแซง ก็ง่ายอีกนั่นแหละ มีปุ่มที่มือ พวกมาลัยคนขับอีก แค่กระดิกนิ้ว
เพิ่มความเร็ว เฮ้อ....มันทำให้น่าเบื่อในการขับรถแบบเนี๊ยะเป็นที่ซู๊ด........
เนี่ยแหละคะ เป็นที่มาของความง่วง แต่ตาต้องไวนะคะ บางครั้ง ป้ายกำหนด 70 ไมล์ ต่อ
ชม.
บางที....บางช่วง ลดเหลือ 65 ไมล์บ้าง..... แล้วคุณตำรวจก็แยะจัง......ดีอย่าง
เส้นทางขับกว้างมาก ขับสบาย ๆ
ไปถึง Dallas ประมาณ 7.20 น. หาอะไรง่าย ๆ ทานรองท้อง
ก็ไปที่ Storages